คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมิตื่นตอนห้าโมงเช้าโดยไม่มีความฝันหลงเหลืออยู่ในหัว มีเพียงความเงียบแปลกๆ ที่ทำให้เขารู้ว่าวันนี้ไม่เหมือนวันอื่น
ในกระเป๋าเสื้อ บัญชีบาปบุญหนักกว่าปกติ ทั้งที่เขายังไม่ได้เปิดดู
"ยมราชครับ"
"พูด"
"วันนี้เป็นวันสำคัญใช่ไหม"
"ใช่" ยมราชตอบ "วันนี้ยายสมศรีจะทำสิ่งที่เฒ่าทำมาสี่สิบปี"
"ทำอะไร"
"เฒ่าจะเปิดเผยตัว" ยมราชตอบ "เฒ่าจะบอกคนในตลาดว่าเฒ่าเป็นผู้บูชายมราช เฒ่าจะเล่าเรื่องยมราชให้คนฟัง แล้วคนจะเข้าใจ"
"แล้วยายสมศรีจะเล่าเรื่องอะไร"
"เฒ่าจะเล่าเรื่องจริง" ยมราชตอบ "เฒ่าจะเล่าเรื่องคนตายที่เฒ่าเคยอยู่ข้างๆ เฒ่าจะเล่าเรื่องยมราชที่เฒ่าเคยเห็น เฒ่าจะเล่าเรื่องชีวิตของเฒ่าที่ผูกพันกับยมราช"
ภูมินิ่ง
"ยมราชครับ"
"พูด"
"ยายสมศรีกลัวไหม"
"เฒ่าไม่กลัว" ยมราชตอบ "เฒ่ากลัวคนตาย แต่เฒ่าไม่กลัวการเปิดเผยตัว เฒ่ารู้ว่าถ้าเฒ่าเปิดเผยตัว คนจะเข้าใจยมราชมากขึ้น"
ภูมิออกจากบ้านตอนหกโมงเช้า แม่ยังไม่ตื่น เขาเปิดตู้เย็น หยิบข้าวเหนียวห่อใบตองแผ่นสุดท้ายออกมา กินคำเดียว แล้วห่อกลับเข้าตู้
เขาเดินไปที่ตลาด
ตลาดเชิงสะพานเปิดตั้งแต่ตีห้า ตอนหกโมงเช้า ตลาดคึกคัก ผู้คนเดินไปมา แผงขายผัก แผงขายปลา แผงขายเนื้อ แผงขายธูปเทียน
ภูมิเดินเข้าไปในตลาด เขามองหายายสมศรี แต่เขาไม่เห็นยายสมศรีที่หน้าร้านขายของเก่า
เขาเดินผ่านร้านขายของเก่า เขาเดินผ่านแผงขายผัก เขาเดินผ่านแผงขายปลา เขาเดินผ่านแผงขายเนื้อ เขาเดินจนสุดตลาด แล้วเขาก็เดินกลับ
ยายสมศรีไม่อยู่ที่หน้าร้านขายของเก่า
"ยายไปไหน" ภูมิถามร้านขายของเก่า
"ยายไปตลาด" เจ้าของร้านตอบ "ยายไปทุกแผง ยายบอกว่ายายมีเรื่องจะเล่า"
ภูมิเข้าใจทันที ยายสมศรีเริ่มแล้ว ยายไม่ได้รอให้ภูมิมา ยายเริ่มเล่าเรื่องด้วยตัวเอง
ภูมิเดินตามหายายสมศรี
ยายสมศรีอยู่ที่แผงขายผัก นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเตี้ย มือถือธูปที่จุดครึ่งดอก ควันธูปสีเทาพุ่งขึ้นไปชนแสงแดดเช้า
คนสิบคนยืนฟังยายอยู่รอบๆ
"เฒ่าเป็นผู้บูชายมราช" ยายสมศรีพูด "เฒ่าบูชายมราชมาสี่สิบปี เฒ่าอยู่ข้างๆ คนตายมาสี่สิบปี"
คนสิบคนเงียบ
"เฒ่าไม่ได้ฆ่าคน" ยายสมศรีพูด "เฒ่าแค่อยู่ข้างๆ ตอนคนตาย เฒ่าทำพิธีกรรมให้คนตาย เฒ่าเปิดประตูยมโลกให้คนตาย"
"แล้วคนตายไปไหน" คนหนึ่งถาม
"เฒ่าไม่รู้" ยายสมศรีตอบ "แต่เฒ่ารู้ว่าคนตายไม่ได้อยู่คนเดียว ยมราชอยู่ข้างๆ คนตาย"
ภูมิยืนฟังอยู่ห่างๆ เขาไม่ได้เข้าไปขัดจังหวะ เขาปล่อยให้ยายเล่า
ยายเล่าเรื่องคนตายที่เฒ่าเคยอยู่ข้างๆ ยายเล่าเรื่องพ่อแม่ของคนในตลาดที่ตาย ยายเล่าเรื่องยายเองที่เฒ่าเฝ้าคนตายมาสี่สิบปี
คนสิบคนฟังอย่างตั้งใจ
แล้วคนสิบคนก็เดินจากไป
แต่คนสิบคนเดินจากไปแบบเข้าใจ
ภูมิเดินเข้าไปหายายสมศรี
"ยายครับ"
"นั่นลง"
ภูมินั่งลงบนก้อนอิฐ
