คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

คืนนั้นภูมินอนไม่หลับ

เขาหมุนตัวบนที่นอนเจ็ดครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งเหยียดหลังตรง ธูปดอกที่ยายสมศรีให้วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง กลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้จันทน์ยังติดอยู่

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ผมอยากจุดธูปให้ท่านจริง ๆ ต่อหน้าท่าน"

*เจ้าเคยจุดแล้ว* เสียงยมราชดังขึ้น *ที่วัดพระแก้ว และที่วัดสะพาน*

"ไม่" ภูมิพูดเบา ๆ "ผมหมายถึง... จุดต่อหน้าท่าน จุดแบบที่ศิษย์วัดทำในชาติก่อน"

*เธอจำพิธีกรรมได้?*

"จำได้บางส่วน" ภูมิตอบ "จุดธูปสามดอก จุดเทียนสองเล่ม แล้วอธิษฐาน"

*แล้วเจ้าจะอธิษฐานเรื่องอะไร* ยมราชถาม

ภูมินิ่ง "ผมไม่รู้สิ จะขอให้รวยมั้ย"

*คนบูชาพระพุทธเพื่อความสุข* ยมราชพูด *คนบูชาพระพิฆเนศเพื่อโชคลาภ เจ้าจะบูชาข้าเพื่ออะไร?*

"เพื่อเข้าใจท่าน" ภูมิตอบทันที "ไม่ใช่เพื่อให้ท่านให้พร"

ห้องเงียบลง ราวกับยมราชกำลังประเมินคำตอบนั้น

*เจ้าต่างจากคนอื่น* ยมราชพูดช้า ๆ *คนอื่นบูชาเทพเพื่อ 'ได้' เจ้าบูชาเทพเพื่อ 'เข้าใจ'*

ภูมิลุกจากเตียง เดินไปที่โต๊ะข้างเตียง หยิบธูปดอกนั้นขึ้นมา เขาเดินออกไปที่ระเบียงบ้าน ตะเกียงโคมไฟหน้าบ้านปล่อยแสงเหลืองนวลอ่อน ๆ ลงมาบนพื้นซีเมนต์

เขาจุดธูปสามดอก สองมือประนมแล้วอธิษฐานเงียบ ๆ

"ข้าพเจ้าภูมิ รัตนกุล ขอถึงพระคุณท่านยมราช ผู้ทรงไว้ซึ่งความตายและความยุติธรรม ข้าพเจ้าเลือกท่าน ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเข้าใจว่าทุกชีวิตต้องมีจุดจบ"

เขาพูดจบด้วยคำที่ชินจากชาติก่อนโดยไม่รู้ตัว

"นะคะ"

เสียงสั้น ๆ หลุดออกมา ภูมิตะงัน ทำไมเขาถึงพูด "นะคะ" กับเทพ

*เจ้าทำถูกแล้ว* ยมราชพูดเสียงนิ่มลง *ศิษย์วัดในชาติก่อนของเจ้า เรียกเทพด้วยความเคารพแบบนั้น*

"ท่านได้ยิน?"

*ข้าได้ยินทุกครั้งที่เจ้าจุดธูป* ยมราชตอบ *และบุญสัมพันธ์ของเจ้า... เพิ่งขยับจาก 0.3% ไป 0.5%*

"0.5?" ภูมิหัวเราะ "ขึ้นแค่นิดเดียว"

*ความสัมพันธ์สร้างด้วยเวลา ไม่ใช่ด้วยความปรารถนาเดียว*

ภูมิวางธูปลงบนขอบระเบียง ลมเย็นพัดผ่านมา ควันธูปสีแดงคล้ำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าที่มืดมิด

เขานั่งลงบนพื้นระเบียง มองดูดาวที่หายากในกรุงเทพฯ แล้วพูดในใจ

"ท่านยมราช... ผมเลือกท่าน จริง ๆ ใช่มั้ย"

*เจ้าเลือก* ยมราชตอบ *และข้ารับ*

เสียงในหัวหยุดลง ภูมิรู้สึกว่าร่างเบาลงเหมือนมีอะไรหลุดออกจากอก เขานอนหลับบนระเบียงนั้นเอง

ภูมิฝัน

เขายืนอยู่ในห้องกว้างขนาดใหญ่ เพดานสูงจรดไม่ถึงฝ้า ผนังเป็นหินสีดำสนิทที่ดูดแสงทุกอย่างเข้าไป ตรงกลางห้องมีบัลลังก์หินสีเทาดำตั้งอยู่

