คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมิตื่นตอนสี่โมงเช้า เขาตื่นเพราะเสียงในหัวดังกว่าปกติ
"ยมราชครับ"
"ผมไม่ได้ฝัน แต่ผมตื่น"
"ข้าปลุกเจ้า" ยมราชตอบ
"ทำไม"
"เพราะอาคมมา"
ภูมิลุกขึ้นจากเตียง เขาเปิดหน้าต่าง เขาเห็นอาคมยืนอยู่ใต้ต้นไม้หน้าบ้าน ใส่เสื้อครุยสีดำ มือถือไม้เท้า
ภูมิลงไปเปิดประตู
"เข้ามา"
"ไม่ต้อง" อาคมพูด "ข้ามาเพื่อคุยเรื่องเดียว แล้วข้าจะไป"
"เรื่องอะไร"
"เรื่องที่เจ้าพูดกับสภา"
อาคมหยุด
"ข้าได้ยินว่าเจ้าบอกสภาว่ายมราชพูดความจริงครึ่งหนึ่ง และสวรรค์พูดอีกครึ่งหนึ่ง" อาคมพูด "ข้าเห็นด้วย"
ภูมิมองอาคม
"แล้วคุณอาคมคิดว่าความจริงทั้งสองครึ่งรวมกันได้ไหม"
อาคมยอมรับตอบ "แต่ข้าไม่รู้ว่ายมราชรู้หรือไม่"
"ยมราชรู้"
"ยมราชรู้ยังไง"
"เพราะยมราชสอนผม" ภูมิตอบ "ยมราชบอกว่า 'คนเลือกวิธีอยู่ก่อนตายได้ แต่คนเลือกเวลาตายไม่ได้' นี่คือความจริงทั้งสองครึ่งรวมกัน"
อาคมนิ่งไปสิบวินาที
"แล้วข้าจะทำยังไง"
"คุณอาคมหมายถึงอะไร"
"ข้าหมายถึงข้าใช้พลังยมราชผิดทาง" อาคมตอบ "ข้าเปิดประตูยมโลกให้คนตายเร็วขึ้น ข้ารับเงินจากคนที่อยากให้คนอื่นตาย ข้าทำเรื่องนี้มาสิบปี"
"แล้วคุณอาคมอยากเลิกไหม"
อาคมนิ่งไปยี่สิบวินาที
อาคมอยากเลิก "แต่ข้าไม่รู้ว่าจะเลิกยังไง"
"ทำไมถึงไม่รู้"
"เพราะข้าไม่มีรายได้อื่น" อาคมตอบ "ข้าเปิดประตูยมโลกเพราะมันเป็นรายได้เดียวที่ข้ามี ถ้าข้าเลิก ข้าจะไม่มีเงิน"
"แล้วคุณอาคมไม่ทำงานอื่นเหรอ"
"ข้าทำ" อาคมตอบ "ข้าเป็นช่างซ่อมรถ ข้ามีร้านซ่อมรถเล็กๆ ข้าหาเงินจากการซ่อมรถได้เดือนละหมื่นห้า แต่ข้าเปิดประตูยมโลกได้เดือนละห้าหมื่น"
ภูมิเข้าใจทันทีว่าทำไมอาคมถึงไม่เลิก อาคมไม่ได้ผิดเพราะอาคมโหดร้าย อาคมผิดเพราะอาคมจน
"คุณอาคมครับ"
"ถ้ามีคนจ้างคุณอาคมให้ทำสิ่งที่ดี โดยไม่ต้องเปิดประตูยมโลก คุณอาคมจะทำไหม"
อาคมมองภูมิ
อาคมตอบขึ้นอยู่กับค่าจ้าง
"ถ้าเขาจ้างเท่ากับที่คุณอาคมได้จากการเปิดประตูยมโลก"
อาคมตอบว่าจะทำ "แต่ไม่มีใครจ้างข้า"
ภูมิตอบว่าจะหา
อาคมถาม
"ผมจะไปหาคนที่บูชายมราช แล้วถามว่ามีใครอยากจ้างคนที่มีพลังยมราชทำงานดีๆ"
อาคมเงียบไปสามสิบวินาที
อาคมถาม
