คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

คืนนั้นภูมินอนหลับแล้วตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงคืน

ไม่ใช่เพราะเสียงอะไร แต่เพราะ 'คลื่น' อย่างหนึ่งที่ไหลเข้ามาในหัว

มันไม่ใช่เสียงพูด แต่มันเป็น 'ความรู้สึก' ที่ดันจากข้างในอกออกมา—เหมือนมีใครกำลังจับใจเขาแล้วบีบเบา ๆ

"ท่าน" เขาพูดในใจ "นี่คือคลื่นกระแสความตายใช่มั้ย"

*ใช่* ยมราชตอบ *เจ้าเพิ่งได้ยินมันชัดขึ้น*

"มันมาจากไหน" ภูมิถามเสียงสั่น

*จากคนที่กำลังจะตาย* ยมราชพูด *ในรัศมีห้าสิบเมตร*

ภูมิลุกจากเตียง รีบเดินไปที่หน้าต่างระเบียง ถนนหน้าบ้านเงียบสงัด ไฟโคมไฟหน้าบ้านปล่อยแสงเหลืองนวลลงมาบนพื้นถนนเปียก

"ใคร" เขาถาม "ใครกำลังจะตาย"

*เดินออกไป* ยมราชพูด *คลื่นจะนำทางเจ้า*

ภูมิหยิบเสื้อยืดตัวเก่งใส่ เดินออกจากบ้านเงียบ ๆ แม่หลับอยู่ในห้องข้าง ๆ

เขาเดินตามถนนซอยเล็ก คลื่นความตายนำทางเขาไปทางซ้าย แล้วเลี้ยวขวา เขาเดินผ่านตลาดนัดกลางคืนที่ปิดแล้ว ผ่านวัดเล็กที่ไฟดับสนิท

จนมาถึงซอยอ้อมนาม

ที่เดียวกับวัดสะพาน

แต่คืนนี้ หน้าวัดมีรถพยาบาลจอดอยู่ ไฟฉุกเฉินสีแดงสลับน้ำเงินกระพริบเตือนภัย แสงแดงคล้ำสะท้อนลงบนผิวถนน

ภูมิเดินเข้าไปใกล้ ๆ ไม่กล้าเข้าไปในพื้นที่หวงห้ามของเจ้าหน้าที่

เขาเห็นชายวัยกลางคน นอนอยู่บนพื้นซีเมนต์หน้าวัด ปากฟูมปาก เลือดซึมออกมามุมปาก ภรรยาของเขานั่งคุกเข่ากดหน้าอก ร้องไห้ระงม

"พี่ชาย!" หญิงสาวคนหนึ่งตะโกน "พี่ชายตื่นสิ พี่ชาย!"

เจ้าหน้าที่พยาบาลสองคนก้มลงปั๊มหัวใจ หนึ่งในนั้นพูด "หัวใจหยุดเต้นแล้ว ปั๊มต่อ"

ภูมิยืนมองอยู่ห่าง ๆ คลื่นความตายไหลผ่านตัวเขาแรงขึ้น เขารู้สึกเหมือนมีเส้นใยบางอย่างพุ่งออกจากร่างชายคนนั้นลอยขึ้นฟ้า

"ท่าน" เขาพูดในใจ "นี่คือความตายใช่มั้ย"

*ใช่* ยมราชตอบ *เขาไปแล้ว*

"ผมควรทำอะไร" ภูมิถาม "ผมควรช่วยมั้ย"

*เจ้าช่วยไม่ได้* ยมราชพูดตรงไป *เขาตายแล้ว*

ภูมิรู้สึกแรงเหมือนโดนตบ "แล้วผมยืนดูทำไม"

*เพราะเจ้าต้องเรียนรู้* ยมราชพูด *ว่าความตายเป็นอย่างไรเมื่อมันเกิดจริง*

ภูมิมองดูภรรยาของชายคนนั้นที่ร้องไห้หนักขึ้น เธอก้มลงก้ามตัวสั่นเทา

เขารู้สึกน้ำตาไหลออกมาตามมุมตาโดยไม่รู้ตัว

"ท่าน" เขาพูดเสียงสั่น "ผม... ผมกลัว"

