คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ภูมิเดินออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า แสงแดดยามเช้าส่องลงบนถนน เขาเดินเข้าซอย เขาเดินออกซอย เขาเดินเข้าสู่ถนนใหญ่

ตรงข้ามถนน พระราหูยืนรออยู่

พระราหูไม่ได้ยืนขวางทางเหมือนเมื่อวาน พระราหูยืนข้างทาง พระราหูรอภูมิ

"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ

เสียงของยมราชดังขึ้นในหัว "ข้ารู้ พระราหูรอเจ้า"

ภูมิเดินข้ามถนนไปหาพระราหู

"พระราหูครับ" ภูมิทักทาย

"เจ้ามาทำไม" พระราหูถาม

"ผมมาเดินไปโรงเรียน" ภูมิตอบ "พระราหูจะเดินไปด้วยไหม"

พระราหูนิ่งไปสิบวินาที

"เจ้าเชิญข้าไปโรงเรียน" พระราหูถาม

ภูมิพยักหน้า "พระราหูอยู่ข้างผมแล้ว พระราหูควรเห็นว่าคนรอบข้างผมเป็นยังไง"

พระราหูนิ่งไปอีกสิบวินาที

แล้วพระราหูก็เดินตามภูมิ

ภูมิกับพระราหูเดินเคียงกันไปตามถนน เงาของภูมิทอดยาวไปบนพื้นถนน เงาของพระราหูลอยอยู่รอบตัวพระราหู สองเงาที่ต่างกันเดินเคียงกัน เงาที่ทอดลงพื้นเดินเคียงกับเงาที่ลอยอยู่ในอากาศ คนที่เดินสวนทางมองภูมิ คนที่เดินสวนทางมองพระราหู แต่คนส่วนใหญ่มองไม่เห็นพระราหู พระราหูเป็นเทพที่มองเห็นได้เฉพาะคนที่บูชายมราช หรือคนที่บูชาพระราหู เทพที่อยู่ในเงาเป็นเทพที่คนส่วนใหญ่มองข้าม เทพที่อยู่ในเงาเป็นเทพที่คนส่วนใหญ่ไม่อยากมอง เทพที่อยู่ในเงาเป็นเทพที่คนส่วนใหญ่ไม่อยากรู้จัก

"พระราหูครับ" ภูมิพูดขึ้น

"พูด"

"ทำไมคนส่วนใหญ่มองไม่เห็นพระราหู"

"เพราะข้าเป็นเทพที่คนไม่อยากเห็น" พระราหูตอบ "ข้าเป็นเทพที่คนกลัว คนไม่อยากเห็นสิ่งที่ตัวเองกลัว คนอยากมองแต่สิ่งที่สวยงาม คนไม่อยากมองสิ่งที่อยู่ในเงา"

"แล้วพระราหูเจ็บใจไหมที่คนไม่อยากเห็น"

พระราหูนิ่งไปยี่สิบวินาที แล้วตอบว่า "เจ็บ" แล้วเล่าต่อว่า "ข้าเจ็บใจมาสามร้อยปี ข้าเจ็บใจที่คนกลัวข้า ข้าเจ็บใจที่คนไม่อยากเห็นข้า ข้าเจ็บใจที่ข้าเป็นเทพที่คนไม่ต้องการ"

ภูมินิ่ง

"แต่ตอนนี้ข้าไม่เจ็บใจ" พระราหูพูด "เพราะเจ้าทำให้ข้าเข้าใจว่าคนกลัวข้าเพราะคนไม่เข้าใจข้า คนไม่เข้าใจข้าเพราะไม่มีใครเล่าเรื่องข้าให้คนฟัง"

"แล้วตอนนี้มีคนเล่าเรื่องพระราหูให้คนฟังไหม" ภูมิถาม

พระราหูส่ายหน้า "ยังไม่มีใครเล่าเรื่องข้าให้คนฟัง"

"แล้วถ้าผมเล่าเรื่องพระราหูให้คนฟังด้วย" ภูมิถาม "พระราหูจะดีใจไหม"