ภูมิยืนยัน ภูมิทำเพื่อคนที่อาคมฆ่า ถ้าอาคมเลิก คนที่ยังไม่ตายจะได้อยู่ต่อ
อาคมพยักหน้า
"ข้าจะรอ"
"แล้วคุณอาคมจะรอนานแค่ไหน"
อาคมจะรอจนกว่าภูมิจะหาได้ อาคมตอบ อาคมไม่รีบ
อาคมหันหลังเดินจากไป เงาอาคมหายไปในความมืด
ภูมิกลับเข้าบ้าน เขานั่งลงที่โต๊ะกินข้าว เขาเปิดบัญชีบาปบุญ ดอกจันทองสิบดวง
เขาคิดถึงคำพูดของอาคม *"ถ้าข้าเลิก ข้าจะไม่มีเงิน"*
อาคมไม่ได้ผิดเพราะอาคมโหดร้าย อาคมผิดเพราะอาคมจน
ภูมิคิดต่อ
ถ้าคนจนทำเรื่องผิดเพราะเขาจน ใครเป็นคนผิด
คนที่จน หรือระบบที่ทำให้คนจน
ภูมิคิดว่าทั้งสองคนผิด คนที่จนผิดที่เลือกทำเรื่องผิด แต่ระบบที่ทำให้คนจนก็ผิดที่ไม่ให้ทางเลือกอื่น
แล้วภูมิก็คิดต่อ
ถ้าคนที่จนเลือกยมราช คนที่จนก็จะเจอทางเลือกที่ผิดทางเดียว เพราะคนที่จนไม่มีทางเลือกอื่น
คนที่รวยเลือกยมราชได้ เพราะคนที่รวยมีทางเลือกอื่น คนที่รวยเลือกยมราชเพราะคนที่รวยอยากรู้ ไม่ใช่เพราะคนที่รวยต้องการเงิน
คนที่จนเลือกยมราช เพราะคนที่จนต้องการเงิน
ภูมิเขียนลงกระดาษ
**คนจนเลือกยมราชเพราะต้องการเงิน คนรวยเลือกยมราชเพราะอยากรู้**
**คนจนที่เลือกยมราชจึงมีความเสี่ยงที่จะใช้พลังผิดทาง คนรวยที่เลือกยมราชจึงมีความเสี่ยงน้อยกว่า**
ภูมิออกจากบ้านตอนหกโมงเช้า วันนี้เขาจะไปหายายสมศรี เขาอยากถามยายเรื่องอาคม
ตลาดเปิด ผู้คนเดินไปมา ยายสมศรีนั่งอยู่หน้าร้านขายของเก่าเหมือนเดิม
"ยายครับ"
"นั่นลง"
ภูมินั่งลงบนก้อนอิฐ
"ยายครับ"
"ทำไมคนถึงเลือกยมราช"
ยายสมศรีพัดหยุด
"เจ้าถามคำถามนี้กับเฒ่าแล้วสามครั้ง" ยายสมศรีตอบ "เจ้าถามครั้งแรกตอนที่เจ้ามาเยือนเฒ่าครั้งแรก เจ้าถามครั้งที่สองตอนที่เจ้าไปสวรรค์ เจ้าถามครั้งที่สามตอนนี้"
"และคำตอบของเจ้าเปลี่ยนไปทุกครั้ง" ยายสมศรีตอบ "ครั้งแรกเจ้าตอบว่าเจ้าเลือกยมราชเพราะเจ้าไม่มีเทพอื่น ครั้งที่สองเจ้าตอบว่าเจ้าเลือกยมราชเพราะเจ้าเข้าใจยมราช ครั้งที่สามเจ้าถามว่าทำไมคนอื่นถึงเลือกยมราช"
"แล้วเจ้าคิดว่าคำตอบคืออะไร"
"ผมคิดว่าคนเลือกยมราชเพราะคนกลัวอยู่คนเดียว" ภูมิตอบ "คนกลัวว่าถ้าเลือกเทพอื่น จะไม่มีใครยอมรับ"
"ถูกครึ่งเดียว" ยายสมศรีตอบ
"อีกครึ่งคืออะไร"
