คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมิตื่นตอนหกโมงเช้า เขาไม่ได้ฝัน เขาแค่นอนหลับและตื่นขึ้นมา แต่เขารู้สึกว่าวันนี้เป็นวันสำคัญที่สุดในชีวิต
เขารู้สึกโดยไม่รู้ตัวว่าวันนี้ภารกิจจะสำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ในวันนี้
"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ
"พูด" ยมราชตอบ
"วันนี้เป็นวันสุดท้ายใช่ไหม"
"ใช่" ยมราชตอบ "วันนี้สภาจะประชุม และวันนี้ข้าจะส่งสาสน์ไปหาเจ้า เมื่อถึงเวลา"
"แล้วภารกิจจะสำเร็จหรือไม่"
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่ข้ารู้ว่าเจ้าทำดีที่สุดแล้ว และข้ารู้ว่าพระราหูอยู่ข้างเจ้า และข้ารู้ว่าแม่เจ้าอยู่ข้างเจ้า และข้ารู้ว่ายายสมศรีอยู่ข้างเจ้า"
ภูมินิ่ง
"แล้วผมควรทำอะไร" ภูมิถาม
"เจ้าควรไปโรงเรียน" ยมราชตอบ "เจ้าควรอยู่กับคนที่ภูมิรัก เจ้าควรอยู่กับเพื่อน เจ้าควรอยู่กับแม่ แล้วข้าจะส่งสาสน์ไปหาเจ้าเมื่อถึงเวลา"
ภูมิลุกขึ้น เขาอาบน้ำ เขาเปลี่ยนเสื้อ เขากินข้าวเช้ากับแม่ ข้าวต้ม ไข่ลวก ผักบุ้งลวก
แม่นั่งฝั่งตรงข้าง มองภูมิกินข้าว
"แม่ครับ" ภูมิเริ่มบอก
"พูด" แม่ตอบ
"วันนี้เป็นวันสำคัญ" ภูมิบอก
แม่พยักหน้า "แม่รู้" แม่ตอบ "แม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ แม่รู้ว่าวันนี้ลูกจะรู้คำตอบ"
"แล้วแม่คิดยังไง" ภูมิถาม
"แม่คิดว่าลูกจะสำเร็จ" แม่ตอบ "แม่คิดว่าคนร้อยคนจะยอมรับยมราช"
"ทำไมแม่ถึงคิดแบบนั้น" ภูมิถาม
"เพราะแม่เห็นลูกทำงานมาหลายวัน" แม่ตอบ "แม่เห็นลูกไปตลาด แม่เห็นลูกไปโรงเรียน แม่เห็นลูกคุยกับเพื่อน แม่เห็นลูกคุยกับยายสมศรี แม่เห็นลูกคุยกับพระราหู แม่เห็นลูกทำงานทุกวัน และแม่เชื่อว่าลูกจะสำเร็จ"
ภูมิยิ้ม
"ขอบคุณแม่" ภูมิพูด
"อย่าขอบคุณ" แม่พูด "แม่ทำเพราะแม่อยากทำ ไม่ใช่เพราะลูกขอ"
ภูมิออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า เขาเดินไปโรงเรียน ตรงข้ามถนน พระราหูยืนรออยู่
พระราหูไม่ได้ยืนขวางทาง พระราหูยืนข้างทาง พระราหูยิ้มให้ภูมิ
"พระราหูครับ" ภูมิทักทาย
"วันนี้เป็นวันสำคัญ" พระราหูพูด "วันนี้ข้าจะอยู่ข้างเจ้า ข้าจะดูเจ้าทำภารกิจ"
"แล้วพระราหูจะช่วยผมทำภารกิจไหม" ภูมิถาม
"ข้าจะช่วย" พระราหูตอบ "ข้าจะช่วยเจ้าเล่าเรื่องยมราชให้คนฟัง ข้าจะช่วยเจ้าทำให้คนเข้าใจยมราช"
