คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ภูมิตื่นตอนหกโมงเช้า เขาไม่ได้ฝันถึงพ่อ แต่เขาฝันถึงแม่

ในฝัน แม่ยืนอยู่ข้างๆ เขา แม่ยิ้ม แม่ไม่ได้พูดอะไร แม่แค่ยิ้ม

ภูมิตื่น เขารู้ว่าฝันนี้เป็นฝันที่ยมราชส่งให้ ยมราชบอกว่าคนที่อยู่ข้างๆ ภูมิเริ่มเข้าใจ

"ยมราชครับ"

"ฝันเมื่อคืนคืออะไร"

"ฝันเมื่อคืนคือสัญญาณ" ยมราชตอบ "แม่เจ้าเริ่มเข้าใจ"

"แม่ผมจะเลือกยมราชไหม"

"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่แม่เจ้าเริ่มเข้าใจ และการเข้าใจก็พอแล้ว"

ภูมิพยักหน้า

ภูมิออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า วันนี้เขาจะไปโรงเรียน แต่ก่อนไปโรงเรียน เขาจะไปหามิ้นที่บ้าน

บ้านมิ้นเป็นบ้านเล็กๆ ติดกับร้านตัดผม มิ้นเปิดประตูมา ใส่เสื้อยืดสีขาว ผมเปียก

มิ้นทักทาย

มิ้นเชื้อเชิญ

ห้องรับแขกของมิ้นเล็กกว่าห้องเจ โซฟาผ้าเก่าๆ ทีวีเครื่องเล็ก โต๊ะไม้ที่มีหนังสือวางอยู่สามเล่ม

มิ้นชี้โซฟา

ภูมินั่งลง มิ้นไปทำน้ำชาสองแก้ว แล้วกลับมานั่งฝั่งตรงข้าม

มิ้นถาม

"ผมมาคุยเรื่องภารกิจ"

มิ้นจิบชา

มิ้นถามต่อ

ภารกิจเปลี่ยนใจคนไทยร้อยคนให้ยอมรับยมราช

มิ้นนิ่งไปสามวินาที

มิ้นรู้แล้ว เจบอกมิ้นเมื่อวาน

ภูมิถาม

มิ้นคิดว่าภูมิทำได้ มิ้นคิดว่าภูมิจะเปลี่ยนใจคนได้ เพราะพูดความจริง ไม่ได้พูดให้คนเชื่อ

ภูมิถาม

มิ้นจะช่วย "แต่ฉันจะช่วยแบบฉัน ไม่ใช่แบบเธอ"

ภูมิถาม

มิ้นจะพูดกับแม่ มิ้นจะบอกแม่ว่าเจ้าเลือกพระอาทิตย์ แต่ก็ยอมรับยมราชด้วย เพราะยมราชเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนตาย

ภูมิถาม

มิ้นนิ่ง

แม่มิ้นจะฟัง แม่มิ้นเป็นคนที่ฟังลูกเสมอ

ภูมิถาม

มิ้นจะพูดกับคนที่บ้าน มิ้นจะพูดกับเพื่อนบ้าน คนที่มาซื้อของ

ภูมิถาม

มิ้นไม่รู้ มิ้นจะพูดจนกว่าจะพูดไม่ไหว

ภูมิพยักหน้า

ภูมิขอบคุณ

มิ้นตอบ มิ้นทำเพราะอยากทำ ไม่ใช่เพราะภูมิขอ

ภูมิไปโรงเรียน เขาเดินเข้าห้องเรียน มิ้นเดินตามมา มิ้นเดินไปที่โต๊ะ แล้วมิ้นพูดกับเพื่อน

มิ้นประกาศเสียงดัง "ฉันอยากพูดอะไรบางอย่าง"

ห้องเงียบ

มิ้นเลือกพระอาทิตย์ แต่ก็ยอมรับยมราชด้วย

เพื่อนคนหนึ่งตอบ

มิ้นไม่บ้า มิ้นคิดว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า ไม่ใช่เทพที่ร้ายกาจ

เพื่อนถาม

ยมราชอยู่ข้างๆ คนตาย ยมราชไม่ได้ฆ่าคน รับคนตายไปดูแล

เพื่อนถาม

มิ้นไม่รู้ มิ้นเชื่อว่าคนตายไปอยู่ที่ดี พระอาทิตย์สอนว่าความตายไม่ใช่จุดจบ เป็นแค่การเปลี่ยนแปลง

