คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
เช้าวันศุกร์ ภูมิตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลก เขารู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปในตัวเขา บุญสัมพันธ์ของเขาขยับจากสามสิบเปอร์เซ็นต์ไปที่สามสิบห้าเปอร์เซ็นต์
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "บุญสัมพันธ์ของลูกเพิ่มขึ้น"
"ใช่" ยมราชพูด "ลูกใช้ประตูยมโลกส่งผีร้าย ลูกได้บุญสัมพันธ์เพิ่ม"
"ลูกได้บุญสัมพันธ์เพิ่มเพราะลูกส่งผี"
ลูกได้บุญสัมพันธ์เพราะลูกช่วยผีที่ถูกลืม ยมราชพูด "ผีที่ลูกส่งไปยมโลกเป็นผีที่ถูกลืม ผีเหล่านั้นไม่มีใครรับฟัง ลูกรับฟัง ลูกได้บุญสัมพันธ์เพิ่ม"
ภูมิพยักหน้า เขาลุกขึ้น เขาแปรงฟัน ล้างหน้า เขามองกระจก เขาเห็นว่าเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่บุญสัมพันธ์ที่เพิ่มขึ้น แต่ภูมิรู้สึกว่าเขาเข้าใจยมราชมากขึ้น
ภูมิเดินลงมากินข้าวเช้า แม่ของเขาทำข้าวต้มให้เขา
"ลูก" แม่พูด "เมื่อคืนลูกนอนหลับดี"
"ลูกนอนหลับดี" ภูมิตอบ
"ลูกฝันอะไร"
"ฝันว่าลูกเดินอยู่ในเมืองที่มีแม่น้ำสีแดง" ภูมิตอบ "แม่น้ำไหลเชี่ยว แม่น้ำมีวิญญาณมากมาย"
แม่ของภูมิเงียบ แม่รู้ว่าลูกชายของแม่ฝันถึงยมโลก แม่ไม่อยากให้ลูกชายของแม่ฝันถึงยมโลก แต่แม่รู้ว่าลูกชายของแม่เป็นผู้บูชายมราช ลูกชายของแม่ต้องฝันถึงยมโลก
"ลูก" แม่พูด "แม่หวังว่าลูกจะมีความสุข"
"แม่" ภูมิพูด "ผมมีความสุข"
ภูมิกินข้าวเสร็จ เขาเดินออกจากบ้าน เขาเดินไปโรงเรียน เมื่อเขามาถึงโรงเรียน เขาเห็นลุงสมศักดิ์ยืนรออยู่ที่ประตู
"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "ทหารที่อยู่ตลาดเห็นพระราหู"
"พระราหูอยู่ที่ไหน"
"พระราหูอยู่ที่ตลาดกลางคืน พระราหูยืนอยู่ที่มุมตลาด พระราหูมองตลาด"
"พระราหูทำอะไร"
"พระราหูไม่ได้ทำอะไร พระราหูแค่มอง"
ภูมิเงียบ พระราหูมาที่ตลาด พระราหูไม่ได้ปล่อยผี พระราหูแค่มอง
"ผมต้องไปตลาด" ภูมิพูด
"ท่านจะไปคนเดียว" ลุงสมศักดิ์ถาม
"ผมจะไปคนเดียว" ภูมิตอบ "พระราหูไม่ได้มาเพื่อสู้กับผม พระราหูมาเพื่อคุยกับผม"
"ท่านแน่ใจ"
"ผมแน่ใจ" ภูมิตอบ "พระราหูหยุดทดสอบผมแล้ว พระราหูมาเพื่อคุย"
ภูมิเดินออกจากโรงเรียน เขาเดินไปที่ตลาด เมื่อเขามาถึงตลาด เขาเห็นพระราหูยืนอยู่ที่มุมตลาด พระราหูสวมเสื้อสีดำ กางเกงขายาว มือถือลูกโลกสีดำที่กลืนแสงอยู่
"ภูมิ" พระราหูพูด "เจ้ามา"
"ผมมา" ภูมิตอบ "ท่านมาทำไม"
"ข้ามาดูเจ้า" พระราหูตอบ "ข้าได้ยินว่าเจ้าใช้ประตูยมโลกส่งผีสิบกว่าตัว ข้าอยากรู้ว่าเจ้าทำได้ยังไง"
"ผมใช้ประตูส่งผีไปยมโลก ผมไม่ได้ฆ่าผี"
"ข้ารู้" พระราหูพูด "ข้าเห็นเจ้าใช้ประตู ข้าเห็นว่าเจ้าไม่ได้ฆ่าผี ข้าเห็นว่าเจ้าส่งผีไปยมโลกโดยไม่ทำร้ายผี"
"ท่านเห็น"
"ข้าเห็นทุกอย่าง" พระราหูพูด "ข้าเห็นว่าเจ้าเลือกที่จะไม่สู้กับอาคม ข้าเห็นว่าเจ้าเลือกที่จะรักษาชีวิตพี่เบส ข้าเห็นว่าเจ้าเลือกที่จะส่งผีไปยมโลกโดยไม่ฆ่า ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นผู้บูชายมราชที่แตกต่างจากคนอื่น"
