คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมิฝันถึงพ่อ
ฝันนั้นเงียบ ไม่มีเสียง ไม่มีภาพ แค่ความรู้สึกว่ามีใครบางคนยืนอยู่ข้างๆ
พ่อไม่ได้พูดอะไร พ่อแค่ยืนนิ่ง ภูมิรู้ว่าพ่อยืนตรงไหนเพราะความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างของพ่อ
ภูมิอยากพูดกับพ่อ แต่ภูมิไม่รู้จะพูดอะไร เขาไม่เคยเจอพ่อตั้งแต่อายุสามขวบ เขาจำหน้าพ่อไม่ได้ เขาจำเสียงพ่อไม่ได้ เขาจำแค่ความอบอุ่น
แล้วพ่อก็หายไป
ภูมิตื่น
ภูมิลุกจากโต๊ะกินข้าว เขาเพิ่งนอนที่โต๊ะตั้งแต่เมื่อคืน แม่นั่งรออยู่ที่โต๊ะเหมือนเดิม ข้าวต้มอุ่นๆ ปลาทูเค็ม
"กลับมาเช้า"
"ครับ"
"นอนไม่หลับเหรอ"
"ผมฝันถึงพ่อ"
แม่นิ่งไปสิบวินาที
"พ่อทำอะไรในฝัน"
"พ่อไม่ได้ทำอะไร" ภูมิตอบ "พ่อแค่ยืนข้างๆ ผม"
แม่มองเขา แม่ไม่ถามต่อ แม่รู้จักลูกดี ลูกจะเล่าเมื่อลูกพร้อม
ภูมิกินข้าว แล้วลุกขึ้นไปอาบน้ำ เขาเปลี่ยนเสื้อ เขาออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า
วันนี้เขาจะไปโรงเรียน เขาเหลือเวลาอีกสามวัน
ตอนเที่ยง ภูมินั่งอยู่ในห้องเรียน คาบพักเที่ยง เขาไม่ได้ไปโรงอาหาร เขานั่งอยู่ที่โต๊ะ มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า
แล้วเขาก็หลับตา
เขาไม่ได้ตั้งใจจะหลับ แต่เขาหลับ
เขาฝันอีกครั้ง
ฝันนี้ต่างจากฝันแรก ฝันนี้มีแสงสว่าง มีเสาไม้สิบสามต้น มีบัลลังก์ มีผู้จดบันทึกสี่คน
และมีพระพรหม
พระพรหมนั่งบัลลังก์ขวา มงกุฎสีขาว พระหัตถ์ถือสมุดบันทึก พระพักตร์นิ่ง
"ภูมิ" พระพรหมตรัส
ภูมิรู้ทันทีว่าเขาอยู่ที่ไหน เขาอยู่ในศาลาสวรรค์ แต่คราวนี้ไม่มีพระอินทร์ ไม่มียมราช ไม่มีท้าวเวสสุวรรณ มีแค่พระพรหม
"พระพรหมครับ"
"ข้ามีข้อเสนอให้เจ้า"
"ข้อเสนออะไร"
"ถ้าเจ้าทำภารกิจสำเร็จ ข้าจะเปลี่ยนระบบการบูชา"
ภูมิเงียบ
"ภารกิจอะไร"
"ภารกิจเดิม" พระพรหมตอบ "เจ้าต้องเปลี่ยนใจคนไทยร้อยคนให้ยอมรับยมราช ไม่ใช่ยอมรับแบบกลัว แต่ยอมรับแบบเข้าใจ"
"แล้วถ้าผมทำสำเร็จ"
"ถ้าเจ้าทำสำเร็จ ข้าจะเปลี่ยนระบบการบูชา" พระพรหมตอบ "ข้าจะเปลี่ยนให้ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ ไม่ใช่เลือกตามกระแส ไม่ใช่เลือกตามเพื่อน ไม่ใช่เลือกเพราะกลัวอยู่คนเดียว"
"แล้วคนจะเลือกยมราชไหม"
"ข้าไม่รู้" พระพรหมตอบ "แต่คนจะมีสิทธิ์เลือก"
"แล้วคนที่เลือกยมราชจะถูกคนอื่นรังเกียจไหม"
