คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมินั่งอยู่ที่ม้านั่งหน้าโรงเรียน เขาเพิ่งกลับจากวัดโพธิ์ทอง แสงแดดบ่ายสาดส่องลงมาที่สนาม เขาเปิดตาแห่งยมราช โรงเรียนเงียบ ไม่มีผีหลงเหลือ
"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "ทหารที่โรงอาหารบอกว่าเห็นคนแปลกหน้าเดินผ่านหน้าโรงเรียนเมื่อเช้า"
"คนแปลกหน้าแบบไหน" ภูมิถาม
"ผู้ชาย อายุประมาณสามสิบ สวมเสื้อสีดำ มือถือธูปสามดอก เดินผ่านไปทางทิศเหนือ"
ภูมิเงียบ ผู้ชายสามสิบ ถือธูป เขาจำได้ว่าอาคมเคยปรากฏตัวในชุดสีดำถือธูป อาคมเป็นผู้บูชายมราชเหมือนเขา แต่อาคมเป็นผู้บูชาที่ใช้พลังผิดทาง อาคมรับจ้างเปิดประตูยมโลกและเร่งความตายให้คนรวยที่อยากให้คนจนตาย
"ท่านลุง" ภูมิพูด "ตามอาคม อย่าให้อาคมรู้ตัวว่าเราตาม"
"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "อาคมอันตราย อาคมเป็นระดับหก อาคมแข็งแกร่งกว่าท่าน"
"ผมรู้" ภูมิตอบ "แต่ผมต้องรู้ว่าอาคมมาทำอะไรที่นี่"
ลุงสมศักดิ์พยักหน้า ลุงสมศักดิ์เดินหายไปในอากาศ
ภูมินั่งรอ เขาเปิดโทรศัพท์ เขาโทรหาพี่เบส
"พี่เบส" ภูมิพูด "พี่อยู่ที่ไหน"
"อยู่บ้าน" พี่เบสตอบ "ทำไม"
"อาคมอาจจะมาที่โรงเรียน ผมต้องการพี่ช่วย"
"อาคม" พี่เบสพูดเสียงเคร่ง "อาคมมาทำไม"
"ผมยังไม่รู้ แต่ผมเห็นคนแปลกหน้าเดินผ่านหน้าโรงเรียน คนแปลกหน้าถือธูป"
"ธูปสีอะไร" พี่เบสถาม
"ผมไม่ได้ดูสีธูป แต่ทหารผีของผมบอกว่าถือธูปสามดอก"
"ถ้าเป็นธูปสีแดงคล้ำ นั่นคืออาคม" พี่เบสพูด "อาคมจุดธูปแบบเดียวกับท่าน"
"ผมจะรอพี่ที่โรงเรียน"
"กำลังไป" พี่เบสวางสาย
ภูมินั่งรออยู่ที่ม้านั่ง เขาเฝ้าดูประตูโรงเรียน ผ่านไปสิบห้านาที พี่เบสมาถึง พี่เบสเป็นชายอายุยี่สิบสอง สวมเสื้อสีน้ำตาล กางเกงขายาว มือถือไม้เท้า พี่เบสเป็นผู้บูชาพระภูมิระดับห้า พี่เบสเป็นรุ่นพี่ที่จบไปแล้ว แต่ยังกลับมาดูแลโรงเรียนเพราะพี่เบสเป็นคนที่ไม่ทอดทิ้งรุ่นน้อง
"ภูมิ" พี่เบสนั่งลงข้างภูมิ "อาคมมาทำไมที่นี่"
"ผมเพิ่งปิดพิธีเปิดประตูของพระราหูที่วัดโพธิ์ทอง ผมเปิดประตูยมโลกรับผีสิบกว่าตัว อาคมอาจจะมาดูว่าผมแข็งแกร่งขึ้นไหม"
"อาคมอยากรู้ว่าท่านแข็งแกร่งพอที่จะเป็นคู่แข่ง" พี่เบสพูด "อาคมเป็นระดับหก อาคมเป็นผู้บูชายมราชที่แข็งแกร่งที่สุด อาคมไม่อยากให้มีใครแข็งแกร่งเท่าอาคม"
