คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

คืนนั้นหลังกลับจากตลาด ภูมิไม่ได้นอน

ลมค่ำพัดเย็นแทรกซึมเข้ามาทางช่องระเบียง ราวกับต้องการบอกอะไรบางอย่าง เขานั่งพับขา บนพื้นไม้ที่เย็นเยียบ หยิบธูปดอกที่ยายสมศรียัดให้ตอนเลิกตลาดขึ้นมา จุดไฟแล้ววางลงบนขอบระเบียง

ควันสีแดงคล้ำลอยขึ้น ไม่เหมือนควันธูปปกติที่สู้ลมแล้วสลาย แต่มันสู้กับสายลมค่ำราวกับมีชีวิตเขานั่งนิ่ง คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ยายแม่ค้าคนนั้นจากไปต่อหน้าเขา กระดิ่งเรียกเขามา และเขาก็ช่วยเธอจริงๆ ไม่ใช่แค่ฝัน

"เมื่อวานผมช่วยคนตายไปสู่สุคติ" ภูมิพูดกับตัวเอง "วันนี้ผมต้องการของที่จะปกป้องคนที่ยังมีชีวิต"

"ท่าน" เขาพูดเสียงหนัก "ผมขออาวุธ"

เงียบไปครู่หนึ่ง เสียงในหัวถึงดังขึ้นแบบที่เขาคุ้นเคย

*เจ้าเพิ่งได้บัญชีบาปบุญ* ยมราชพูด *เจ้าอยากได้อะไรอีก*

"ผมขอหอกแห่งยมราช" ภูมิตอบตรงไป "อาวุธระดับหก ถ้าผมไม่มีอาวุธ ผมปกป้องใครไม่ได้"

*หอกแห่งยมราช* ยมราชพูดช้าๆ *อาวุธที่สั่งการผีได้ชั่วคราว เจ้าเห็นมันในบัญชีหรือ*

"ผมเดา" ภูมิพูด "แต่ผมรู้ว่าผมต้องมี"

ลมพัดแรงขึ้น ควันธูปพัดไหวราวกับกำลังเต้นรำ ยมราชหัวเราะเสียงแหบต่ำ เสียงนั้นก้องในหัวภูมิเหมือนเสียงสะท้อนจากบ่อน้ำลึก

*เจ้าต้องการมันเพื่ออะไร* ยมราชถาม *บอกข้า ความจริง*

ภูมิกลืนน้ำลาย แส้งแห้งผิดปกติ เขาหันไปมองแม่ที่นอนหลับอยู่ในห้องติดกัน แล้วมองมิ้นในความคิด

"เพื่อปกป้องคนที่ผมรัก" เขาพูด "ปกป้องแม่ ปกป้องมิ้น ปกป้องพี่เบส"*แม่ของเจ้า* ยมราชพูด *เจ้ากลัวอะไรที่สุด*

"ผมกลัวแม่จะจากไป" ภูมิพูดเสียงแผ่ว "แม่ป่วยมาตั้งนาน ผมดูแลท่านมาแต่เด็ก ถ้าวันหนึ่งท่านหายไป... ผมไม่รู้ว่าผมจะอยู่ยังไง"

*และมิ้น* ยมราชถาม *เจ้าแคร์เจ้ามากกว่าที่เจ้าพูด*

"ผมแคร์" ภูมิยอมรับ "เธอเข้าใจเรื่องชาติก่อนของผม โดยที่ผมไม่ต้องอธิบาย พระอาทิตย์ของเธอส่องทางให้ผมเห็นความตายไม่ใช่ศัตรู"

*พี่เบส* ยมราชเติม *เพื่อนที่เจ้าเรียกพี่*

"เขาเคยช่วยผมตอนผมโดนแกล้ง" ภูมิพูด "ครั้งหนึ่งมีคนแกล้งผมเรื่องที่บ้านยากจน เขาขึ้นมาแทนโดยไม่ต้องให้ผมขอ ผมไม่ยอมให้ใครแตะคนที่ผมรัก"

*และตัวเจ้าเอง* ยมราชเติม

"และตัวผมเองด้วย" ภูมิยอมรับ "ผมกลัวอาวุธ... ผมกลัวที่จะต้องใช้มัน"

*ความกลัวไม่ใช่ความอ่อนแอ* ยมราชพูด *แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลที่ข้าจะให้หอก*

ภูมิขมวดคิ้ว นิ้วมือกำขอบระเบียงแน่น "งั้นท่านจะให้ตอนไหน?"

*เมื่อเจ้าแลกเปลี่ยน* ยมราชตอบ *ทุกอาวุธของข้า มีราคา เจ้าต้องให้สิ่งที่เทียบเคียง*

"ผมจน" ภูมิพูด "ผมไม่มีเงิน ไม่มีอะไรจะแลก"

*ข้าไม่เอาทอง* ยมราชพูด *ข้าเอาสิ่งที่เจ้าเก็บไว้แน่นที่สุด*

ภูมินิ่ง ตาเหลือกเล็กน้อย "อะไร?"

