คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ภูมิยืนอยู่กลางลานวัดร้างหลังเที่ยงคืน รอบกายเขาเป็นรัศมีแสงแดงคล้ำที่แผ่ออกจากลำตัว ควันของยมราชพันรอบข้อเท้าของเขาเหมือนสายน้ำที่ไหลวน ตาแห่งยมราชที่เปิดมานานเป็นเดือนเริ่มปรับตัว ภูมิมองเห็นเส้นบางๆ ที่ลอยรอบตัวผีทุกตัวในเมือง — เส้นที่เรียกว่า "สายใจ" มันเป็นสิ่งที่ผีใช้ผูกติดกับความทรงจำของชีวิตที่ตายไปแล้ว และมันคือช่องทางที่จะเรียกพวกมันกลับมา

"ยมราช" ภูมิเรียกเบาๆ ผมแนบกับกระหม่อมของเขาเองก่อนที่จะเปล่งเสียง "ข้าพเจ้าขอคำสั่ง"

*ทหาร* ยมราชตอบในหัวเขา *เจ้าจะเรียกผีที่ตายในหน้าที่ ตายอย่างสงบ ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ไม่ใช่ผีร้าย*

"ข้าพเจ้าเข้าใจ" ภูมิตอบ "ข้าพเจ้าไม่เรียกผีร้าย"

*เจ้าจะเรียกสิบนาย* ยมราชสั่ง *ระดับสาม พอที่จะเดินกลางวันและปกป้องเจ้าได้*

"ข้าพเจ้าพร้อม" ภูมิตอบ

เขาคุกเข่าลง มือทั้งสองข้างจรดพื้น ดินใต้ฝ่ามือเย็นเฉียบ ภูมิหลับตาและเริ่มท่องคาถาบวงสรวงที่จำได้จากชาติก่อน คาถาที่พระอาจารย์เคยสอน — คาถาเรียกวิญญาณผู้กล้า คาถาที่ผูกสายใจของผีไว้กับผู้เรียก ไม่ใช่ทาส แต่เป็นพันธมิตร

ครั้งแรกที่ร่ายคาถาในชาตินี้ ภูมิรู้สึกว่าพลังงานของเขาไหลออกจากร่างเหมือนสายน้ำที่ถูกระบายออก เขากัดริมฝีปากแน่นและร่ายต่อ ภาพที่เห็นในหัวเริ่มชัดขึ้น — ชายชราชาวนาที่ตายเพราะปกป้องครอบครัว ทหารหนุ่มในสงครามโลกครั้งที่สองที่ตายเพื่อปกป้องเพื่อน หมอที่ตายเพราะรักษาผู้ป่วยในยามโรคระบาด แม่ค้าที่ตายเพราะปกป้องลูกจากไฟไหม้ พระภิกษุที่ตายเพราะนั่งสมาธิจนวันสุดท้าย ทั้งหมดนี้คือผีที่ยมราชเลือกมาให้เขา

"มา" ภูมิพูดเสียงสั่นเล็กน้อย

ลมเย็นพัดผ่านลานวัดร้างอย่างรุนแรง แสงแดงคล้ำที่พันรอบตัวภูมิหนาขึ้น ภายในเสี้ยววินาที ร่างโปร่งใสสิบร่างปรากฏขึ้นรอบเขา พวกเขายืนเป็นวงกลม ทุกตัวมีเครื่องแบบและยุคสมัยต่างกัน แต่ทุกตัวมีใบหน้าที่สงบและเป็นสง่า

ชายชราที่อยู่หัวหน้าก้าวมาข้างหน้า เขาโค้งคำนับให้ภูมิอย่างสุภาพ มือข้างหนึ่งของเขาถือไม้เท้า อีกข้างวางบนหัวใจของตัวเอง

"ข้าฯ ชื่อสมศักดิ์" เขาพูดเสียงใส "ข้าฯ เคยเป็นชาวนาที่จังหวัดสุพรรณบุรี ข้าฯ ตายเมื่อสี่สิบปีก่อนเพราะปกป้องหลานจากโจร ข้าฯ ยินดีรับใช้ท่านภูมิ"