*ดีแล้ว* ยมราชพูด *คนที่บูชาความตาย แต่ไม่กลัวมัน... คือคนโกหกตัวเอง*

ภูมิเช็ดน้ำตา "ผมบูชาท่าน แต่ผมกลัวความตาย"

*และนั่นคือเหตุผลที่ข้าเลือกเจ้า* ยมราชพูด

เสียงไซเรนพยาบาลดังขึ้น เจ้าหน้าที่ยกตัวชายคนนั้นขึ้นเปลหาม เดินเข้าไปในรถ

ภูมิเดินกลับบ้าน คราวนี้คลื่นความตายอ่อนลงเหลือแค่เส้นใยบาง ๆ

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ผมเห็นคนตายครั้งแรก"

*เจ้าเห็นความตาย* ยมราชแก้ *ไม่ใช่แค่คนตาย*

"ต่างกันยังไง" ภูมิถาม

*คนตายจบแล้ว* ยมราชพูด *ความตายคือกระบวนการที่เจ้าเห็นตั้งแต่คลื่นแรก จนถึงวิญญาณลอยขึ้น*

ภูมินิ่ง "ผมจะเจอแบบนี้อีกบ่อยมั้ย"

*ทุกวัน* ยมราชตอบ *ในประเทศที่มีคนเจ็ดสิบล้าน ตายวันละพัน*

ภูมิถึงกับหยุดเดิน "วันละพัน?"

*และทุกคนผ่านข้า* ยมราชพูด *เจ้าแค่เห็นส่วนน้อย ที่อยู่ในรัศมีห้าสิบเมตรของเจ้า*

ภูมิถึงบ้าน นั่งลงบนระเบียง มองดูดาว

"ท่าน" เขาพูด "ผมจะทำยังไงให้บุญสัมพันธ์ขึ้น"

*ช่วยคนที่อยู่ข้างหน้าความตาย* ยมราชตอบ *ไม่ใช่ป้องกันความตาย แต่เตรียมเขา*

"เตรียมยังไง" ภูมิถาม

*บอกเขาว่าไม่ต้องกลัว* ยมราชพูด *บอกเขาว่าความตายไม่ใช่การลงโทษ*

ภูมินิ่ง "แล้วถ้าเขาไม่เชื่อล่ะ"

*เจ้าแค่ต้องอยู่ตรงนั้น* ยมราชพูด *การมีคนอยู่ตรงนั้น... บางทีก็พอแล้ว*

ภูมิถอนหายใจ "ผมเข้าใจแล้ว"

เขาหยิบธูปดอกที่ยายให้ขึ้นมา จุดแล้ววางบนขอบระเบียง

"ข้าพเจ้าภูมิ" เขาอธิษฐาน "ขอให้ข้าพเจ้าพอจะอยู่ตรงนั้น เมื่อถึงเวลาของใครสักคน"

"นะคะ"

ควันธูปสีแดงคล้ำลอยขึ้น สู้กับลมเย็นค่ำ

"ท่าน" เขาพูดในใจ "คืนนี้ผมเห็นความตายจริง ๆ"

*และเจ้าไม่หนี* ยมราชพูด *นั่นต่างจากคนอื่น*

ภูมิยิ้มบาง ๆ "ผมหนีไม่ได้หรอก ท่านเลือกผม"

*ใช่* ยมราชตอบ *และเจ้าเลือกข้า*

เสียงในหัวหยุดลง ภูมินอนหลับบนระเบียงอีกคืน

คลื่นความตายยังคงไหลผ่านผิวหนังเขาอยู่เบา ๆ เหมือนเตือนว่าวันพรุ่งนี้

เขาจะได้ยินมันอีก

และครั้งหน้า... อาจจะเป็นคนที่เขารู้จัก

"ผมกลัวนะท่าน" ภูมิพูดออกเสียงให้ลมค่ำฟัง "แต่ผมจะอยู่ตรงนั้น เมื่อถึงเวลาใครสักคน"

