คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
"สี่ทุ่มครึ่ง" ภูมิพูด "มันจะมา"
ภูมินับถอยหลังอยู่ในหัว สี่ทุ่มสิบห้า สี่ทุ่ม สามทุ่มสี่สิบห้า เวลามันเดินช้าเหมือนคนเดินในน้ำ เขายืนอยู่กลางห้องรับแขกบ้านเจ มือซ้ายถือธูปสามดอกที่ยังรอดบุญ มือขวาถือแก้วน้ำที่ผสมน้ำมนตร์จากยายสมศรี เจนั่งบนโซฟา ตาแดง ปากแห้ง
"มึงฟังผีเป็นด้วยเหรอ" เจถามเสียงสั่น
"ไม่" ภูมิตอบ "กูฟังคนที่กำลังจะตาย"
เจเงียบ ภายนอกบ้านมืดสนิท แสงจันทร์เข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ห้องนั่งเล่นกว้างขวาง แต่อากาศในนั้นแน่นเหมือนก่อนฝนตก ภูมิเปิดตาแห่งยมราชอีกครั้ง เขาเห็นร่องรอยสีคล้ำๆ ของผีที่ฆ่าคนเจ็ดศพพันอยู่ตามผนัง เพดาน พื้น
มันทั้งบ้าน
"มันอยู่ในบ้านมึงมานานแค่ไหน" ภูมิถาม
"สามปี" เจตอบ "ตั้งแต่แม่กูตาย"
ภูมิรู้ทันที เรื่องนี้ไม่ใช่ผีหลอกธรรมดา แม่ของเจเสียชีวิตในบ้านหลังนี้ ผีที่ฆ่าคนเจ็ดศพอาศัยอยู่ที่นี่มาสามปี ไม่ใช่เพราะมันอยากอยู่ แต่เพราะเจเป็นลูกคหบดี คนรวย บ้านใหญ่ คนตายง่าย คนตายที่นี่ตายพร้อมความเจ็บปวดที่สะสม
"แม่มึงตายยังไง" ภูมิถาม
เจเงียบ ตาของเจเริ่มแฉก
"ตายในห้องนอนชั้นสอง" เจตอบเบาๆ "หัวใจวาย ตอนนอนหลับ"
ภูมิมองบันไดที่ขึ้นไปชั้นสอง ตาแห่งยมราชทำให้เขาเห็นความจริง ผีร้ายตัวนี้ไม่ได้มาฆ่าแม่ของเจ แต่มันอาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่ก่อนแม่ของเจตาย มันดูดกลืนความเศร้าของคนในบ้านจนหัวใจแม่ของเจรับไม่ไหว
ภูมิถอนหายใจ
"มึงรู้ไหม" ภูมิพูด "พระพิฆเนศของมึงเก่งเรื่องโชค เงินทอง ลาภยศ แต่เรื่องความตาย ท่านไม่ช่วย"
"กูรู้" เจพูด "ท่านบอกว่าเรื่องความตายเป็นเรื่องของยมราช"
"แล้วมึงลองเรียกยมราชไหม"
เจเงียบ ภูมิรู้คำตอบ เจไม่เคยเรียก เจเป็นลูกคหบดี เรียกแต่พระพิฆเนศ ไม่เคยคิดจะเรียกเทพที่คนไทยส่วนใหญ่หลีกเลี่ยง
"กูไม่อยากยุ่งกับยมราช" เจพูด "ท่านดูเข้าใจคนตาย แต่คนเป็นไม่มีใครอยากไปหา"
ภูมิยิ้มมุมปาก
"นั่นแหละปัญหา" ภูมิตอบ "คนเป็นกลัวความตาย ถึงไม่กล้าไปหาท่าน แล้วคนตายก็ไม่มีใครรับฟัง"
สี่ทุ่มยี่สิบห้า เสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินไปเงียบๆ ลมในห้องเริ่มนิ่ง แสงไฟในบ้านวูบไปวูบมา ภูมิรู้ว่าผีใกล้มาแล้ว
"เจ" ภูมิเรียก "มึงต้องเลือก"
"เลือกอะไร"
"เลือกว่าจะให้กูช่วย หรือจะอยู่กับมันคนเดียว"