เพื่อนในห้องเงียบ

เพื่อนคนหนึ่งถาม

มิ้นรู้จากภูมิ ภูมิเลือกยมราช แต่ก็ไม่ได้ร้ายกาจ เหมือนคนปกติ

เพื่อนถาม

ภูมิเป็นเพื่อนมิ้น ภูมิเป็นคนที่กล้าเลือกสิ่งที่คนไม่เลือก และอยู่รอดมาได้

เพื่อนในห้องเงียบอีกครั้ง

เพื่อนหญิงสามคนเดินเข้ามาหามิ้นหลังเลิกเรียน

"มิ้น" เพื่อนหญิงคนหนึ่งเรียก "พวกเราอยากถามเรื่องยมราช"

มิ้นยิ้ม

"ถามได้เลย"

"ยมราชเป็นยังไง" เพื่อนหญิงคนหนึ่งถาม "พวกเราได้ยินที่มึงพูด แต่พวกเราอยากรู้มากกว่านี้"

มิ้นนั่งลงกับเพื่อนหญิงสามคน

"ยมราชเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนตาย" มิ้นตอบ "ยมราชไม่ได้ฆ่าคน ยมราชรับคนตายไปดูแล"

"แล้วคนตายไปไหน" เพื่อนหญิงอีกคนถาม

"มิ้นไม่รู้" มิ้นตอบ "แต่มิ้นเชื่อว่าคนตายไปอยู่ที่ดี เพราะพระอาทิตย์สอนมิ้นว่าความตายไม่ใช่จุดจบ ความตายเป็นแค่การเปลี่ยนแปลง"

เพื่อนหญิงสามคนเงียบ

"มิ้นเชื่อเรื่องนี้จริงๆ เหรอ" เพื่อนหญิงคนหนึ่งถาม

"มิ้นเชื่อ" มิ้นตอบ "มิ้นเลือกพระอาทิตย์ แต่มิ้นก็ยอมรับยมราชด้วย มิ้นไม่ได้เลือกแค่เทพเดียว มิ้นเลือกทุกเทพที่มีค่า"

เพื่อนหญิงสามคนพยักหน้า

"พวกเราก็อยากเชื่อ" เพื่อนหญิงคนหนึ่งพูด "แต่พวกเรากลัว"

"กลัวอะไร" มิ้นถาม

"กลัวว่ายมราชจะมารับพวกเรา" เพื่อนหญิงคนหนึ่งตอบ "กลัวว่ายมราชจะพาพวกเราไป"

"ยมราชไม่ได้พาคนไป" มิ้นตอบ "ยมราชอยู่ข้างๆ คนตาย แต่ยมราชไม่ได้พาคนไป คนตายเองที่ไป เมื่อถึงเวลา"

เพื่อนหญิงสามคนเงียบอีกครั้ง

"แล้วเมื่อไหร่ถึงเวลา" เพื่อนหญิงคนหนึ่งถาม

"มิ้นไม่รู้" มิ้นตอบ "แต่มิ้นรู้ว่ายมราชจะอยู่ข้างๆ ตอนนั้น"

เพื่อนหญิงสามคนพยักหน้า

"พวกเราเข้าใจแล้ว" เพื่อนหญิงคนหนึ่งพูด

"พวกเราก็เข้าใจ" เพื่อนหญิงอีกคนพูด

"พวกเราจะบอกแม่" เพื่อนหญิงคนที่สามพูด "พวกเราจะบอกแม่ว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า"

เพื่อนหญิงคนที่สามจะบอกคนที่บ้าน เพื่อนหญิงจะบอกแม่ว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า

มิ้นยิ้ม

ภูมิขอบคุณ มิ้นพูด

เพื่อนหญิงคนหนึ่งตอบ เพื่อนหญิงเข้าใจเพราะอยากเข้าใจ ไม่ใช่เพราะมิ้นขอ

ตอนเที่ยง ภูมิไปโรงอาหาร มิ้นตามมา

ภูมิเรียก

ภูมิชม

มิ้นยิ้ม

มิ้นพูดแค่ความจริง มิ้นไม่ได้พูดให้ใครเชื่อ แค่พูดว่ายมราชอยู่ข้างๆ คนตาย

ภูมิถาม

มิ้นไม่รู้ มิ้นคิดว่าภูมิทำได้ เพราะมีคนช่วยเยอะ

ภูมิย้ำ

มิ้นยิ้มยืนยัน "แต่ฉันไม่ได้ช่วยคนเดียว เจก็ช่วย ยายสมศรีก็ช่วย พี่เบสก็ช่วย อาคมก็ช่วย แม่เธอก็ช่วย ทุกคนช่วย"

ภูมิถาม

มิ้นไม่รู้ มิ้นคิดว่าเร็วๆ นี้

เพราะคนเริ่มเข้าใจ คนเริ่มเข้าใจว่ายมราชไม่ร้ายกาจ แล้วจะเริ่มยอมรับ

ตอนบ่าย ภูมิกลับบ้าน เขาเดินผ่านตลาด เขาเห็นยายสมศรีนั่งอยู่หน้าร้านขายของเก่าเหมือนเดิม คนห้าคนที่ยังไม่เข้าใจเมื่อวานยังนั่งอยู่ แต่สีหน้าเปลี่ยน