"ผมรู้" ภูมิตอบ "แต่ผมไม่อยากสู้กับอาคม"
"ทำไม" พี่เบสถาม
"เพราะอาคมก็เป็นผู้บูชายมราช อาคมก็เป็นคนที่ถูกลืม อาคมเลือกทางผิด แต่อาคมก็เป็นคนที่ยมราชรับฟังได้"
พี่เบสเงียบ แล้วพี่เบสพูด "ภูมิ ท่านอ่อนเกินไป"
"พี่" ภูมิพูด "ผมไม่ได้อ่อน ผมแค่ไม่อยากฆ่าคนที่ผมสามารถช่วยได้"
พี่เบสมองภูมิ พี่เบสรู้ว่าภูมิจริงจัง
"ถ้าอาคมมา" พี่เบสพูด "พี่จะอยู่ข้างท่าน"
"ขอบคุณพี่"
ภูมิกับพี่เบสนั่งรอที่ม้านั่ง ผ่านไปอีกสิบนาที ลมเริ่มเย็นลง ตะวันเริ่มตก เงาของตึกเรียนยาวขึ้น
แล้วลุงสมศักดิ์ก็ปรากฏตัวขึ้นที่มุมสนาม ลุงสมศักดิ์ทำสีหน้าเคร่ง
"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "อาคมมา"
"มาคนเดียว" ภูมิถาม
"มาคนเดียว"
"เขามาทางไหน"
"ทางประตูหลัง"
ภูมิกับพี่เบสลุกขึ้น พวกเขาเดินไปที่ประตูหลัง เมื่อพวกเขาเดินมาถึง พวกเขาเห็นอาคมยืนอยู่ที่ประตูหลัง อาคมสวมเสื้อสีดำ กางเกงขายาว มือถือธูปสีแดงคล้ำสามดอก อาคมเป็นชายอายุสามสิบกว่า ผมสั้น หน้าตาดุ
"ภูมิ" อาคมพูด "เจ้ากลับมาแล้ว"
"อาคม" ภูมิตอบ "มาทำไม"
"มาดูเจ้า" อาคมตอบ "ข้าได้ยินว่าเจ้าปิดพิธีของพระราหูที่วัดโพธิ์ทอง ข้าอยากรู้ว่าเจ้าทำได้ยังไง"
"ผมใช้อักขระปิดประตูทับอักขระเปิดประตู ผมส่งผีทุกตัวที่อยู่ในพิธีไปยมโลก"
"เจ้าไม่ได้ฆ่าใคร" อาคมถาม
"ไม่" ภูมิตอบ "ผมไม่ได้ฆ่าใคร"
"ทำไม"
"เพราะผีพวกนั้นเป็นผีที่ถูกลืม ผีพวกนั้นไม่ได้เลือกที่จะอยู่ในพิธี พระราหูสั่งพวกเขา พวกเขาไม่มีทางเลือก"
อาคมเงียบ อาคมมองภูมิ แล้วอาคมหัวเราะ
"เจ้าเป็นคนอ่อน" อาคมพูด "เจ้าเป็นผู้บูชายมราชที่อ่อนที่สุด เจ้าไม่ฆ่าแม้แต่ผีที่เป็นศัตรู"
"ผมไม่อ่อน" ภูมิตอบ "ผมแค่เลือกที่จะไม่ฆ่า"
"เจ้าเลือกผิด" อาคมพูด "เจ้าควรฆ่า เจ้าควรแสดงให้พระราหูเห็นว่าเจ้าแข็งแกร่ง เจ้าควรแสดงให้ยมราชเห็นว่าเจ้าพร้อมจะเป็นอัครขุนพล"
"ผมไม่อยากเป็นอัครขุนพล" ภูมิตอบ "ผมอยากเป็นคนที่ช่วยคน"
อาคมหัวเราะอีก เสียงหัวเราะของอาคมดังก้องในสนาม
"ภูมิ" พี่เบสพูดเบาๆ "อย่าตอบโต้ อย่าทำให้อาคมโกรธ"
"ผมรู้" ภูมิตอบเบาๆ
"พี่เบส" อาคมหันไปทางพี่เบส "พี่มาทำไม"
"มาดูแลภูมิ" พี่เบสตอบ
"ภูมิไม่ต้องการพี่" อาคมพูด "ภูมิเป็นผู้บูชายมราช ภูมิมียมราชดูแล พี่เป็นแค่ผู้บูชาพระภูมิ พี่ไม่เกี่ยวกับเรื่องของภูมิ"