เจมองภูมิ เจเคยหยามภูมิมาตลอดสามปีที่รู้จักกัน เจเรียกภูมิว่าไอ้เด็กจนไม่มีเทพ ไอ้บ้าที่บูชายมราช ไอ้คนที่คนทั้งโรงเรียนรังเกียจ ตอนนี้เจนั่งอยู่บ้านของตัวเอง ผีร้ายกำลังจะมา และคนที่เจหยามมาตลอดคือคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนี้
"ช่วยกู" เจพูดเสียงแผ่ว
ภูมิพยักหน้า เขาจุดธูปสามดอกที่เหลือ ไฟธูปติดทันที กลิ่นธูปแผ่กระจายไปทั่วห้อง เขาเอาธูปปักลงในแก้วน้ำมนตร์ จากนั้นเขาหลับตา
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกขอท่านช่วย ลูกต้องขับไล่ผีร้ายที่อยู่ในบ้านนี้ ผีตัวนี้ฆ่าคนเจ็ดศพ มันอาศัยอยู่ในบ้านสามปี มันดูดกลืนความเจ็บปวดของคนเป็นจนคนตาย"
ยมราชไม่ตอบ แต่ภูมิรู้สึกถึงพลังที่เข้ามาห่อหุ้มร่างของเขา พลังสีคล้ำอ่อนๆ ไหลผ่านมือทั้งสองข้าง ผ่านตา ผ่านหัวใจ ภูมิเปิดตาขึ้น
เขาเห็นผีร้าย
มันยืนอยู่ตรงมุมห้อง ใกล้ตู้โชว์ที่เก็บรูปภาพครอบครัว มันเป็นชายสูงอายุ ใส่ชุดสูทสีดำ ผมยาวถักเปีย มือข้างหนึ่งถือสายโซ่สีดำ อีกข้างถือมีดโกน ตาของมันลึก ว่างเปล่า ปากของมันยิ้มแบบที่ไม่มีความสุข
ภูมิจำได้ทันที ผีร้ายตัวนี้เป็นผีชุดสูท ผีของคนที่ตายด้วยความโกรธ
"ท่าน" ภูมิพูด "ท่านคือใคร"
ผีร้ายยิ้มกว้างขึ้น
"ผมคือคนที่ถูกลืม" มันตอบเสียงแผ่ว "ผมเคยเป็นทนายความ ผมเคยช่วยคนจนฟ้องร้องคนรวย ผมตายเพราะทำคดีกับลูกคหบดี ผมถูกฆ่าในบ้านหลังนี้"
เจเงยหน้าขึ้นจากโซฟา เห็นผีแล้วเขากรีดร้อง
"ใช่" ภูมิพูด "นั่นคือคนที่ถูกฆ่าในบ้านมึงเมื่อสามปีก่อน แม่มึงตายเพราะมันดูดกลืนพลังงานชีวิตของคนในบ้าน"
"ไม่ใช่" ผีร้ายตอบ "ผมแค่ตามเก็บหนี้ ลูกคหบดีที่ฆ่าผมยังมีลูกหลานอยู่ ผมมาตามเก็บให้ครบ"
"คุณตามเก็บจนครบเจ็ดศพแล้ว" ภูมิพูด "คุณฆ่าคนเจ็ดคน คุณควรหยุด"
ผีร้ายหัวเราะ เสียงหัวเราะดังก้องในห้อง เจกอดตัวสั่นอยู่บนโซฟา
"ผมหยุดไม่ได้" ผีร้าชพูด "ผมตายด้วยความโกรธ ผมไม่มีที่ไป ผมไม่มีใครรับฟัง ผมไม่มียมราชมารับวิญญาณ"
ภูมิหลับตา เขาเข้าใจ ผีร้ายตัวนี้ไม่ใช่ผีที่อยากฆ่าคน มันเป็นผีที่ตายไปแล้วไม่มีใครรับฟัง มันกลายเป็นผีร้ายเพราะความโกรธสะสม ภูมิมองผีตัวนั้นอีกครั้ง เขาเห็นร่องรอยของคนที่เคยมีครอบครัว เคยมีคนรัก เคยต่อสู้เพื่อคนจน แต่สุดท้ายก็ถูกทำให้เงียบไปในบ้านหลังหนึ่งที่ไม่มีใครรู้
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกขออนุญาตท่านเปิดประตูรับวิญญาณ ลูกจะรับฟังผีตัวนี้ แล้วส่งมันไปสู่ยมโลก"
ยมราชไม่ตอบ แต่ภูมิรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้น เขาเปิดตาแห่งยมราชอีกครั้ง เขาเห็นประตูยมโลกเปิดขึ้นที่มุมห้อง ประตูสีดำสนิท มีหมอกควันสีแดงคล้ำไหลออกมา