"ผมเป็นตัวของผม"
เจ้าเป็นตัวของเจ้า พระราหูพูด "ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นคนที่ยมราชเลือกถูก"
"ท่านบอกว่ายมราชเลือกถูก"
ข้าบอกว่ายมราชเลือกถูก พระราหูพูด "ข้าเคยคิดว่ายมราชเลือกผิด ข้าเคยคิดว่ายมราชเลือกคนที่อ่อนแอ แต่ข้าคิดผิด ยมราชเลือกคนที่แข็งแกร่งที่สุด คนที่ไม่สู้ คนที่ไม่ฆ่า คนที่รับฟังทุกคน"
"ท่านพูดแบบนี้"
"ข้าพูดแบบนี้" พระราหูพูด "ข้าถอย"
"ท่านถอย"
"ข้าถอย" พระราหูพูด "ข้าจะไม่ทดสอบเจ้าอีก ข้าจะไม่ปล่อยผีเข้าเมืองอีก ข้าจะไม่ทำลายเจ้าอีก"
"ทำไม"
เพราะข้าเห็นแล้วว่าเจ้าเป็นคนที่ยมราชเลือกถูก พระราหูพูด "ข้าไม่ต้องการทำลายคนที่ยมราชเลือก"
"ท่านไม่โกรธยมราชแล้ว"
"ข้าไม่โกรธยมราชแล้ว" พระราหูพูด "ข้าเคยโกรธยมราช ข้าเคยคิดว่ายมราชทอดทิ้งข้า แต่ข้าคิดผิด ยมราชไม่ได้ทอดทิ้งข้า ยมราชแค่ไม่มีสิทธิ์ไปหาข้า"
"ท่านเข้าใจ"
"ข้าเข้าใจ" พระราหูพูด "ข้าเข้าใจว่ายมราชเป็นเทพที่รับฟัง ยมราชไม่ใช่เทพที่ไปหาคน ยมราชเป็นเทพที่คนมาหา"
"ท่านเข้าใจยมราช"
"ข้าเข้าใจยมราช" พระราหูพูด "ข้าเข้าใจว่ายมราชเป็นเทพที่แตกต่างจากเทพอื่น ยมราชไม่ได้อยู่ในวัด ยมราชไม่ได้รับการบูชาจากคนทั่วไป ยมราชอยู่ในใจของคนที่กลัวความตาย ยมราชอยู่ในใจของคนที่ยอมรับความตาย"
"ท่านพูดสวย"
"ข้าพูดจริง" พระราหูพูด ข้าไม่ได้พูดสวย ข้าพูดความจริง
พระราหูหันหลัง พระราหูเดินออกจากตลาด พระราหูเดินหายไปในเงามืด
ภูมิยืนมองพระราหูที่เดินจากไป ภูมิรู้สึกว่าพระราหูเปลี่ยนไป พระราหูไม่ใช่ศัตรูของเขาอีกต่อไป
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "พระราหูถอย"
"ข้ารู้" ยมราชพูด "ข้าเห็น"
"ท่านเห็น"
"ข้าเห็นทุกอย่าง" ยมราชพูด "ข้าเห็นว่าพระราหูถอย ข้าเห็นว่าพระราหูยอมรับเจ้า ข้าเห็นว่าพระราหูไม่ใช่ศัตรูของเจ้าอีกต่อไป"
"ท่านดีใจไหม"
"ข้าดีใจ" ยมราชพูด "ข้าดีใจที่พระราหูยอมรับเจ้า ข้าดีใจที่พระราหูไม่ทดสอบเจ้าอีก"
"ผมดีใจด้วย"
"ดี" ยมราชพูด "ข้าพอใจลูก"
ภูมิยิ้ม เขาเดินกลับโรงเรียน เขาเดินเข้าห้องเรียน เขานั่งลงที่โต๊ะ เพื่อนร่วมห้องมองเขา แต่ไม่มีใครถามอะไร
ครูเข้าห้อง เริ่มสอน ภูมิฟังครูสอน แต่ใจของภูมิอยู่ที่อื่น ภูมิคิดถึงพระราหู ภูมิคิดว่าพระราหูเปลี่ยนไปจริงๆ
เมื่อเลิกเรียน ภูมิเดินออกจากโรงเรียน เขาเดินไปที่สวนสาธารณะ เขานั่งลงที่ม้านั่ง เขามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา
"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านมีความสุข"
"ผมมีความสุข" ภูมิตอบ "พระราหูถอยแล้ว"
"ข้ารู้" ลุงสมศักดิ์ตอบ "ข้าเห็น"
"ท่านลุงเห็น"
"ข้าเห็นทุกอย่าง" ลุงสมศักดิ์พูด "ข้าเห็นว่าท่านทำได้ดี ข้าเห็นว่าท่านเป็นผู้บูชายมราชที่ดี ข้าเห็นว่าท่านไม่ได้สู้กับพระราหู ท่านไม่ได้สู้กับอาคม ท่านไม่ได้ฆ่าใคร ท่านแค่รับฟัง"
"ผมแค่รับฟัง"
"การรับฟังเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" ลุงสมศักดิ์พูด "การรับฟังเป็นพลังที่ยมราชมอบให้ท่าน"
"ผมรู้"
ภูมินั่งอยู่ที่ม้านั่ง เขามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา เขารู้สึกว่าโลกสงบ โลกไม่มีผี โลกไม่มีศัตรู โลกเป็นโลกที่เขาอยากอยู่
เขาเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองฝ่ามือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือ รอยสีแดงคล้ำชัดเจน เขารู้ว่าประตูยมโลกพร้อมใช้งานอีกครั้งในวันพรุ่งนี้
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกขอบคุณ"
"ลูกไม่ต้องขอบคุณ" ยมราชพูด "ลูกแค่ทำในสิ่งที่ลูกควรทำ"
"ลูกทำในสิ่งที่ลูกควรทำ"
"ดี" ยมราชพูด "ข้าพอใจลูก"
ภูมินอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว
ในความฝัน ภูมิเห็นพระราหูอีกครั้ง พระราหูยืนอยู่ที่ปลายถนน พระราหูยิ้ม
พระราหูพูดกับภูมิว่าเจ้าเป็นคนที่ยมราชเลือกถูก
ภูมิตอบว่า
"ข้าพูดแบบนี้" พระราหูพูด ข้าไม่ได้พูดสวย ข้าพูดความจริง
พระราหูหายไป ภูมิตื่นขึ้น เขามองเพดาน เขาคิดถึงพระราหู เขาคิดว่าพระราหูเปลี่ยนไปจริงๆ
ภูมิเชื่อว่าพระราหูเปลี่ยนไปจริงๆ
ภูมิเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองเพดาน เขาคิดถึงพระราหูที่ถอยไป เขาคิดว่าพระราหูเปลี่ยนไปจริงๆ เขาคิดว่าพระราหูไม่ใช่ศัตรูของเขาอีกต่อไป เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่เข้าใจเขา เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่เขาสามารถคุยด้วยได้ เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่ยมราชเคยพูดถึง เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่อยู่ในเงา เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่กินดาว เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่กลืนแสง แต่พระราหูก็เป็นเทพที่เข้าใจเขา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว — ในฝันพระราหูพูดว่า "ข้าจะกลับมาเมื่อเจ้าพร้อม"
ภูมิเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองเพดาน เขาคิดถึงพระราหูที่ถอยไป เขาคิดว่าพระราหูเปลี่ยนไปจริงๆ เขาคิดว่าพระราหูไม่ใช่ศัตรูของเขาอีกต่อไป เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่เข้าใจเขา เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่ยมราชเคยพูดถึง เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่อยู่ในเงา เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่กินดาว เขาคิดว่าพระราหูเป็นเทพที่กลืนแสง แต่พระราหูก็เป็นเทพที่เข้าใจเขา เขานอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว ในฝัน ภูมิเห็นพระราหูอีกครั้ง พระราหูยืนอยู่ที่ปลายถนน พระราหูมองภูมิ พระราหูพูดว่าข้าจะไม่ทดสอบเจ้าอีก ข้าจะรอดูว่าเจ้าจะทำอะไรต่อไป ข้าจะรอจนกว่าเจ้าจะพร้อม ภูมิตื่นขึ้น เขามองเพดาน เขาคิดว่าพระราหูพูดจริง — แต่สิ่งที่กำลังจะมาคืออะไร?
> **จบบทที่ 37**