"ข้าไม่รู้" พระพรหมตอบ "แต่คนจะมีสิทธิ์เลือกโดยไม่ถูกรังเกียจ"
"แล้วเทพที่ไม่มีคนบูชาจะหายไปไหม"
"เทพไม่มีคนบูชาไม่หายไป" พระพรหมตอบ "เทพที่ไม่มีคนบูชาจะกลายเป็นเทพที่รอคน คนที่กลัวเทพอื่นอาจเลือกเทพที่รอคน เพราะเทพที่รอคนไม่ได้บังคับใคร"
ภูมิฟังแล้วเงียบ เขาเข้าใจว่าพระพรหมเสนออะไร พระพรหมเสนอระบบที่ทุกคนมีสิทธิ์เลือกจริงๆ ไม่ใช่ระบบที่คนถูกบังคับให้เลือกเทพที่คนส่วนใหญ่เลือก
"พระพรหมครับ"
"พูด"
"ทำไมพระพรหมถึงเสนอข้อเสนอนี้"
พระพรหมนิ่งไปสามสิบวินาที
"เพราะข้าเห็นว่าระบบเดิมไม่ยุติธรรม" พระพรหมตอบ "ข้าเป็นผู้บันทึก ข้าบันทึกทุกอย่างที่เกิดขึ้นในสวรรค์ ข้าเห็นว่ายมราชถูกลบเพราะคนไม่ฟัง ไม่ใช่เพราะยมราชผิด ข้าเห็นว่าคนเลือกเทพที่ให้ความหวังเพราะคนกลัว ไม่ใช่เพราะคนเข้าใจ ข้าเห็นว่าระบบนี้ทำให้คนไม่กล้าคิด"
"แล้วพระพรหมเคยพูดเรื่องนี้กับพระอินทร์ไหม"
"เคย" พระพรหมตอบ "แต่พระอินทร์ไม่ฟัง เพราะพระอินทร์เป็นประธาน พระอินทร์คิดว่าระบบเดิมดีอยู่แล้ว เพราะคนส่วนใหญ่เลือกเทพที่พระอินทร์เลือก"
"แล้วทำไมพระอินทร์ถึงเปลี่ยนใจ"
"เพราะเจ้า" พระพรหมตอบ "เจ้าไปสวรรค์สองครั้ง เจ้าถามคำถามที่พระอินทร์ไม่เคยถูกถาม เจ้าถามว่าพระอินทร์จะเปลี่ยนแปลงอะไร คำถามนี้ทำให้พระอินทร์คิดว่าข้าควรเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่เพราะข้าเปลี่ยน แต่เพราะพระอินทร์เปลี่ยน"
"แล้วพระพรหมต้องการให้ผมทำอะไร"
"ข้าต้องการให้เจ้าทำภารกิจ" พระพรหมตอบ "เจ้าต้องเปลี่ยนใจคนไทยร้อยคนให้ยอมรับยมราช ไม่ใช่ยอมรับแบบกลัว แต่ยอมรับแบบเข้าใจ เมื่อเจ้าทำสำเร็จ ข้าจะเปลี่ยนระบบการบูชา"
"แล้วถ้าผมทำไม่สำเร็จ"
"ถ้าเจ้าทำไม่สำเร็จ ระบบเดิมจะกลับมา" พระพรหมตอบ "ยมราชจะยังคงถูกลดตำแหน่ง คนจะยังคงเลือกเทพตามกระแส และความตายจะยังคงเป็นเรื่องที่คนไม่อยากพูดถึง"
"แล้วผมจะรู้ได้ไงว่าภารกิจสำเร็จ"
"เมื่อเจ้าเปลี่ยนใจคนร้อยคน ข้าจะรู้" พระพรหมตอบ "ข้าจะส่งสาสน์ไปหาเจ้า"
"แล้วผมจะทำยังไง"
"เจ้าจะทำสิ่งที่เจ้าทำอยู่" พระพรหมตอบ "เจ้าจะพูดกับคนที่ลังเล เจ้าจะฟังคนที่กลัว เจ้าจะอยู่ข้างๆ คนที่ไม่เข้าใจ แล้วเจ้าจะรู้ว่าคนเหล่านั้นลังเลเพราะอะไร กลัวเพราะอะไร ไม่เข้าใจเพราะอะไร"
"แล้วคนจะยอมรับยมราชไหม"