*เจ้าจะทำได้* ยมราชตอบ *เพราะเจ้าไม่หนี*

ลมเย็นพัดผ่านมา ควันธูปสีแดงคล้ำพัดไหว

ภูมิหลับตา รู้ว่าแม้เขากลัว แต่เขาเลือกถูกทางแล้ว

และเสียงของคนที่กำลังจะตาย...

คืนหน้าจะดังกว่าเดิม

เช้าวันรุ่งขึ้น ภูมิเจอมิ้นที่หน้าโรงเรียน

"ภูมิ" มิ้นเรียก "หน้าตาเธอดูไม่ค่อยดี"

"เมื่อคืนผมเห็นคนตาย" ภูมิพูดตรงไป

มิ้นขยับเข้ามาใกล้ "เห็นจริง ๆ? ไม่ใช่ฝัน?"

"จริง" ภูมิตอบ "ผมเห็นคลื่นความตาย แล้วเห็นเขาตายต่อหน้าตา"

มิ้นนิ่ง "เธอเข้าไปช่วยมั้ย"

"ช่วยไม่ได้" ภูมิพูด "ยมราชบอกผมว่า เขาตายแล้ว"

"แล้วตอนนั้นเธอเป็นไง" มิ้นถามเสียงอ่อนลง

"กลัว" ภูมิตอบ "แต่ผมไม่อยากหนี"

มิ้นยิ้มกว้าง "เธอต่างจากที่คนอื่นว่านะ"

"ต่างยังไง"

"คนอื่นบูชาเทพเพื่อความเก่งกล้า" มิ้นพูด "เธอบูชาเพื่อเข้าใจ"

ภูมิหัวเราะ "ผมแค่เด็ก ม.6 คนนึง"

"เด็กที่เห็นความตายแล้วไม่หนี" มิ้นแก้ "นั่นต่าง"

ภูมิหันมองท้องฟ้า "ผมสัญญากับยมราชว่า ผมจะอยู่ตรงนั้น เมื่อถึงเวลาใครสักคน"

"เธอทำได้" มิ้นพูด "เพราะเธอไม่หนี"

ตอนบ่าย ภูมินั่งอยู่ในห้องสมุดคนเดียว ยายสมศรีเดินเข้ามาหาเขาอย่างไม่คาดคิด

"เด็กเอ๊ย" ยายสมศรีเรียก "เฒ่าเห็นมึงยืนมองรถพยาบาลเมื่อคืน"

ภูมิสะดุ้ง "ยายรู้จักผม!"

"เฒ่ารู้จักคนบูชายมราชทุกคน" ยายนั่งลง "มึงเห็นความตายครั้งแรกใช่มั้ย"

"ใช่ครับ" ภูมิตอบ "ผมกลัวมาก"

"กลัวก็ดี" ยายพูด "คนไม่กลัวความตาย คือคนโง่"

ภูมิหัวเราะ "ยายพูดตรง"

"เฒ่าสอนมึงสิ่ง" ยายสมศรีจับมือเขา "คลื่นความตายที่มึงได้ยิน คือของขวัญ"

"ของขวัญเหรอ" ภูมิถาม

"มันเตือนมึงว่า ทุกชีวิตมีเวลา" ยายตอบ "ใช้เวลานั้นให้คุ้ม"

ภูมินิ่ง "ผมจะใช้ยังไง"

"ช่วยคนให้จากไปอย่างสงบ" ยายสมศรีพูด "นั่นคือหน้าที่ของคนบูชายมราช"

ภูมิพยักหน้า "ผมเข้าใจแล้วครับยาย"

"ดี" ยายลุกขึ้น "เดี๋ยวเฒ่ามาสอนมึงบวงสรวงจริงจัง"

