คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ภูมิกลับไปวัดพระแก้วในตอนบ่าย — ครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อจุดธูปให้เทพองค์ไหน

เขาเดินผ่านประตูวิหารใหญ่ที่เมื่อวานยังเต็มไปด้วยคนบูชาพระพุทธ วันนี้คนบางตาลงแล้ว แต่กลิ่นธูปเก่าคลุ้งออกมาจากมุมวิหารเหมือนเดิม

"มึงมาอีกแล้ววะ"

เสียงมิ้นดังขึ้นจากข้างหลัง เธอยืนอยู่ใต้ชายคาประตู ผมยาวสีดำปลิวไสวตามลม แสงบ่ายสาดผ่านใบไม้ลงมากระทบใบหน้าเธอจนดูสว่างขึ้น

"มิ้น" ภูมิพูด "เธอตามผมมาอีกแล้วเหรอ"

"ข้าตามเพราะอยากรู้" มิ้นเดินเข้ามาใกล้ "เมื่อวานเจ้าจุดธูปให้ยมราช วันนี้เจ้ามาทำอะไรอีก"

ภูมิหยิบกระดิ่งของยายสมศรีจากกระเป๋าเสื้อ "ผมมาลองของ"

"ของอะไร"

"พิธีกรรมไทยโบราณ" ภูมิพูดเสียงเบา "ผมเรียนมันมาจากชาติก่อน"

เขายืนมองภูมิเงียบๆ สายตาไม่ตัดสิน แค่สังเกต

"เธอตามมาตั้งแต่หน้าโรงเรียนเหรอ" ภูมิถามเสียงเบา

"ตั้งแต่เจ้าจุดธูปให้ยมราช" มิ้นตอบตรง "ข้าอยากรู้ว่าเทพแห่งความตาย... มันให้อะไรกับเจ้า"

"ให้ความจริง" ภูมิพูด "ไม่ใช่พลัง ไม่ใช่เงิน"

มิ้นขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม "ความจริงแบบไหน"

"ความจริงที่ว่าความตายไม่ใช่ศัตรู" ภูมิมองไปที่วิหารเล็กด้านข้าง "คนอื่นกลัวมัน เพราะไม่เข้าใจ แต่ความตาย... มันคือจุดจบที่ทุกคนต้องถึง" มิ้นพยักหน้าช้าๆ "ฉันเข้าใจสิ่งที่เธอพูด" เธอพูดเสียงเบา "ความตายมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ทุกคนว่า" แสงบ่ายลอดผ่านช่องประตูวิหารพาดลงบนพื้นหินเก่า ราวกับยืนยันสิ่งที่ภูมิเพิ่งกล่าวมา

มิ้นขยิบเข้ามาใกล้ขึ้น สายตาเธอไม่ใช่สายตาเหยียดเหมือนคนอื่นในวัด "เธอเชื่อเรื่องชาติก่อนจริงๆ เหรอ"

"ผมไม่เชื่อ" ภูมิพูดตรง "แต่ผมจำได้"

ภูมินั่งลงหน้าฐานพระพุทธรูปองค์เล็ก มือทั้งสองวางบนเข่าห่างกันพอดี

เขาหลับตา นึกถึงสิ่งที่ยายสมศรีสอน — จังหวะการหายใจ จังหวะการกรวด วิธีที่ศิษย์วัดสมัยก่อนใช้เรียกสายสัมพันธ์กับเทพ

*ท่านยมราช* เขาพูดในใจ *ผมจะลองพิธีกรรมนี้*

เสียงเย็นชาดังขึ้นในหัว

*เจ้าลองสิ นะคะ*

ภูมิยิ้มนิดเดียว มือขวาทำท่ากระดับนิ้วตามที่จำได้จากชาติก่อน — นิ้วชี้แตะหว่างนิ้ว นิ้วกลางแตะหน้า นิ้วนางประสานกัน

อากาศในวิหารเปลี่ยน เย็นลงราวกับมีลมเย็นพัดผ่านแม้ประตูปิด ควันธูปที่ลอยอยู่กลางอากาศเริ่มหมุนรอบตัวภูมิช้าๆ

"นี่มัน..." มิ้นที่ยืนดูอยู่ข้างหลังถอยหลังหนึ่งก้าว "เธอทำอะไร"

"พิธีกรรม" ภูมิตอบตาไม่เปิด "ผมเรียกสายสัมพันธ์"

เสียงกระซิบดังขึ้นรอบตัวภูมิ ไม่ใช่เสียงของยมราช แต่เป็นเสียงอื่น — เสียงศิษย์วัดสมัยก่อนที่เคยบวงสรวงเทพแห่งความตายมาตลอดชีวิต

เขาเห็นภาพในหัว ภาพเด็กชายคนหนึ่งในผ้าเหลืองนั่งบนพื้นวิหารเดียวกันนี้ สวดมนต์ภาวนาเรียกเทพแห่งความตายด้วยความเคารพไม่ใช่ความกลัว

