คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมิตื่นตอนหกโมงเช้า เขาไม่ได้ฝัน เขาแค่นอนหลับและตื่นขึ้นมา แต่เขารู้สึกว่าวันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่
เขารู้สึกโดยไม่รู้ตัวว่าวันนี้โลกจะเปลี่ยนไป
"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ
ยมราชตอบรับ "พูด"
"วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่ใช่ไหม" ภูมิถาม
"ใช่" ยมราชตอบ "แต่สิทธิ์ในการเลือกไม่ได้แปลว่าทุกคนต้องเลือกข้า"
"แล้วผมจะเป็นยังไง" ภูมิถาม
"เจ้าจะเป็นอัครขุนพล" ยมราชตอบ "งานของเจ้าไม่ใช่ชักชวนให้ทุกคนเลือกข้า งานของเจ้าคืออยู่ข้างคนที่กำลังเผชิญความตาย"
"แล้วผมจะกลับไปเรียนหนังสือไหม" ภูมิถาม
"เจ้าจะกลับไปเรียนหนังสือ" ยมราชตอบ "แล้วเมื่อมีใครต้องการเจ้า เจ้าค่อยไปหาเขา"
ภูมิพยักหน้า
เขาลุกขึ้น เขาอาบน้ำ เขาเปลี่ยนเสื้อ เขากินข้าวเช้ากับแม่ ข้าวต้ม ไข่ลวก ผักบุ้งลวก ข้าวเช้าของวันแรกของชีวิตใหม่ ข้าวเช้าที่อร่อยกว่าทุกวันที่ผ่านมา เพราะวันนี้ภูมิไม่ได้กินข้าวเช้าคนเดียว วันนี้ภูมิกินข้าวเช้ากับแม่ วันนี้ภูมิกินข้าวเช้ากับคนที่ภูมิรัก แม่นั่งฝั่งตรงข้าง มองลูกชายกินข้าวเช้า มองลูกชายที่เป็นอัครขุนพล มองลูกชายที่ดูแลคนตาย มองลูกชายที่ทำให้คนเข้าใจความตาย แม่ไม่ได้พูดอะไร แม่แค่มอง แม่มองลูกชายที่เติบโตจากเด็กชายธรรมดาเป็นอัครขุนพล แม่มองลูกชายที่เปลี่ยนโลกไปแล้ว แม่มองลูกชายที่ทำให้ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ แม่ภูมิใจในตัวลูก แม่ภูมิใจมาก แม่นั่งมองลูกชาย แม่นั่งมองความเปลี่ยนแปลงที่ลูกชายสร้างขึ้น แม่นั่งมองอัครขุนพลที่เคยเป็นเด็กชายธรรมดา แม่นั่งมองยมราชที่อยู่ข้างๆ ลูกชาย แม่นั่งมองแสงสีทองที่ลอยอยู่รอบๆ ลูกชาย แสงสีทองจากบัลลังก์ของยมราช แสงสีทองจากเทพสูงสุด แสงสีทองที่ส่องลงมาที่ลูกชายของแม่
"แม่ครับ" ภูมิเริ่มบอก
"พูด" แม่ตอบ
"วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่" ภูมิเล่าต่อ
แม่พยักหน้าและบอกว่า "แม่รู้ วันนี้ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ"
"แล้วแม่จะเลือกเทพอะไร" ภูมิถาม
แม่นิ่งไปสามสิบวินาที แล้วตอบว่า "แม่จะเลือกพระโพธิสัตว์กวนอิม" และเสริมว่า "แม่เชื่อพระโพธิสัตว์กวนอิมมาตั้งแต่เด็ก และแม่ยังเชื่อ"
"แล้วแม่คิดยังไงกับยมราช" ภูมิถาม
แม่ตอบว่า "แม่คิดว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า แม่เข้าใจยมราชแล้ว และแม่ยอมรับ แต่แม่ยังเลือกพระโพธิสัตว์กวนอิมเพราะแม่เชื่อ"
ภูมิยิ้มและบอกว่า "ขอบคุณแม่"
แม่พยักหน้า "อย่าขอบคุณ แม่ทำเพราะแม่อยากทำ ไม่ใช่เพราะลูกขอ"
ภูมิออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า เขาเดินไปโรงเรียน ตรงข้ามถนน พระราหูยืนรออยู่ พระราหูยิ้มให้ภูมิ