*ความกลัวที่เจ้าซ่อน* ยมราชพูด *เจ้ากลัวความตายมาตลอด กลัวผี กลัวการสูญเสีย ถ้าเจ้ายอมรับมัน... หอกจะเป็นของเจ้า*

"ยอมรับยังไง" ภูมิตาม

*เจ้าต้องเผชิญหน้ากับความตายโดยไม่หนี* ยมราชพูด *ไม่ใช่แค่นั่งอยู่ตรงนั้น เจ้าต้องยืนอยู่หน้าความตาย และบอกว่า 'ข้าไม่กลัว'*

ภูมินึกถึงยายแม่ค้าขนมที่จากไปต่อหน้าเขา "ผมทำมาแล้วนะท่าน ผมอยู่กับยายจนวินาทีสุดท้าย"

*นั่นคือจุดเริ่มต้น* ยมราชพูด *แต่เจ้ายังสั่น เจ้ายังกลัวในใจ*ภูมิเงียบ คอตึง ความทรงจำเก่าๆ ลอยขึ้น — วันที่พ่อจากไปตอนเขาอายสิบขวบ เขาจำได้แค่ว่าห้องเงียบลงทันที แม่ร้องไห้ พี่เบสจับมือเขาแน่น

"ผมกลัวการสูญเสีย" ภูมิพูดเสียงแผ่ว "วันที่พ่อตาย ผมรู้สึกว่าทุกอย่างจบลง ผมไม่เคยกล้าคิดถึงวันที่แม่จะไปแบบนั้น"

*นั่นคือความกลัวที่เจ้าซ่อน* ยมราชพูด *และนั่นแหละที่ข้าต้องการ เจ้าต้องยอมรับมัน ไม่ใช่หนี*

"ยอมรับยังไง" ภูมิตาม "ผมทำได้ยังไงให้ไม่กลัว"

*ไม่ใช่ไม่กลัว* ยมราชแก้ *คือยอมรับว่าความตายมีอยู่ จบลงตรงนั้น แต่ชีวิตที่เหลืออยู่... ยังคุ้มค่า* ภูมิหลับตา นึกถึงแม่ที่ยังหายใจอยู่ แม่ที่ยังทำให้เขามีบ้าน มีที่กลับ

_"กูกลัวจริงๆ วะ"_ ภูมิคิดกับตัวเอง _"แต่ถ้าจะปกป้องคนอื่น กูต้องกล้าด้วย"_

แสงสีแดงคล้ำรอบตัวภูมิสว่างขึ้น เขาเห็นภาพหอกยาวสีดำ ปลายแหลมมีริ้วแดงคล้ำไหลวนเหมือนเลือดที่ไม่ตกพื้น

หอกลอยอยู่ตรงหน้า สั่นเทาๆ ราวกับรอคนมาจับ "มันหนักจริงๆ นะท่าน" ภูมิพึมพำมองหอกที่ลอยอยู่ "แค่มองก็รู้สึกว่ารับไม่ไหว"

*นั่นแหละ* ยมราชพูด *คนส่วนใหญ่เห็นหอกแล้วอยากได้ แต่พอยึดมันจริงๆ กลับสั่น เพราะมันไม่ใช่ของเล่น*

"ผมไม่สั่น" ภูมิพูดเสียงมั่น "ผมแค่... ยังไม่ชิน"

*ความชินมาไม่ได้จากคำพูด* ยมราชตอบ *มาจากการยืนอยู่หน้าความตาย โดยไม่ก้าวถอย* ภูมิสำลึก เขาเคยหนีความตายมาตลอด แต่คืนนี้ เขายืนอยู่ตรงนี้ ลมค่ำพัดแรงขึ้น ควันธูปที่เหลือพัดไหว เงาของหอกสะท้อนในตาภูมิราวกับอีกโลกหนึ่ง ที่ความตายไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นทางผ่าน

"สวย" ภูมิพึมพำ

*มันสวยเพราะมันหนัก* ยมราชพูด *คนที่ถือมัน ต้องแบกความตายของคนอื่นด้วย*

"ผมยอม" ภูมิพูด "ผมยอมแบก"

*คำพูดง่าย* ยมราชตอบ *การทำจริงยาก*

_"เล่นกับกูหรือวะท่าน"_ ภูมิคิดในใจ แต่ไม่ได้พูดออกมา

ภาพหอกหายไป ยมราชเปลี่ยนจังหวะเสียงเป็นอะไรที่นุ่มลง

*ข้าให้เจ้าโอกาส* ยมราชพูด *เจ้าจะได้หอก... เมื่อเจ้าช่วยคนครบสิบคน โดยที่พวกเขาไม่รู้ว่ามีเทพช่วย*

"สิบคน?" ภูมิถาม "นานมั้ย?"