บนบัลลังก์นั้น—มีชายร่างสูงนั่งอยู่

เขาสวมชุดสีดำสนิท ผ้าคลุมไหล่ลงมาปกคลุมครึ่งตัว ผมสีขาวดำผสม ยาวระดับไหล่ ใบหน้าคมกริบแต่ไม่น่ากลัว เป็นใบหน้าที่ดู 'เหนื่อย' มากกว่า

ตาเขาสีแดงคล้ำ เหมือนตาที่ภูมิเห็นในวิหารวัดพระแก้ว

"มาละ" ชายบนบัลลังก์พูด เสียงก้องเหมือนเสียงในหัวที่ดังออกมาเป็นคำ "คนเดียวที่กล้าเรียกฉัน"

"ท่านยมราช?" ภูมิถาม

"เรียกว่าอะไรก็ได้" ยมราชพูด "คนเรียกข้าสารพัดชื่อ บ้างเรียกท่านเจ้าคุณตาย บ้างเรียกพระยม"

"ผมเรียกท่านว่าท่าน" ภูมิตอบ "เพราะท่านเป็นเทพของผม"

ยมราชมองเขานิ่ง ๆ "เจ้าไม่กลัวข้าเลยใช่มั้ย"

"ผมกลัวตาย" ภูมิตอบตรงไป "แต่ผมไม่กลัวท่าน"

"ต่างกันยังไง"

"ตายคือจุดจบ ท่านคือคนพาไป"

ยมราชนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มจาง ๆ "เจ้าตอบได้ดีกว่าคนอื่นที่ผ่านมา"

"มีคนอื่นเหรอ" ภูมิถาม

"มีคนเคยบูชาข้า" ยมราชพูด "แต่พวกเขากลัว แล้วก็จากไป เมื่อความตายไม่ได้ให้สิ่งที่พวกเขาอยากได้"

"แล้วท่านให้อะไร" ภูมิถาม

"ความจริง" ยมราชตอบ "ว่าทุกคนต้องตาย ว่าความตายไม่ใช่การลงโทษ แต่เป็นการกลับบ้าน"

ภูมิคิดถึงลูกสาวครูใหญ่ที่ยังติดอยู่ "ท่าน... ลูกสาวครูใหญ่ ทำไมเธอไม่ยอมไป"

ยมราชมองลง "เพราะพ่อของเจ้ายังร้องไห้ทุกคืน เจ้าไม่ยอมไปเพราะกลัวพ่อจะอยู่คนเดียว"

"ผมช่วยได้มั้ย" ภูมิถาม

"ยังไม่ได้" ยมราชตอบ "แต่จะถึงเวลา"

ภูมิก้มหน้า "ท่านเลือกผมทำไม"

ยมราชลุกจากบัลลังก์ เดินลงมาหยุดตรงหน้าภูมิ ความสูงของท่านทำให้ภูมิต้องเงยหน้าขึ้นมอง

"เพราะเจ้าไม่กลัวที่จะตาย" ยมราชพูด "คนอื่นบูชาพระพุทธเพื่อหนีความตาย เจ้าบูชาข้าเพื่อยอมรับมัน"

"แล้วผมจะช่วยคนอื่นได้ยังไง" ภูมิถาม "ผมเป็นแค่เด็ก ม.6"

"เด็กที่ยมราชเลือก" ยมราชพูด "ไม่ใช่แค่เด็ก"

แสงสีแดงคล้ำลอบขึ้นจากพื้น ภูมิรู้สึกว่าตัวเองลอยขึ้นเล็กน้อย

"ท่าน..." ภูมิพูด "ผมสัญญา"

"สัญญาอะไร" ยมราชถาม

"ว่าผมจะทำให้คนไทยรู้ว่า ยมราชไม่ได้แย่"

ยมราชหัวเราะเสียงแหบต่ำ "เจ้าทะเยอทะยาน"

"เปล่า" ภูมิตอบ "ผมแค่หมั่นไส้ที่คนมองท่านผิด"

ยมราชยิ้มกว้างขึ้น "เจ้าเหมือนศิษย์วัดในชาติก่อนของเจ้า จริง ๆ"

แสงแดงคล้ำจางลง ภาพบัลลังก์หายไป ภูมิลอยกลับมาสู่ความมืด

ภูมิตื่นตอนเจ็ดโมงครึ่ง แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่างระเบียง เขานอนหลับอยู่บนพื้น ธูปดอกที่จุดไว้มอดจนเหลือก้านสั้น ๆ