"อีกครึ่งคือคนไม่รู้ว่าตัวเองเลือกอะไร" ยายสมศรีตอบ "คนเลือกเทพตามกระแส คนไม่ได้เลือกเทพที่ตัวเองเชื่อ คนเลือกเทพที่คนส่วนใหญ่เชื่อ เพราะคนไม่อยากคิดเอง"
"แล้วคนแบบไหนเลือกเทพที่ตัวเองเชื่อ"
"คนที่กล้า" ยายสมศรีตอบ "คนที่กล้าคิดเอง คนที่กล้าถามตัวเองว่าตัวเองเชื่ออะไร"
"แล้วยายล่ะ ยายเลือกยมราชเพราะอะไร"
ยายสมศรีเงียบไปสามสิบวินาที
"เฒ่าเลือกยมราชเพราะเฒ่าเห็นคนตาย" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าเห็นคนตายตั้งแต่เฒ่าอายุสิบห้า เฒ่าเห็นพ่อเฒ่าตายต่อหน้าเฒ่า เฒ่าเห็นแม่เฒ่าตายต่อหน้าเฒ่า เฒ่าเห็นคนในหมู่บ้านตาย แล้วเฒ่าถามว่าทำไมคนต้องตาย"
"แล้วยายได้คำตอบไหม"
ยายสมศรีปฏิเสธตอบ ยายสมศรีไม่เคยได้คำตอบ แต่ได้ยมราช
"แล้วยมราชตอบคำถามของยายไหม"
"ยมราชไม่ได้ตอบคำถาม" ยายสมศรีตอบ "ยมราชบอกเฒ่าว่า 'ความตายไม่ต้องการคำตอบ ความตายต้องการคนอยู่ข้างๆ'"
ภูมิเงียบ
ยายสมศรีเลยอยู่ข้างๆ คนตาย "เฒ่าบวงสรวงให้คนตาย เฒ่าเปิดประตูยมโลกให้คนตาย เฒ่าทำพิธีกรรมให้คนตาย เฒ่าทำมาสี่สิบปี"
"แล้วยายเหนื่อยไหม"
ยายสมศรียิ้ม
ยายสมศรีเหนื่อย ยายสมศรีเหนื่อยมาก แต่ไม่เคยเลิก เพราะรู้ว่าถ้าเฒ่าเลิก คนตายจะไม่มีใครอยู่ข้างๆ
ภูมิฟังแล้วเงียบ เขาเข้าใจทันทีว่าทำไมยายสมศรีถึงบูชายมราชมาสี่สิบปี ยายไม่ได้บูชายมราชเพราะยายอยากฆ่าคน ยายบูชายมราชเพราะยายอยากอยู่ข้างๆ คนตาย
ภูมิลุกจากก้อนอิฐ เขากราบยายสมศรีอีกครั้ง
"อย่ากราบ" ยายสมศรีพูด
"ยายครับ"
"ยายคือคนที่ผมจะเป็น"
ยายสมศรียิ้ม
"เจ้าจะเป็นเฒ่าไม่ได้" ยายสมศรีตอบ "เจ้าจะเป็นตัวเอง แต่เจ้าจะเป็นตัวเองที่อยู่ข้างๆ คนตาย เหมือนเฒ่า"
ภูมิพยักหน้า แล้วเดินออกจากตลาด
ตอนบ่าย ภูมิกลับถึงบ้าน แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว แม่ดูเหนื่อยกว่าปกติ
"กลับมาเช้า"
"กินข้าวเย็นก่อน"
ภูมิกินข้าว แม่นั่งฝั่งตรงข้าง เขาเล่าเรื่องยายสมศรีให้แม่ฟัง แม่ฟังแล้วเงียบ
"แม่ครับ"
"แม่คิดยังไงกับยายสมศรี"
แม่นิ่งไปสิบวินาที
"แม่คิดว่ายายสมศรีเป็นคนดี" แม่ตอบ "ยายสมศรีอยู่ข้างๆ คนตายมาสี่สิบปี แม่ไม่เคยเจอใครที่ทำแบบนี้"
"แล้วแม่คิดยังไงกับยมราช"
แม่นิ่งไปยี่สิบวินาที
