คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

เช้าวันจันทร์ ภูมิตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัว ตาแห่งยมราชยังคงเปิดอยู่ เขาเห็นเงาของผีที่ยังติดอยู่ตามผนังห้องนอน แต่เป็นผีเล็กๆ ไม่มีพิษภัย แม่ของเขาตื่นแล้ว เสียงตะหลิวตะหลอยในห้องครัวดังมาเบาๆ

"ภูมิ" แม่เรียก "มาแต่งตัว แม่ทำก๋วยเตี๋ยวให้กินก่อนไปโรงเรียน"

"ครับ" ภูมิตอบ

เขาล้างหน้า แปรงฟัน เขามองกระจก เขาเห็นร่องรอยของความเหนื่อยล้าใต้ตา คืนที่ผ่านมาเขาไม่ได้นอน เขานั่งสมาธิอยู่กับยมราชทั้งคืน เขาเล่าเรื่องผีร้ายในบ้านเจให้ยมราชฟัง ยมราชไม่ตอบ แต่พลังของยมราชที่ห่อหุ้มร่างของเขาแน่นขึ้น

ยมราชรู้ว่าอะไรกำลังจะมา

ภูมิเดินลงมากินก๋วยเตี๋ยว แม่ของเขาเป็นห่วง แม่เห็นตาเขาแดง

"ลูกนอนไม่พอ" แม่พูด "เมื่อคืนลูกไปไหนมา"

"ไปช่วยเพื่อน" ภูมิตอบ "เพื่อนมีเรื่อง"

"เพื่อนคนไหน"

"เจ"

แม่ของภูมิเงียบ แม่รู้จักเจ แม่รู้ว่าเจเป็นลูกคหบดีที่เคยหยามลูกของแม่ แม่ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกชายของแม่ถึงไปช่วยคนที่หยามเขา

"ลูกไม่โกรธเขาแล้วเหรอ" แม่ถาม

"โกรธ" ภูมิตอบ "แต่โกรธไม่พอให้คนตาย"

แม่พยักหน้า แม่รู้ว่าลูกชายของแม่เป็นคนแบบนี้ ลูกชายของแม่เป็นคนที่ช่วยคนแม้คนที่เขาช่วยจะหยามเขา

ภูมิกินก๋วยเตี๋ยวเสร็จ เขาคาดกระดิ่งเล็กๆ ที่เอว เขาหยิบธูปสามดอกใส่กระเป๋าเสื้อ เขาเดินออกจากบ้าน

อากาศข้างนอกร้อน ท้องฟ้าแจ่มใส แต่ภูมิรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ คลื่นกระแสความตายในรัศมีห้าสิบเมตรของเขาสั่นสะเทือน ไม่ใช่คนใกล้ตาย แต่เป็นบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้น

เขามองไปทางทิศตะวันออก ตรงข้ามกับโรงเรียน เขาเห็นเงาดำๆ ก่อตัวอยู่บนฟ้า เงานั้นไม่ใช่เมฆ เงานั้นเป็นพลัง

พระราหูกำลังมา

"มาแล้ว" ภูมิพูดกับตัวเอง

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาโทรหามิ้น

"มิ้น" ภูมิพูด "เธออยู่ที่ไหน"

"กำลังจะไปโรงเรียน" มิ้นตอบ "มีอะไร"

"อย่าไปโรงเรียนเช้านี้ บอกทุกคนที่มึงรู้จักว่าอย่าไป"

"เกิดอะไรขึ้น"

"พระราหูกำลังมา"

มิ้นเงียบ เจ้ารู้ว่าพระราหูคืออะไร เจ้าเป็นคนที่บูชาพระอาทิตย์ เจ้าได้ยินเรื่องพระราหูมาจากภูมิ

"ภูมิ" มิ้นพูด "เธอจะทำยังไง"

"กูจะไปโรงเรียน" ภูมิตอบ "กูต้องไปดูว่าพระราหูจะทำอะไร"

"มึงบ้า"

"กูรู้"

ภูมิวางสาย เขาเดินไปโรงเรียน เขาเดินเร็วขึ้น คลื่นกระแสความตายในตัวเขาสั่นแรงขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเขามาถึงโรงเรียน ประตูโรงเรียนเปิดอยู่ แต่ข้างในเงียบ ปกติตอนเช้าจะมีเสียงนักเรียนคุยกัน เสียงรถจักรยาน เสียงระฆังโรงอาหาร แต่วันนี้เงียบ

ภูมิเปิดตาแห่งยมราช เขาเห็นทันที

ผีหลายสิบตัวลอยอยู่ในโรงเรียน ผีบางตัวเป็นผีเด็ก ผีบางตัวเป็นผีผู้ใหญ่ ผีบางตัวเป็นผีครู ผีบางตัวเป็นผีของคนที่เคยเรียนที่นี่แล้วตายไปแล้ว

และที่กลางสนามโรงเรียน มีผีตัวใหญ่

มันสูงสามเมตร ผมยาวสีดำ มือถือสายโซ่ ตาของมันลึกเหมือนหลุม มันคือผีระดับเมือง

"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกเห็นแล้ว พระราหูปล่อยผีระดับเมืองมาที่โรงเรียน"

ยมราชไม่ตอบ แต่ภูมิรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้นอีกครั้ง

"พระราหู" ภูมิพูดออกเสียง "ท่านอยู่ที่ไหน ออกมา"