พระราหูหยุดเดิน

ภูมิหยุดเดินตาม

"เจ้าจะเล่าเรื่องข้าให้คนฟังด้วย" พระราหูทวนคำ

"ใช่" ภูมิตอบ "ยายสมศรีเล่าเรื่องยมราชให้คนห้าสิบสองคนฟัง แม่ผมเล่าเรื่องยมราชให้ลูกค้าที่ร้านก๋วยเตี๋ยวฟัง ผมจะเล่าเรื่องพระราหูให้คนฟังด้วย"

"ทำไม" พระราหูถาม

"เพราะพระราหูก็เป็นเทพที่มีค่า" ภูมิตอบ "พระราหูเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนที่อยู่ในเงา คนที่อยู่ในที่มืด คนที่คนอื่นมองไม่เห็น พระราหูมีค่าเหมือนยมราช"

พระราหูนิ่งไปหนึ่งนาที

แล้วพระราหูก็เดินต่อ

ภูมิเดินตาม

ทั้งสองเดินเข้าโรงเรียน ภูมิเดินเข้าห้องเรียน พระราหูยืนอยู่หน้าห้องเรียน พระราหูไม่ได้เข้าไปในห้อง พระราหูแค่ยืนมองภูมิ

เจมองภูมิ เจไม่ได้มองพระราหู เจมองไม่เห็นพระราหู เจมองภูมิเหมือนเพื่อนที่มองเพื่อน เจไม่รู้ว่าพระราหูยืนอยู่หน้าห้องเรียน เจไม่รู้ว่ามีเทพที่อยู่ในเงายืนอยู่ตรงนั้น เจเป็นคนธรรมดาที่มองไม่เห็นเทพที่อยู่ในเงา เจเป็นคนธรรมดาที่บูชาพระพิฆเนศ เจเป็นคนธรรมดาที่เห็นแต่เทพที่ให้ความหวัง

มิ้นมองภูมิ มิ้นมองพระราหู มิ้นเห็นพระราหู มิ้นมองเห็นเงาที่ลอยอยู่รอบตัวพระราหู มิ้นมองเห็นเทพที่อยู่ในเงา

"มิ้นเห็นพระราหู" ภูมิกระซิบกับมิ้น

มิ้นกระซิบกลับว่า "ฉันรู้"

"พระราหูมาทำไม" มิ้นกระซิบถาม

"พระราหูมาดูภูมิ" ภูมิกระซิบ "พระราหูจะดูว่าคนร้อยคนจะยอมรับยมราชหรือไม่"

ภูมิพยักหน้า

"แล้วพระราหูเป็นยังไง" มิ้นกระซิบถาม

"พระราหูเป็นเทพที่เจ็บใจ" ภูมิกระซิบ "พระราหูเจ็บใจมาสามร้อยปี"

มิ้นนิ่ง

"แล้วภูมิจะทำยังไง" มิ้นกระซิบ

"ภูมิจะเล่าเรื่องพระราหูให้คนฟัง" ภูมิกระซิบ "ภูมิจะทำให้คนเข้าใจพระราหู"

มิ้นยิ้ม

"ภูมิเป็นคนดี" มิ้นกระซิบ

ภูมิยิ้มตอบ

ตอนเที่ยง ภูมิออกจากห้องเรียน พระราหูยืนรออยู่ที่มุมตึก

"พระราหูครับ" ภูมิทักทาย

"เจ้าเรียนอะไร" พระราหูถาม

ภูมิตอบว่าเรียนคณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ ภาษาไทย และวิชาปกติอื่นๆ

"แล้วเจ้าเรียนเรื่องเทพไหม" พระราหูถามต่อ

"ไม่ได้เรียน" ภูมิตอบ "แต่ผมรู้เรื่องเทพจากยมราช ยมราชเล่าเรื่องเทพให้ผมฟัง"

พระราหูถามว่ายมราชเคยเล่าเรื่องของพระราหูให้ภูมิฟังหรือไม่

"ไม่" ภูมิตอบ "ยมราชไม่เคยเล่าเรื่องพระราหูให้ผมฟัง" แล้วอธิบายว่า "ยมราชกับพระราหูเคยทะเลาะกัน ยมราชไม่อยากพูดถึงพระราหู"

