คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ภูมิวิ่งทะลุซอยตลาดเช้า ร้านก๋วยเตี๋ยวฝั่งตรงข้ามเพิ่งเปิดไฟ กลิ่นน้ำมันกระเพราหอมกระจาย แต่เขาไม่มีเวลาหยุด ทหารผีสามนายที่เดินตามมาตั้งแต่เมื่อคืน กระโดดข้ามกองผักที่คนขายวางข้างทางโดยไม่ทำให้อะไรสั่น ภูมิเหลือบมองลุงสมศักดิ์ที่วิ่งเคียงข้าง

"ลุงครับ" ภูมิหอบ "บ้านเจอยู่ไหน"

"คอนโดหรูข้างโรงเรียน" ลุงสมศักดิ์ตอบ "เรียกว่าวรวุฒิแมนชั่น ผีตัวที่ยายสมศรีพูดถึงมันวนเวียนอยู่ชั้นสิบสอง ผมได้กลิ่นควันร้ายตั้งแต่เช้ามืด"

"ควันร้ายคืออะไรครับ"

"ควันที่เกิดจากการเปิดประตูผีด้วยพลังของเทพเงา" ลุงสมศักดิ์พูดเสียงเบา "ผีระดับกลางไม่เปิดประตูตัวเองได้ ต้องมีคนไขกุญแจให้"

ภูมิรู้ทันทีว่า พระราหู เขาไม่พูดอะไร แค่เร่งฝีเท้า

ตึกวรวุฒิแมนชั่นตั้งตระหง่านอยู่ปลายซอย อาคารสูงสิบห้าชั้นที่ห่อด้วยกระจกสีทอง ภูมิเคยเดินผ่านทุกเช้าตอนไปโรงเรียน แต่ไม่เคยเข้าไปข้างใน เขาเป็นลูกคนขายก๋วยเตี๋ยว บ้านเขาคือตึกแถวสองชั้นที่มีกลิ่นน้ำมันเข้าซึมอยู่ในผนัง

ประตูคอนโดเปิดอยู่ ภูมิเดินเข้าไป ลิฟต์คนขับมองเขาแบบแปลกๆ

"ไปหาใครครับน้อง" คนขับถาม

"หาเจ วรวุฒิ" ภูมิตอบ "ชั้นสิบสองครับ"

"เด็กบ้านคหบดีเหรอ" คนขับถาม "พ่อแม่เขาไปต่างประเทศ คงอยู่คนเดียว"

ลิฟต์เลื่อนขึ้นช้าๆ ภูมิมองทหารผีสามนายที่ยืนอยู่ในมุมลิฟต์ด้วย พวกเขามองผ่านกระจก เห็นชั้นหนึ่งถึงสิบห้าเป็นภาพปกติ แต่พอลิฟต์ผ่านชั้นสิบ ภาพในกระจกเริ่มเปลี่ยน ภูมิเห็นเงาดำๆ ของตัวเอง แต่เงามีสามตา

"ลุงครับ" ภูมิกระซิบ "เงาผม มันเพี้ยน"

"อย่ามองกระจก" ลุงสมศักดิ์ห้าม "ชั้นสิบเมื่อกี้มีผีเริ่มทำงาน เขาเปลี่ยนภาพสะท้อนให้เห็นคนที่กำลังจะตาย"

ลิฟต์เปิดที่ชั้นสิบสอง ภูมิเดินออกไป ทางเดินเงียบ ประตูห้องเรียงรายสองฝั่ง แสงไฟในห้องส่วนใหญ่ดับ มีแค่ห้องมุมสุดที่เปิดไฟอยู่

"ห้องเจ" ภูมิพูดกับลุงสมศักดิ์ "เปิดประตู"

ลุงสมศักดิ์ยกมือขึ้น ควันแดงคล้ำพุ่งออกจากฝ่ามือ ประตูห้องเปิดออกเงียบๆ

ข้างในมืดสนิท ภูมิก้าวเข้าไป ควันแดงคล้ำพ้นรอบข้อเท้าเขากระจายเป็นวงกว้าง ทหารผีสามนายตามเข้าไปยืนเรียงรอบประตู ภูมิใช้ตาแห่งยมราชที่ได้มาในช่วงหลัง ส่องผ่านความมืด เห็นผีระดับกลางสามตัวลอยอยู่ในห้องนั่งเล่น