"ขอบคุณ ลุงสมศักดิ์" ภูมิตอบ เขาลุกขึ้นยืน แล้วถอนหายใจ "ข้าพเจ้าจะไม่สั่งให้ท่านทำเรื่องไม่ดี"

"ข้าฯ รู้" ลุงสมศักดิ์ยิ้ม ปีศาจรับใช้เทพไม่จำเป็นต้องมีเจ้านายที่เข้มงวด เพียงแต่มีเจ้านายที่เคารพกฎของยมราช

ทหารหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารอากาศก้าวมาข้างหน้า เขาโค้งคำนับ

"ข้าฯ ชื่อเรือง เรืองฤทธิ์ ข้าฯ เป็นนักบินในสงครามอินโดจีน ข้าฯ ตายเพราะเครื่องบินตกที่จังหวัดนครพนม"

"ข้าฯ ชื่อหมอวินัย" แพทย์ในชุดกาวน์ขาวกล่าว "ข้าฯ ตายเมื่อปี 2540 เพราะติดเชื้อจากผู้ป่วย"

"ข้าฯ ชื่อแม่จันทร์" แม่ค้าที่ปลายวงกลมกล่าว "ข้าฯ ตายเพราะไฟไหม้ตลาดเมื่อปี 2512"

ทุกตัวทยอยแนะนำตัวเอง ทั้งหมดเป็นผีที่ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ทุกตัวมีประวัติที่ตรงกับหลักเกณฑ์ของยมราช

"พวกท่านไม่ได้เป็นทาส" ภูมิกล่าวเมื่อทุกตัวแนะนำตัวเสร็จ "พวกท่านเป็นทหารของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะไม่บังคับให้ท่านฆ่าใคร และจะให้ท่านพักเมื่อท่านต้องการ"

"ท่านภูมิ" ลุงสมศักดิ์พูด "พวกเรายอมรับข้อตกลงนี้ ขอเพียงท่านใช้พวกเราในทางที่ถูก"

*ดี* ยมราชพูดในหัว *ทหารของเจ้ามีคุณธรรม เจ้าก็ต้องรักษาคุณธรรมนั้นไว้*

"ข้าพเจ้าจะรักษา" ภูมิตอบ

เขาหันไปมองลานวัดร้าง ในเงามืดเขาเห็นอีกร่างหนึ่งยืนอยู่ห่างออกไปสามสิบเมตร ร่างนั้นมีเงาสีแดงคล้ำเข้มกว่าของเขาสามเท่า เขาจำได้ทันที — อาคม

อาคมก้าวเข้ามาใกล้ เขาแตะมือที่ลำตัวเบาๆ ยิ้มแบบที่ภูมิไม่เคยเห็น

"น้องภูมิ" เขาพูดเสียงเรียบ "พี่ภูมิ พี่เห็นพี่ชายเรียกทหารเสร็จแล้ว ดีใจด้วย"

"พี่อาคม" ภูมิตอบ น้ำเสียงของเขานิ่ง ทหารทั้งสิบคนเคลื่อนตัวเป็นวงป้องกันรอบเขาทันที

"อย่ากังวล" อาคมยกมือขึ้น "พี่ไม่ได้มาไม่ดี พี่มาดูอย่างเดียว"

"ดูอะไร" ภูมิถาม

"ดูว่าน้องภูมิเรียกผีแบบไหน" อาคมพูด "เรียกแบบผู้กล้า แยกจากผีร้าย ไม่ฆ่า ไม่บังคับ สิ่งที่น้องภูมิทำต่างจากสิ่งที่พี่ทำมาก"

เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีกห้าเมตร ทหารของภูมิเตรียมพร้อม แต่อาคมไม่ได้ทำอันตราย เขาหยุดและยิ้มอีกครั้ง แต่คราวนี้ยิ้มแบบจริงใจ

"พี่อยากให้น้องภูมิรู้ไว้" เขาพูด "คนที่เรียกผีแบบพี่ จะมีวันหนึ่งกลายเป็นผีเอง แต่คนที่เรียกผีแบบน้อง จะมีผีคอยปกป้อง"

"พี่อาคมไม่รู้จริงๆ ใช่ไหม" ภูมิถาม "ว่าการเรียกผีแบบพี่ มันต่างจากการเรียกผีแบบผมยังไง"

