คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ระหว่างเดินไปโรงเรียน ภูมิหยิบมือถือขึ้นดูข่าว สายบุญสัมพันธ์สีทองนับพันเส้นที่เขาเห็นในวิหารวัดพระแก้วเมื่อวาน ยังวนเวียนอยู่ในหัว

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ระบบบุญสัมพันธ์มันทำงานยังไง"

*ทุกครั้งที่เจ้าจุดธูป อธิษฐาน หรือทำความดีเพื่อข้า* ยมราชตอบ *บุญสัมพันธ์จะขยับ*

"ขยับไปทางไหน"

*0 ถึง 100%* ยมราชพูด *ยิ่งสูง เจ้าได้พลังมากขึ้น*

ภูมิคิด "แล้วตอนนี้ผมเท่าไหร่"

*0.5%* ยมราชตอบ *หลังจากคืนนี้*

"ต่ำมาก" ภูมิหัวเราะเยาะตัวเอง "คนอื่นเขาได้ 30% กันตั้งแต่เช้าวันแรก"

*เพราะเขาบูชาเทพที่คนอื่นบูชา* ยมราชพูด *เทพที่มีคนบูชาเยอะ ได้พลังเยอะ ภูมิได้น้อย*

"ทำไมล่ะ" ภูมิถาม "เทพที่มีคนบูชาเยอะ ไม่ควรจะแบ่งพลังให้คนละนิดละหน่อยเหรอ"

*ตรงกันข้าม* ยมราชพูด *เทพที่มีคนบูชาเยอะ ยิ่งแข็งแกร่ง แต่แบ่งให้ศิษย์แต่ละคนน้อยลง เพราะต้องแบ่งให้คนแสนคน*

*ข้ามีแค่สามคน* ยมราชพูด *ทุกเปอร์เซ็นต์ที่เจ้าได้... มาจากข้าทั้งหมด*

ภูมิสะดุ่ง "หมายความว่าผมได้พลังเต็มที่จากท่าน?"

*ได้เกือบเต็ม* ยมราชตอบ *แต่เพราะบุญสัมพันธ์ต่ำ เจ้าจึงยังใช้ไม่ได้มาก*

ภูมิถึงกับหยุดเดิน "ท่าน... ถ้างั้นผมอัปเกรดช้ากว่าคนอื่น แต่พออัปเกรดแล้ว แข็งแกร่งกว่า?"

*ถ้าเจ้ารอดไปถึงตอนนั้น* ยมราชพูดแห้ง ๆ

ภูมิหัวเราะ "ท่านพูดตรงไปตรงมาเสมอเลยนะ"

*ความตายไม่เคยโกหก*

ภูมิเก็บมือถือลงใส่ในกระเป๋ากางเกง ก้าวเดินต่อไปตามทางเท้าที่คนเริ่มพลุกพล่านขึ้นทุกที แสงแดดเช้าส่องผ่านใบไม้พาดลงบนทางเดิน ความเงียบในหัวค่อยๆ ผ่อนคลายลง

มาถึงหน้าโรงเรียน เจเดินเข้ามาหาภูมิด้วยสีหน้าขำขัน

"เฮ้ย ภูมิ" เจพูด "กูเห็นข่าวว่าไอ้บ้าบูชายมราช ประกาศตัวหน้าโรงเรียน"

"ผมดังแล้ววะ" ภูมิยิ้ม

"ดังแบบโดนจับสึก" เจหัวเราะ "กูเช็คบุญสัมพันธ์มึงดู มึงได้กี่เปอร์เซ็นต์?"