*ขึ้นอยู่กับเจ้า* ยมราชตอบ *แต่ละคนที่เจ้าอยู่ตรงนั้นตอนเขาจากไป นับหนึ่ง ครบสิบ... หอกเป็นของเจ้า*

ภูมินับในใจ — ยายแม่ค้าคนแรก แล้วก็เหลือเก้า

"ผมทำได้" เขาพูด "ผมจะหาคนที่กำลังจะไป แล้วอยู่ตรงนั้น"ภูมินึกถึงคนรอบตัวที่อาจจะจากไปเร็วๆ แม่ที่ป่วย มิ้นที่เข้าใจเขา ยายสมศรีที่แก่ชรา ทุกคนล้วนมีวาระของตัวเอง

"ผมจะเริ่มจากคนใกล้ตัว" เขาพูด "คนที่ผมรักษา ผมจะอยู่ตรงนั้นตอนเขาจากไป "ผมจะอยู่ตรงนั้นตอนเขาจากไป ไม่ให้เขาไปคนเดียว"

"ผมจะเริ่มจากแม่" ภูมิพูด "ท่านรู้ไหม ทุกคืนผมนั่งดูท่านหายใจ"

"แม่คือคนแรกที่ผมจะอยู่ตรงนั้น" ภูมิตาม "ต่อจากยายแม่ค้าคนแรกที่ผมช่วย"

"ถ้าวันหนึ่งท่านจากไป" ภูมิพูดเสียงแผ่ว "ผมจะอยู่ตรงนั้น บอกท่านว่าไม่ต้องกลัวความตาย"

"แล้วมิ้นล่ะ" ภูมิถาม "เธอเข้าใจผมโดยที่ผมไม่ต้องอธิบาย"

*ข้าเห็นความตั้งใจของเจ้า* ยมราชพูด *นั่นแหละที่หอกแห่งยมราชรออยู่*

"ผมรับได้" ภูมิพูด "ไม่ว่ามันจะหนักแค่ไหน ผมยอมแบกความตายของคนอื่น"

*ดี* ยมราชพูด *แต่จำไว้ เจ้าช่วยเขาได้ โดยที่พวกเขาไม่ต้องรู้ว่ามีเทพช่วย*

*และเจ้าต้องบอกข้า* ยมราชพูด *ทุกครั้งที่เจ้าช่วยหนึ่ง ให้เจ็ดสิบล้านคนในบัญชีข้าเดินหน้าต่อ*

"เจ็ดสิบล้านคน?" ภูมิตะโกน "ท่านมีคนในบัญชีตั้งเจ็ดสิบล้าน!?"

*คนไทยทั้งประเทศตายไปแล้ว* ยมราชพูดเงียบ *ข้ารู้จักทุกคน*

ภูมิอึ้ง

_"กูไม่เคยคิดเลย"_ เขาคิด _"ยมราชไม่ได้น่ากลัว เขาแค่... จดจำทุกคน"_ภูมินึกถึงตัวเลขนั้น เจ็ดสิบล้านคนไทยที่ตายไปแล้ว ทุกคนที่ท่านยมราชจดจำ

"ท่านจำได้หมดเลยเหรอ" ภูมิถาม "ทุกคนที่จากไป"

*ทุกคน* ยมราชพูดเงียบ *ข้าไม่ลืมใครสักคน เพราะความตายคือจุดจบที่ทุกคนต้องถึง แต่ไม่มีใครต้องถึงมันคนเดียว* ก่อนหน้านี้เขามองยมราชเป็นแค่เงาของความตายที่น่ากลัว

ภูมิกลืนน้ำลาย "ผม... ผมไม่เคยมองยมราชแบบนี้มาก่อน"

โทรศัพท์ของภูมิสั่นขึ้นมา ข้อความจากอาคมเด้งมาอีกครั้ง

**"พรุ่งนี้เจอกันที่โรงเรียน — ผมมีอะไรจะคุย"**ภูมิจ้องข้อความนั้นนาน อาคมจะคุยเรื่องอะไรกันแน่ เขาบูชายมราชเช่นกัน แต่ทางที่เลือกต่างกันสิ้นเชิง

*ระวังเขา* ยมราชพูดเสียงเย็นลง *อาคมเลือกพลัง แต่เจ้าเลือกความเข้าใจ เขาจะพยายามชักชวนเจ้าให้ไปทางเขา*

ภูมิละสายตาจากหน้าจอ หันไปมองควันธูปที่เกือบหมด

"ท่าน" เขาพูดเบาๆ "เจ็ดสิบล้านคน... ผมจะทำให้พวกเขาเห็นว่ายมราชไม่ได้น่ากลัว"

*เจ้าจะทำไม่ได้คนเดียว* ยมราชพูด *แต่ข้าเชื่อเจ้า... เพราะเจ้าเป็นคนเดียวที่เลือกข้า*

เสียงในหัวหายไป ภูมินั่งนิ่งบนระเบียงจนควันธูปจางหาย

"ท่าน" ภูมิพูดเบาๆ "สิบคน... ผมจะทำให้พวกเขาเห็นว่ายมราชไม่ได้น่ากลัว"

*ข้าเชื่อเจ้า* ยมราชพูด *เพราะเจ้าเป็นคนเดียวที่เลือกข้า*

_"โอเค ท่าน"_ เขาคิด _"สิบคน ผมทำได้"_

"ขอบคุณท่าน" ภูมิพูดเสียงเบา "ที่เชื่อใจผม"

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ขุนพลยมราช|Arc 2 — ขุนพลยมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/ยมราช — Yommarat|ยมราช]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]