"ท่าน" ภูมิพูดกับผีร้าย "ยมราชเปิดประตูรับท่านแล้ว ท่านเลือกได้ จะเข้าประตู หรือจะอยู่ที่นี่ต่อ"
ผีร้ายมองประตู ตาของมันเริ่มมีน้ำตา น้ำตาสีดำไหลลงมา
"ผมไม่เคยรู้ว่ายมราชรับคนแบบผม" มันพูด "ผมคิดว่าผมเป็นผีร้าย ยมราชไม่รับ"
"ยมราชรับทุกคน" ภูมิตอบ "ท่านไม่เลือกว่าใครดี ใครร้าย ท่านเลือกว่าใครตาย แล้วรับฟังเหตุผลของการตาย"
ผีร้ายเดินเข้าประตู ร่างของมันค่อยๆ จางหายไป ก่อนจะหายไปจนหมด มันหันมามองเจ
"ลูกคหบดี" มันพูด "ลูกอย่าเก็บแต่โชคลาภ ลูกต้องเก็บความยุติธรรมด้วย"
เจเงียบ ตาแดง ปากสั่น
ประตูยมโลกปิดลง เสียงหมอกควันหายไป ห้องรับแขกกลับมาเงียบสนิท แสงไฟในบ้านสว่างขึ้น ลมเริ่มพัดเบาๆ จากหน้าต่าง
เจร้องไห้ออกมา ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเขาเพิ่งเข้าใจว่าแม่ของเขาตายเพราะอะไร
"กู..." เจพูดกับภูมิ เสียงแตกพร่า "กูหยามมึงมาตลอด กูคิดว่ามึงโง่ที่บูชายมราช กูคิดว่ามึงจนเพราะเทพมึงไม่ดี — แต่กูผิด"
"ใช่" ภูมิตอบ "กูจนจริงๆ"
"แต่มึงช่วยแม่กูได้" เจพูด "มึงช่วยคนที่พระพิฆเนชไม่เคยช่วยได้"
ภูมิพยักหน้า เขาดับธูป เขาเก็บแก้วน้ำมนตร์ เขาเดินไปที่ประตูบ้าน
"กูจะไป" ภูมิพูด
"มึงจะไปไหน"
"กลับบ้าน พรุ่งนี้มึงต้องไปโรงเรียก"
"ภูมิ" เจเรียก
ภูมิหันกลับ
"ขอบคุณ" เจพูด
"อย่าพูดคำนี้" ภูมิตอบ "เรายังมีเรื่องต้องทำ พระราหูกำลังจะมา ไอ้ผีตัวนี้แค่เบาๆ ตัวใหม่จะหนักกว่า"
เจเงียบ เขารู้ว่าภูมิพูดจริง
ภูมิเดินออกจากบ้าน อากาศข้างนอกเย็นกว่าปกติ ท้องฟ้ามืดสนิท แต่ดาวเห็นชัด เขาเดินกลับบ้าน มือถือกระดิ่งเล็กๆ ที่ยายสมศรีให้มา ระฆังสั่นเบาๆ ตามจังหวะการเดิน
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ขอบคุณท่านที่ช่วยลูก"
ยมราชไม่ตอบ แต่ภูมิรู้สึกถึงพลังที่ห่อหุ้มไหล่ซ้ายของเขา พลังสีคล้ำอ่อนๆ ที่แสดงว่ายมราชพอใจ
ภูมิเดินเข้าหมู่บ้าน บ้านของเขาอยู่ตรงข้ามวัด มืดสนิท แม่ของเขานอนหลับแล้ว เขาเปิดประตูเข้าบ้านเงียบๆ เขาล้างมือ ล้างหน้า เขานอนลงบนเตียง
พรุ่งนี้เขาต้องไปโรงเรียน พรุ่งนี้เจต้องมาโรงเรียน พรุ่งนี้พระราหูอาจจะมา
เขาหลับตา แต่ในหัวของเขายังมีเสียงของผีร้ายที่ถูกฆ่าในบ้านเจ มันบอกว่า ลูกคหบดีคนนั้นฆ่ามัน ลูกคหบดีคนนั้นยังมีลูกหลานอยู่ในเมือง พระราหูรู้เรื่องนี้ พระราหูอาจจะใช้เรื่องนี้
ภูมิลืมตาขึ้น
ถ้าพระราหูรู้ว่าใครฆ่าทนายความคนนั้น พระราหูอาจจะปล่อยผีของคนที่ถูกฆ่าออกมาอีกหลายสิบตัว
และครั้งนี้ พระราหูอาจจะส่งมันมาที่โรงเรียน
> **จบบทที่ 31**