คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
พระราหูเดินเข้ามาใกล้ ตาสีม่วงดำจ้องมองภูมิราวกับเขาคือชิ้นส่วนที่ขาดไม่ได้
"ลูกศิษย์วัด" เสียงพระราหูก้อง "เราจะเอา 'หอก' ของยมราชมาให้ได้"
ภูมิก้าวถอยหลังครึ่งก้าว มือขวาลูบกระเป๋าเป้ที่ซุกหอกไว้ "ท่านคือพระราหูใช่มั้ยครับ ท่านคือ 'เงา' ของยมราช"
"เงา?" พระราหูหัวเราะเสียงแห้ง "ยมราชเรียกเราแบบนั้น เพราะเขากลัวจะยอมรับความจริง"
ภูมิขมวดคิ้ว "ความจริงอะไรครับ"
"ว่าความตาย... ไม่ได้มีแค่การ 'รับ' " พระราหูพูดช้าๆ "มีการ 'กลืน' ด้วย เขาปฏิเสธส่วนนั้นของตัวเองมาตลอด"
*อย่าฟังหมด* เสียงยมราชดังขึ้นในหัวภูมิเย็นชา *องค์นั้นพูดครึ่งเดียว เหมือนข้า*
ภูมิบีบด้ามหอกในกระเป๋า "ผมไม่ยอมให้ท่านครับ หอกนี้คือของยมราช ไม่ใช่ของท่าน"
ความร้อนจากด้ามหอกส่งผ่านฝ่าเท้า ราวกับมันรู้สึกถึงอันตราย สายตาภูมิสแกนรอบตัวหาจุดที่จะถอย แต่หลังโรงเรียนนี้เปลี่ยวเกินกว่าจะมีใครช่วย เขาหายใจลึก เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะมาถึง
"ล้าสมัย" พระราหูสั่นหน้า "ยมราชคือเทพล้าสมัย ที่โลกไม่ต้องการแล้ว เขาถูกทิ้งเพราะคนกลัวความตาย — แต่เรา... เราคือความตายที่ 'กิน' พลัง"
ภูมิรู้สึกคลื่นกระแสความตายในตัวสั่นพลัน "กินพลัง? ท่านฆ่าคนตายเพื่อเอากำลังเหรอ"
สายลมรอบตัวภูมิเย็นลงทันที คลื่นกระแสนั้นไหลผ่านเส้นเลือดราวกับน้ำแข็ง หอกในกระเป๋าเป้สั่นเทาๆ ราวกับตอบสนองต่อความตายที่พระราหูปล่อยออกมา เขากำขอบประตูแน่นจนข้อนิ้วขาว เขาไม่เคยรู้สึกว่าความตายมีรสชาติได้ แต่ตอนนี้มันขม ดั่งยาขมที่ไม่ยอมกลืนลงคอ
"เราไม่ฆ่า" พระราหูแก้ "เราแค่ 'ดูด' วิญญาณที่หลงทางเข้าไป ให้เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของเรา"
ภูมินิ่ง มือซ้ายกำขอบประตูแน่น "ท่านต่างจากท่านยมราชอย่างไรครับ ถ้าทั้งคู่คือความตาย"
"เขาดูแล" พระราหูพูดเสียงหนัก "เรากิน... และการกิน ทำให้เราแข็งแกร่งกว่า"
แสงสีม่วงดำสาดออกจากตัวพระราหู ต้นมะม่วงล้มพาดรั้วสะบัดกิ่งราวกับโดนลมพายุ "ลูกศิษย์วัด มาเถอะ ยอมรับเถอะว่า เทพแห่งความตายที่แท้จริง... คือเรา"