พระราหูนิ่ง แล้วถามว่าภูมิรู้เรื่องยมราชกับพระราหูได้อย่างไร

"ผมเดา" ภูมิตอบ "ผมเดาว่ายมราชกับพระราหูเคยเป็นเพื่อนกัน แล้วเพื่อนทั้งสองทะเลาะกัน"

พระราหูพยักหน้า "เจ้าเดาถูก" แล้วเล่าว่า "ยมราชกับข้าเคยเป็นเพื่อนกัน เมื่อสามร้อยปีก่อน ยมราชกับข้าเคยดูแลคนตายด้วยกัน ยมราชดูแลคนที่ตาย ข้าดูแลคนที่อยู่ในเงา"

"แล้วทำไมเพื่อนทั้งสองถึงทะเลาะกัน" ภูมิถาม

"เพราะข้าไม่ยอมรับยมราช" พระราหูตอบ "ข้าไม่ยอมรับว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า ข้าคิดว่ายมราชเป็นเทพที่ทำให้คนกลัวความตาย"

"แล้วตอนนี้พระราหูยอมรับยมราชแล้ว" ภูมิถาม

พระราหูพยักหน้า "ยอมรับ" แล้วเล่าว่า "เมื่อวานเจ้าตอบข้าได้ว่ายมราชเป็นเทพที่ทำให้คนเข้าใจความตาย ข้ายอมรับว่ายมราชมีค่า"

"แล้วพระราหูจะกลับไปเป็นเพื่อนกับยมราชไหม" ภูมิถาม

พระราหูนิ่งไปสามสิบวินาที แล้วตอบว่า "ข้าจะไปหายมราช" และเล่าต่อว่า "ข้าจะไปขอโทษยมราช ข้าจะบอกยมราชว่าข้าเข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า ข้าเข้าใจว่ายมราชไม่ได้ทำให้คนกลัวความตาย ยมราชทำให้คนเข้าใจความตาย"

ภูมิยิ้ม

"ขอบคุณพระราหู" ภูมิพูด

พระราหูพยักหน้า "อย่าขอบคุณ" แล้วเสริมว่า "ข้าทำเพราะข้าอยากทำ ไม่ใช่เพราะเจ้าขอ"

ตอนบ่าย ภูมิกลับเข้าห้องเรียน พระราหูยืนมองภูมิจากมุมตึก พระราหูเห็นภูมิเรียนหนังสือ พระราหูเห็นภูมิคุยกับเพื่อน พระราหูเห็นภูมิยิ้ม

พระราหูนิ่งอยู่ที่มุมตึกเป็นเวลานาน

แล้วพระราหูก็หายไป

ภูมิรู้สึกได้ว่าพระราหูจากไปแล้ว

"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ

"พูด" ยมราชตอบ

"พระราหูจากไปแล้ว"

"ข้ารู้" ยมราชตอบ "พระราหูไปหาข้า"

ภูมินิ่ง

"แล้วยมราชจะคุยกับพระราหูไหม" ภูมิถาม

"ข้าจะคุย" ยมราชตอบ "ข้าจะคุยกับพระราหู ข้าจะฟังพระราหูพูด ข้าจะให้พระราหูขอโทษ"

"แล้วยมราชจะให้อภัยพระราหูไหม" ภูมิถาม

ความเงียบจากปลายเสียงยาวนานกว่าทุกครั้ง ภูมิไม่ได้เร่งคำตอบ เขารู้ว่าการให้อภัยไม่ใช่คำสั่งที่ใครจะออกแทนกันได้

"แล้วพระราหูเป็นยังไง" มิ้นกระซิบถาม

"ข้าจะให้อภัย" ยมราชตอบ "แต่พระราหูต้องเป็นคนเดินมาพูดเอง"

ตอนเย็น ภูมิกลับบ้าน แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว

แม่ทักว่า "กลับมาเช้า" ภูมิรับคำ "ครับ" แม่ถามว่า "พระราหูเป็นยังไง" ภูมิตอบ "พระราหูเป็นเทพที่เจ็บใจ แต่พระราหูจะไปขอโทษยมราช"