*นี่คือชาติก่อนของผม* เขาคิด *ผมเคยบูชาท่านมาแล้ว*

ภาพเปลี่ยน เด็กชายคนนั้นโตขึ้นเป็นหนุ่มที่เดินผ่านศพริมฝั่งน้ำ ไม่ได้มองด้วยความรังเกียจ แต่มองด้วยความเข้าใจ — เขารู้ว่าความตายไม่ใช่ศัตรู เป็นเพียงจุดจบที่ทุกคนต้องถึง

ลมเย็นพัดแรงขึ้น เขาเห็นตัวเองในชาตินั้นยืนอยู่ข้างศพคนหนึ่ง ไม่ได้ร้องไห้ แต่กำลังสวดบวงสรวงส่งวิญาณผู้นั้นไป ความสงบในท่าทางนั้นทำให้ภูมินึกถึงสิ่งที่เขาเคยรู้แต่ลืมไป

"ภูมิ" เสียงมิ้นดังขึ้น "เธอลืมตาสิ"

ภูมิลืมตาขึ้น มือยังทำท่ากระดับนิ้วอยู่ ควันธูปหมุนรอบตัวเขาจางแล้วหยุด

"เธอเห็นอะไร" มิ้นถามเสียงเกรี้ยวกว่าเดิม "ตอนเธอทำพิธีกรรม ควันมันหมุนรอบเธอ... แล้วเธอก็ยิ้ม"

"ผมเห็นชาติก่อนของผม" ภูมิพูด "ผมเคยเป็นศิษย์วัดที่บูชายมราชมาแล้ว"

มิ้นนิ่งไป "นั่นเหรอตะที่ท่านยมราชเลือกเจ้า"

"ไม่ใช่" ภูมิส่ายหน้า "ท่านไม่ได้เลือกผม ผมที่เลือกท่าน"

เขาหันไปมองมิ้น "เธอเลือกพระจันทร์เพราะมันเย็นกว่า สวยกว่า ใช่มั้ย"

มิ้นหน้านิ่ง "ใช่"

"ผมเลือกยมราช เพราะผมเข้าใจท่านมาตั้งแต่ชาติก่อน" ภูมิพูด "ไม่ใช่เพราะกล้าหาญ ไม่ใช่เพราะอยากต่างคนอื่น แค่เพราะผมจำได้"

มิ้นมองเขานาน ก่อนจะพูดเสียงเบา "ฉันเข้าใจเธอแล้ว"

"เข้าใจอะไร"

"ทำไมเธอไม่เหมือนคนอื่น" มิ้นยิ้ม "เธอไม่ได้บูชาเทพเพื่อพลัง เธอบูชาเพราะเข้าใจ"

ลมหนาวพัดผ่านวิหาร เสียงระฆังเล็กๆ ในกระเป๋าภูมิดังกรุ้งเบาๆ ราวกับยมราชพยักหน้าใกล้ๆ

*เจ้าเข้าใจแล้วสินะ นะคะ* เสียงเย็นชาในหัวดังขึ้น *แต่เจ้ายังไม่รู้ทั้งหมด*

ภูมิถามในใจ *ไม่รู้อะไรอีกครับ*

เสียงนั้นเงียบไป ปล่อยให้ความว่างเปล่าคลายเช่นเคย

มิ้นยืนมองภูมิที่ยังนั่งหลับตาอยู่ "เธอจะทำพิธีกรรมนี้ทุกวันเหรอ"

"ทุกวัน" ภูมิตอบ "จนกว่าผมจะรู้ว่าทำไมท่านเลือกผมจริงๆ"

เขาลุกขึ้น เดินออกจากวิหาร มิ้นเดินตามหลัง

แสงบ่ายเริ่มลาลับ เมื่อถึงหน้าวัด ภูมิหันมาหามิ้น "เธออยากรู้ไหมว่าพระอาทิตย์ของเธอรู้กับยมราชได้ไหม"

"รู้ไม่ได้" มิ้นพูดตรง "พระอาทิตย์ให้แสง พระจันทร์ให้ความเย็น ยมราชให้ความจริง สามองค์คนละเรื่อง"

ภูมิหัวเราะ "มึงพูดถูก"

เขาหยิบกระดิ่งมา "แต่วันนี้ผมรู้แล้วอย่างนึง — ท่านยมราชไม่ได้เลือกผมเพราะผมพิเศษ ท่านเลือกผมเพราะผมเป็นคนเดียวที่ไม่ลืมท่าน" มิ้นมองตาม "งั้นเจ้าตั้งใจจะไปช่วยเขาจริงๆ" เจ้าถามเสียงสงสัย "ข้าอยากเห็นเจ้าทำ" ภูมิมองกระดิ่งในมือที่ยังอบอุ่น ก่อนจะก้มลงเงียบๆ แสงบ่ายเริ่มลาลับ เงาสองคนทอดยาวบนทางเดินวัด