"ยายเริ่มแล้ว"
"ใช่" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าเริ่มตั้งแต่เช้า เฒ่าเล่าให้คนสิบคนฟังที่แผงขายผัก ตอนนี้เฒ่ากำลังจะไปแผงขายปลา"
"แล้วคนสิบคนเข้าใจไหม"
"คนสิบคนเข้าใจ" ยายสมศรีตอบ "คนสิบคนไม่ได้กลัว เพราะเฒ่าเล่าเรื่องจริง เฒ่าเล่าเรื่องคนตาย เฒ่าเล่าเรื่องคนที่ยายรู้จัก เฒ่าไม่ได้เล่าเรื่องยมราชแบบเทพ เฒ่าเล่าเรื่องยมราชแบบคนที่อยู่ข้างๆ คนตาย"
"แล้วยายจะเล่าให้กี่คนฟัง"
"เฒ่าจะเล่าให้ทุกคนที่มาตลาดฟัง" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าจะเล่าที่แผงขายผัก แผงขายปลา แผงขายเนื้อ แผงขายธูปเทียน เฒ่าจะเล่าจนกว่าคนจะเข้าใจ"
"แล้วยายจะเล่าทั้งวันเหรอ"
"ใช่" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าเล่ามาสี่สิบปีแล้ว เฒ่าจะเล่าอีกหนึ่งวันให้เต็มที่"
ยายสมศรีลุกขึ้น เธอเดินไปที่แผงขายปลา ภูมิเดินตาม
ที่แผงขายปลา มีคนยี่สิบคนยืนฟังยาย ยายเล่าเรื่องคนตายอีกครั้ง ยายเล่าเรื่องพ่อของแม่ค้าปลาที่ตาย ยายเล่าเรื่องแม่ของลูกค้าที่ตาย
คนยี่สิบคนฟังอย่างตั้งใจ แล้วคนยี่สิบคนก็เข้าใจ
ภูมิยืนฟังอยู่ห่างๆ เขาเห็นว่ายายสมศรีเล่าเรื่องยมราชได้ดีกว่าเขา ยายไม่ได้พูดเรื่องทฤษฎี ยายพูดเรื่องคน ยายพูดเรื่องคนที่ตาย ยายพูดเรื่องคนที่อยู่ข้างๆ คนตาย
ยายไม่ได้สอน ยายเล่า
ยายเล่าแล้วคนเข้าใจเอง
ตอนเที่ยง ยายสมศรีเล่าให้คนสามสิบคนฟัง คนสามสิบคนเข้าใจ
ตอนบ่าย ยายสมศรีเล่าให้คนสี่สิบคนฟัง คนสี่สิบคนเข้าใจ
ตอนเย็น ยายสมศรีเล่าให้คนห้าสิบคนฟัง คนห้าสิบคนเข้าใจ
ภูมินั่งฟังยายเล่าทั้งวัน เขาไม่ได้พูดอะไร เขาแค่นั่งฟัง ยายสมศรีเล่าเรื่องยมราชให้คนห้าสิบคนฟัง แล้วคนห้าสิบคนก็เข้าใจ
คนห้าสิบคนเป็นคนที่มาตลาด คนห้าสิบคนเป็นแม่ค้า พ่อค้า ลูกค้า คนห้าสิบคนเป็นคนที่อยู่ในชุมชนเดียวกับยายสมศรี
คนห้าสิบคนเป็นคนที่ยายสมศรีรู้จักมาสี่สิบปี
ตอนเย็น ยายสมศรีกลับมานั่งที่หน้าร้านขายของเก่า ภูมินั่งข้างๆ
"ยายครับ"
"พูด"
"คนห้าสิบคนเข้าใจแล้ว"
"ใช่" ยายสมศรีตอบ "คนห้าสิบคนเข้าใจแล้ว"
"แล้วยายคิดว่าคนห้าสิบคนจะยอมรับยมราชไหม"
"คนห้าสิบคนจะยอมรับ" ยายสมศรีตอบ "คนห้าสิบคนเข้าใจแล้วว่ายมราชเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนตาย ไม่ใช่เทพที่ฆ่าคน"
"แล้วคนห้าสิบคนจะบอกคนอื่นไหม"
"คนห้าสิบคนจะบอกคนอื่น" ยายสมศรีตอบ "คนห้าสิบคนจะบอกคนที่บ้าน เพื่อนบ้าน และคนที่พวกเขารู้จัก"
"แล้วคนห้าสิบคนจะบอกกี่คน"
"คนห้าสิบคนจะบอกห้าสิบคน" ยายสมศรีตอบ "คนหนึ่งคนบอกคนหนึ่งคน คนสองคนบอกคนสองคน จนกว่าจะมีคนร้อยคน"
ภูมิพยักหน้า
"ยายครับ"
"พูด"
"ผมขอบคุณยาย"
"อย่าขอบคุณ" ยายสมศรีพูด "เฒ่าทำเพราะเฒ่าอยากทำ ไม่ใช่เพราะเจ้าขอ"
ตอนเย็น ภูมิกลับบ้าน แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว ข้าวอุ่น แกงจืด ผัดผักบุ้ง