ยายสมศรีเดินออกจากห้องสมุด ร่างเล็กหายไปหลังชั้นหนังสือ

ภูมิมองลงที่มือที่ยายจับเมื่อครู่ รู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกๆ

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ยายสอนผมได้มากกว่าที่คิด"

*เจ้าเป็นครูของเจ้า* ยมราชตอบ *เช่นเดียวกับพี่เบส*

ค่ำนั้นภูมินั่งคุยกับแม่ระหว่างกินข้าว

"ลูก" แม่ถาม "วันนี้โรงเรียนเป็นไง"

"ผมเห็นคนตายครับ" ภูมิตอบตรงไป

แม่ช้อนคาง "เห็นจริงเหรอ"

"จริงครับ" ภูมิพูด "คลื่นความตายพาผมไปเจอ"

แม่วางช้อน "ลูกกลัวมั้ย"

"กลัวครับ" ภูมิตอบ "แต่ผมอยู่ตรงนั้น"

แม่ยิ้มเศร้า "แม่เคยสูญเสียน้าชาย แม่เข้าใจว่าความตายมันหนัก"

"แม่เคารพความตายมั้ย" ภูมิถาม

"เคารพ" แม่ตอบ "แต่แม่ไม่กล้าบูชา"

"ผมบูชาแทนแม่ก็ได้" ภูมิพูด

แม่หัวเราะ "ลูกพูดเหมือนผู้ใหญ่"

"ผมสัญญาจะช่วยคนให้จากไปสงบ" ภูมิตอบ

แม่จับมือลูกลง "แม่ภูมิใจนะ"

วันรุ่งขึ้น ภูมิกลับไปที่หน้าวัดสะพานอีกครั้ง เจอภรรยาของชายที่ตายคืนนั้นนั่งร้องไห้อยู่

"พี่สะใภ้" ภูมิเข้าไปถาม "พี่สะใภ้เป็นญาติคนที่ตายเมื่อคืนใช่มั้ย"

หญิงสาวหันมามอง "น้องคือ..."

"ผมชื่อภูมิ" เขาตอบ "คืนนั้นผมยืนดูอยู่ไกลๆ"

เธอเช็ดตา "พี่ชายเขาตายกะทันหัน หมอบอกว่าโรคหัวใจ"

"ผมเห็นคลื่นความตาย" ภูมิพูดตรงไป "ผมรู้ว่าเขาใกล้จากไป"

เธอสะดุ้ง "คลื่นอะไร"

"ผมบูชายมราช" ภูมิตอบ "ทักษะแรกของผมคือรู้ว่าใครกำลังจะตาย"

เธอนิ่งเงียบ "แล้วน้องรู้มั้ย ทำไมพี่ชายถึงจากไปเร็วขนาดนั้น"

"ผมไม่รู้" ภูมิตอบ "แต่ผมรู้ว่าท่านยมราชไม่ได้พรากเขาไปอย่างโหดร้าย"

"พี่ชายทำดีกับทุกคน" เธอพูด "ท่านคงรับเขาไปเพราะสงสาร"

ภูมิพยักหน้า "ท่านรับคนดีก่อน"

เธอยิ้มเศร้า "น้องเป็นเด็กแปลกนะ พูดเรื่องความตายแบบเข้าใจ"

"เพราะผมเลือกท่าน" ภูมิตอบ "ผมเลือกที่จะเข้าใจ"

คืนนั้นภูมินอนไม่หลับ เขาหยิบมือถือเปิดแอป 'เทพของฉัน' อีกครั้ง

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ผมดูบุญสัมพันธ์ตัวเอง"

*0.6%* ยมราชตอบ *ขยับขึ้นนิดเดียว*

"ขึ้นช้าเหลือเกิน" ภูมิบ่น

*ความสัมพันธ์สร้างด้วยเวลา* ยมราชพูด

ภูมิวางมือถือ "ท่าน... คืนนี้ผมได้ยินคลื่นแรงมาก"

*เพราะใกล้ตัวเจ้า* ยมราชพูด

"ใกล้ตัวผม?" ภูมิสะดุ้ง "หมายความว่าคนที่ผมรู้จัก กำลังจะตาย?"