ผีตัวที่หนึ่งคือชายแก่หัวโล้น ใส่เสื้อคลุมขาว มือถือสมุดบัญชีเล่มหนา ตาจ้องมาที่ภูมินิ่ง ผีตัวที่สองคือผู้หญิงใส่ชุดไทยจัดเต็ม ผมยาวลอยเหมือนอยู่ใต้น้ำ ปากอ้าเผยอเขี้ยวสั้นๆ ผีตัวที่สามไม่มีรูปร่าง เป็นแค่ก้อนควันดำที่เต้นช้าๆ เหมือนหัวใจ

ตรงกลางห้อง เจ วรวุฒินั่งหมุบตัวอยู่บนเก้าอี้ ตัวสั่น มือกุมกระดิ่งเล็กๆ ที่ห้อยคอไว้ กระดิ่งนั้นเป็นสัญลักษณ์ของพระพิฆเนศ

"ขอความกรุณาจากพระพิฆเนศ" เจร้อง "ขอให้ผมรอด"

กระดิ่งไม่สั่น ผีทั้งสามหัวเราะเสียงแหบ เสียงหัวเราะนั้นเหมือนเลื่อยไม้ถูหิน

"พระพิฆเนศของเจ" ภูมิพูดเสียงดัง "ไม่ช่วยเรื่องความตายหรอก"

เจหันมา เห็นภูมิ แววตาเขาผสมระหว่างโกรธและดีใจ

"มึงมาทำอะไรที่นี่" เจตะโกน "กูไม่เคยขอความช่วยเหลือจากมึง"

"แล้วพระพิฆเนศของมึงช่วยมึงได้ไหม" ภูมิถาม

เจเงียบ กระดิ่งเงียบ ผีทั้งสามยิ้มกว้างขึ้น

"พระพิฆเนศไม่เคยปฏิเสธลูกศิษย์" เจพูดเสียงสั่น "แค่ท่านยังไม่มา"

"ท่านไม่มาแล้ว" ภูมิว่า "พระพิฆเนศเป็นเทพโชคลาภ ไม่ใช่เทพแห่งความตาย ท่านไม่มีอำนาจเหนือผีพวกนี้"

"แล้วมึงมีหรือ" เจถาม

"ผมเป็นผู้บูชายมราช" ภูมิตอบ "ท่านเป็นเทพแห่งความตาย"

ผีตัวที่หนึ่งเดินถลึงตามาทางภูมิ สมุดบัญชีในมือเขาเปิดออก หน้ากระดาษเต็มไปด้วยชื่อคนไทย แต่ละชื่อมีเลขหนึ่งถึงเก้ากำกับ

"เจ วรวุฒิ" ผีพูดเสียงพัง "ระดับพระพิฆเนศ สี่ วันนี้เป็นวันที่เจ้าจะถูกถอดชื่อออกจากบัญชี"

เจตัวสั่น "ถอดชื่อ หมายความว่าอะไร"

"หมายความว่าพระพิฆเนศจะเลิกรับเจ้าเป็นศิษย์" ผีตอบ "เทพระดับนี้ไม่อยู่ในสังกัดของเรา ก็ไม่มีสิทธิ์หยุดเรา"

ภูมิยืนนิ่ง เขามองผีทั้งสาม แล้วหันไปทางลุงสมศักดิ์

"ลุงครับ" ภูมิพูด "เจเป็นคนไม่ดี แต่เขาเป็นคนไทย"

ลุงสมศักดิ์ยิ้ม "ท่านภูมิ ผมเข้าใจ"

ทหารผีสามนายก้าวมาข้างหน้า ลุงสมศักดิ์ยกมือขึ้น กระดิ่งแห่งยมราชในมือเขาสั่น

"ยมราช ผู้พิทักษ์ผู้บูชา" ลุงสมศักดิ์พูด "ขอความกรุณา เปิดประตูผีที่นี่"

ควันแดงคล้ำพุ่งขึ้น เป็นวงกลมขนาดใหญ่ ผีทั้งสามถอยหลัง ภายในวงกลมควัน ภูมิเห็นแม่น้ำยมโลกไหลเชี่ยว เห็นเงาตัวเองยืนอยู่บนสะพาน เห็นใบหน้าของยมราชที่มองลงมาจากฟากฟ้า

"พระราหู" ยมราชพูดเสียงทุ้มต่ำในหัวภูมิ "พระราหูส่งพวกนี้มา ไม่ใช่เพราะเจ แต่เพราะอยากดูว่าเจ้าจะทำอย่างไรกับคนที่เคยหยามเจ้า"