"ท่าน" เขาพูดเบา ๆ "ฝันรอบนี้... จริงใช่มั้ย"

*ฝันที่ข้าส่งมา* ยมราชตอบ *เจ้าเห็นตัวข้าจริง ๆ ครั้งแรก*

ภูมิลุกขึ้น นั่งบนพื้นระเบียง มองดูก้านธูปที่มอดแล้ว

"ผมเห็นท่าน" เขาพูดเบา ๆ "ท่านสูงกว่าที่คิด"

*และเหนื่อยกว่าที่เจ้าคิด* ยมราชพูด

ภูมิหัวเราะ "ท่านเป็นเทพสูงสุดนะ ทำไมถึงเหนื่อย"

*เพราะข้าต้องแบกความตายของคนทั้งชาติ* ยมราชตอบ *คนเจ็ดสิบล้าน ตายวันละพัน ทุกคนผ่านข้า*

ภูมิสงบลง "ผมไม่เคยคิดแบบนั้น"

*ไม่มีใครคิด* ยมราชพูด *คนกลัวข้า จนลืมว่าข้าก็ 'ทำงาน' เหมือนคนอื่น*

ภูมิลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย "งั้นผมจะเป็นขุนพลของท่าน"

*ขุนพลต้องผ่านการทดสอบก่อน* ยมราชพูด

"ทดสอบอะไร"

*ทดสอบว่าเจ้าพร้อมจะยอมรับความตายของคนที่เจ้ารักหรือยัง* ยมราชพูดช้า ๆ *วันหนึ่ง คนที่เจ้าห่วงจะตาย เจ้าจะทำยังไง?*

ภูมิสะดุ้ง นึกถึงแม่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยว นึกถึงมิ้นที่ยิ้มให้เขา

"ผม... ยังตอบไม่ได้" เขาพูดตรงไป

*ดีแล้ว* ยมราชพูด *คนที่ตอบได้ทันที... มักจะโกหกตัวเอง*

ภูมิเดินเข้าบ้าน อาบน้ำแต่งตัวแล้วหยิบกระเป๋าไปโรงเรียน

ระหว่างเดิน เขาหยิบธูปดอกใหม่จากกระเป๋ากางเกงจับไว้แน่น

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ผมจะบูชาท่านทุกวัน"

*และข้าจะอยู่กับเจ้าทุกวัน* ยมราชตอบ

เสียงในหัวหยุดลง แต่ความเย็นที่ไหลผ่านผิวหนังยังคงอยู่

ภูมิรู้ว่า—จากคืนนี้ไป เขาไม่ได้บูชายมราชแค่ในฐานะ 'คนบ้า' อีกต่อไป

แต่ในฐานะ 'ศิษย์' ของเทพแห่งความตาย

และเขายังไม่รู้เลยว่า... การทดสอบแรกของยมราช

กำลังจะมาในรูปของใครบางคนที่เขาเพิ่งรู้จัก

"ผมจะรอได้" ภูมิพูดออกเสียงให้ลมฟัง "ผมจะรอจนกว่าท่านจะบอกว่าถึงเวลา"

*และข้าจะรอเจ้า* ยมราชตอบ *แม้จะช้าก็ตาม*

ตอนเช้าภูมิเจอมิ้นที่หน้าโรงเรียน รีบเล่าเรื่องฝัน

"มิ้น" ภูมิเรียก "คืนนี้ผมเจอยมราชในฝัน"

"จริงดิ" มิ้นตาโต "ท่านเป็นยังไง"

"สูง หน้าคม แต่ดูเหนื่อย" ภูมิตอบ "ท่านบอกผมว่า เลือกผมเพราะผมไม่กลัวตาย"

มิ้นขบคิ้ว "เธอไม่กลัวตายจริงเหรอ"

"ผมกลัว" ภูมิพูด "แต่ผมไม่กลัวท่าน"

"ต่างกันยังไง" มิ้นถาม

"ตายคือจุดจบ ท่านคือคนพาไป" ภูมิตอบ

มิ้นยิ้ม "เธอตอบเหมือนคนรู้จักท่านจริง"

"ท่านพูดกับผมตลอด" ภูมิพูด "ผมเลยรู้จัก"

"แล้วบุญสัมพันธ์เธอขึ้นมั้ย" มิ้นถาม

"0.5% ครับ" ภูมิยิ้ม "ต่ำสุดในประเทศ"

มิ้นหัวเราะ "ก็ดีนะ อย่างน้อยเธอเป็นคนเดียว"

