คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

เสียงระฆังเช้าดังก้องทั่วกรุงเทพฯ ตั้งแต่ตีห้าครึ่ง เป็นจังหวะเดิมที่ภูมิได้ยินมาตลอดสิบเจ็ดปี — จังหวะที่ปลุกให้เขาลุกจากที่นอน เตรียมตัวไปโรงเรียน กินข้าวเหนียวหมูสะเต๊ะที่แม่ห่อให้ แล้วเดินเข้าห้องเรียนที่เขาไม่เคยชอบ

แต่เช้านี้มันต่างออกไป

อากาศหนักอึ้งอย่างประหลาด ราวกับมีสนิมบางอย่างที่กดทับลงมาบนหัวใจ ภูมิรู้สึกได้แม้ยังหลับตาอยู่

ภูมิลืมตาขึ้น

เพดานห้องนอนยังคงสภาพเดิม รอยร้าวตรงมุมยังอยู่ตำแหน่งไม่เปลี่ยน แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างเหมือนทุกวันที่ผ่านมา

ทว่าที่ข้างหมอนกลับมีบางอย่างปรากฏขึ้น

ลายเส้นสีทองจาง ๆ ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ คล้ายลายเส้นบนพระพุทธรูปที่เขาเคยเห็น แต่มันบางกว่ามาก ดูประหนึ่งภาพวาดด้วยน้ำที่กำลังระเหยหายไป

ภูมิลุกขึ้นนั่ง มือยกขึ้นหมายจะสัมผัสลายเส้นนั้น มันเย็นเยียบและไม่มีตัวตน ทว่าเขากลับรู้สึกถึงความมีตัวตนของมันได้อย่างชัดเจน

"บ้าเอ๊ย..." ภูมิพึมพำกับตัวเอง "ฝันไปหรือวะ?"

เขาขยี้ตาแรง ๆ แล้วลืมขึ้นมาใหม่ แต่ลายเส้นนั้นก็ยังคงลอยอยู่ตรงหน้าไม่จางหาย

"บ้าเอ๊ย ภูมิ ตั้งสติหน่อย" ภูมิสั่งตัวเอง "ลายเส้นสีทองอะไรวะเนี่ย มันลอยอยู่ตรงหน้าไม่หายสักที"

"เมื่อคืนกินข้าวเหนียวหมูสะเต๊ะเยอะไปรึเปล่าวะ" ภูมิถามตัวเอง "ไม่ใช่... เมื่อคืนนอนปกติดี ไม่ได้กินอะไรแปลก"

"เอาเหอะ ไม่สน" ภูมิสะบัดศีรษะ "ลุกไปกินข้าวกับแม่ดีกว่า ลายเส้นนี้คงหายไปเอง"

ภูมิไม่ได้สนใจมันนานนัก เขารีบก้าวออกจากห้อง ออกมานั่งกินข้าวเหนียวหมูสะเต๊ะกับแม่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยว

แม่ยืนผัดก๋วยเตี๋ยวอยู่หน้าเตา เหงื่อเม็ดใหญ่ซึมตามไรผม เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าแม่ค้าร้านข้าง ๆ กำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ เหมือนกำลังประเมินว่าเธอได้เทพองค์ไหนมาครอบครอง

"แม่" ภูมิเรียก "เมื่อคืนมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นมั้ย?"

แม่หันมามอง "เมื่อคืน? จะมีอะไรล่ะ?"

"ไม่รู้สิ... แม่ไม่เห็นอะไรแปลก ๆ เลยเหรอ?"

แม่ยิ้ม เช็ดมือกับผ้าก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดให้ดู หน้าจอข่าวสารพาดหัวตัวใหญ่

**"ประตูสวรรค์เปิดคลื่นคัดเลือกครบรอบสิบปี! คนไทยรุ่นใหม่ได้ 'เทพประจำตัว' แล้ว"**

ภูมิแทบสำลักข้าวเหนียว

"เทพประจำตัว?"