เศษใบไม้ปลิวว่อนราวกับพายุ แต่รอบตัวพระราหูกลับนิ่งสนิท แสงสีม่วงดำนั้นไม่ได้ส่องสว่าง แต่มันดูดแสงรอบข้างเข้าหาตัว ภูมิก้าวถอยหลังอีกครึ่งก้าว รู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในหลุมดำ เขาบีบด้ามหอกในกระเป๋าเป้แน่นขึ้น ความหนักของมันทำให้เขานึกถึงว่าท่านยมราชให้มาเพราะเชื่อใจ
โทรศัพท์ดังขึ้น สายจากมิ้น
"ภูมิ" เสียงมิ้นสงบแต่เร่งรีบ "ข่าวว่าเจอพระราหูแล้วเหรอ"
"มิ้นรู้จักพระราหูด้วยเหรอ" ภูมิถาม
"พระอาทิตย์ของข้าบอกข้าว่า" มิ้นพูด "เทพแห่งเงา... คือศัตรูของยมราช"
ภูมินิ่ง "ท่านคือเงาของยมราช มิ้น ท่านอยากได้หอกผม"
เสียงมิ้นเงียบไปครู่ "ระวังตัวนะ ภูมิ พระอาทิตย์บอกว่า... ท่านองค์นั้นไม่ใช่เทพที่จะยอมแพ้"
"ผมรู้ครับ" ภูมิบีบหมัด "ผมจะไม่ยอม"
เจเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"ไอ้ตะกละ" เจพูดเสียงสั่น "ข่าวว่าไอ้พระราหูมาแล้วเหรอ"
"มึงรู้ได้ยังไงวะ" ภูมิตกใจ
"กูบูชาพระพิฆเนศระดับสูง" เจภูมิใจ "เทพกูเห็นทุกอย่างที่เทพระดับสามทำ"
"แล้วมึงโทรมาทำไม" ภูมิถาม "จะหยามผมเรื่องเทพซากอีกเรื่องรัเปล่า"
เจเงียบไปครู่ "กู... กูแค่ห่วง มึงสู้ไอ้เทพเงาได้จริงๆ เหรอ"
"ผมจะพยายาม" ภูมิตอบตรง "ผมมีหอก มีพิธีกรรม"
"งั้นก็ดี" เจพูดเสียงแผ่วลง "ไอ้เทพซากของมึง... อาจจะไม่แย่ขนาดที่กูคิด"
ภูมิขำเยาะ "เดี๋ยวมึงจะรู้ว่าใครเลือกผิด"
ภูมิไม่ถอย "ผมเลือกยมราชเพราะท่านไม่ได้แย่ ท่านแค่ถูกเข้าใจผิด ผมจะไม่ทิ้งท่านให้ท่านเงา"
พระราหูนิ่งไปครู่ "เจ้าหยุดปากดีนัก ลูกศิษย์วัด" ตาม่วงดำส่องแสงแรงขึ้น "แต่เจ้าจะเปลี่ยนใจเมื่อรู้ความจริง... ว่าทำไมยมราชเลือกเจ้า"
*เจ้าอย่าฟัง* ยมราชเตือน *องค์นั้นจะบอกเรื่องในอดีตที่ข้าซ่อนไว้*
"เรื่องอดีตอะไรครับ" ภูมิถามในใจ
"เราจะบอกเจ้าเอง" พระราหูพูดแทรก "ในคืนที่เจ้าอยู่เดียวดายพอ"
ภูมินั่งลงบนเก้าอี้ตัวเก่าข้างประตู มือขวาลูบด้ามหอกที่ซุกในกระเป๋า
"ท่านยมราช" ภูมิพูดเสียงแห้ง "พระราหูบอกว่าท่านปฏิเสธส่วนที่เป็น 'กลืน' ของตัวเอง"
*ข้าเคยทำ* เสียงยมราชดังขึ้นในหัวเย็นชา *ในสมัยที่ข้ากับเขาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน... ข้ากลืนวิญญาณมาด้วย*
ภูมิสืบตา "ท่านฆ่าคน?"