"ต่าง" อาคมตอบ "ต่างตรงที่พี่... พี่เรียกผีร้าย"

"แล้วผีร้ายพวกนั้น พี่ใช้ทำอะไร" ภูมิถาม

อาคมเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากยิ้มเป็นเรียบเฉย

"เร่งความตาย" เขาตอบเบาๆ "บางทีก็เปิดประตูยมโลกให้คนตายเร็วขึ้น บางทีก็ใช้ผีร้ายไปทำร้ายคนที่พี่ไม่ชอบ"

"แล้วผลที่ตามมาคืออะไร" ภูมิถาม

"ผลคือ พี่กลายเป็นผีเอง" อาคมตอบ น้ำเสียงของเขาเย็นชา "พี่ไม่ได้ตาย แต่วิญญาณของพี่เริ่มเน่า ในอีกไม่กี่ปี พี่จะกลายเป็นผีร้ายเอง ผีที่พี่เคยเรียกจะกลับมากินพี่"

ภูมิเงียบ เขาไม่รู้จะพูดอะไร

"น้องภูมิ" อาคมพูดต่อ "พี่ไม่ได้มาขอความช่วยเหลือ พี่มาเตือน อย่าทำเหมือนพี่ อย่าเรียกผีร้าย อย่าเร่งความตาย อย่าเปิดประตูยมโลกเพื่อคนที่ยังไม่ควรตาย"

"แล้วพี่จะทำยังไง" ภูมิถาม

"พี่?" อาคมยิ้มเศร้าๆ "พี่จะพยายามหยุด แต่พี่กลัวว่าพี่จะหยุดไม่ได้แล้ว"

เขาหันหลังและเดินจากไป ร่างของเขาค่อยๆ จางหายเข้ากับความมืด เหลือเพียงควันสีแดงคล้ำที่ลอยเอื่อยๆ อยู่ตรงตำแหน่งที่เขาเคยยืน

ลุงสมศักดิ์ก้าวมาข้างภูมิ "ท่านภูมิ" เขาพูด "ชายคนนั้นเขาจะกลับมา"

"ข้าพเจ้ารู้" ภูมิตอบ "เขาจะกลับมา แต่คราวหน้า เขาอาจจะไม่ได้มาแบบนี้"

"ท่านภูมิจะทำยังไง" ทหารหนุ่มนามเรืองถาม

"ข้าพเจ้าจะรอ" ภูมิตอบ "และข้าพเจ้าจะใช้ท่านทั้งสิบปกป้องคนที่ยังมีชีวิต"

"แล้วภารกิจพันดวง" ลุงสมศักดิ์ถาม "ท่านจะทำต่อไหม"

"ข้าพเจ้าจะทำ" ภูมิตอบ "ข้าพเจ้านำทางวิญญาณดวงแรกไปแล้ว เหลืออีกเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดวง ข้าพเจ้าจะทำต่อ"

เขานั่งลงที่พื้น หลับตา และเริ่มมองหาวิญญาณหลงทางดวงต่อไป ตาแห่งยมราชกว้างออก รัศมีแสงแดงคล้ำส่องออกไปทั่วเมือง เขาเห็นวิญญาณหลงทางอีกสามดวงที่อยู่ห่างออกไปในเขตเมือง พวกเขาอยู่ในสวนสาธารณะ กลางตลาดนัดกลางคืน และที่หน้าโรงเรียนของเขาเอง

สามดวงในคืนเดียว

*ดี* ยมราชพูด *เร็วกว่าที่ข้าคาด*

"ข้าพเจ้าจะทำให้เร็วกว่านี้" ภูมิตอบ "ทหารทั้งสิบจะช่วยข้าพเจ้าได้"

เขาลุกขึ้นยืน หันไปมองทหารทั้งสิบที่ยืนเรียงรายเป็นแถว หน้าตาของพวกเขาต่างกัน แต่ทุกตัวมีแววตาที่เดียวกัน — แววตาของผู้ที่พร้อมทำหน้าที่

"ลุงสมศักดิ์" ภูมิเรียก "ท่านพาทหารอีกสี่ไปที่สวนสาธารณะ เราจะแยกกันทำงาน"

"รับทราบ" ลุงสมศักดิ์ตอบ

"หมอวินัย" ภูมิเรียก "ท่านพาทหารอีกสามไปที่ตลาดนัดกลางคืน"

