คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ข่าวไม่ได้งอกจากปากคนเดียว แต่งอกจากหูหลายคู่พร้อมกัน

ภูมิเดินกลับเข้าโรงเรียนตอนบ่ายสามโมงครึ่ง เป้สะพายข้างเดียว กระดาษทดสอบวิชาคณิตศาสตร์พับอยู่ในกระเป๋ากางเกงชั้นในที่เขาไม่ได้อ่านตั้งแต่เช้า ข้างหน้าประตูอาคารเรียน เด็กชายสองคนหันมามองเขาพร้อมกันแล้วกระซิบกันยี่หุ่ง

"ไอ้คนที่จุดธูปให้ยมราช"

"บ้าเหรอวะ กล้าบูชาเทพความตายได้ไง"

ภูมิทำเป็นไม่ได้ยิน เขาก้าวข้ามธรณีประตู สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วเปล่งเสียงให้คนรอบข้างได้ยิน

"คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!"

เสียงดังลั่นไปทั่วชั้นสองของอาคารเรียน ครูที่เดินผ่านหยุดชะงัก กลุ่มนักเรียนหันมามองพร้อมกัน ภูมิสบตาคนโน้นคนนี้ยิ้มกว้างแล้วเดินต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สมชาย เพื่อนร่วมห้องเดินมาหาเขา "ภูมิ เอ็งบ้าจริงดิ กล้าประกาศแบบนั้น"

"ก็ผมดังแล้ววะ" ภูมิตอบยิ้ม

"ดังแบบโดนจับสึกมากกว่า" สมชายหัวเราะ "เดี๋ยวครูใหญ่เรียกเอ็งแน่"

มิ้นเดินตามหลังสมชายมา ยิ้มกว้าง "ภูมิ เธอทำตัวเป็นข่าวของโรงเรียนแล้วนะ"

"ข่าวดีสิ" ภูมิพูด "ผมดังแล้ว"

"ดังเพราะคนมองว่าเธอบ้า" มิ้นแก้ "แต่ฉันว่าเธอกล้าดีแท้"

ภูมิหันมามองมิ้น "แล้วเธอไม่คิดว่าเรื่องบ้าหรอ"

"ฉันเลือกพระอาทิตย์เพราะอยากได้พระจันทร์" มิ้นพูด "ฉันเข้าใจคนที่เลือกสิ่งที่คนอื่นไม่เลือก"

เจเดินมากับเพื่อนสามคน หน้าตาแอ๊คอาร์ตเหมือนเดิม "เฮ้ย ภูมิ กูได้ยินมาว่ามึงประกาศตัวหน้าโรงเรียน ไอ้บ้าบูชายมราช"

"ผมดังแล้ววะ" ภูมิยิ้ม

"ดังแบบโดนจับสึก" เจหัวเราะ "รอเลย ครูใหญ่เรียกมึงแน่"

"ครูใหญ่เรียกผมทำไม" ภูมิถาม

"เพราะกูเป็นคนไปบอกไง" เจยิ้มกว้าง "กูบอกท่านว่ามีเด็ก ม.6 คนนึงบูชาเทพความตายกลางวัดพระแก้ว สร้างความตื่นตระหนกให้คนรอบข้าง กูทำหน้าที่ลูกที่ดีของโรงเรียนไง"

ภูมิหัวเราะเยาะ "เจ เฮี้ยนมึง ไปแจ้งครูใหญ่เหรอ เรื่องที่กูเลือกเทพของกูเอง"

"เรื่องที่กูเลือกไม่ได้" เจแก้ "เรื่องที่กูทำให้โรงเรียนเสียชื่อเสียง"

"โรงเรียนเสียชื่อเสียงที่กูบูชาเทพ?" ภูมิเลิกคิ้ว "แล้วเทพที่มึงบูชาละ พระพิฆเนศ ท่านทำอะไรให้โรงเรียนบ้างเหรอ"

เจหน้าแดงก่ำ "กู—"

"เดี๋ยวคุยทีหลัง" เพื่อนเจคนหนึ่งดึงแขน "ครูใหญ่เรียกจริงวะ"

ภูมิมองตามองหลังเจที่เดินห่างไป แล้วหันไปมองกระจกบานเล็กบนประตูล็อกเกอร์ ตัวเองในกระจกดูสงบกว่าที่ควรจะเป็น

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ผมจะโดนอะไรไหม"