เสียงระฆังในกระเป๋าดังกรุ้งขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม ราวกับยมราชยินดี

มิ้นมองกระดิ่ง "เจ้าอย่างนั้นเหรอ"

"เจ้าอย่างไหน"

"กระดิ่งเรียกวิญาณ" มิ้นพูด "เธอได้มันจากยายสมศรี ใช่มั้ย"

ภูมิพยักหน้า

"แล้วเธอรู้มั้ยว่าวิญาณไหนที่กำลังเรียกเธออยู่"

ภูมิหน้านิ่ง เขาไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลย

*ท่านยมราช* เขาพูดในใจ *กระดิ่งเรียกวิญาณอะไรครับ*

เสียงเย็นชาตอบมาเป็นนัยเหมือนทุกครั้ง

*เจ้าจะรู้เอง เมื่อถึงเวลา*

มิ้นเดินตามภูมิออกจากวิหาร แสงบ่ายสาดผ่านใบไม้ลงมาบนทางเดิน กระดิ่งในกระเป๋าภูมิยังกริ่งเบาๆ ราวกับเตือนว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวในเส้นทางนี้

"เธอจะกลับมาทำพิธีกรรมนี้ทุกวันเหรอ" มิ้นถามเสียงสงบ "มันดูเหนื่อยนะ"

"ผมต้องทำ" ภูมิพูด "ถึงจะรู้ว่าทำไมท่านเลือกผม"

เขาคิดถึงภาพเด็กชายในชาติก่อน ศิษย์วัดที่สวดมนต์เรียกเทพแห่งความตายด้วยความเคารพ ไม่ใช่ความกลัว คำนั้นวนเวียนอยู่ในหัวตลอดทางกลับบ้าน

*ผมกับเขาต่างกันตรงไหน* เขาคิด *ผมเลือกยมราชเพราะไม่ชอบทำตามคนอื่น... แต่ชาติก่อนผมก็เลือกท่านมาแล้ว*

เสียงกระดิ่งในกระเป๋าดังกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม ราวกับมีบางอย่างเรียกหาเขาจากที่ไกล

ภูมิหยุดเดิน มือคว้าไขวตัวกระดิ่ง "เสียงนี้... ไม่ใช่ในหัว"

"เป็นอะไร" มิ้นถาม "หน้าเธอเปลี่ยนไปเลย"

"กระดิ่งเรียกวิญาณ" ภูมิพูดเสียงตัด "ครั้งนี้ดังจากตลาดริมน้ำ ไม่ใช่ในหัว"

มิ้นมองกระดิ่งด้วยสายตาที่ไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นความเข้าใจ "เธอต้องไปมั้ย"

"ผมต้องไป" ภูมิก้าวเดินเร็วขึ้น "มีคนกำลังจะตาย และผมคือคนเดียวที่รู้"

ลมเย็นพัดแรงขึ้น พัดเปลือกไม้บนทางเดินปลิวไปข้างหน้า ภูมิหันมาที่มิ้นชั่วครู่ "เธออยากมาด้วยมั้ย"

"ฉันมา" มิ้นพูดสั้นๆ "พระอาทิตย์ส่องแสงได้ แต่วิญาณในความมืด... ฉันอยากเห็นเธอช่วยเขา"

ภูมิพยักหน้า เขาเดินนำมิ้นลงจากวัด สู่ซอยเล็กๆ ที่มุ่งหน้าตลาดริมน้ำ กระดิ่งในมือยังกริ่งเบาๆ ราวกับพาเซนทางให้เขาเดินถูก

ลมเย็นพัดผ่านซอย กลิ่นธูปเก่าลอยตามแสงบ่ายที่เริ่มลาลับ ภูมิรู้สึกเย็นที่กลางอกแบบเดียวกับตอนวัดพระแก้ว แต่คราวนี้มันอุ่นกว่า เพราะเขารู้แล้วว่าท่านยมราชไม่ได้เลือกเขาเพราะเขาพิเศษ

*ท่านยมราช* เขาคิดในใจ *ผมจะไปช่วยคนที่กำลังจะตาย คราวนี้ไม่ใช่ในความฝัน แต่จริงๆ*

> **จบบทที่ 11**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 12 — "ช่วยยายแม่ค้าใกล้ตาย"**

> ภูมิได้ยินกระดิ่งเรียกวิญาณจริงๆ — ครั้งนี้ไม่ใช่ในหัว แต่ดังจากตลาดริมน้ำ

> ยายแม่ค้าคนหนึ่งกำลังจะตาย และเขาคือคนเดียวที่รู้

> ภูมิช่วยเธอ — และได้ "บัญชีบาปบุญ" (ของวิเศษเชิงภารกิจชิ้นแรก)

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/มิ้น — Mintra|มิ้น]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]