ภูมิพยักหน้า "ขอบคุณพระราหู"
พระราหูพยักหน้า "อย่าขอบคุณ" แล้วเสริมว่า "ข้าทำเพราะข้าอยากทำ ไม่ใช่เพราะเจ้าขอ"
ภูมิกับพระราหูเดินเข้าโรงเรียน ภูมิเดินเข้าห้องเรียน พระราหูยืนอยู่หน้าห้องเรียน
เจมองภูมิ เจมองไม่เห็นพระราหู
มิ้นมองภูมิ มิ้นมองเห็นพระราหู มิ้นยิ้มให้พระราหู
ภูมินั่งที่โต๊ะ เขาเปิดสมุด เขาเขียนวันนี้
วันนี้เขาจะบอกเพื่อนทุกคนว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า วันนี้เขาจะบอกเจ วันนี้เขาจะบอกมิ้น วันนี้เขาจะบอกเพื่อนอีกสิบคนที่นั่งอยู่ในห้องเรียน
แล้วคนที่เขาบอกจะบอกคนอื่นต่อ
แล้วคนที่คนอื่นบอกจะบอกคนอื่นต่อ
จนกว่าจะครบร้อยคน
ตอนเที่ยง ภูมิออกจากห้องเรียน เขาเดินไปที่โรงอาหาร เขาเจอเพื่อนสิบคนที่นั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกัน
"เพื่อนๆ" ภูมิเริ่มบอก "ผมอยากเล่าเรื่องยมราชให้พวกคุณฟัง"
เพื่อนสิบคนเงียบ
"ผมเล่ามาหลายวันแล้ว" ภูมิเล่าต่อ "ผมเล่าให้ยายสมศรีฟัง ผมเล่าให้แม่ฟัง ผมเล่าให้เจฟัง ผมเล่าให้มิ้นฟัง ผมเล่าให้คนห้าสิบสองคนที่ตลาดฟัง ผมเล่าให้พระราหูฟัง และทุกคนเข้าใจยมราช"
"แล้วยมราชเป็นเทพยังไง" เพื่อนคนหนึ่งถาม
"ยมราชเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนตาย" ภูมิตอบ "ยมราชไม่ได้ฆ่าคน ยมราชแค่อยู่ข้างๆ ตอนคนตาย แล้วยมราชทำให้คนเข้าใจความตาย"
เพื่อนสิบคนเงียบ
"แล้วทำไมภูมิถึงเล่าเรื่องยมราชให้เราฟัง" เพื่อนอีกคนถาม
"เพราะยมราชเป็นเทพที่มีค่า" ภูมิตอบ "ยมราชเป็นเทพที่คนส่วนใหญ่มองข้าม ยมราชเป็นเทพที่คนส่วนใหญ่กลัว แต่ยมราชเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนตาย แล้วยมราชทำให้คนรู้ว่าตัวเองจะตาย แล้วคนจะใช้ชีวิตดีขึ้น"
เพื่อนสิบคนเงียบอีกครั้ง
แล้วเพื่อนสิบคนก็พยักหน้าพร้อมกัน
เพื่อนสิบคนเข้าใจแล้ว
ตอนบ่าย ภูมิกลับเข้าห้องเรียน เขานั่งที่โต๊ะ เขาเปิดสมุด เขาเขียนว่าวันนี้เพื่อนสิบคนเข้าใจยมราชแล้ว
แล้วเขาก็เขียนต่อว่าวันนี้เพื่อนสิบคนจะบอกคนอื่นต่อ
เพื่อนสิบคนแยกย้ายกันกลับบ้าน บางคนส่งข้อความหาพ่อแม่ บางคนเล่าให้เพื่อนบ้านฟัง และบางคนโทรหาญาติที่ไม่เคยเชื่อเรื่องเทพ
ภายในเย็นวันเดียวกัน มีคนอีกสามสิบห้าคนรับฟังเรื่องยมราชจากพวกเขา คนเหล่านั้นไม่ได้ถูกนับเพราะได้ยินชื่อยมราช แต่ถูกนับเพราะยอมฟังจนเข้าใจ