"ข้าไม่รู้" พระพรหมตอบ "แต่คนจะมีโอกาสยอมรับ"
ภูมิเงียบ
"พระพรหมครับ"
"พูด"
"ผมจะทำ"
พระพรหมพยักหน้า
"ข้าจะรอ"
แล้วภาพก็จางหายไป
ภูมิตื่น
ภูมิลืมตา เขายังนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องเรียน เพื่อนในห้องเดินเข้ามา
"มึงตื่น"
"ครับ"
"ไปโรงอาหารไหม"
"ไปครับ"
ภูมิลุกขึ้น เขาเดินไปโรงอาหารกับเพื่อน เขาเดินเงียบๆ เขาไม่ได้คิดถึงพระพรหม เขาคิดถึงพ่อ
พ่อยืนข้างๆ เขาในฝัน พ่อไม่ได้พูดอะไร พ่อแค่ยืน
ภูมิคิดว่าพ่ออาจจะพูดอะไรบางอย่าง ถ้าพ่อพูด พ่ออาจจะพูดว่า "ลูกเอ๋ย พ่ออยู่ที่นี่" หรือพ่ออาจจะพูดว่า "พ่อดีใจที่ลูกเลือกยมราช" หรือพ่ออาจจะพูดว่า "ลูกทำให้พ่อภูมิใจ"
แต่พ่อไม่ได้พูด พ่อแค่ยืน
ภูมิเข้าใจว่าทำไม พ่อไม่ได้พูดเพราะพ่อไม่รู้จะพูดอะไร พ่อก็เหมือนภูมิ พ่อก็เหมือนคนที่ต้องการพูดกับคนที่ตัวเองรัก แต่ไม่รู้จะพูดอะไร
ตอนบ่าย ภูมิกลับบ้าน เขาเดินผ่านตลาด เขาเห็นยายสมศรีนั่งอยู่หน้าร้านขายของเก่าเหมือนเดิม
"ยายครับ"
"นั่นลง"
ภูมินั่งลงบนก้อนอิฐ
"ยายครับ"
"พูด"
"ผมฝันถึงพ่อ"
"ฝันยังไง"
"พ่อยืนข้างๆ ผม พ่อไม่ได้พูดอะไร"
ยายสมศรีพัดหยุด
"แล้วเจ้ารู้สึกยังไง"
"ผมรู้สึกว่าพ่ออยู่ข้างๆ ผม" ภูมิตอบ "พ่อไม่ได้จากไปไหน พ่อแค่เปลี่ยนรูป"
"เจ้าคิดว่าพ่ออยู่ที่ไหน"
"ผมคิดว่าพ่ออยู่ในยมโลก" ภูมิตอบ "พ่ออยู่ในที่ที่ยมราชดูแล"
"แล้วเจ้ากลัวไหม"
"ไม่กลัว" ภูมิตอบ "ผมรู้ว่าพ่ออยู่ที่ไหน และผมรู้ว่าพ่อไม่ได้อยู่คนเดียว"
ยายสมศรียิ้ม
"เจ้าเป็นเด็กที่เข้าใจความตายมากกว่าคนแก่หลายคน" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าเจอคนตายมาสี่สิบปี แต่เฒ่ายังไม่เข้าใจความตายเท่าเจ้า"
"ทำไม"
"เพราะเฒ่ากลัว" ยายสมศรีตอบ "เฒ่ากลัวคนตาย เฒ่าเลยไม่กล้าเข้าใจความตาย เฒ่าแค่อยู่ข้างๆ คนตาย แต่เจ้าไม่กลัว เจ้าเลยเข้าใจ"
"แล้วยายคิดว่าผมควรทำยังไง"
"เจ้าควรทำสิ่งที่เจ้าทำอยู่" ยายสมศรีตอบ "เจ้าควรพูดกับคนที่ลังเล เจ้าควรฟังคนที่กลัว เจ้าควรอยู่ข้างๆ คนที่ไม่เข้าใจ แล้วเจ้าจะรู้ว่าคนเหล่านั้นลังเลเพราะอะไร"
"ยายพูดเหมือนพระพรหมเลย"
"พระพรหม" ยายสมศรีเงียบไปสิบวินาที "พระพรหมเสนอข้อเสนอให้เจ้าแล้ว"
ภูมิมองยาย
"ยายรู้ได้ไง"
"เฒ่ารู้" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าเป็นผู้บูชายมราชมาสี่สิบปี เมื่อพระพรหมเสนอข้อเสนอใหญ่ ยมราชจะบอกเฒ่า"