ภูมิเดินเข้าห้องเรียน เจนั่งอยู่ที่โต๊ะมองเขาอย่างแปลกใจ

"ภูมิ" เจเรียก "หน้ามึงดูเหมือนไม่ได้นอน"

"กูฝันถึงยมราช" ภูมิตอบ

"ฝันถึงเทพความตาย?" เจขยี้ตา "กูว่าเอาเรื่อง"

"ท่านบอกกูว่า เลือกกูเพราะกูไม่กลัวตาย" ภูมิพูด

เจเม้มปาก "กูไม่กลัวความตายนะ งั้นท่านเลือกกูมั้ย"

"ท่านเลือกคนที่ไม่กลัวที่จะตาย" ภูมิแก้ "มึงกลัวมั้ย"

"กูกลัวสิ" เจพูดตรง "ใครจะไม่กลัว"

"งั้นนั่นแหละ" ภูมิยิ้ม "ท่านเลยไม่เลือกมึง"

เจโต้ "กูได้พระพิฆเนศระดับ 4 กูไม่แคร์"

"ดีจัง" ภูมิตอบ "ผมก็ดีใจให้"

ครูเดินเข้ามาสอน เจหยุดคุย ภูมิมองหน้าต่างนอกหน้าต่าง

"ท่าน" เขาพูดในใจ "วันนี้ผมเจอคนที่เข้าใจผมแล้ว"

*มิ้น* ยมราชตอบ *และจะมีอีกเรื่อยๆ*

"ผมสัญญา" ภูมิพูดในใจ "ผมจะเป็นศิษย์ที่ดี"

คาบบ่าย ภูมิเจอพี่เบสที่โรงเรียนเป็นครั้งแรกโดยบังเอิญ

"นี่ไง" พี่เบสทัก "เด็กที่บูชายมราช"

"พี่เบสรู้จักผมเหรอ" ภูมิถาม

"ยมราชบอกพี่" พี่เบสยิ้ม "ท่านบอกว่าเด็กคนนี้กล้าดี"

"ท่านชมผมเหรอ" ภูมิตาโต

"ท่านไม่ชมใครง่ายๆ" พี่เบสพูด "มึงดังแล้วในหมู่คนบูชาเทพ"

"ดังเพราะบูชาความตาย" ภูมิแก้

"ดังเพราะกล้า" พี่เบสตบไหล่ "พี่เคารพตรงนั้น"

ภูมิรู้สึกดีใจ "ขอบคุณครับพี่"

"เดี๋ยวพี่สอนมึงวิชาบวงสรวง" พี่เบสพูด "มึงมีของดีจากชาติก่อน"

"พี่เบสรู้จักชาติก่อนของผม?" ภูมิถาม

"ยมราชเล่าให้พี่ฟัง" พี่เบสตอบ "มึงเคยเป็นศิษย์วัด"

มิ้นเดินมาหาภูมิตอนพักกลางวัน รีบถามเรื่องบุญสัมพันธ์

"ภูมิ" มิ้นพูด "ฉันเช็คบุญสัมพันธ์เธอในแอป"

"ได้กี่เปอร์เซ็นต์" ภูมิถาม

"0.5% เหมือนเดิม" มิ้นตอบ "ต่ำกว่าใครเลย"

"ผมเพิ่งเริ่ม" ภูมิยิ้ม "เดี๋ยวขึ้นเอง"

"เธอไม่เครียดเหรอ" มิ้นถาม

"เครียดสิ" ภูมิตอบ "แต่ท่านบอกว่า พอเข้าใจท่านแล้ว มันจะขึ้น"

มิ้นนิ่ง "ฉันว่าเธอเข้าใจท่านแล้วนะ"

"หวัง" ภูมิพูด "ผมแค่หวังว่าเพียงพอ"

มิ้นหัวเราะ "เธอพูดเหมือนผู้ใหญ่"

> **จบบทที่ 4**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 5 — "บุญสัมพันธ์ 0.3%"**

> ยมราชอธิบายระบบ 'บุญสัมพันธ์' — ภูมิเริ่มต้นที่ 0.5% (ต่ำสุด)

> เทพที่มีคนบูชาเยอะ ได้พลังมาก ภูมิได้น้อย

> แต่ยมราชให้ของพิเศษเฉพาะที่เทพอื่นให้ไม่ได้

> ภูมิได้ทักษะแรก—และรู้ว่าเขาต้องเก็บมันให้ดี

>

> *"ในไทยมีคนบูชายมราชแค่สามคน... และท่านคือหนึ่งในนั้น"*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/ยมราช — Yommarat|ยมราช]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]