ตอนเย็น ภูมิกลับบ้าน แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว
"กลับมาเช้า" แม่ทักทาย "ครับ" ภูมิรับคำ แม่ถามว่า "วันนี้เป็นยังไง" ภูมิตอบ "วันนี้เพื่อนสิบคนเข้าใจยมราช"
แม่พยักหน้า "แม่ดีใจ" แม่บอก "แม่ดีใจที่ลูกทำสำเร็จ"
"ยังไม่สำเร็จ" ภูมิตอบ "ผมยังเหลืออีกสามสิบห้าคน"
"แล้วลูกจะทำยังไง" แม่ถาม
"ผมจะรอ" ภูมิตอบ "ผมจะรอให้คนที่เข้าใจยมราชบอกคนอื่น แล้วคนอื่นจะเข้าใจ แล้วคนอื่นจะบอกคนอื่น จนกว่าจะครบร้อยคน"
แม่พยักหน้า "แม่จะช่วย" แม่บอก "แม่จะบอกลูกค้าที่ร้านก๋วยเตี๋ยว แม่จะบอกเพื่อนบ้าน แม่จะบอกทุกคนที่แม่รู้จัก"
ภูมิยิ้ม "ขอบคุณแม่"
แม่พยักหน้า "อย่าขอบคุณ" แล้วเสริมว่า "แม่ทำเพราะแม่อยากทำ ไม่ใช่เพราะลูกขอ"
ตอนกลางคืน ภูมินอนบนที่นอน เขาหลับตา เขานอนหลับ
เขาฝันเห็นคนเยอะๆ คนเยอะๆ ยืนเรียงเป็นวงกลม คนเยอะๆ มองเขา คนเยอะๆ พยักหน้าพร้อมกัน
แล้วภูมิก็ตื่น
ตอนกลางดึก ภูมิลุกขึ้น เขาเดินไปที่หน้าต่าง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืด ไม่มีแสงจันทร์ ไม่มีแสงดาว
แต่ภูมิเห็นแสง แสงสีทองอ่อนๆ ลอยอยู่กลางท้องฟ้า แสงสีทองมาจากที่ไกล แสงสีทองลอยเข้ามาใกล้ แสงสีทองลอยเข้ามาในห้องของภูมิ
"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ
"พูด" ยมราชตอบ
"แสงสีทองคืออะไร"
"แสงสีทองคือสาสน์" ยมราชตอบ "สาสน์จากสภาสวรรค์ สาสน์ที่ข้าส่งไปหาเจ้า"
"แล้วสาสน์บอกอะไร" ภูมิถาม
ยมราชนิ่งไปสิบวินาที
"สาสน์บอกว่าภารกิจสำเร็จแล้ว" ยมราชตอบ "คนร้อยคนยอมรับยมราชแล้ว คนร้อยคนเข้าใจยมราชแล้ว คนร้อยคนจะบอกคนอื่นต่อ คนอื่นจะเข้าใจยมราชต่อ"
ภูมินิ่ง
"แล้วผมจะทำยังไง" ภูมิถาม
"เจ้าไม่ต้องทำอะไร" ยมราชตอบ "เจ้าทำสำเร็จแล้ว เจ้าทำภารกิจเสร็จแล้ว แล้วสภาสวรรค์จะเปลี่ยนระบบ"
"แล้วระบบจะเปลี่ยนยังไง" ภูมิถาม
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "ข้ารู้แค่ว่าสภาจะเปลี่ยนระบบ สภาจะเปลี่ยนระบบให้คนทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ ไม่ใช่เลือกตามกระแส ไม่ใช่เลือกตามคะแนนนิยม แต่เลือกตามที่ตัวเองเชื่อ"
ภูมิหลับตา