แม่นิ่ง

"แล้วยมราชจะให้อภัยพระราหูไหม" แม่ถาม

"ยมราชจะให้อภัย" ภูมิตอบ "ยมราชให้อภัยพระราหูมานานแล้ว แต่พระราหูไม่กล้ามาขอโทษ"

แม่พยักหน้า

"แม่ครับ" ภูมิเริ่มบอก "ผมจะเล่าเรื่องพระราหูให้คนฟังด้วย"

"ทำไม" แม่ถาม

"เพราะพระราหูก็เป็นเทพที่มีค่า" ภูมิตอบ "พระราหูเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนที่อยู่ในเงา พระราหูมีค่าเหมือนยมราช"

แม่นิ่งไปสิบวินาที แล้วถามว่า "แม่จะช่วยเล่าเรื่องพระราหูด้วยไหม"

"แม่จะช่วย" แม่ตอบ "แม่จะเล่าเรื่องพระราหูให้ลูกค้าที่ร้านก๋วยเตี๋ยวฟัง แม่จะบอกทุกคนที่แม่รู้จักว่าพระราหูเป็นเทพที่มีค่า"

ภูมิยิ้ม

"ขอบคุณแม่" ภูมิพูด

แม่พยักหน้า "อย่าขอบคุณ" แล้วเสริมว่า "แม่ทำเพราะแม่อยากทำ ไม่ใช่เพราะลูกขอ"

ตอนกลางคืน ภูมินอนบนที่นอน เขาหลับตา

ในกระเป๋า บัญชีบาปบุญเปิดหน้าใหม่ ตัวอักษรสีซีดเรียงเป็นแถวยาว

ดอกจันทองเพิ่มขึ้นสองดวง

รวมเป็นห้าสิบห้าดวง

"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ

ยมราชตอบว่า "ข้ารู้" แล้วเล่าว่า "พระราหูไปหาข้า"

"แล้วยมราชให้อภัยพระราหูไหม" ภูมิถาม

"ข้าให้อภัย" ยมราชตอบ "ข้าให้อภัยพระราหู ข้าบอกพระราหูว่าข้ายอมรับพระราหูเป็นเพื่อน ข้าบอกพระราหูว่าพระราหูเป็นเทพที่มีค่า"

"แล้วพระราหูเป็นยังไง" ภูมิถาม

"พระราหูดีใจ" ยมราชตอบ "พระราหูดีใจมาก พระราหูร้องไห้ พระราหูร้องไห้เพราะพระราหูรอคอยการให้อภัยมาสามร้อยปี"

ภูมินิ่ง

"แล้วภารกิจจะสำเร็จไหม" ภูมิถาม

"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่ข้ารู้ว่าเจ้าทำดีที่สุดแล้ว และข้ารู้ว่าวันนี้พระราหูกลับมาเป็นเพื่อนของข้า"

ภูมิหลับตา

เขาฝันถึงยมราชกับพระราหู เทพสององค์ยืนเคียงกัน เงาของเทพทั้งสองปกคลุมท้องฟ้า เทพทั้งสองยิ้มให้กัน

แล้วภูมิก็ตื่น

ตอนเช้า ภูมิตื่นขึ้น แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เขารู้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ

"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ

ยมราชตอบว่า "พูด"

"วันนี้เป็นวันสุดท้ายจริงๆ ใช่ไหม" ภูมิถาม

"ใช่" ยมราชตอบ "วันนี้สภาจะประชุม และวันนี้ข้าจะส่งสาสน์ไปหาเจ้า"

"แล้วภารกิจจะสำเร็จหรือไม่"

"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่ข้ารู้ว่าพระราหูอยู่ข้างข้าแล้ว และข้ารู้ว่าพระราหูจะช่วยเจ้าทำภารกิจ"

ภูมิพยักหน้า

เขาลุกขึ้น เขาอาบน้ำ เขาเปลี่ยนเสื้อ เขากินข้าวเช้ากับแม่ แล้วเขาออกจากบ้าน

เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของภารกิจ

และวันนี้เขาจะรู้คำตอบ

และวันนี้ยมราชกับพระราหูจะอยู่ข้างๆ เขา

> **จบบทที่ 58**