*เจ้าจุดธูปให้เทพความตายกลางวัดพระแก้ว* เสียงยมราชดังขึ้นช้า ๆ *ครูใหญ่เรียกเจ้าไปเตือนก็เป็นเรื่องธรรมดา*

"ผมไม่ได้ทำผิดอะไร"

*ไม่ผิด แต่มันแปลก* ยมราชพูด *คนเราชอบลงโทษคนแปลกหน้า ก่อนจะถามว่าเขาแปลกเพราะอะไร*

ภูมิเก็บธูปกลับลงกระเป๋า แล้วเดินไปห้องครูใหญ่

ห้องครูใหญ่ตั้งอยู่ชั้นล่างสุดของอาคารบริหาร ประตูไม้สีน้ำตาลเข้มดูดความเงียบเข้าไป ภูมิเคาะสองทีแล้วเปิดเข้าไป

ครูใหญ่ ดร.สันติ เป็นชายวัยห้าสิบปลาย ๆ แว่นตาหนา แขนเสื้อปกติสีขาวดูเรียบร้อย เขานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ มือทั้งสองประสานกันวางบนกระดาษ

"นั่งลง ภูมิ" ครูใหญ่พูดเสียงเรียบ

ภูมิลากเก้าอี้มาแล้วนั่ง หลังตรง

"ผมได้ยินมาว่า" ครูใหญ่เริ่ม "เจ้าไปวัดพระแก้วเมื่อเช้า แล้วจุดธูปบูชา 'ยมราช'"

"ครับ" ภูมิตอบ "ผมบูชายมราชครับ"

ครูใหญ่ขมวดคิ้ว "รู้ไหมว่ายมราชคือเทพอะไร"

"เทพแห่งความตายครับ ผมรู้"

"แล้วเธอเลือกเทพความตายทำไม" ครูใหญ่ถาม "ในเมื่อเด็กทุกคนในโรงเรียนนี้เลือกพระพิฆเนศ พระอาทิตย์ หรือเจ้าแม่กวนอิม"

ภูมิกลืนน้ำลาย "เพราะไม่มีใครเลือกท่านครับ"

ห้องเงียบลง ครูใหญ่มองเขานานสามวินาที ก่อนจะพูดเบา ๆ

"ภูมิ ครูไม่ได้จะด่าเธอ" ครูใหญ่พูด "ครูแค่กังวล ถ้าเรื่องนี้แพร่ไปถึงผู้ปกครอง เขาจะคิดว่าโรงเรียนเราปล่อยให้เด็กบูชา 'สิ่งไม่ดี'"

"ยมราชไม่ใช่สิ่งไม่ดีครับ" ภูมิพูด "ท่านเป็นแค่เทพที่คนไม่อยากรู้จัก"

ครูใหญ่ถอนหายใจ "เธอพูดเหมือนรู้จักท่านส่วนตัว"

"ผมรู้จักครับ" ภูมิยิ้ม "ท่านพูดกับผมตลอด"

ครูใหญ่ส่ายหน้าเหมือนกำลังคุยกับเด็กที่หลงทาง "เอาเป็นว่าครูไม่อยากเห็นเธอจุดธูปในโรงเรียนละกัน เข้าใจไหม"

"ครับ" ภูมิตอบ "แต่ข้างนอกโรงเรียน ผมเลือกได้ใช่มั้ยครับ"

ครูใหญ่ไม่ตอบแค่มองเขานิ่ง ๆ

ภูมิลุกขึ้น "แล้วผมขอตัวนะครับ"

เขาเดินออกจากห้อง ปิดประตูเบา ๆ แล้วสูดลมหายใจที่อัดอั้นมาตลอดการสนทนา

*ท่าน* เขาพูดในใจ *ผมทำถูกมั้ยที่บอกว่าท่านพูดกับผม*

*เจ้าบอกความจริง* ยมราชตอบ *แค่คนอื่นไม่เชื่อ*

ภูมิเดินกลับมาที่ระเบียงชั้นสอง มองลงไปที่ลานโรงเรียนที่แดดเริ่มอ่อนลง มิ้นนั่งรออยู่ที่ม้านั่งใต้ต้นจามจุรี

"ภูมิ" มิ้นเรียก "ครูใหญ่ดุด่าเธอเหรอ"

"ไม่ด่า" ภูมิตอบ "แค่ห้ามจุดธูปในโรงเรียน"