"รับทราบ" หมอวินัยตอบ

"ข้าพเจ้าจะไปที่โรงเรียน" ภูมิกล่าว "ข้าพเจ้าจะพาทหารที่เหลือไปด้วย"

เขาหันไปมองทหารที่เหลืออีกสามนาย แล้วเริ่มเดินออกจากลานวัดร้าง ย่างก้าวของเขามั่นคง รอบกายมีทหารสามนายเดินตาม ทั้งหมดเดินเข้าสู่ความมืดของเมือง ในเมืองที่ทุกคนนอนหลับ ภูมิและทหารของเขายังคงทำงาน

ระหว่างทาง เขาผ่านซอยที่คุ้นเคย เขาผ่านบ้านพักของยายสมศรี ไฟในบ้านยังเปิดอยู่ ยายนั่งอยู่ที่ระเบียง มือถือกระดิ่งของยมราชไว้ในมือ พอเห็นภูมิเดินผ่าน ยายสมศรีพยักหน้าเล็กน้อย แล้วยกมือไหว้

"ยาย" ภูมิทัก "ยายยังไม่นอนเหรอ"

"ยายนอนไม่หลับ" ยายสมศรีตอบเสียงเบา "ยายรู้ว่าภูมิเรียกทหารผีสำเร็จแล้ว ยายดีใจด้วย"

"ขอบคุณยาย" ภูมิตอบ "ยายรู้ได้ยังไง"

"กระดิ่งมันสั่น" ยายสมศรียิ้ม "ตอนภูมิเรียกทหารสำเร็จ กระดิ่งสั่นสามครั้ง ยายรู้ทันทีว่าภูมิทำสำเร็จ"

ภูมิยิ้ม แล้วเดินต่อ ในใจเขารู้สึกอบอุ่น แม้เขาจะเป็นผู้บูชาเทพแห่งความตาย แต่เขาก็มีคนคอยเฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆ ผู้หญิงแก่ที่บูชายมราชมาสี่สิบปี ผู้ที่รู้จักทุกตรอกมุมของการบวงสรวง

เมื่อถึงโรงเรียน ภูมิหยุดอยู่ที่ประตูหน้า ไม่ได้เข้าไป เขาเพียงแต่ยืนมองดูผีที่หลงทาง มันเป็นผีเด็กผู้หญิงอายุประมาณสิบสองปี เธอสวมชุดนักเรียน ใบหน้าของเธอซีด ตาของเธอมองไปรอบๆ อย่างสับสน

"น้อง" ภูมิเรียก "มานี่"

เด็กหญิงหันมามองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวัง

"พี่" เธอพูดเสียงเบา "พี่เห็นฉันเหรอ"

"พี่เห็น" ภูมิตอบ "พี่มาพาฉันไป"

"ไปไหน" เธอถาม

"ไปที่ที่ฉันควรไป" ภูมิตอบ "ไปหาคนที่รอฉันอยู่"

"แล้วพี่ล่ะ" เธอถาม "พี่จะกลับมาเจอฉันอีกไหม"

"พี่จะไม่กลับมา" ภูมิตอบ "แต่พี่จะส่งคนมาเจอฉัน คนที่จะพาฉันไปในที่ที่ถูกต้อง"

เด็กหญิงยิ้ม แล้วเธอก็เดินมาหาภูมิ มือเล็กๆ ของเธอจับมือของภูมิไว้ ภูมิใช้พลังของเขา ส่งแสงแดงคล้ำไปยังเด็กหญิง แสงส่องทางให้เธอ เธอยิ้มให้ภูมิอีกครั้ง แล้วเดินตามแสงไป

*สอง* ยมราชพูด *วิญญาณดวงที่สอง*

"สอง" ภูมิตอบ "เหลืออีกเก้าร้อยเก้าสิบแปดดวง"

*เจ้าเร็ว* ยมราชยิ้ม *เร็วกว่าที่ข้าคาดเสียอีก*

"เพราะข้าพเจ้ามีทหาร" ภูมิตอบ

*ใช่* ยมราชตอบ *เจ้ามีทหาร แต่จำไว้ว่า ทหารของเจ้าเป็นผี พวกเขาต้องการการพักผ่อน อย่าใช้พวกเขาจนล้า*