"อ้าว ลูกยังไม่รู้เหรอ!" แม่ตื่นเต้น "เมื่อคืนตอนตีสาม ประตูสวรรค์เปิดคลื่นคัดเลือกครบรอบสิบปีทั่วโลก! คนที่ยังไม่ได้รับการตอบรับจากเทพได้เลือกกันใหม่ แม่เพิ่งได้พระโพธิสัตว์กวนอิมตอบรับ ส่วนลูก ลองดูซิว่าได้ใครมา!"

ภูมิรีบหยิบมือถือแม่มาดู ข่าวสารไหลทะลักออกมาไม่หยุดหย่อน

คนทั้งประเทศพูดถึงเรื่องเดียวกัน — คนรุ่นใหม่จำนวนมหาศาลต่างกลายเป็นผู้มีเทพคุ้มครอง

*บ้าไปแล้ว* ภูมิคิดในใจ *ระบบนี้เปิดมาเป็นสิบปี แต่เมื่อคืนคนรุ่นเราเพิ่งถูกเรียกเข้าคลื่นคัดเลือก ส่วนเรากลับนอนหลับเป็นตายอยู่ได้*

ภูมิคว้าถุงข้าวเหนียวติดมือ แล้วรีบวิ่งออกจากบ้าน

"แม่ครับ!" ภูมิหันกลับไปตะโกน "ลูกไปโรงเรียนก่อนนะ!"

"ลูกเอาข้าวเหนียวไปด้วย!" แม่ตะโกนตาม "อย่าลืมกินมื้อเที่ยงนะ!"

"ได้ครับแม่!" ภูมิรับคำ "กลับมาแล้วจะเล่าเรื่องเทพให้ฟัง!"

"เทพอะไรลูก?" แม่ร้องตาม "แม่ก็ยังงงอยู่เลย ระวังตัวด้วยล่ะ!"

"ไม่ต้องห่วงครับแม่!" ภูมิตะโกนกลับ "ผมเป็นห่วงแม่มากกว่า!"

หน้าโรงเรียน คนแน่นขนัดจนแทบจะเดินไม่ได้

ไม่ใช่ความแน่นแบบวันเปิดเทอม แต่เป็นความแน่นแบบ 'ทุกคนพยายามโชว์เทพของตัวเอง'

"กูได้พระพิฆเนศมาเช้านี้!" เสียงหนึ่งตะโกนดังลั่น

"เราได้เจ้าแม่กวนอิม! พวกเราเป็นผู้ศรัทธา!"

"พระอาทิตย์! ทุกคนรู้ไหม พระอาทิตย์ให้พลังแสงกับเรา!"

ภูมิยืนนิ่งอยู่มุมหนึ่งของประตูโรงเรียน มองดูเพื่อน ๆ ร่วมชั้นเรียนโชว์พลังกันอย่างสนุกสนาน แสงสีทอง สีฟ้า สีแดง ลอยวูบวาบไปทั่วบริเวณนั้น

*กูยังไม่ได้ลองเลย* เขาคิดพลางขยับตัวเข้าใกล้กลุ่มนักเรียน

"เฮ้ย! ภูมิ!"

เจ วรวุฒิ วิ่งมาหาเขาด้วยสีหน้าซีดเผือดแต่ยังคงท่าทางแอ๊คอาร์ต สายตาของเจกวาดมองภูมิด้วยความดูแคลน

"กูได้พระพิฆเนศ! ระดับ 4 เลยวะ เห็นมั้ย?" เจยกมือขึ้น บนฝ่ามือมีแสงสีทองอร่ามวาววับ "โชคดีเฮง ๆ ตั้งแต่เกิด รวยกว่าเดิมอีกสิบเท่า!"

ภูมิมองแสงสีทองบนฝ่ามือเจพลางเลิกคิ้ว "แสงสวยดีนะ มึง"

"แน่นอน! พระพิฆเนศระดับ 4! มึงอิจฉากูใช่มั้ยล่ะ ไอ้ตะกละ!"