เขาฝันถึงสภาสวรรค์ เทพหลายองค์นั่งอยู่ในห้องประชุม เทพหลายองค์คุยกัน เทพหลายองค์เห็นด้วย เทพหลายองค์ประกาศเปลี่ยนระบบ
แล้วภูมิก็ตื่น
ตอนเช้า ภูมิตื่นขึ้น แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เขารู้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ
ในกระเป๋า บัญชีบาปบุญเปิดหน้าใหม่ ตัวอักษรสีซีดเรียงเป็นแถวยาว
ดอกจันทองเพิ่มขึ้นสี่สิบห้าดวง
รวมเป็นหนึ่งร้อยดวง
"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ
"พูด" ยมราชตอบ
"ดอกจันเพิ่มสี่สิบห้าดวง"
"ข้ารู้" ยมราชตอบ "อีกสามสิบห้าคนเข้าใจยมราชแล้ว ส่วนสิบคนที่เจ้าเล่าให้ฟังคือประตูที่พาพวกเขามาถึง"
"แล้วภารกิจสำเร็จแล้ว" ภูมิตอบ
"ใช่" ยมราชตอบ "ภารกิจสำเร็จแล้ว เจ้าทำสำเร็จแล้ว แล้วสภาจะประชุมวันนี้ แล้วสภาจะเปลี่ยนระบบ"
ภูมิหลับตา
เขานอนต่ออีกสิบนาที เขาฝันถึงคนร้อยคน คนร้อยคนยืนเรียงเป็นวงกลม คนร้อยคนมองเขา คนร้อยคนพยักหน้าพร้อมกัน
แล้วภูมิก็ลุกขึ้น เขาอาบน้ำ เขาเปลี่ยนเสื้อ เขากินข้าวเช้ากับแม่
แล้วเขาออกจากบ้าน
เขาเดินไปโรงเรียน ตรงข้ามถนน พระราหูยืนรออยู่ พระราหูยิ้มให้ภูมิ
"พระราหูครับ" ภูมิทักทาย
"ข้ารู้" พระราหูตอบ "ข้ารู้ว่าภารกิจสำเร็จแล้ว ข้ารู้ว่าคนร้อยคนเข้าใจยมราชแล้ว ข้ารู้ว่ายมราชกลับเข้าบัลลังก์แล้ว"
"แล้วผมจะทำอะไรต่อ" ภูมิถาม
"เจ้าไม่ต้องทำอะไร" พระราหูตอบ "เจ้าทำสำเร็จแล้ว แล้วสภาจะประชุม แล้วสภาจะเปลี่ยนระบบ แล้วทุกคนจะมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ"
ภูมิพยักหน้า
เขาเดินเข้าโรงเรียน เขาเดินเข้าห้องเรียน เขานั่งที่โต๊ะ
เจมองภูมิ เจพยักหน้า
มิ้นมองภูมิ มิ้นยิ้ม
ภูมินั่งที่โต๊ะ เขารอ เขารอให้สภาประชุม เขารอให้สภาเปลี่ยนระบบ เขารอให้ระบบใหม่เริ่มต้น
ตอนเที่ยง ภูมิรู้สึกว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลง
ท้องฟ้าเปลี่ยนสี ท้องฟ้าจากสีฟ้ากลายเป็นสีทอง ท้องฟ้าสีทองส่องลงมาที่โรงเรียน ท้องฟ้าสีทองส่องลงมาที่เมือง ท้องฟ้าสีทองส่องลงมาที่ประเทศไทย
"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ
"พูด" ยมราชตอบ
"ท้องฟ้าเปลี่ยนสี"
"ข้ารู้" ยมราชตอบ "สภาประชุมแล้ว สภาเปลี่ยนระบบแล้ว ระบบใหม่เริ่มต้นแล้ว ตอนนี้ทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ ไม่ใช่เลือกตามกระแส ไม่ใช่เลือกตามคะแนนนิยม"