"ผมรู้ครับ" ภูมิตอบในใจ

"ดี" ยมราชพูด "ถ้าเจ้าช่วยเจ เจ้าจะได้คะแนนบุญสัมพันธ์เพิ่ม และพระราหูจะรู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนที่จะทิ้งเพื่อน"

"แล้วถ้าผมไม่ช่วยล่ะครับ"

"ถ้าเจ้าไม่ช่วย พระราหูจะรู้ว่าเจ้าเป็นคนที่คนใช้ได้" ยมราชพูด "และเจ้าจะไม่มีวันเป็นผู้นำทั้งทัพยมราชได้"

ภูมิหายใจเข้าลึก แล้วก้าวเข้าไปในวงกลมควัน

"เจ วรวุฒิ" ภูมิเรียก

เจเงยหน้า

"ผมจะถามมึงหนึ่งคำถาม" ภูมิพูด "ถ้ามึงตอบตรงๆ ผมจะช่วย"

"ถาม"

"พระพิฆเนศของมึง ตอนนี้กำลังฟังมึงอยู่ไหม"

เจเงียบ กระดิ่งที่คอเงียบ ผีทั้งสามหัวเราะอีก เจก้มหน้า

"ไม่" เจตอบเสียงเบา "ผมเรียกท่านมาตั้งแต่เมื่อคืน ท่านไม่เคยมา"

"มึงเชื่อท่านไหม"

"เชื่อ" เจตอบ "พระพิฆเนศเป็นเทพที่ผมบูชามาตั้งแต่เด็ก"

"แล้วทำไมท่านทิ้งมึง"

เจเงียบอีก ภูมิเห็นน้ำตาเริ่มไหลลงแก้ม

"เพราะผีพวกนี้เป็นเรื่องความตาย" ภูมิพูด "พระพิฆเนศไม่ช่วยเรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะท่านไม่รักมึง แต่เพราะท่านไม่มีอำนาจ"

"แล้วมึงมีหรือ" เจถาม

"ผมมี" ภูมิตอบ "แต่ผมไม่ใช่เทพของมึง"

เจเงยหน้า แววตาเขาเปลี่ยน จากคนที่ดูถูกคนจนมาตลอด กลายเป็นคนที่กำลังจะตายในห้องมืด

"ขอมึง" เจพูด "ขอแค่ครั้งเดียว ผมจะจำไปตลอดชีวิต"

ภูมิยืนนิ่ง เขามองผีทั้งสาม แล้วมองเจ

"เงื่อนไข" ภูมิพูด

"อะไร" เจถาม

"ถ้าผมช่วยมึง มึงต้องยอมรับยมราชต่อหน้าพระพิฆเนศของมึง" ภูมิว่า "ไม่ต้องเลิกบูชาท่าน แค่ยอมรับว่ามีเทพที่ชื่อยมราชอยู่จริง"

เจหัวเราะเสียงแหบ "มึงบ้า"

"ครับ ผมบ้า" ภูมิตอบ "แต่ผมบ้ามาสามเดือนแล้ว และผมยังมีชีวิตอยู่"

เจนิ่งไปนาน ผีทั้งสามเริ่มขยับเข้ามาใกล้ สมุดบัญชีของผีตัวแรกเริ่มเปิดไปที่หน้าที่มีชื่อ วรวุฒิ กำกับ

"ตกลง" เจพูด "ผมยอมรับยมราชต่อหน้าพระพิฆเนศ"

ภูมิยิ้ม "ดี"

เขาหันไปทางทหารผีสามนาย พร้อมลุงสมศักดิ์ที่ยืนอยู่ข้างหลัง

"ลุงครับ" ภูมิพูด "เริ่มได้"

ลุงสมศักดิ์ยกกระดิ่งขึ้น กระดิ่งสั่นหนึ่งครั้ง คลื่นควันแดงคล้ำพุ่งออกจากปลายกระดิ่ง คลื่นลมกระจายเป็นวงกว้าง เศษกระจกที่ตกอยู่บนพื้นเริ่มเคลื่อนที่ ผีตัวที่หนึ่งถอยหลังสามก้าว ผีตัวที่สองหายไปทันที ผีตัวที่สามยังคงอยู่แต่เริ่มสั่น

"พระราหู" ลุงสมศักดิ์พูด "ขอให้ท่านนำทาสของท่านกลับ"

ผีตัวที่สามหันมามองภูมิ ตาเขาจ้องเขม็ง

"ยมราช" ผีพูด "เจ้าเป็นคนจริง"