"ก็ดีนะ" มิ้นยิ้ม "ฉันไม่อยากเห็นเธอโดนอะไร"

ภูมินั่งลงข้างมิ้น "มิ้น ถ้าเธอรู้ว่าคนใกล้ตาย เธอจะทำยังไง"

มิ้นนิ่งคิด "ฉันคงอยู่ตรงนั้น ฟังเขาพูด"

"แค่นั้นเหรอ"

"บางทีการมีคนอยู่ตรงนั้นก็พอแล้ว" มิ้นพูด "เธอถามทำไม"

ภูมิเก็บความรู้สึกนั้นไว้ "ไม่มีอะไร แค่สงสัย"

เขาหันไปมองเด็กชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่คนเดียวใต้ต้นจามจุรี กำลังอมขนมปังจิบน้ำในขวด ดูปกติดี

แต่ใต้ภาพนั้น—ภูมิ 'เห็น' อะไรบางอย่าง เหมือนหมอกสีเทาบาง ๆ ลอยพุ่งขึ้นจากตัวเด็กคนนั้น หมอกที่ไม่มีใครนอกจากเขาเห็น

"มิ้น" ภูมิพูดเสียงเบา "เด็กคนนั้น... รู้จักมั้ย"

"ลูกชายครูใหญ่" มิ้นตอบ "น้องป้อม สายเดียวกับเรา เขาไม่ค่อยมาเรียน เพราะป่วยบ่อย"

ภูมิรู้สึกเลือดไหลลงมาที่ปลายเท้า

*คลื่นกระแสความตาย* เสียงยมราชดังขึ้นนิ่ง ๆ *เจ้าเพิ่งเริ่ม 'เห็น' แล้ว*

"เห็นอะไร" ภูมิพึมพำ

*เจ้าเห็นว่าเด็กคนนั้น... ใกล้ตาย* ยมราชพูด *ลูกชายครูใหญ่ เป็นโรคหัวใจแต่กำเนิด หมอบอกว่าอยู่ได้อีกไม่กี่เดือน*

ภูมิหายใจสะดุ้ง "ลูกชายครูใหญ่?"

*ครูใหญ่มีลูกชายวัยเดียวกับเจ้า* ยมราชพูด *และมีลูกสาวอีกคน ที่ตายไปแล้วเมื่อสองปีก่อน*

ภูมิรู้สึกเหมือนโดนตบเข้าที่ขมับ ครูใหญ่ที่เพิ่งสั่งเขาเมื่อครู่ เป็นคนที่สูญเสียลูกสาว และกำลังจะสูญเสียลูกชายอีกคน

"ท่านรู้เรื่องนี้ได้ยังไง" ภูมิถาม

*เพราะความตายจำได้* ยมราชตอบ *และเพราะลูกสาวของเขา... เจ้าไม่ได้จากไปไหนจริง ๆ*

ภูมิขนลุก "หมายความว่ายังไง"

*เจ้าติดอยู่* ยมราชพูดช้า ๆ *วิญญาณของลูกสาวครูใหญ่ ยังติดอยู่ในบ้านของเจ้าเอง*

ลมเย็นพัดผ่านระเบียง ภูมิสั่นเล็กน้อยแม้แดดยังมี

"แล้วผมต้องทำอะไร" ภูมิถามเสียงสั่น

*ตอนนี้... ยังไม่ต้องทำอะไร* ยมราชพูด *แค่จำไว้ว่า เจ้าไม่ได้บูชาเทพความตายเพื่อโชว์ แต่เพื่อช่วยคนที่กำลังจะถูกความตายพรากไป*

*และครูใหญ่...* ยมราชหยุดชั่วครู่ *เขาเป็นคนต่อไปที่เจ้าจะต้องเผชิญหน้า*

มิ้นมองหน้าภูมิที่ซีดลง "ภูมิ เธอเป็นอะไร หน้าดูเหมือนเพิ่งเห็นผี"

"กู—" ภูมิสำลัก "กูแค่คิดถึงเรื่องบ้าน"

มิ้นยิ้ม "เจ้าแปลกดีนะ กล้าบูชายมราช แต่พอเรื่องซีเรียสปุ๊บ หน้าก็เปลี่ยน"

ภูมิหัวเราะแห้ง ๆ "ผมกลัวความตายนะ มิ้น ผมไม่ได้กล้าขนาดนั้น"