"ข้าพเจ้าจะจำ" ภูมิตอบ

เขาเหลือบตามองประตูโรงเรียน ไฟในอาคารดับหมดแล้ว แต่เขารู้ว่าในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เขาจะกลับมาเรียน เขาจะเจอเพื่อน เขาจะทำเหมือนเด็กปกติ

แต่ก่อนถึงตอนนั้น เขายังมีอีกหนึ่งดวงที่ต้องไป

"ไปที่สวนสาธารณะ" เขาพูดกับทหารที่เหลือ "ข้าพเจ้าจะไปช่วยลุงสมศักดิ์"

เขาเดินออกจากประตูโรงเรียน ทหารสามนายเดินตามหลัง ในระยะทางสั้นๆ ระหว่างทาง เขาสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ ตรงข้ามถนน บนชั้นสามของตึกแถวเก่าแก่ มีเงาสีแดงคล้ำยืนอยู่ที่หน้าต่าง มันจ้องมองเขาอยู่ แววตาของมันเรืองแสงสีทอง

ภูมิหยุดเดิน เขามองเงานั้น เงานั้นก็มองเขา

"ใคร" ภูมิถามเสียงดัง

เงานั้นไม่ตอบ เพียงแต่ยิ้ม แล้วก็ค่อยๆ จางหายไป ราวกับไม่เคยมีอยู่

ทหารข้างภูมิเข้ามาตั้งแถวป้องกันทันที ไม่มีใครพูดอะไร แต่ทุกตัวพร้อมรบ

"ท่านภูมิ" ทหารหนุ่มนามเรืองพูด "ข้าฯ เห็นเขา ข้าฯ เห็นเงานั้นตอนข้าฯ ยังมีชีวิตอยู่เหมือนกัน ตอนสงคราม มีเงาแบบนั้นเดินตามทหารที่กำลังจะตาย เงานั้นคือผีที่คอยเก็บวิญญาณ"

"เงานั้น ไม่ใช่ผีเก็บวิญญาณ" ภูมิตอบ "เงานั้นคือผีที่คอยจับตาเทพ"

เงาที่จับตาเทพ คือผีที่มีพลังระดับเทพเอง มันไม่ได้เป็นผีธรรมดา มันเป็นผีที่ได้รับการบูชาจากคนบางกลุ่ม และมันกำลังจับตาภูมิอยู่

*ภูมิ* ยมราชพูดในหัว *ท่านเพิ่งได้รับความสนใจจากผีระดับสูง*

"ผีระดับสูง" ภูมิถาม "พวกนั้นเป็นพันธมิตรหรือศัตรู"

*ทั้งสองอย่าง* ยมราชตอบ *ผีระดับสูงเป็นทั้งสองอย่าง มันจะทดสอบเจ้า ถ้าเจ้าผ่านการทดสอบ มันจะยอมรับเจ้า ถ้าเจ้าไม่ผ่าน มันจะทำลายเจ้า*

"แล้วข้าพเจ้าจะผ่านการทดสอบได้ยังไง"

*ด้วยการทำตัวเป็นภูมิ* ยมราชตอบ *อย่าเป็นผู้บูชายมราช อย่าเป็นผู้ที่ตามหาผี อย่าเป็นผู้ที่ต้องการพลัง เจ้าเป็นภูมิ นักเรียนมัธยมปลาย ผู้ที่เลือกยมราชเพราะเข้าใจ แค่นั้น*

"ข้าพเจ้าเข้าใจ" ภูมิตอบ

เขาเดินต่อ เขาไม่ได้มองย้อนกลับไปที่ตึกแถวอีก เงานั้นได้จากไปแล้ว แต่ภูมิรู้ว่ามันจะกลับมา มันเหมือนกับอาคม ทุกคนที่เดินเข้ามาในชีวิตเขา ล้วนมีแผนของตัวเอง ล้วนมีเงื่อนไขของตัวเอง และภูมิต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันให้ได้

เมื่อถึงสวนสาธารณะ ลุงสมศักดิ์และทหารอีกสี่นายกำลังล้อมรอบผีหญิงสาวที่หลงทาง เธอดูอายุประมาณยี่สิบปี แต่เธอตายมานานแล้ว ผมของเธอยาวระดับเอว ตาของเธอมองออกไปไกลราวกับกำลังรอใครบางคน