ภูมิขมวดคิ้ว "ทำไมมึงเช็คได้"

"แอป 'เทพของข้า' ไง" เจชูมือถือ "กูใส่ชื่อมึงดู บุญสัมพันธ์ยมราช 0.5% — ต่ำที่สุดในประเทศเว้ย"

ภูมิขมวดคิ้ว "มีแอปด้วยเหรอ"

"มีตั้งแต่วันแรก" เจพูด "กูได้พระพิฆเนศ 32% โชคดีเฮง ๆ ไหลมา"

ภูมิมองจอแอปของเจ แล้วหยิบมือถือตัวเองเปิดดู แอปเดียวกันปรากฏบุญสัมพันธ์ยมราชของเขาที่ 0.5%

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ทำไมมันโชว์ 0.5%"

*เพราะมันจริง* ยมราชตอบ *บุญสัมพันธ์ของเจ้าจริงคือ 0.5%*

"คนอื่นเห็นได้เหรอ" ภูมิถาม

*เห็นได้* ยมราชพูด *ทุกคนเห็นบุญสัมพันธ์ของทุกคน*

ภูมิถอนหายใจ "งั้นผมจะเป็นเป้าสายตาทั้งโรงเรียนอีกละ"

เจแหย่ "กูเดาว่ามึงจะโดนรังแกเร็ว ๆ นี้"

"มึงเป็นคนรังแกกูมั้ยเจ" ภูมิถามเสียงเรียบ

เจหน้าแดงก่ำ "กู— กูแค่บอกความจริง"

"ความจริงคือ" ภูมิพูด "ผมได้ 0.5% เพราะไม่มีใครกล้าเหมือนผม"

เจเม้มปาก "กูไม่เข้าใจมึงสักนิด"

"ผมก็ไม่ได้อยากให้มึงเข้าใจ" ภูมิเดินผ่านไป "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมเลือก"

เจยืนงงอยู่หลัง "ไอ้บ้า..."

ตอนพักเที่ยง ภูมินั่งอยู่ใต้ต้นจามจุรีคนเดียว กินข้าวกล่องที่แม่ห่อให้ มือซ้ายจับธูปดอกที่ยายสมศรีให้ไว้

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ผมจะขึ้นระดับยังไง"

*ทำความดีเพื่อข้า* ยมราชตอบ *ช่วยคนที่ใกล้ตาย*

"ผมช่วยได้ยังไง" ภูมิถาม "ผมเป็นแค่เด็ก"

*เจ้ามี 'คลื่นกระแสความตาย'* ยมราชพูด *เจ้าเห็นคนที่กำลังจะตาย*

"แล้วเห็นแล้ว ผมทำอะไรต่อ" ภูมิถาม

*เจ้าเตรียมเขา* ยมราชตอบ *ให้เขายอมรับความตาย*

ภูมินิ่ง "ท่านหมายความว่าผมต้องบอกคนว่า 'เฮ้ย นายตายเร็ว ๆ นี้ แน่ะ'?"

*ไม่ใช่แบบนั้น* ยมราชพูด *แค่... อยู่ตรงนั้น เมื่อถึงเวลา*

ภูมิถอนหายใจ "ผมยังไม่พร้อม"

*ไม่มีใครพร้อม* ยมราชพูด *แต่ความตายไม่รอความพร้อม*

เสียงระฆังเล็ก ๆ ในกระเป๋ากางเกงของภูมิดังขึ้นเบา ๆ เขาหยิบออกมาดู เป็นระฆังทองเล็กที่เขาแขวนไว้ตั้งแต่เด็ก

"ท่าน" เขาพูด "ระฆังนี้..."

*ของชาติก่อน* ยมราชพูด *เจ้าเคยใช้เรียกเทพ*

ภูมิยิ้ม "ผมจำได้"

บ่ายสามโมง ภูมิเดินเข้าห้องสมุดเพื่อหนีเสียงรำคาญของเพื่อนร่วมชั้น เขานั่งลงโต๊ะมุม หยิบสมุดออกมาขีดเขียนสิ่งที่ยมราชบอก

"ในไทยมีคนบูชายมราชสามคน" เขาเขียน "1. ผม — 0.5% 2. ยายสมศรี — ไม่รู้เปอร์เซ็นต์ 3. คนที่สาม — ยังไม่ปรากฏตัว"

เขาหยุดเขียน มองดูประโยคสุดท้าย

"ท่าน" เขาพูดในใจ "คนที่สาม คือใคร"