*เจ้าจะรู้เอง* ยมราชตอบ *เมื่อคลื่นดังขึ้นอีกครั้ง*

ภูมิจับขอบเตียงแน่น รู้สึกว่ารางแรกของสิ่งที่ยมราชเตือน... กำลังจะมาถึงตัวเขาเอง

"ท่าน" เขาพูดเสียงสั่น "คราวนี้... จะเป็นใคร"

ภูมิเดินกลับบ้านพร้อมมิ้น เธอถามถึงเรื่องที่เพิ่งเกิด

"ภูมิ" มิ้นพูด "เธอคุยกับภรรยาคนตายได้ไง ทั้งที่ไม่รู้จัก"

"ผมแค่เดินผ่าน" ภูมิตอบ "คลื่นนำทางผมไป"

"คลื่นนั่นแหละ" มิ้นขบคิ้ว "มันคือทักษะของยมราชใช่มั้ย"

"ใช่" ภูมิตอบ "ผมได้ยินมันตอนเที่ยงคืน"

มิ้นหยุดเดิน "เธอตื่นมาเพราะเสียงนั้น?"

"ไม่ใช่เสียง" ภูมิแก้ "เป็นความรู้สึกเหมือนมีคนบีบอก"

"ฟังดูน่ากลัว" มิ้นพูด "แต่เธอไม่หนี"

"ผมหนีไม่ได้" ภูมิตอบ "ท่านเลือกผม"

มิ้นยิ้ม "เธอพูดเหมือนขุนพลของเทพ"

"ผมแค่เด็ก ม.6" ภูมิหัวเราะ "ขุนพลที่กลัวผี"

มิ้นหัวเราะตาม "และกลัวความตาย"

"ทั้งคู่" ภูมิตอบ "แต่ผมอยู่ตรงนั้นได้"

มิ้นจับมือเขาแน่น "ฉันจะอยู่ตรงนั้นกับเธอ นะ"

ภูมิรู้สึกอุ่น "ขอบใจนะ มิ้น"

เช้าอีกวัน สมชายเดินมาหาภูมิหน้าโรงเรียน แววตาเคร่งขึ้ม

"ภูมิ" สมชายเรียก "ข่าววัดสะพาน เมื่อคืนมีคนตายใช่มั้ย"

"ใช่" ภูมิตอบ "ผมยืนดูอยู่"

สมชายขยี้ตา "ไอ้บ้าบูชายมราช ไปเจอความตายจริง ๆ แล้ว"

"ผมกลัวนะ" ภูมิพูดตรงไป "แต่ผมไม่อยากหนี"

"มึงแปลก" สมชายหัวเราะ "คนอื่นบูชาเทพเพื่อความปลอดภัย มึงบูชาเทพแห่งความตาย"

"ผมบูชาท่านเพื่อเข้าใจ" ภูมิตอบ "ต่างกัน"

สมชายตบไหล่ "กูไม่เข้าใจมึง แต่กูเคารพ"

ภูมิยิ้ม "ขอบใจนะ สมชาย"

> **จบบทที่ 6**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 7 — "ผีหลอกที่โรงอาหาร"**

> ภูมิเห็นผีตัวแรก — และหนีแทบตาย

> คนอื่นบูชายมราชเพื่อความกล้าหาญ... แต่ภูมิกลับขี้ขลาดกับผีจริง ๆ

> มิ้นเห็นเขาหนี และหัวเราะ (ไม่ใช่เยาะ)

> และพี่เบส — รุ่นพี่ผู้พิทักษ์ — ปรากฏตัวเป็นครั้งแรก

>

> *"คนอื่นบูชายมราชเพื่อความกล้าหาญ... แต่ไอ้ที่บูชาจริงดันกลัวผีเสียเอง"*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]