"ลุงสมศักดิ์" ภูมิเรียก "สถานการณ์เป็นยังไง"

"ท่านภูมิ" ลุงสมศักดิ์ตอบ "นางไม่ไป นางรอใครบางคนอยู่"

"รอใคร" ภูมิถาม

"ข้าฯ ไม่รู้" ลุงสมศักดิ์ตอบ "นางไม่ยอมพูด"

ภูมิเดินเข้าไปใกล้ผีหญิงสาว เธอหันมามองเขา ดวงตาของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีทอง

"ท่านภูมิ" เธอพูด "ท่านก็มา ดี ดี ดี"

"ดี" ภูมิถาม "ดีอะไร"

"ดีที่ท่านมา" เธอยิ้ม แล้วร่างของเธอเริ่มขยายใหญ่ขึ้น "เพราะท่านมาพอดี ดวงวิญญาณของท่าน จะเป็นของขวัญให้ข้า"

ทหารทั้งสิบกระโดดเข้ามาตั้งแถวป้องกันภูมิทันที แต่ผีหญิงสาวไม่ได้โจมตี เธอเพียงแต่หัวเราะเบาๆ แล้วหดกลับเป็นขนาดเดิม

"ข้าล้อเล่น" เธอพูด "ข้าไม่ได้จะทำร้ายท่าน ข้าแค่ทดสอบท่าน"

ภูมิมองเธอ เขาจำได้ทันที ผีตัวนี้คือผีที่เงาบนตึกแถว มันเป็นผีระดับสูงที่กำลังทดสอบเขา

"ท่านคือใคร" ภูมิถาม

"ข้าคือผีที่คอยรับวิญญาณของผู้บูชายมราชที่ล้มเหลว" เจ้าตอบ "ชื่อข้าไม่มีความหมาย เพราะข้าอยู่มานานกว่าที่คนไทยจะมีชื่อเรียกตัวเอง"

"แล้วท่านต้องการอะไร" ภูมิถาม

"ข้าต้องการดูว่า ท่านจะเป็นผู้บูชายมราชที่สำเร็จ หรือจะกลายเป็นผู้ที่ล้มเหลวเหมือนคนก่อนๆ"

"คนก่อนๆ ที่ล้มเหลว มีกี่คน" ภูมิถาม

"มาก" เธอตอบ "มากกว่าที่ท่านจะนับได้"

ภูมิเงียบ เขามองตาเธอ ตาของเธอเรืองแสงสีทองราวกับเปลวไฟที่เผาไหม้อยู่ภายใน เธอดูเหมือนไม่มีอารมณ์ แต่เธอก็ดูเหมือนรู้ทุกอย่าง

"ข้าพเจ้าจะไม่ล้มเหลว" ภูมิตอบ

"ท่านจะพูดแบบนั้นก็ได้" เธอยิ้ม "แต่ข้าจะคอยดู"

เธอหายไปทันที ราวกับไม่เคยมีอยู่ ลุงสมศักดิ์ถอนหายใจ แล้วหันมามองภูมิ

"ท่านภูมิ" เขาพูด "ผีตัวนั้น ข้าฯ ไม่เคยเจอ"

"ข้าพเจ้าก็ไม่เคยเจอ" ภูมิตอบ "แต่ข้าพเจ้ารู้ว่า เขาไม่ใช่ศัตรู"

"แล้วเขาคืออะไร" ลุงสมศักดิ์ถาม

"เขาคือบททดสอบ" ภูมิตอบ

ทหารทั้งสิบกลับมาตั้งแถวรอบภูมิ เขามองพวกเขา แล้วยิ้ม

"กลับกันเถอะ" เขาพูด "เราจะไปส่งดวงที่สาม"

เขาเดินนำหน้า ทหารทั้งสิบเดินตามหลัง ในคืนนี้ เขาเรียกทหารสำเร็จ เขานำทางวิญญาณไปอีกสองดวง และเขาได้รับความสนใจจากผีระดับสูง

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในคืนเดียว

แต่ภูมิรู้ว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

> **จบบทที่ 27**