*ข้าไม่ฆ่า* ยมราชแก้ *แต่ข้ากิน 'ความตาย' ที่ไม่ควรกิน... วิญญาณที่ยังมีคนรอคอย*
"แล้วพระราหูล่ะครับ" ภูมิถาม "ท่านยังกินอยู่ไหม"
*เขากินทุกวัน* ยมราชพูดเสียงต่ำ *เขาไม่แยก วิญญาณที่มีคนรอคอย... กับวิญญาณที่ไม่มีใครจำ*
ภูมิรู้สึกคลื่นกระแสความตายในตัวสั่นเทา "งั้นท่านสององค์... แตกกันเพราะเรื่องนี้เหรอ"
*ข้าเลือกที่จะ 'รับ' แทนที่จะ 'กลืน'* ยมราชตอบ *เขาเกลียดข้าเพราะข้าทิ้งส่วนที่เขารัก*
ยายสมศรียืนอยู่มุมระเบียง มือถือไม้เท้า นัยน์ตาแลบออกมาจากรอยพับผิว
"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูดเสียงแหบ "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"
"ยายครับ" ภูมิถาม "พระราหูกินวิญญาณจริงๆ เหรอ"
"เฒ่าเห็นมาแล้ว" ยายสมศรีพยักหน้า "ผีร้ายส่วนใหญ่ที่โผล่ในเมือง... คือวิญญาณที่พระราหูกลืนแล้วคายออกมา"
ภูมิกำหมัดแน่น "งั้นไอ้ผีร้ายที่จะมา... คือของที่พระราหูคายทิ้ง?"
"ใช่" ยายแก้ "เขาใช้พวกมันทดสอบเจ้า... เหมือนคนโยนเศษอาหารให้หมา"
ภูมิรู้สึกโกรธขึ้นมา — แต่เขากลืนความโกรธลง "ผมจะไม่เป็นหมารับใช้ของใคร"
แสงม่วงดำหายวับ ทิ้งภูมิยืนเดียวหลังบ้านกับกลิ่นดินเปียก
*ระวังตัว* ยมราชพูดเบา *องค์นั้นไม่ได้มาเดียว... เขากำลังส่ง 'ผี' มาทดสอบเจ้า*
"ผีร้ายเหรอท่าน" ภูมิถามเสียงแห้ง
*ผีระดับกลาง* ยมราชตอบ *ที่ข้าเคยขังไว้ในยมโลก แต่พระราหูปล่อยมันออกมา*
โทรศัพท์ดังขึ้น สายจากมิ้น
"ภูมิ" เสียงมิ้นสงบแต่เร่งรีบ "ข่าวว่าเจอพระราหูแล้วเหรอ"
"มิ้นรู้จักพระราหูด้วยเหรอ" ภูมิถาม
"พระอาทิตย์ของข้าบอกข้าว่า" มิ้นพูด "เทพแห่งเงา... คือศัตรูของยมราช"
ภูมินิ่ง "ท่านคือเงาของยมราช มิ้น ท่านอยากได้หอกผม"
เสียงมิ้นเงียบไปครู่ "ระวังตัวนะ ภูมิ พระอาทิตย์บอกว่า... ท่านองค์นั้นไม่ใช่เทพที่จะยอมแพ้"
"ผมรู้ครับ" ภูมิบีบหมัด "ผมจะไม่ยอม"
วางสาย เจเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"ไอ้ตะกละ" เจพูดเสียงสั่น "กูเห็นเงาสีม่วงดำล้อมโรงเรียน กูกลัวจนพระพิฆเนศไม่มา"
"เจอย่ากลัว" ภูมิพูดเสียงหนัก "ผมมีหอก ผมจะปกป้องมึง"
เจมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "มึง... กูจะไม่หยามมึงแล้วนะ"
ภูมิหัวเราะเยาะ "เดี๋ยวมึงจะรู้ว่าใครเลือกผิด"
ภูมิหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความถึงพี่เบส
"พระราหูมาแล้ว เขาจะส่งผีร้ายมาทดสอบผม"
พี่เบสตอบกลับทันที "ข้าจะมา อย่าสู้คนเดียว"
มิ้นก็ส่งข้อความมา "ภูมิ ระวังด้วยนะ แสงพระอาทิตย์ของฉันเห็นเงาสีม่วงดำล้อมโรงเรียน"