"ภูมิเป็นรุ่นน้องของพี่" พี่เบสตอบ "ภูมิมีพี่ดูแล"
อาคมยิ้ม อาคมยิ้มเย็น
"พี่" อาคมพูด "ถ้าพี่ไม่ไป พี่จะเจ็บ"
"พี่ไม่ไป" พี่เบสตอบ
อาคมยกมือขึ้น พลังสีดำพุ่งออกจากมือของอาคม พลังสีดำพุ่งตรงไปที่พี่เบส
พี่เบสยกไม้เท้าขึ้นป้องกัน พลังสีดำชนไม้เท้าของพี่เบส ไม้เท้าแตก แรงกระเทือนทำให้พี่เบสกระเด็นไปชนกำแพง
"พี่เบส" ภูมิร้อง
พี่เบสล้มลงกับพื้น เลือดไหลออกจากหัวของพี่เบส พี่เบสพยายามลุกขึ้น แต่ขาของพี่เบสอ่อนแรง
"อย่าลุก" ภูมิวิ่งไปหาพี่เบส "พี่บาดเจ็บ"
"ภูมิ" พี่เบสพูดเสียงแผ่ว "อย่าสู้กับอาคม อาคมแข็งแกร่ง"
"ผมรู้" ภูมิตอบ "แต่ผมต้องทำอะไร"
อาคมเดินเข้ามาใกล้ อาคมมองพี่เบสที่นอนอยู่กับพื้น
"พี่เบส" อาคมพูด "พี่ไม่ควรมา"
"พี่ต้องมา" พี่เบสพูด "ภูมิเป็นรุ่นน้องของพี่"
"ภูมิไม่ใช่รุ่นน้องของพี่ ภูมิเป็นผู้บูชายมราช ภูมิเป็นคนของยมราช พี่เป็นแค่ผู้บูชาพระภูมิ พี่ไม่เกี่ยวกับยมราช"
"ภูมิเป็นคนไทย" พี่เบสพูด "ภูมิเป็นรุ่นน้องของพี่"
อาคมยิ้ม อาคมยกมือขึ้นอีกครั้ง
"อาคม" ภูมิพูด "หยุด"
อาคมหยุด
"เจ้าจะทำอะไร" อาคมถาม
"ผมจะพาพี่เบสไปโรงพยาบาล ผมจะไม่สู้กับท่าน"
"เจ้ากลัว" อาคมพูด
"ผมไม่กลัว" ภูมิตอบ "ผมแค่ไม่อยากให้พี่เบสตาย"
"พี่เบสไม่ตาย พี่เบสแค่บาดเจ็บ"
"ผมรู้" ภูมิตอบ "แต่ถ้าผมสู้กับท่าน พี่เบสจะตาย"
อาคมเงียบ อาคมมองภูมิ แล้วอาคมหัวเราะอีก
"เจ้าเป็นคนที่แปลก" อาคมพูด "เจ้าเป็นผู้บูชายมราชที่แปลกที่สุด เจ้าไม่สู้ เจ้าไม่ฆ่า เจ้าแค่ช่วยคน เจ้าไม่เหมือนผู้บูชายมราชคนอื่น"
"ผมเป็นตัวของผม" ภูมิตอบ
"เจ้าเป็นตัวของเจ้า" อาคมพูด "ข้าจะจำไว้"
อาคมหันหลัง อาคมเดินออกจากประตูหลัง อาคมหายไปในเงามืด
ภูมิหันไปหาพี่เบส พี่เบสยังนอนอยู่กับพื้น เลือดที่หัวของพี่เบสหยุดไหลแล้ว แต่แผลยังเปิด
"พี่เบส" ภูมิพูด "ผมพาพี่ไปโรงพยาบาล"
"ไม่ต้อง" พี่เบสพูด "พี่แค่บาดเจ็บเล็กน้อย พี่จะกลับบ้านเอง"
"ผมจะพาพี่กลับบ้าน"
"ภูมิ" พี่เบสพูด "ท่านต้องระวังตัว อาคมจะกลับมา"
"ผมรู้"
"อาคมไม่ได้มาเพื่อทดสอบท่าน อาคมมาเพื่อเตือนท่าน อาคมอยากให้ท่านรู้ว่าอาคมแข็งแกร่ง"
"ผมรู้" ภูมิตอบ
"อาคมจะกลับมา" พี่เบสพูด "อาคมจะกลับมาตอนที่ท่านไม่ทันตั้งตัว"
"ผมจะระวัง"
ภูมิพยุงพี่เบสลุกขึ้น พี่เบสเดินกะเผลก ภูมิพาพี่เบสออกจากโรงเรียน ภูมิพาพี่เบสกลับบ้าน บ้านของพี่เบสอยู่ห่างจากโรงเรียนไปสองกิโล