*เจ้าจะรู้เมื่อถึงเวลา* ยมราชตอบ

"ท่านตอบแบบนี้ตลอด" ภูมิบ่น "ไม่บอกตรง ๆ สักที"

*เพราะความจริงบางอย่าง... ต้องให้เธอค้นพบเอง*

ภูมิปิดสมุด "งั้นผมจะรอ"

*และระหว่างรอ* ยมราชพูด *เจ้าจะได้ของ 'พิเศษ' ที่เทพอื่นให้ศิษย์ไม่ได้*

"ของอะไร" ภูมิถามตาโต

*ทักษะแรกของเจ้า* ยมราชพูด *คลื่นกระแสความตาย ที่เจ้าเห็นหมอกสีเทารอบเด็กชายที่โรงเรียน*

"นั่นคือทักษะ?" ภูมิถาม

*ใช่* ยมราชตอบ *และยังมี 'ตาแห่งยมราช' ที่จะให้เจ้าเห็นวิญญาณที่ติดอยู่*

ภูมินึกถึงลูกสาวครูใหญ่ "ท่านหมายถึง... ผมจะเห็นเธอ?"

*เมื่อบุญสัมพันธ์ถึง 20%* ยมราชพูด *เจ้าจะเห็นวิญญาณที่คนอื่นมองไม่เห็น*

ภูมิกลืนน้ำลาย "แล้วตอนนี้ผม 0.5%... ผมต้องรอนานแค่ไหนถึง 20%"

*ขึ้นอยู่กับเจ้า* ยมราชตอบ *แต่เจ้ามีเวลา*

ภูมิพยักหน้า "ผมจะพยายาม"

*ดี* ยมราชพูด *แต่จำไว้ว่า บุญสัมพันธ์ไม่ใช่การเก็บเลเวลแบบในเกม*

"ไม่ใช่เหรอ" ภูมิถาม

*ไม่ใช่* ยมราชพูด *มันคือ 'ความสัมพันธ์' ยิ่งเจ้าเข้าใจข้า ยิ่งสูง*

ภูมินิ่งคิด "งั้นผมต้องเข้าใจท่านให้มากขึ้น"

*เจ้าเริ่มทำแล้ว* ยมราชพูดเสียงนิ่มลง *ตั้งแต่คืนนี้*

มิ้นเดินเข้ามาในห้องสมุด "ภูมิ ทำไมมุดอยู่มุมนี้"

"หนีเสียงคน" ภูมิตอบ

"เธอเขียนอะไร" มิ้นชูสมุด "คนบูชายมราชสามคน?"

"อ่ามิ้น" ภูมิรีบปิด "เธอแอบดูสิ"

"ฉันไม่ด่าหรอก" มิ้นนั่งลงข้าง ๆ "ฉันแค่อยากรู้เธอคิดอะไร"

"ผมคิดว่า... ผมจะต้องเข้าใจท่านยมราชให้มากขึ้น" ภูมิพูด "ถึงบุญสัมพันธ์จะขึ้น"

"แล้วเธอเข้าใจท่านยังไง" มิ้นถาม

"ท่านเป็นเทพที่แบกความตายของทุกคน" ภูมิตอบ "ท่านไม่ได้โหดร้าย ท่านแค่ทำหน้าที่"

มิ้นยิ้ม "เธอพูดเหมือนรู้จักท่านจริง"

"ท่านพูดกับผมตลอด" ภูมิตอบ "ผมเลยรู้จัก"

มิ้นเงียบไปครู่ "ภูมิ..."