"ผมเป็นคนจริง" ภูมิตอบ "และผมกำลังจะส่งพวกท่านกลับ"

ผีเงียบ ควันดำในตัวเขาเริ่มเบาบางลง แล้วเขาหายไปพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังมาจากทุกทิศ

ห้องกลับสว่าง เจลุกขึ้นยืน ตัวยังสั่น แต่เขามองภูมิด้วยแววตาที่ไม่เคยมีมาก่อน

"มึง" เจพูด "มึงช่วยกูจริงๆ"

"ผมช่วย" ภูมิตอบ "เพราะมึงเป็นคนไทย ไม่ใช่เพราะมึงเป็นเพื่อนผม"

"แล้วพระพิฆเนศล่ะ"

"พระพิฆเนศยังเป็นเทพของมึง" ภูมิพูด "แค่ท่านไม่ได้มาที่นี่ เพราะที่นี่เป็นเรื่องของผม"

เจนั่งลงที่พื้น เขาเอามือกุมกระดิ่งที่คอ

"กูต้องทำยังไง" เจถาม

"คุยกับยมราช" ภูมิตอบ "ท่านอยู่ที่นี่แล้ว"

ควันแดงคล้ำรอบข้อเท้าเจเริ่มลอยขึ้น มันไม่ได้ทำร้ายเขา แค่แตะ เหมือนทักทาย

"ยมราช" เจพูดเสียงแผ่ว "กู... กูไม่เคยยอมรับท่าน กูรู้แหละว่ากูผิดที่หยามท่าน"

ควันแดงคล้ำยังคงอยู่ ไม่ตอบ ไม่เคลื่อน แต่เจรู้สึกได้ว่า มีบางอย่างในห้องนี้ยอมรับเขาแล้ว

ภูมิหันหลังเดินออกจากห้อง ทหารผีสามนายตามไป ลุงสมศักดิ์เดินข้างเขา

"ท่านภูมิ" ลุงสมศักดิ์พูด "คะแนนบุญสัมพันธ์ของท่านเพิ่มขึ้นสามเปอร์เซ็นต์"

"เท่าไหร่รวมแล้วครับ"

"ยี่สิบสามเปอร์เซ็นต์" ลุงสมศักดิ์ยิ้ม "ท่านใกล้จะขึ้นระดับสามแล้ว"

ภูมิพยักหน้า เขาเดินลงลิฟต์ เด็กคนขับลิฟต์มองเขาแบบแปลกๆ อีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้ถามอะไร

ออกจากคอนโด ภูมิเดินเข้าซอยตลาด ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางเปิดแล้ว กลิ่นน้ำมันกระเพราลอยมาเตะจมูก เขาหยุดเดิน เพราะรู้สึกว่ามีตามองเขาจากชั้นสามของตึกแถวฝั่งตรงข้าม

เงาทองตา ยืนยิ้มอยู่ตรงนั้น

"คุณภูมิ" เงาพูดเสียงเบาแต่ชัดเจน "คุณเพิ่งช่วยเด็กคนหนึ่งจากการตาย คุณไม่รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปแล้วหรือ"

"ผมรู้สึก" ภูมิตอบ "แต่ผมไม่ได้เปลี่ยน ผมแค่ทำในสิ่งที่ยมราชสอนให้ทำ"

"เทพของคุณสอนให้คุณช่วยคนที่หยามคุณ" เงาพูด

"ใช่" ภูมิตอบ "เพราะยมราชรู้ว่าความตายไม่สนใครหยามใคร"

เงาทองตายิ้มกว้างขึ้น แล้วหายไป

ภูมิยืนนิ่งอยู่ในตลาด มือของเขาเริ่มสั่น เขามองฝ่ามือตัวเอง แล้วรู้ว่า ตั้งแต่วันนี้เขาไม่ได้เป็นเด็กมัธยมปลายธรรมดาอีกแล้ว เขาเป็นผู้บูชายมราชที่ยอมรับได้ว่า บางครั้งเทพที่คนไม่เลือก ก็รับใช้คนได้

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ คือ พระราหูกำลังจะส่งผีอีกตัวมา

ครั้งนี้ไม่ใช่ผีระดับกลาง — แต่คือผีที่เคยฆ่าคนเจ็ดชีวิตในหมู่บ้านภาคเหนือเมื่อสิบปีก่อน

และมันจำหน้าเจได้ — เจจะรอดไหม?

> **จบบทที่ 29**