เมื่อพวกเขามาถึงบ้านพี่เบส พี่เบสนั่งลงที่เก้าอี้ ภูมิทำแผลให้พี่เบส ภูมิพันผ้าที่หัวของพี่เบส ภูมิใช้พลังของยมราชรักษาแผล แผลที่หัวของพี่เบสเริ่มปิด
"ขอบคุณ" พี่เบสพูด
"พี่" ภูมิพูด "ผมขอโทษ"
"ทำไม" พี่เบสถาม
"ถ้าผมไม่ให้พี่มา พี่ก็ไม่บาดเจ็บ"
"พี่ตัดสินใจมาเอง พี่ไม่ได้โทษท่าน"
"แต่ผมโทษตัวเอง" ภูมิตอบ
พี่เบสมองภูมิ พี่เบสเห็นแววตาของภูมิ แววตาของภูมิเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
"ภูมิ" พี่เบสพูด "ท่านเป็นคนดี ท่านไม่ต้องโทษตัวเอง"
"ผมไม่ใช่คนดี" ภูมิตอบ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมคิดว่าถูก"
"ทำในสิ่งที่ถูกคือคนดี" พี่เบสพูด "ท่านเป็นคนดี ท่านแค่ไม่ยอมรับ"
ภูมิเงียบ
"ท่านควรกลับบ้าน" พี่เบสพูด "ท่านควรพักผ่อน"
"พี่บอกว่าพี่จะบาดเจ็บไม่มาก" ภูมิพูด
"พี่ไม่ได้โกหก พี่บาดเจ็บไม่มาก"
"แต่พี่บาดเจ็บ"
"พี่บาดเจ็บจากการปกป้องท่าน พี่ไม่เสียใจ"
ภูมิมองพี่เบส แววตาของภูมิเริ่มแดง
"พี่" ภูมิพูด "ผมจะไม่ให้พี่บาดเจ็บอีก"
"ท่านไม่สามารถรับปากแบบนั้นได้" พี่เบสพูด "ท่านเป็นผู้บูชายมราช ท่านต้องเจอคนที่อยากทำร้ายท่าน ท่านต้องเจอผีที่อยากฆ่าท่าน ท่านต้องเจอเทพที่อยากทดสอบท่าน"
"ผมรู้" ภูมิตอบ "แต่ผมจะพยายาม"
"พอแค่นี้" พี่เบสยิ้ม "พี่เห็นว่าท่านพยายามแล้ว"
ภูมิกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองเพดาน เขาคิดถึงอาคม เขาคิดถึงพี่เบส เขาคิดถึงพระราหู เขาคิดถึงยมราช
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกทำถูกไหม"
ยมราชเงียบไปนาน แล้วเสียงในหัวของภูมิดังขึ้น เสียงเบาๆ เหมือนเสียงลมที่พัดผ่านป่าช้า
"ลูกทำถูก" ยมราชพูด "ลูกเลือกที่จะไม่สู้ เพราะลูกเลือกที่จะรักษาชีวิตของพี่เบส ลูกเลือกถูก"
"แต่พี่เบสบาดเจ็บ"
"พี่เบสรู้ว่าลูกจะไม่สู้ พี่เบสเลือกที่จะมาด้วย พี่เบสเลือกที่จะบาดเจ็บ"
"ลูกรู้สึกผิด"
"ลูกไม่ต้องรู้สึกผิด ลูกทำในสิ่งที่ถูก ลูกเลือกที่จะรักษาชีวิต ลูกเลือกที่จะไม่ฆ่า ลูกเลือกที่จะเป็นตัวของลูก"
ภูมิเงียบ
"อาคมจะกลับมา" ยมราชพูด "อาคมไม่ได้โกรธลูก อาคมแค่อยากรู้ว่าลูกจะเปลี่ยนไปเมื่อไหร่"
"ลูกจะไม่เปลี่ยน" ภูมิตอบ
"ข้ารู้" ยมราชพูด "ข้าเลือกลูกเพราะลูกเป็นคนแบบนี้"