"แล้วยายคิดยังไงกับข้อเสนอ"
ยายสมศรีเงียบไปสามสิบวินาที
"เฒ่าคิดว่าข้อเสนอดี" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าคิดว่าคนควรมีสิทธิ์เลือกจริงๆ ไม่ใช่เลือกตามกระแส"
"แล้วยายคิดว่าผมจะทำสำเร็จไหม"
"เฒ่าไม่รู้" ยายสมศรีตอบ "แต่เฒ่ารู้ว่าเจ้าจะพยายาม และการพยายามก็พอแล้ว"
ภูมิลุกจากก้อนอิฐ เขากราบยายสมศรีอีกครั้ง
"อย่ากราบ" ยายสมศรีพูด
"ยายครับ"
"พูด"
"ผมจะทำให้สำเร็จ"
ยายสมศรีพยักหน้า
"เฒ่ารอ"
ภูมิกลับถึงบ้านตอนสี่โมงเย็น แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว หน้าแม่ดูเหนื่อยกว่าปกติ
"กลับมาเช้า"
"ครับ"
"กินข้าวเย็นก่อน"
"ครับ"
ภูมิกินข้าว แม่นั่งฝั่งตรงข้าง เขาเล่าเรื่องพระพรหมให้แม่ฟัง แม่ฟังแล้วเงียบ
"แม่ครับ"
"พูด"
"แม่คิดยังไงกับข้อเสนอของพระพรหม"
แม่นิ่งไปสามสิบวินาที
"แม่คิดว่าข้อเสนอดี" แม่ตอบ "แม่คิดว่าคนควรมีสิทธิ์เลือกจริงๆ"
"แล้วแม่จะเลือกอะไร"
แม่นิ่งไปยี่สิบวินาที
"แม่ยังไม่รู้" แม่ตอบ "แม่ยังเชื่อพระโพธิสัตว์กวนอิม แต่แม่เริ่มเข้าใจยมราช"
"เข้าใจยังไง"
"แม่เข้าใจว่ายมราชไม่ได้ฆ่าคน" แม่ตอบ "แม่เข้าใจว่ายมราชบอกคนว่าความตายมีความหมาย และแม่เข้าใจว่าพ่อของเจ้าก็อยู่ในที่ที่ยมราชดูแล"
ภูมิมองแม่
"แม่ครับ"
"พูด"
"แม่ไม่ต้องเลือกเลย" ภูมิพูด "แม่เชื่อพระโพธิสัตว์กวนอิมก็ได้ แม่ไม่ต้องเปลี่ยน"
"แม่รู้" แม่ตอบ "แต่แม่อยากเข้าใจยมราชด้วย แม่ไม่อยากเข้าใจแค่พระโพธิสัตว์กวนอิม"
"ทำไม"
"เพราะพ่อของเจ้าอยู่กับยมราช" แม่ตอบ "แม่อยากรู้ว่าพ่อของเจ้าอยู่ยังไง"
ภูมิพยักหน้า
เขากินข้าวจนหมด แล้วลุกขึ้นไปนอน
ในกระเป๋า บัญชีบาปบุญเปิดหน้าใหม่ ตัวอักษรสีซีดเรียงเป็นแถวยาวเหมือนรายชื่อในงานศพ
ดอกจันทองเพิ่มขึ้นหนึ่งดวง
รวมเป็นสิบเอ็ดดวง
"ยมราชครับ"
"พูด"
"ดอกจันเพิ่มหนึ่งดวง"
"ข้ารู้"
"แม่ผมเริ่มเข้าใจยมราช"
"ใช่" ยมราชตอบ "แม่เจ้าเริ่มเข้าใจ เพราะแม่เจ้าเริ่มฟัง"
"แล้วแม่ผมจะยอมรับยมราชไหม"
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่แม่เจ้าเริ่มเข้าใจ และการเข้าใจก็พอแล้ว"
ภูมิหลับตา
เขาฝันถึงพ่ออีกครั้ง
พ่อยืนข้างๆ เขา พ่อไม่ได้พูดอะไร
แต่คราวนี้ ภูมิรู้สึกว่าพ่อยิ้ม
เหลืออีกสามวัน
และดอกจันทองเริ่มสว่าง
> **จบบทที่ 51**