"พระราหูครับ" ภูมิทักทาย
พระราหูพูดว่า "วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่ วันนี้ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ"
"แล้วพระราหูจะอยู่ข้างผมต่อไปไหม" ภูมิถาม
พระราหูตอบว่า "ข้าจะอยู่ข้างเจ้าต่อไป ข้าจะอยู่ข้างเจ้า แล้วข้าจะดูแลคนที่อยู่ในเงา ข้าจะดูแลคนที่คนอื่นมองไม่เห็น ข้าจะเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนที่อยู่ในเงา"
ภูมิบอกว่า "ขอบคุณพระราหู"
พระราหูพยักหน้า "อย่าขอบคุณ ข้าทำเพราะข้าอยากทำ ไม่ใช่เพราะเจ้าขอ"
ภูมิเดินเข้าโรงเรียน ภูมิเดินเข้าห้องเรียน เจมองภูมิ เจยิ้มให้ภูมิ
"ภูมิ" เจทักทาย "วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่"
ภูมิตอบว่า "ใช่ วันนี้ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ"
"แล้วภูมิจะเลือกเทพอะไร" เจถาม
"ผมจะเลือกยมราช" ภูมิตอบ "ผมเลือกยมราชมาตั้งแต่แรก และผมยังเลือกยมราช"
"แล้วผมจะเลือกเทพอะไร" เจถาม
"เจเลือกเทพที่เจเชื่อ" ภูมิตอบ "เจเลือกพระพิฆเนศก็ได้ เจเลือกเทพอื่นก็ได้ ตอนนี้ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ"
เจพยักหน้าและตอบว่า "ผมจะเลือกพระพิฆเนศ ผมเชื่อพระพิฆเนศ แต่ผมยอมรับยมราชด้วย เพราะผมเข้าใจแล้วว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า"
ภูมิยิ้มและบอกว่า "ขอบคุณเจ"
เจพยักหน้า "อย่าขอบคุณ กูทำเพราะกูอยากทำ ไม่ใช่เพราะมึงขอ"
เจเป็นเพื่อนที่ดี เจเป็นเพื่อนที่อยู่ข้างๆ ภูมิมาตลอด เจเป็นเพื่อนที่เปลี่ยนใจจากผู้หยามภูมิเป็นผู้สนับสนุนภูมิ เจเป็นเพื่อนที่เลือกพระพิฆเนศแต่ยอมรับยมราช เจเป็นเพื่อนที่ทำให้ภูมิภูมิใจ
มิ้นมองภูมิ มิ้นยิ้มให้ภูมิ
"ภูมิ" มิ้นทักทาย "วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่"
ภูมิตอบว่า "ใช่ วันนี้ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ"
"แล้วมิ้นจะเลือกเทพอะไร" ภูมิถาม
มิ้นตอบว่า "มิ้นจะเลือกพระอาทิตย์ มิ้นเลือกพระอาทิตย์มาตั้งแต่แรก และมิ้นยังเลือก แต่มิ้นยอมรับยมราชด้วย เพราะมิ้นเข้าใจแล้วว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า"
ภูมิพยักหน้า
"แล้วมิ้นคิดยังไงกับภูมิ" ภูมิถาม
มิ้นนิ่งไปสิบวินาที แล้วตอบว่า "มิ้นคิดว่าภูมิเป็นคนดี มิ้นคิดว่าภูมิเป็นคนที่อยู่ข้างๆ คนตาย มิ้นคิดว่าภูมิเป็นคนที่ทำให้คนเข้าใจความตาย มิ้นคิดว่าภูมิเป็นคนที่ดูแลคนที่คนอื่นมองไม่เห็น"
"แล้วมิ้นชอบภูมิไหม" ภูมิถาม
มิ้นยิ้มและตอบว่า "มิ้นชอบภูมิ มิ้นชอบภูมิมานานแล้ว มิ้นชอบภูมิตั้งแต่วันแรกที่มิ้นเจอภูมิในวัด"
ภูมิยิ้ม
"แล้วภูมิชอบมิ้นไหม" มิ้นถาม
ภูมินิ่งไปสิบวินาที แล้วตอบว่า "ภูมิชอบมิ้น ภูมิชอบมิ้นมานานแล้ว ภูมิชอบมิ้นตั้งแต่วันแรกที่ภูมิเจอมิ้นในวัด"