"กลับมาเช้า"
"ครับ"
"กินข้าวเย็นก่อน"
"ครับ"
ภูมิกินข้าว แม่นั่งฝั่งตรงข้าง เขาเล่าเรื่องยายสมศรีให้แม่ฟัง เขาเล่าว่ายายเล่าเรื่องยมราชให้คนห้าสิบคนฟัง แล้วคนห้าสิบคนก็เข้าใจ
"แม่ครับ"
"พูด"
"คนห้าสิบคนเข้าใจแล้ว"
"แม่รู้" แม่ตอบ "แม่รู้ว่ายายสมศรีทำได้ เพราะยายสมศรีอยู่ข้างๆ คนตายมาสี่สิบปี"
"แล้วแม่คิดยังไงกับยมราช"
แม่นิ่งไปสามสิบวินาที
"แม่คิดว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า" แม่ตอบ "แม่คิดว่ายมราชอยู่ข้างๆ คนตาย ไม่ใช่เทพที่ฆ่าคน"
"แล้วแม่จะเลือกยมราชไหม"
แม่นิ่ง
"แม่ยังไม่เลือก" แม่ตอบ "แม่ยังเชื่อพระโพธิสัตว์กวนอิม แต่แม่เข้าใจยมราชแล้ว และแม่คิดว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า"
ภูมิพยักหน้า
"แม่ครับ"
"พูด"
"ผมรักแม่"
แม่ยิ้ม
"แม่ก็รักลูก"
ภูมิกินข้าวจนหมด แล้วลุกขึ้นไปนอน
ในกระเป๋า บัญชีบาปบุญเปิดหน้าใหม่ ตัวอักษรสีซีดเรียงเป็นแถวยาว
ดอกจันทองเพิ่มขึ้นยี่สิบสามดวง
รวมเป็นห้าสิบสองดวง
"ยมราชครับ"
"พูด"
"ดอกจันเพิ่มยี่สิบสามดวง"
"ข้ารู้"
"ยายสมศรีเล่าเรื่องยมราชให้คนห้าสิบคนฟัง แล้วคนห้าสิบคนก็เข้าใจ"
"ใช่" ยมราชตอบ "ยายสมศรีทำสิ่งที่ยายทำมาสี่สิบปี ยายเล่าเรื่องยมราชให้คนฟัง แล้วคนเข้าใจ"
"แล้วภารกิจใกล้สำเร็จไหม"
"ใกล้" ยมราชตอบ "ยังเหลืออีกสี่สิบแปดคน"
"แล้วผมจะหาสี่สิบแปดคนได้ยังไง"
"เจ้าไม่ต้องหา" ยมราชตอบ "คนห้าสิบคนจะหาคนที่เหลือ คนห้าสิบคนจะบอกคนที่บ้าน คนที่เพื่อน คนที่รู้จัก"
"แล้วภารกิจจะสำเร็จเมื่อไหร่"
"ข้าไม่บอก" ยมราชตอบ "แต่ข้าบอกว่าข้าจะส่งสาสน์ไปหาเจ้า เมื่อถึงเวลา"
ภูมิหลับตา
เขาฝันถึงคนร้อยคน คนร้อยคนยืนเรียงเป็นวงกลม คนร้อยคนมองเขา
แล้วคนร้อยคนก็พยักหน้าพร้อมกัน
แล้วภูมิก็ตื่น
ตอนเช้า ภูมิตื่นขึ้น แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เขารู้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ
"ยมราชครับ"
"พูด"
"วันนี้เป็นวันสุดท้ายใช่ไหม"
"ใช่" ยมราชตอบ "วันนี้สภาจะประชุม และวันนี้ข้าจะส่งสาสน์ไปหาเจ้า"
"แล้วภารกิจจะสำเร็จหรือไม่"
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่ข้ารู้ว่าเจ้าทำดีที่สุดแล้ว"
"แล้วผมควรทำอะไร"
"เจ้าควรไปโรงเรียน" ยมราชตอบ "เจ้าควรอยู่กับคนที่ภูมิรัก เจ้าควรอยู่กับเพื่อน เจ้าควรอยู่กับแม่"
"แล้วถ้าภารกิจไม่สำเร็จ"
"ถ้าภารกิจไม่สำเร็จ เจ้าจะกลับมา" ยมราชตอบ "เจ้าจะกลับมาและเจ้าจะเริ่มใหม่"
ภูมิพยักหน้า
เขาลุกขึ้น เขาอาบน้ำ เขาเปลี่ยนเสื้อ เขากินข้าวเช้ากับแม่ แล้วเขาออกจากบ้าน
วันนี้เขาจะไปโรงเรียน วันนี้เขาจะอยู่กับเพื่อน วันนี้เขาจะอยู่กับคนที่เขารัก
เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของภารกิจ
และวันนี้เขาจะรู้คำตอบ
> **จบบทที่ 56**