ภูมินั่งมองฟ้าที่มืดลง คลื่นกระแสความตายในตัวสั่นแรงกว่าเดิม
*เจ้าจะต้องเผชิญ* ยมราชพูด *ลูกศิษย์วัด... นี่คือจุดเริ่มต้นของ 'ศัตรู' ตัวจริง*
เสียงหวีดรถไฟดังไกลๆ ภูมิหายใจลึก แล้วเดินเข้าบ้านไปหยิบหอก
"เดี๋ยวผมจะรู้เอง" ภูมิพึมพำ "ว่าทำไมท่านเลือกผม... และทำไมพระราหูเกลียดท่าน"
ประตูหลังบ้านปิดลงเงียบๆ ทิ้งความมืดที่เริ่มครอบคลุม
โทรศัพท์ดังขึ้น สายจากมิ้น
"ภูมิ" เสียงมิ้นสงบแต่เร่งรีบ "ข่าวว่าเจอพระราหูแล้วเหรอ"
"มิ้นรู้จักพระราหูด้วยเหรอ" ภูมิถาม
"พระอาทิตย์ของข้าบอกข้าว่า" มิ้นพูด "เทพแห่งเงา... คือศัตรูของยมราช"
ภูมินิ่ง "ท่านคือเงาของยมราช มิ้น ท่านอยากได้หอกผม"
เสียงมิ้นเงียบไปครู่ "ระวังตัวนะ ภูมิ พระอาทิตย์บอกว่า... ท่านองค์นั้นไม่ใช่เทพที่จะยอมแพ้"
"ผมรู้ครับ" ภูมิบีบหมัด "ผมจะไม่ยอม"
วางสาย ยายสมศรียืนอยู่มุมประตู มือถือไม้เท้า นัยน์ตาแลบออกมาจากรอยพับผิว
"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูดเสียงแหบ "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"
"ยายครับ" ภูมิถาม "พระราหู... ทำไมท่านถึงเกลียดยมราช"
"เพราะท่านอยากได้อำนาจทั้งหมด" ยายสมศรีพยักหน้า "อยากรวมความตายสองด้านเป็นของท่านคนเดียว"
ภูมิรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งไหลลงคอ "งั้นท่านยมราช..."
"ท่านคือความตายที่ 'รับ'" ยายแก้ "ส่วนพระราหู... คือความตายที่ 'กลืน'"
โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สายจากเจ
"ไอ้ตะกละ" เสียงเจตะโกนตะโกน "มีผีร้ายเข้าโรงเรียนกู! กูเรียกพระพิฆเนศไม่ได้! มึงมาช่วยกูที!"
ภูมิตาโต "เจถูกผีหลอกเหรอ"
"มาช่วยกูทีนะมึง!" เจร้อง "กูยอมรับแล้วยมราชไม่ได้แย่!"
ภูมิกำหมัด "ผมมา เจารอที่โรงเรียน"
*ศัตรูมาพร้อมกัน* ยมราชพูด *ทั้งพระราหู และทั้งเด็กที่เคยหยามเจ้า*
ภูมิวิ่งออกจากบ้าน หอกในกระเป๋าเย็นเยียบ แต่หนักแน่น
คืนนี้... จะไม่เหมือนคืนไหนที่ผ่านมา
> **จบบทที่ 19**
>
> บทต่อไป: **บทที่ 20 — "ยมราชกับพระราหู อดีตที่ไม่มีใครรู้"**
> ภูมิเผชิญผีร้ายที่พระราหูปล่อย — และได้ฟังความจริงเรื่องอดีต
> ทำไมพระราหูถึงเกลียดยมราช? และทำไมยมราชถึงเลือกภูมิ?
- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]
- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ขุนพลยมราช|Arc 2 — ขุนพลยมราช]]
- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/พระราหู — Phra Rahu|พระราหู]], [[../Bible/Characters/อาคม — Akhom|อาคม]]
- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]