"แล้วผมจะเป็นยังไง" ภูมิถาม
"เจ้าจะเป็นอัครขุนพล" ยมราชตอบ "เจ้าจะเป็นผู้ดูแลคนตายของยมราช เจ้าจะดูแลคนที่ยมราชดูแล เจ้าจะเป็นคนที่อยู่ข้างๆ คนตาย เจ้าจะเป็นคนที่ทำให้คนเข้าใจความตาย"
ภูมิพยักหน้า
"แล้วผมจะกลับไปเรียนหนังสือไหม" ภูมิถาม
"เจ้าจะกลับไปเรียนหนังสือ" ยมราชตอบ "เจ้าจะเรียนหนังสือ เจ้าจะอยู่กับแม่ เจ้าจะอยู่กับเพื่อน แล้วเจ้าจะดูแลคนตายของยมราชเมื่อมีคนตาย"
ภูมิยิ้ม
"ขอบคุณยมราช" ภูมิพูด
"อย่าขอบคุณ" ยมราชพูด "ข้าทำเพราะข้าอยากทำ ไม่ใช่เพราะเจ้าขอ"
ท้องฟ้าสีทองส่องอยู่สิบนาที แล้วท้องฟ้าก็กลับเป็นสีฟ้าตามปกติ แต่คนทุกคนรู้ว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลง คนทุกคนรู้ว่าระบบใหม่เริ่มต้นแล้ว
คนทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพจริงๆ
คนทุกคนมีสิทธิ์เลือกยมราช
คนทุกคนมีสิทธิ์เลือกพระราหู
คนทุกคนมีสิทธิ์เลือกเทพที่ตัวเองเชื่อ ไม่ใช่เทพที่คนอื่นเลือก
ตอนเย็น ภูมิกลับบ้าน แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว
"แม่ครับ" ภูมิเริ่มบอก
"พูด" แม่ตอบ
"ภารกิจสำเร็จแล้ว"
แม่นิ่ง
"แม่ดีใจ" แม่พูด "แม่ดีใจที่ลูกทำสำเร็จ"
"แล้วผมจะเป็นอัครขุนพล" ภูมิเล่าต่อ "ผมจะดูแลคนตายของยมราช ผมจะอยู่ข้างๆ คนตาย ผมจะทำให้คนเข้าใจความตาย"
แม่พยักหน้า "แม่ภูมิใจ" แม่พูด "แม่ภูมิใจที่ลูกเป็นอัครขุนพล แม่ภูมิใจที่ลูกเป็นคนที่อยู่ข้างๆ คนตาย"
ภูมิยิ้ม
"ขอบคุณแม่" ภูมิพูด
แม่พยักหน้า "อย่าขอบคุณ" แล้วเสริมว่า "แม่ทำเพราะแม่อยากทำ ไม่ใช่เพราะลูกขอ"
ตอนกลางคืน ภูมินอนบนที่นอน เขาหลับตา เขานอนหลับ
เขาฝันถึงยมราช ยมราชยืนอยู่หน้าบัลลังก์ ยมราชนั่งลงบนบัลลังก์ ยมราชกลับเข้าบัลลังก์ของยมราช ยมราชเป็นเทพสูงสุดอีกครั้ง
แล้วภูมิก็ตื่น
ภูมิมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืด ไม่มีแสงจันทร์ ไม่มีแสงดาว
แต่ภูมิเห็นแสง แสงสีทองอ่อนๆ ลอยอยู่กลางท้องฟ้า แสงสีทองจากบัลลังก์ของยมราช แสงสีทองจากเทพสูงสุด แสงสีทองจากเทพที่กลับมา
ภูมิยิ้ม
เขานอนหลับต่อ
เขาฝันถึงคนร้อยคน คนร้อยคนยืนเรียงเป็นวงกลม คนร้อยคนมองเขา คนร้อยคนพยักหน้าพร้อมกัน
แล้วภูมิก็หลับสนิท
และยมราชก็กลับเข้าบัลลังก์ของยมราช
> **จบบทที่ 59**