"ว่าไง"

"ฉันว่า... เธอไม่ได้บ้าเหมือนที่ทุกคนว่า" มิ้นพูด "เธอแค่เลือกสิ่งที่คนอื่นกลัว"

ภูมิรู้สึกอุ่นใจ "ขอบใจนะ มิ้น"

"เจ้าตอบมิ้นได้ดี" เสียงยมราชดังขึ้นในหัว *เจ้าอธิบายข้าให้คนอื่นเข้าใจ*

"ผมแค่พูดความจริง" ภูมิพูดในใจ

ภูมิเก็บสมุดใส่กระเป๋า ลุกจากโต๊ะเดินออกจากห้องสมุด

แสงแดดบ่ายส่องลงมาบนทางเดินโรงเรียน เขาหยิบธูปดอกที่ยายให้ขึ้นมาดู

"ยายบอกว่าเก็บไว้ จุดเมื่อต้องการพูดกับท่านจริง ๆ" เขาพูดเบา ๆ "ผมจะเก็บมันดี ๆ"

*เจ้าทำถูกแล้ว* ยมราชพูด

ภูมิเดินกลับบ้าน เย็นนั้นเขาจุดธูปดอกเดิมอีกครั้งบนระเบียง

"ข้าพเจ้าภูมิ" เขาอธิษฐาน "ขอเป็นศิษย์ที่ดีของท่าน ถึงบุญสัมพันธ์จะแค่ 0.5%"

"นะคะ"

เขายิ้มให้ตัวเอง แล้วนั่งลงมองควันธูปลอยขึ้น

*ท่าน* เขาพูดในใจ *ผมสัญญาจะทำให้ถึง 95%*

*และข้าจะรอเจ้า* ยมราชตอบ *แม้จะช้าก็ตาม*

เสียงในหัวหยุดลง แต่ภูมิรู้สึกว่าบุญสัมพันธ์ 0.5% นั้น ไม่ใช่จุดอ่อน

แต่เป็นจุดเริ่มต้น

และเขายังไม่รู้ว่า—คืนนี้ เขาจะได้ยิน 'คลื่น' อย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

เสียงของคนที่กำลังจะตาย... ใกล้ตัวเขามาก

"ผมจะได้ยินใช่มั้ย" ภูมิพูดออกเสียง "ผมจะได้ยินคลื่นนั้น"

*เจ้าจะได้ยิน* ยมราชตอบ *และครั้งนี้... มันจะดังกว่าเดิม*

ระหว่างทางกลับ เจเดินเร็วกะบอกภูมิเรื่องบุญสัมพันธ์อีกครั้ง

"ภูมิ" เจเรียก "กูเช็คบุญสัมพันธ์มึงอีกรอบ 0.5% เหมือนเดิม"

"ก็ผมเพิ่งเริ่ม" ภูมิตอบ

"กูได้พระพิฆเนศ 33% แล้ววะ" เจแอ๊คอาร์ต "โชคดีไหลมา"

"ดีจัง" ภูมิพูด "ผมก็ดีใจให้"

เจขยี้ตา "มึงจริงจังกับยมราชเหรอ"

"จริงจังครับ" ภูมิตอบ "ท่านไม่ได้แย่แบบที่ทุกคนว่า"

"กูว่าเอาเรื่อง" เจหัวเราะ "เดี๋ยวมึงโดนรังแก"

"ใครจะรังแกผม" ภูมิถาม

"พวกที่บูชาพระพุทธ" เจพูด "เขาเกลียดคนบูชาความตาย"

"ผมไม่ได้ทำร้ายใคร" ภูมิตอบ "ผมแค่เลือกต่าง"

เจเม้มปาก "กูไม่เข้าใจมึง แต่กูเคารพ"

ภูมิสะดุ้ง "มึงเคารพกู?"

"มึงกล้าต่างจากคนอื่น" เจพูด "กูชอบตรงนั้น"

> **จบบทที่ 5**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 6 — "คลื่นกระแสความตาย"**

> ภูมิได้ยิน 'คลื่น' ครั้งแรก — เสียงของคนที่กำลังจะตาย

> เขาเดินผ่านคนแปลกหน้า และรู้สึกได้ว่า 'พวกเขากำลังจะตาย'

> ภูมิต้องเลือก: จะบอกเขา หรือจะเงียบ

> และทักษะแรกของยมราช... กำลังทำงาน

>

> *"คลื่นกระแสความตาย — ทักษะแรกของผู้บูชายมราช ได้ทำงานแล้ว"*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/ยมราช — Yommarat|ยมราช]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]