"ยายครับ"

ยายสมศรีชวน

ภูมินั่งลงบนก้อนอิฐ

ภูมิถาม

คนสามคนเริ่มเข้าใจ คนสองคนยังไม่เข้าใจ แต่ยายไม่รีบ

ภูมิถาม

ยายจะเล่าเรื่องคนตาย ยายจะเล่าเรื่องพ่อแม่ของคนสามคนที่ตาย

ภูมิถาม

คนสองคนยังกลัว คนกลัวไม่ใช่คนผิด ยายจะรอ

ภูมิพยักหน้า

"ยายครับ"

"ผมจะช่วยยายพูดกับคนสองคน"

ยายไม่ให้ช่วย คนสองคนต้องเข้าใจด้วยตัวเอง

ตอนเย็น ภูมิกลับบ้าน แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว ข้าวอุ่น แกงจืด ผัดผักบุ้ง

แม่ทักทาย

"กินข้าวเย็นก่อน"

ภูมิกินข้าว แม่นั่งฝั่งตรงข้าง เขาเล่าเรื่องมิ้นและเรื่องคนที่โรงเรียนให้แม่ฟัง

"แม่ครับ"

ภูมิชม

แม่รู้ มิ้นเป็นเด็กดี พูดความจริง

"แล้วแม่คิดยังไงกับยมราช"

แม่นิ่งไปสามสิบวินาที

แม่เริ่มเข้าใจ แม่เริ่มเข้าใจว่ายมราชอยู่ข้างๆ คนตาย

"แล้วแม่จะเลือกยมราชไหม"

แม่นิ่ง

แม่ยังไม่รู้ แม่ยังเชื่อพระโพธิสัตว์กวนอิม แต่เริ่มเข้าใจยมราช

"แล้วพ่อผมล่ะ"

แม่นิ่ง

แม่ยิ้มทั้งที่น้ำตาเอ่อ

"แม่คิดว่าพ่ออยู่กับยมราช" แม่คิดว่าพ่ออยู่กับยมราช "แม่คิดว่ายมราชดูแลพ่อดี"

"แล้วแม่โอเคไหม"

แม่โอเค แม่โอเคเพราะลูกอยู่ข้างๆ แม่

ภูมิมองแม่ แม่ยิ้มทั้งที่น้ำตาไหล

"แม่ครับ"

"พูด"

"ผมรักแม่"

แม่ร้องไห้

"แม่ก็รักลูก" แม่พูด "แม่รักลูกมาตลอด ตั้งแต่ลูกเกิด ตั้งแต่พ่อตาย แม่รักลูกคนเดียว"

ภูมิจับมือแม่

"แม่ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว" ภูมิพูด "แม่มีผม แม่มีพ่อ แม่มียมราช"

ภูมิพยักหน้า

เขากินข้าวจนหมด แล้วลุกขึ้นไปนอน

ในกระเป๋า บัญชีบาปบุญเปิดหน้าใหม่ ตัวอักษรสีซีดเรียงเป็นแถวยาว

ดอกจันทองเพิ่มขึ้นหกดวง

รวมเป็นยี่สิบเก้าดวง

"ยมราชครับ"

"ดอกจันเพิ่มหกดวง"

"ข้ารู้"

ภูมิชม

"ใช่" ยมราชตอบ "มิ้นเป็นเด็กที่จริง มิ้นพูดความจริง แล้วคนก็เชื่อมิ้น"

"แล้วคนร้อยคนจะครบไหม"

ยมราชนิ่งไปสิบวินาที

"ข้าไม่บอก" ยมราชตอบ "แต่ข้าบอกว่าเจ้าทำดีที่สุดแล้ว"

"แล้วเมื่อไหร่ข้าจะรู้"

"ข้าจะส่งสาสน์ไปหาเจ้า" ยมราชตอบ "เมื่อถึงเวลา"

"แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าถึงเวลา"

"เจ้าจะรู้" ยมราชตอบ "เจ้าจะรู้เพราะเจ้าจะรู้สึกว่าคนรอบข้างเปลี่ยนไป"

ภูมิหลับตา

เขาฝันถึงคนร้อยคน คนร้อยคนยืนเรียงเป็นแถว คนร้อยคนมองเขา

แล้วคนร้อยคนก็พยักหน้า

เหลืออีกหนึ่งวัน

และดอกจันทองเริ่มสว่างทั้งยี่สิบเก้าดวง

> **จบบทที่ 55**