"ไม่ได้อิจฉา" ภูมิพูดเรียบ "แค่คิดว่ามันแสบตา"

เจหน้าแดงก่ำ "แสบตาเหรอวะ! กูจะ—"

"เจ"

เสียงผู้หญิงดังขึ้นขัดจังหวะ ภูมิกับเจหันไปพร้อมกัน

มิ้น มินตรา สมบัติยิ่ง ยืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดนักเรียนกระโปรงสั้นเหนือเข่า ผมยาวสีดำสนิทปลิวไสวตามลม ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด

"อย่าเอาเวลาไปโชว์พระพิฆเนศเลยเจ" มิ้นพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ "มีคนอยากไปวัดพระแก้ว อยากลองเรียกเทพตัวเองเหมือนกัน ใครอยากไปด้วย?"

"ไป!" เจยกมือขึ้นทันที "กูมีรถ! กูจ่ายค่าน้ำมันให้!"

มิ้นเหลือบมองเจเพียงนิด ก่อนจะหันมาที่ภูมิ "ภูมิ ไปด้วยมั้ย?"

ภูมิพยักหน้าตอบ "ไป"

เจเม้มปากจนเป็นเส้นตรง "มิ้น! ทำไมชวนไอ้ตะกละนี่!"

"เพราะฉันถามเขา ไม่ได้ถามเธอ" มิ้นตอบเสียงเรียบก่อนจะเดินนำไปทันที

ภูมิเดินตามมิ้นทิ้งให้เจยืนกระทืบเท้าด้วยความโกรธอยู่เบื้องหลัง

หน้าวัดพระแก้ว คนแน่นขนัดยิ่งกว่าหน้าโรงเรียน เสียงสวดมนต์ดังระงม ควันธูปหนาแน่นพุ่งขึ้นสู่ฟ้า ท่ามกลางกลิ่นหอมหวานปนกับกลิ่นดอกไม้

ภูมิยืนอยู่มุมหนึ่งของวิหาร มือถือธูป 3 ดอก แต่ไม่ได้จุด

มิ้นยืนอยู่ข้าง ๆ "ทำไมไม่จุด?"

"จุดสิ" ภูมิพูด "แต่จุดให้ใคร... ยังไม่รู้"

*ในเมืองไทย ตอนนี้ทุกคนเลือกเทพที่ตัวเองรู้จัก* ภูมิคิด *พระพิฆเนศ เจ้าแม่กวนอิม พระอาทิตย์ — ทุกคนเลือกเทพที่ปลอดภัย เทพที่ทำให้ชีวิตดีขึ้น*

*แต่ผม... ไม่อยากเลือกเทพที่ปลอดภัย*

ภูมิเดินเข้าไปในวิหาร กลางห้องมีพระพุทธรูปสีทองอร่าม แสงแผ่ซ่านไปทั่ว สายบุญสัมพันธ์สีทองนับพันเส้นเชื่อมต่อผู้คนเข้ากับพระพุทธรูป

แต่สำหรับภูมิ... กลับมีเพียงความว่างเปล่า

เขาหลับตา ลองค้นหาในใจ

"ทำไมวะ..." ภูมิพูดกับตัวเอง "ทำไมผมถึงมองไม่เห็นสายบุญสัมพันธ์สักเส้น"

"พระพุทธก็ไม่ตอบ พระโพธิสัตว์ก็ไม่ตอบ พระอาทิตย์ก็ไม่ตอบ" ภูมิถามตัวเอง "แล้วใครล่ะที่จะตอบผม"

"เทพของผมอยู่ที่ไหนวะ" ภูมิถามเสียงเบา "ทำไมไม่มา"

"ทุกคนมีเทพ... แต่ทำไมฉันถึงไม่มี" ภูมิกลืนน้ำลาย "หรือว่าฉันถูกลืม"

*แล้วยมราชล่ะ?*

ทันใดนั้น เสียงกระซิบอื่นรอบตัวก็หยุดกะทันหัน

เงียบสนิท

...มาเหอะ คนเดียวที่ไม่กลัวฉัน...