มิ้นยิ้มและตอบว่า "งั้นเราเป็นแฟนกัน"
ภูมิพยักหน้า "งั้นเราเป็นแฟนกัน"
มิ้นเป็นแฟนของภูมิ มิ้นเป็นเด็กที่อยู่ข้างๆ ภูมิมาตลอด มิ้นเป็นเด็กที่เข้าใจความตาย มิ้นเป็นเด็กที่เลือกพระอาทิตย์แต่ยอมรับยมราช มิ้นเป็นเด็กที่ทำให้ภูมิมีความสุข มิ้นเป็นแฟนที่ดีที่สุดของภูมิ
ตอนเที่ยง ภูมิกับมิ้นกินข้าวเที่ยงด้วยกันที่โรงอาหาร เจนั่งข้างๆ เจยิ้มให้ทั้งสอง
"ภูมิกับมิ้นเป็นแฟนกัน" เจพูด "ดีใจด้วย"
"ขอบคุณเจ" ภูมิพูด
"อย่าขอบคุณ" เจพูด "ผมดีใจเพราะผมเพื่อนภูมิ และมิ้นเป็นเพื่อนผม"
ภูมิยิ้ม
แล้วทั้งสามกินข้าวเที่ยงด้วยกัน
ตอนบ่าย ภูมิเดินไปหายายสมศรีที่ตลาด ยายสมศรีนั่งอยู่ที่หน้าร้านขายของเก่า
"ยายครับ" ภูมิทักทาย ยายสมศรีบอกให้ภูมินั่ง ภูมินั่งลงบนก้อนอิฐ
"ยายครับ" ภูมิเริ่มบอก "วันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่ วันนี้คนไทยทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ"
ยายสมศรีพยักหน้าและตอบว่า "เฒ่ารู้ วันนี้ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ"
"แล้วยายคิดยังไง" ภูมิถาม
ยายสมศรีตอบว่า "เฒ่าคิดว่าเป็นเรื่องดี เป็นเรื่องดีที่คนไทยทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ เป็นเรื่องดีที่ยมราชกลับเข้าบัลลังก์ เป็นเรื่องดีที่คนเข้าใจความตาย"
"แล้วยายจะเลือกเทพอะไร" ภูมิถาม
ยายสมศรียิ้มและตอบว่า "เฒ่าจะเลือกยมราช เฒ่าเลือกยมราชมาสี่สิบปี และเฒ่ายังเลือกยมราช"
ภูมิยิ้มและบอกว่า "ขอบคุณยาย"
ยายสมศรีพยักหน้า "อย่าขอบคุณ เฒ่าทำเพราะเฒ่าอยากทำ ไม่ใช่เพราะเจ้าขอ"
ตอนเย็น ภูมิกลับบ้าน แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว
"แม่ครับ" ภูมิเริ่มบอก
แม่พยักหน้า "พูด"
"ผมเป็นแฟนกับมิ้นแล้ว"
แม่ยิ้มและบอกว่า "แม่ดีใจ มิ้นเป็นเด็กดี มิ้นเป็นเด็กที่เข้าใจความตาย"
"แล้วแม่จะชวนมิ้นมากินข้าวที่บ้านไหม" ภูมิถาม
แม่ตอบว่า "แม่จะชวน มิ้นจะได้กินก๋วยเตี๋ยวของแม่"
ภูมิยิ้มให้แม่ คราวนี้เขาไม่พูดคำขอบคุณซ้ำ เพียงเลื่อนจานผัดผักบุ้งเข้าหาแม่ แล้วตักข้าวให้ตัวเอง
ตอนกลางคืน ภูมินอนบนที่นอน เขาหลับตา เขานอนหลับ
เขาฝันถึงยมราช ยมราชนั่งอยู่บนบัลลังก์ ยมราชมองลงมาที่โลกมนุษย์ ยมราชยิ้มให้ภูมิ
ยมราชเรียกภูมิว่า "อัครขุนพล" และเล่าว่า "เจ้าทำสำเร็จแล้ว เจ้าทำภารกิจเสร็จแล้ว แล้วเจ้าจะดูแลคนตายของยมราช"
ภูมิพยักหน้าในฝัน
"แล้วยมราชจะอยู่ข้างผมตลอดไปไหม" ภูมิถามในฝัน
ยมราชตอบในฝันว่า "ข้าจะอยู่ข้างเจ้าตลอดไป" และเล่าต่อว่า "ข้าจะอยู่ข้างเจ้าเมื่อเจ้าต้องการ ข้าจะอยู่ข้างเจ้าเมื่อมีคนตาย ข้าจะอยู่ข้างเจ้าตลอดไป"
"ขอบคุณยมราช" ภูมิพูดในฝัน
ยมราชตอบในฝันว่า "อย่าขอบคุณ ข้าทำเพราะข้าอยากทำ ไม่ใช่เพราะเจ้าขอ"
ภูมิยิ้มในฝัน แล้วฝันก็ค่อยๆ จางหายไป