"แม่ยังไม่รู้" แม่ตอบ "แม่ยังไม่เข้าใจว่ายมราชช่วยคนได้ยังไง แต่แม่เริ่มเข้าใจว่ายายสมศรีช่วยคนได้ยังไง"
"แล้วยายสมศรีช่วยคนยังไง"
"ยายสมศรีอยู่ข้างๆ คนตาย" แม่ตอบ "ยายสมศรีไม่ได้ทำให้คนตาย แต่ยายสมศรีทำให้คนตายไม่โดดเดี่ยว"
ภูมิพยักหน้า
"แม่ครับ"
"แม่อยากไปหายายสมศรีไหม"
แม่นิ่งไปสามสิบวินาที
"แม่อยากไป" แม่ตอบ
เย็นวันนั้น ภูมิพาแม่ไปหายายสมศรีที่ตลาด ยายสมศรีนั่งอยู่หน้าร้านขายของเก่าเหมือนเดิม
"นั่นลง" ยายสมศรีชี้เก้าอี้ให้แม่ภูมิ
แม่ภูมินั่งลง ภูมิยืนข้างๆ
"เจ้าคือแม่ของภูมิ" ยายสมศรีพูด
"ค่ะ"
"เจ้ามาทำไม"
"ภูมิเล่าเรื่องยายให้ฉันฟัง" แม่ภูมิตอบ "ฉันอยากรู้ว่ายายเป็นใคร"
ยายสมศรียิ้ม
ยายสมศรีเป็นแม่ค้าขายธูป ยายสมศรีขายธูปหน้าวัดมาสี่สิบปี
"แล้วยายบูชายมราชจริงๆ เหรอ"
ยายสมศรียืนยัน
"แล้วยายไม่กลัวยมราชเหรอ"
ยายสมศรีกลัว ยายสมศรีกลัวมาก แต่กลัวคนตายมากกว่า คนตายน่ากลัวกว่ายมราช
แม่ภูมินิ่ง
"ทำไมคนตายน่ากลัวกว่ายมราช"
"เพราะคนตายไม่มีใครอยู่ข้างๆ" ยายสมศรีตอบ "ยมราชอยู่ข้างๆ คนตาย แต่คนเป็นไม่อยู่ข้างๆ คนตาย คนเป็นกลัวคนตาย คนเป็นเลยหนีคนตาย คนเป็นเลยปล่อยให้คนตายอยู่คนเดียว"
แม่ภูมิฟังแล้วเงียบ
"แม่ครับ" ภูมิพูด
"แม่คิดยังไง"
แม่ภูมินิ่งไปสามสิบวินาที
"แม่คิดว่ายายพูดถูก" แม่ภูมิตอบ "แม่เคยกลัวคนตาย แม่เคยหนีคนตาย แม่เลยไม่เคยอยู่ข้างๆ คนตาย"
"แล้วแม่อยากอยู่ข้างๆ คนตายไหม"
แม่ภูมิมองภูมิ แล้วมองยายสมศรี
"แม่อยาก" แม่ภูมิตอบ "แม่อยากอยู่ข้างๆ คนตายของแม่"
"ใครคือคนตายของแม่"
"พ่อของภูมิ" แม่ภูมิตอบ "พ่อของภูมิตายตอนภูมิอายุสามขวบ แม่ไม่เคยอยู่ข้างๆ พ่อตอนพ่อตาย เพราะแม่กลัว"
ภูมิมองแม่ เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
"แม่ครับ"
"ผมไม่รู้ว่าพ่อตายตอนผมอายุสามขวบ"
"แม่ไม่เคยเล่า" แม่ภูมิตอบ "เพราะแม่ไม่อยากให้เจ้ารู้ แม่กลัวว่าเจ้าจะกลัวความตายเหมือนแม่"
"แล้วผมกลัวความตายไหม"
แม่ภูมิมองภูมิ
"เจ้าไม่กลัว" แม่ภูมิตอบ "เจ้าเลือกยมราช เจ้าเป็นคนที่ไม่กลัวความตาย แม่ไม่รู้ว่าทำไม แต่แม่ดีใจที่เจ้าไม่กลัว"
ภูมิและแม่เดินกลับบ้านด้วยกัน ภูมิจับมือแม่ แม่จับมือภูมิ