"ฉันรู้" มิ้นพูด "แต่เธอเลือกเทพนั้นอยู่ดี ฉันเคารพตรงนั้น"

ภูมิเดินลงจากระเบียง เป้สะพายข้างเดียว มือซ้ายจับธูปในกระเป๋ากางเกงแน่น

เขาไม่ได้กลัวอีกต่อไป แต่เขารู้สึกถึงน้ำหนักของสิ่งที่เขาเพิ่งรับรู้

ครูใหญ่ที่เพิ่งสั่งเขาเมื่อครู่ กำลังจะสูญเสียลูกชายคนเดียวที่เหลือ

และลูกสาวที่ตายไปแล้ว... ยังไม่ได้จากไปจริง ๆ

ภูมิเดินออกจากโรงเรียน ความเย็นของคลื่นความตายยังคงไหลผ่านผิวหนังเขาอยู่

*ท่าน* เขาพูดในใจ *ผมจะไปบ้านครูใหญ่ มั้ย*

*ยังไม่ถึงเวลา* ยมราชตอบ *แต่เวลาของลูกชายเขา... ใกล้จะหมดลงแล้ว*

เสียงในหัวหยุดลง เหลือไว้เพียงความเงียบ และคลื่นเย็นที่ภูมิรู้ว่าตั้งแต่วันนี้ไป เขาจะไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป

"ผมจะไป" ภูมิพูดออกเสียงให้ตัวเองฟัง "ผมจะไปบ้านครูใหญ่... ก่อนที่จะสายเกินแก้"

ภูมิกลับถึงบ้านตอนค่ำ แม่กำลังเช็ดโต๊ะหน้าบ้าน

"วันนี้โรงเรียนเป็นไงลูก" แม่ถาม "ได้เทพอะไรมาละ"

"ผมได้ยมราชครับ" ภูมิตอบ "เทพแห่งความตาย"

แม่หยุดเช็ดโต๊ะ "ยมราช? ลูกเลือกเทพความตายเหรอ"

"ใช่ครับ" ภูมิพูด "ไม่มีใครเลือกท่านเลย"

แม่นั่งลงข้างๆ ลูก "ลูกกลัวมั้ย"

"กลัวครับ" ภูมิตอบตรงไป "แต่ผมเลือกแล้ว"

แม่ยิ้ม "แม่เคยบูชาพระพุทธมาเล่นๆ แต่ลูกเลือกสิ่งที่คนอื่นกลัว แม่ภูมิใจนะ"

ภูมิรู้สึกอุ่นใจ "ขอบคุณครับแม่"

"ลูกจะบูชาท่านต่อไปใช่มั้ย" แม่ถาม

"ใช่ครับ" ภูมิตอบ "ทุกวันเลย"

สมชายเดินมาหาภูมิหน้าประตูโรงเรียนตอนเช้าอีกครั้ง

"ภูมิ" สมชายเรียก "ข่าวเรื่องมึงบูชายมราช โด่งดังในกลุ่มรุ่นพี่แล้ว"

"เดี๋ยวเขาจะมาหาเรื่องมึง" สมชายพูด "พวกบูชาพระพุทธเขาไม่ปลื้ม"

"ผมไม่ได้ทำร้ายใคร" ภูมิตอบ

"รู้สิ" สมชายพูด "แต่เขาเห็นต่าง เขาไม่ชอบ"

ภูมิถอนหายใจ "ผมจะระวังตัว"

"ถ้ามีอะไรเรียกกู" สมชายตบไหล่ "กูเป็นเพื่อนห้องมึง"

ภูมิยิ้ม "ขอบใจนะ สมชาย"

> **จบบทที่ 2**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 3 — "วัดร้างที่มียมราช"**

> ภูมิตามหาวัดที่ไม่มีใครไป — ที่ซึ่งยมราชเคยมีคนบูชา

> เขาพบว่าทุกเทพในไทยมีคนบูชาแล้ว ยกเว้นยมราช

> และในวัดร้างนั้น... มีคนบูชายมราชอีกสองคนในประเทศนี้

> หนึ่งในนั้นคือ ยายสมศรี แม่ค้าขายธูปหน้าวัด

>

> *"ในไทยมีคนบูชายมราชแค่สามคน... และท่านคือหนึ่งในนั้น"*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/เจ วรวุฒิ — Jayworawut|เจ วรวุฒิ]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]