แล้วภูมิก็ตื่น
ตอนเช้า ภูมิตื่นขึ้น แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เขารู้ว่าวันนี้เป็นวันแรกของชีวิตใหม่
"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ
ยมราชตอบรับ "พูด"
"วันนี้ผมจะกลับไปเรียนหนังสือ"
"ใช่" ยมราชตอบ "เจ้าจะกลับไปเรียนหนังสือกับเพื่อน กับมิ้น และกับชีวิตธรรมดาที่เจ้าพยายามปกป้องมาตลอด"
"แล้วผมจะเล่าเรื่องยมราชให้คนฟังต่อไปไหม" ภูมิถาม
"ถ้ามีคนถาม เจ้าค่อยเล่า" ยมราชตอบ "เล่าให้คนที่กลัวความตาย และคนที่คิดว่าตัวเองต้องอยู่ในเงาคนเดียว"
"แล้วผมจะเล่าเรื่องพระราหูให้คนฟังด้วยไหม" ภูมิถาม
"ส่วนพระราหู เจ้าจะปล่อยให้เขาเล่าเอง" ยมราชตอบ "เรื่องของเทพควรออกจากปากของเทพ ไม่ใช่จากปากของเจ้า"
"แล้วผมจะเล่าเรื่องเทพอื่นให้คนฟังด้วยไหม" ภูมิถาม
"แล้วเทพอื่นล่ะครับ" ภูมิถาม
"ให้พวกเขาพูดแทนตัวเอง" ยมราชตอบ "คนควรเลือกจากสิ่งที่ตัวเองเชื่อ ไม่ใช่จากคำของเจ้า"
ภูมิพยักหน้า
เขาลุกขึ้น เขาอาบน้ำ เขาเปลี่ยนเสื้อ เขากินข้าวเช้ากับแม่ แล้วเขาออกจากบ้าน
เขาเดินไปโรงเรียน ตรงข้ามถนน พระราหูยืนรออยู่ พระราหูยิ้มให้ภูมิ
ภูมิยิ้มตอบ
แล้วภูมิก็เดินเข้าโรงเรียน
ตอนเย็น ภูมิกลับบ้านและเดินเข้าครัว กลิ่นแกงจืดลอยมากับไอน้ำ แม่วางผัดผักบุ้งลงกลางโต๊ะเหมือนทุกเย็นที่ผ่านมา มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เหมือนเดิม—วันนี้ภูมิรู้แล้วว่าชีวิตธรรมดาที่เขากลับมากินข้าวด้วยนั้น คือสิ่งที่เขาออกไปปกป้อง
"กลับมาแล้วเหรอลูก" แม่ถาม
"ครับ วันนี้ผมกลับไปเรียนหนังสือ" ภูมิวางกระเป๋าลงข้างเก้าอี้ "แล้วผมก็ยังเลือกยมราชเหมือนเดิม"
แม่ยิ้ม "งั้นก็กินข้าวก่อน อัครขุนพลก็ต้องกินข้าวเหมือนกัน"
ภูมิยิ้มให้แม่ คราวนี้เขาไม่พูดคำขอบคุณซ้ำ เพียงเลื่อนจานผัดผักบุ้งเข้าหาแม่ แล้วตักข้าวให้ตัวเอง
ตอนกลางคืน ภูมินอนบนที่นอน เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดสนิท ไม่มีแสงจันทร์ ไม่มีดาว มีเพียงควันแดงคล้ำบางๆ ลอยอยู่เหนือแนวหลังคา
ในกระเป๋า กระดิ่งที่ยายสมศรีให้ดังขึ้นหนึ่งครั้ง
กริ๊ง
ภูมิหยุดหายใจไปชั่วขณะ เขาไม่ได้กลัวเหมือนวันแรกที่เห็นผีอีกแล้ว แต่ความเย็นที่ไหลขึ้นมาตามแขนบอกเขาว่า มีใครบางคนกำลังรออยู่
เสียงของยมราชดังขึ้นในหัว สั้นและเย็นเหมือนเดิม
"อัครขุนพล"
ภูมิคว้ากระดิ่งไว้ในมือ
"ครับ"
นอกหน้าต่าง เงาร่างหนึ่งยืนอยู่ใต้เสาไฟที่ดับไปแล้ว
ยมราชไม่ได้บอกว่าใครมา
ภูมิเปิดประตูบ้าน แล้วก้าวออกไป
ชีวิตใหม่เริ่มต้นตรงนั้น—ไม่ใช่บนบัลลังก์ ไม่ใช่ในสภาสวรรค์ แต่บนถนนหน้าบ้านที่มีกลิ่นแกงจืดติดเสื้อ และมีคนตายคนหนึ่งกำลังรอให้เขาไปอยู่ข้างๆ
เสียงกระดิ่งดังขึ้นอีกครั้ง—
> **จบบทที่ 60**
>
> **จบเรื่อง ยมราช ตอนที่ 1-60**
>
> ขอบคุณบอสที่อ่านจนจบค่ะ