เสียงนั้นเย็นเยียบ แห้ง และมีน้ำหนักเหมือนหินที่ตกลงในบ่อน้ำลึก

ภูมิเปิดตา หันไปมองมุมมืดที่สุดของวิหาร ตรงนั้นไม่มีใครยืนอยู่ แต่เขากลับเห็น 'ตา' คู่หนึ่ง สีแดงคล้ำ จ้องมองกลับมา

*ยมราช*

ภูมิรู้ทันที — เขาเคยเห็นสายตาคู่นี้มาก่อน ในชาติที่แล้ว ในวันคืนที่เขาเป็นศิษย์วัดที่บวงสรวงเทพแห่งความตายมาตลอดชีวิต

"ท่านยมราช..." ภูมิกระซิบในใจ "ผมจำท่านได้"

"ในชาติที่แล้ว ผมเคยบวงสรวงท่าน" ภูมิพูดเสียงแผ่ว "ผมเคยเป็นศิษย์วัด"

"ทำไมท่านถึงมาหาผมในชาตินี้" ภูมิถาม "ทำไมไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา"

"เพราะเจ้า... ไม่ธรรมดา" ยมราชตอบ "ตั้งแต่เกิดมา เจ้ามีบุญเก่าติดตัว"

"บุญเก่า..." ภูมิทวนคำ "ท่านหมายความว่าอะไร"

"หมายความว่า... ข้าเคยพบกับเจ้ามาก่อน" ยมราชพูด "ในชาติก่อนหน้านี้"

"ชาติก่อนหน้านี้..." ภูมิพูดเสียงสั่น "ผมจำไม่ได้เลย"

"ไม่เป็นไร" ยมราชตอบ "ข้าจำได้ก็พอ"

ภูมิยิ้ม

"ผมจุดธูปให้ท่าน ยมราช"

"ผมรู้ว่าท่านรอมานาน" ภูมิพูดเสียงหนักแน่น "ผมรู้ว่าท่านไม่เคยมีศิษย์มาก่อน"

"ไม่ต้องรีบร้อน" ยมราชตอบ "ข้ารอมาแล้วสามร้อยปี รออีกสักครู่ก็ไม่เป็นไร"

"สามร้อยปี..." ภูมิทวนคำ "ท่านรอคอยศิษย์มานานขนาดนี้เลยเหรอ"

"ใช่" เสียงในหัวยืนยัน "แต่เธอ... ต่างจากศิษย์คนอื่น"

"ต่างจากยังไง" ภูมิถาม

"คนอื่นบูชาข้าเพราะกลัว แต่เจ้าบูชาข้าเพราะเข้าใจ" ยมราชตอบ

เขาสอดธูป 3 ดอกลงบนกระถาง ตั้งจิตอธิษฐาน ควันธูปพุ่งขึ้นไม่ใช่สีขาว แต่มันเป็นสีแดงคล้ำปนดำน่าเกรงขาม

แสงสีแดงคล้ำสาดเข้ามาในวิหาร คนรอบข้างที่เห็นต่างพากันถอยหนีด้วยความกลัว

"อะไรวะ!?" เจตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ

"ยมราช!" คนแก่คนหนึ่งข้าง ๆ กระซิบ "เทพแห่งความตาย! ใครบูชายมราชในวัดพระแก้ว!?"

ภูมิยืนนิ่ง ไม่สนสายตาใคร

*ท่านยมราช* เขาพูดในใจ *ผมรู้ว่าท่านเป็นเทพที่คนไม่อยากบูชา ผมรู้ว่าท่านถูกลืม แต่ผมเลือกท่าน*

แสงสีแดงคล้ำสาดเข้ามาในตัวภูมิ เขารู้สึกถึง 'ความเย็น' บางอย่างที่เข้ามาแทนที่ความว่างเปล่าในอก

เสียงในหัวดังขึ้นอีกครั้ง

*"บุญสัมพันธ์ของเธอ... 0.3%"*

ภูมิแทบหัวเราะ 0.3% คือตัวเลขที่ต่ำที่สุดในประเทศ แต่มันก็ยังเป็นตัวเลข

*"คนอื่นบูชาพระพุทธได้ 30%... แต่เจ้าได้แค่ 0.3% เพราะไม่มีใครอยากบูชาข้ามานานแล้ว"* ยมราชพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"0.3% ก็เป็นเลขครับ" ภูมิยิ้ม "ไม่ใช่ศูนย์"

หลังเสร็จสิ้น มิ้นเดินเข้ามาหาภูมิ

"ภูมิ"

"ว่าไง"

"ทำไมเลือกยมราช?"