ภูมิพยักหน้า เขานอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว
และในความฝัน ภูมิเห็นพระราหูอีกครั้ง พระราหูยืนอยู่ที่ปลายถนนในเมืองที่มืดสนิท พระราหูมองภูมิ
"ภูมิ" พระราหูพูด "เจ้าเลือกที่จะไม่สู้กับอาคม"
"ใช่" ภูมิตอบ
"เจ้าเลือกถูก" พระราหูพูด "อาคมไม่ได้ต้องการฆ่าเจ้า อาคมต้องการทดสอบว่าเจ้าจะยอมสู้ไหม"
"ผมไม่ยอมสู้"
"ข้ารู้" พระราหูพูด "ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ยอมสู้ ข้าเห็นว่าเจ้าเลือกที่จะรักษาชีวิตของพี่เบส"
"ท่านเห็น"
"ข้าเห็นทุกอย่าง" พระราหูพูด "ข้าเห็นว่าเจ้าเลือกที่จะไม่ฆ่าแม้แต่ผีที่เป็นศัตรู ข้าเห็นว่าเจ้าเลือกที่จะรับฟังผีที่ถูกลืม ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นผู้บูชายมราชที่แตกต่างจากคนอื่น"
"ผมเป็นตัวของผม"
"เจ้าเป็นตัวของเจ้า" พระราหูพูด "ข้าจะไม่ทดสอบเจ้าอีก"
"ท่านจะไม่ทดสอบผม"
"ข้าจะไม่ทดสอบเจ้า" พระราหูพูด "ข้าเห็นว่าเจ้าจริงใจ ข้าเห็นว่าเจ้าเลือกที่จะไม่ฆ่า ข้าจะหยุดทดสอบเจ้า"
ภูมิมองพระราหู ภูมิเห็นว่าพระราหูพูดจริง
"ขอบคุณ" ภูมิพูด
"อย่าขอบคุณ" พระราหูพูด "ข้าไม่ได้ทำเพื่อเจ้า ข้าทำเพราะข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะเป็นอย่างไรเมื่อเจ้าแข็งแกร่งขึ้น"
"ผมจะไม่เปลี่ยน"
"ข้ารู้" พระราหูพูด "ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่เปลี่ยน"
พระราหูหายไป ภูมิตื่นขึ้น เช้าวันใหม่เริ่มต้น
ภูมิลุกขึ้น เขาแปรงฟัน ล้างหน้า เขามองกระจก เขาเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา
เขาไม่ได้แพ้ เขาแค่เลือกที่จะไม่สู้ และการเลือกที่จะไม่สู้ก็เป็นการชนะเหมือนกัน
ภูมินั่งอยู่ในห้องนอน เขามองเพดาน เขาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เขาคิดถึงพี่เบสที่บาดเจ็บ เขาคิดถึงอาคมที่มาที่โรงเรียน เขาคิดถึงพระราหูที่ถอยไป เขาคิดว่าเขาจะต้องระวังตัวให้มากขึ้น เขาจะต้องไม่ประมาท เขาจะต้องดูแลทุกคนที่อยู่รอบข้างเขา เขาจะต้องไม่ให้ใครบาดเจ็บเพราะเขาอีก เขาจะต้องเป็นผู้บูชายมราชที่ดี เขาจะต้องเป็นผู้บูชายมราชที่ไม่ทำให้คนรอบข้างบาดเจ็บ เขาจะต้องเป็นผู้บูชายมราชที่ยมราชภูมิใจ — แต่คืนนี้พระราหูจะส่งสัญญาณอะไรมาหาเขา?
> **จบบทที่ 34**