เขาเดินเงียบๆ ทั้งสองคน ไม่มีใครพูดอะไร
เขาเดินถึงบ้านตอนสามทุ่ม แม่เข้านอนก่อน ภูมินั่งที่โต๊ะกินข้าว
เขาเปิดบัญชีบาปบุญ ดอกจันทองสิบดวง
"ยมราชครับ"
"แม่ผมเล่าเรื่องพ่อให้ผมฟัง"
"ข้ารู้"
"พ่อผมตายตอนผมอายุสามขวบ"
"ข้ารู้"
"แม่ผมกลัวความตายเพราะพ่อตาย"
"ข้ารู้"
"แล้วผมกลัวความตายไหม"
เสียงในหัวเงียบไปสิบวินาที
"เจ้าไม่กลัว" ยมราชตอบ "เจ้าเป็นคนที่ไม่กลัวความตายตั้งแต่เกิด เพราะเจ้าเกิดมาพร้อมกับความทรงจำของชาติก่อน และในชาติก่อนเจ้าเคยเห็นความตายมามาก"
"แล้วแม่ผมล่ะ"
"แม่เจ้ากลัว" ยมราชตอบ "แม่เจ้ากลัวเพราะแม่เจ้าไม่เคยเข้าใจความตาย แม่เจ้าเห็นพ่อเจ้าตาย แล้วแม่เจ้าไม่รู้ว่าพ่อเจ้าไปไหน"
"แม่ผมเชื่อพระโพธิสัตว์กวนอิม"
"แม่เจ้าเชื่อพระโพธิสัตว์กวนอิมเพราะพระโพธิสัตว์กวนอิมให้ความหวัง" ยมราชตอบ "พระโพธิสัตว์กวนอิมบอกแม่เจ้าว่าพ่อเจ้าไปสวรรค์ พ่อเจ้าไม่ได้หายไปไหน พ่อเจ้าไปอยู่กับพระโพธิสัตว์กวนอิม"
"แล้วจริงไหม"
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "ข้าเป็นเทพแห่งความตาย ไม่ใช่เทพแห่งสวรรค์ ข้าไม่รู้ว่าคนตายไปไหน ข้ารู้แค่ว่าคนตายไม่ได้อยู่ในโลกนี้"
"แล้วพระอินทร์รู้ไหม"
"พระอินทร์รู้" ยมราชตอบ "แต่พระอินทร์ไม่ได้บอกข้า"
"แล้วผมจะรู้ได้ไหม"
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "ข้าเป็นเทพ แต่ข้าไม่ได้รู้ทุกอย่าง ข้ารู้แค่ว่าความตายมีความหมาย"
"ความตายมีความหมายยังไง"
"ความตายมีความหมายเพราะความตายทำให้คนรู้ว่าชีวิตมีค่า" ยมราชตอบ "และคนที่รู้ว่าชีวิตมีค่า จะใช้ชีวิตอย่างมีค่า"
ภูมินั่งเงียบ เขาไม่ได้ตอบ เขาแค่นั่งฟังยมราช
แล้วเขาก็หลับตา
เขานอนที่โต๊ะกินข้าว
เขาฝันถึงพ่อ
ตอนเช้า ภูมิตื่นขึ้น แม่ปลุกเขา แม่ยืนอยู่ข้างๆ มือถือน้ำอุ่น
"ตื่น"
"ไปโรงเรียน"
ภูมิลุกขึ้น เขาไปล้างหน้า แล้วเปลี่ยนเสื้อ เขาออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า
วันนี้เขาจะไปโรงเรียน เขาจะเจอเพื่อน เขาจะเจอเจ มิ้น เขาจะเจอเด็กสามคนที่มาหาเขาเมื่อวาน
เขาเดินไปโรงเรียน ถนนแห้ง แดดส้ม
เขาเดินเร็ว เขามีงานต้องทำ
เหลืออีกสามวัน
และดอกจันทองเริ่มสว่างทั้งสิบดวง
> **จบบทที่ 50**