ภูมิหันไปมองเธอ "ก็คนอื่นเลือกกันหมดแล้ว"

"แล้วทำไมไม่เลือกพระพิฆเนศเหมือนเจ?"

"ก็คนอื่นเลือกกันหมดแล้ว" ภูมิพูดซ้ำ "ผมไม่ชอบทำตามคนอื่น"

มิ้นยิ้ม — รอยยิ้มที่ภูมิเห็นเป็นครั้งแรก

"ฉันได้พระอาทิตย์" เธอพูด "พลังแสง"

"เยี่ยม"

"แต่ฉันไม่ได้อยากได้พระอาทิตย์" มิ้นพูดเบา ๆ "ฉันอยากได้พระจันทร์ พระจันทร์เป็นเทพที่ไม่มีใครเลือก คนไทยชอบพระอาทิตย์มากกว่า เพราะพระอาทิตย์ให้ความอบอุ่น... แต่ฉันชอบพระจันทร์ มันเย็นกว่า สวยกว่า"

ภูมิพยักหน้าเงียบ ๆ เขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงชอบเทพที่ไม่มีคนเลือก แต่เขารู้ว่าเธอเป็นคนเดียวที่เข้าใจเขาในวันนี้

"ภูมิ" มิ้นเรียกเสียงเบา "คิดอะไรอยู่"

"ไม่มีอะไร" ภูมิตอบ "แค่คิดว่า... เธอเป็นคนเดียวที่เข้าใจผม"

"เข้าใจอะไร" มิ้นถาม

"เข้าใจว่าทำไมผมถึงเลือกยมราช" ภูมิพูด "ไม่ใช่เลือกเพราะอยากเด่น แต่เลือกเพราะ... ไม่มีใครเลือกท่าน"

"ฉันรู้" มิ้นยิ้ม "เพราะฉันก็เลือกพระจันทร์เหมือนกัน"

"งั้นเธอก็เป็นคนที่สอง" ภูมิพูด

"คนที่สองอะไร?"

"คนที่สองที่เลือกเทพที่คนไม่เลือก"

มิ้นยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด

ระหว่างเดินทางกลับ เจบ่นตลอดทางเรื่องภูมิที่เสียสติเลือกเทพแห่งความตาย ภูมิไม่สนใจ เขาแค่เดินเงียบ ๆ มองดูท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง

*ท่านยมราช* ภูมิพูดในใจ *ผมได้ 0.3% — ต่ำที่สุดในประเทศ*

*แต่ผมจะทำให้มันเป็น 100% ให้ได้*

เสียงในหัวตอบกลับมาด้วยความเย็นชา

*...ก็เอาเถอะ*

> **จบบทที่ 1**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 2 — "น้องสาวของครูใหญ่"**

> ภูมิกลับโรงเรียน — ข่าว "ไอ้บ้าบูชายมราช" แพร่ไปทั้งโรงเรียน

> เจ วรวุฒิ เอาเรื่องนี้ไปบอกครูใหญ่ ครูใหญ่เรียกภูมิไปพบ

> แต่ที่น่ากลัวกว่านั้น — ภูมิเริ่ม 'รู้สึก' บางอย่าง

> ทุกครั้งที่เดินผ่านคนแปลกหน้า ภูมิจะรู้สึกเหมือน... 'พวกเขากำลังจะตาย'

>

> *"คลื่นกระแสความตาย" — ทักษะแรกของผู้บูชายมราช ได้ทำงานแล้ว*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/แม่ภูมิ — Mae Phum|แม่ภูมิ]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]