เสียงหัวเราะดังขึ้น เสียงหัวเราะมาจากทุกทิศทุกทาง แล้วเงาดำๆ ก่อตัวอยู่บนหลังคาอาคารสาม

"ภูมิ" พระราหูพูด "ข้ามาส่งของขวัญให้เจ้า"

"ผีพวกนี้คืออะไร" ภูมิถาม

"ผีของคนที่ถูกลืม" พระราหูตอบ "ผีของคนที่ไม่มีใครรับฟัง ผีของคนที่ตายแล้วไม่มียมราชมารับ ข้ารวบรวมมาให้เจ้าเป็นเวลาสามปี"

ภูมิรู้สึกเย็นลงที่กระดูกสันหลัง สามปี พระราหูรวบรวมผีของคนที่ถูกลืมมาสามปี พระราหูไม่ได้แค่ปล่อยผีออกมาเพื่อทำลายโรงเรียน พระราหูกำลังทดสอบเขา

"ท่านต้องการอะไร" ภูมิถาม

"ข้าต้องการดูว่าเจ้ารับมือไหวไหม" พระราหูตอบ "เจ้าเป็นผู้บูชายมราช เจ้าอ้างว่ายมราชรับฟังทุกคน แล้วถ้ามีคนสามร้อยคนที่ถูกลืม เจ้าจะรับฟังได้ทั้งหมดไหม"

ภูมินับผี เขาเห็นสามร้อยกว่าตัว ผีทั้งหมดลอยอยู่ในอาคาร บนต้นไม้ บนสนาม บนหลังคา

"ทำไม" ภูมิถาม "ทำไมท่านต้องมาทดสอบผม"

"เพราะข้าก็เป็นเทพที่ถูกลืม" พระราหูตอบ "ข้าเป็นเทพแห่งเงา ข้ากินดาว ข้ากลืนแสง แต่ไม่มีใครไหว้ข้า ไม่มีใครรับฟังข้า ข้าอยู่ในเงามานานกว่ายมราช ข้าเห็นคนตายมากกว่ายมราช แต่ไม่มีใครรู้จักข้า"

พระราหูลงจากหลังคา พระราหูเดินมาหยุดตรงหน้าภูมิ พระราหูเป็นชายสูง ใส่ชุดสีดำ ผมยาวสีดำ ตาข้างหนึ่งดำ อีกข้างหนึ่งทอง มือของพระราหูถือลูกโลกสีดำที่กลืนแสงอยู่

"ภูมิ" พระราหูพูด "เจ้าเลือกบูชายมราช เจ้าช่วยคนที่ยมราชไม่เคยช่วย แต่เจ้ายังไม่เข้าใจว่าทำไมข้าถึงโกรธยมราช"

"ลูกไม่รู้" ภูมิตอบ "ลูกไม่เคยถามยมราชเรื่องท่าน"

"ถามยมราชดู" พระราหูพูด "ข้าจะให้เวลาเจ้าหนึ่งวัน ถ้าเจ้าตอบไม่ได้ ผีสามร้อยตัวจะออกจากโรงเรียนของเจ้า แล้วไปที่เมือง"

ภูมิหลับตา พระราหูหายไป ผีทั้งสามร้อยกว่าตัวยังคงลอยอยู่ในโรงเรียน

"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ทำไมพระราหูถึงโกรธท่าน ลูกต้องรู้"

ยมราชเงียบไปนาน แล้วเสียงในหัวของภูมิดังขึ้น เสียงเบาๆ เหมือนเสียงลมที่พัดผ่านป่าช้า

"พระราหูเคยเป็นเทพแห่งความมืด" ยมราชพูด "ข้าเคยเป็นเทพแห่งความตาย ข้าทั้งคู่ถูกลืม แต่ข้ายังมีคนบูชาสามคน ส่วนพระราหูไม่มีเลย"

ภูมิเงียบ

"แต่ทำไมท่านไม่ช่วยพระราหู" ภูมิถาม

"เพราะข้าไม่มีสิทธิ์" ยมราชตอบ "ข้าเป็นเทพแห่งความตาย ข้าไม่สามารถบังคับให้คนหันมาบูชาเทพที่พวกเขาไม่อยากรู้จัก ข้าทำได้แค่รับฟังคนที่มาหา ข้าไม่สามารถไปหาคนที่ไม่มา"

ภูมิเข้าใจ ยมราชไม่ได้ทอดทิ้งพระราหู ยมราชแค่ไม่มีสิทธิ์ไปหาพระราหู พระราหูอยู่ในเงา ยมราชอยู่ในความตาย ทั้งสองเป็นเทพที่คนไม่อยากรู้จัก แต่ยมราชมีผู้บูชาสามคน ส่วนพระราหูไม่มีเลย

"ถ้าผมช่วยพระราหูได้" ภูมิพูด "ผมจะช่วย"

ยมราชไม่ตอบ แต่พลังที่ห่อหุ้มร่างของภูมิแน่นขึ้นอีก

ภูมิเปิดตา เขาเดินเข้าไปในโรงเรียน ผีสามร้อยกว่าตัวลอยตามเขา ไม่มีตัวไหนทำร้ายเขา พวกมันรอเขา พวกมันรอให้เขารับฟัง

"ผมจะรับฟังทุกตัว" ภูมิพูดออกเสียง "ผมจะถามยมราชให้เปิดประตูรับทุกตัว"

ผีตัวหนึ่งลอยมาหาเขา ผีเด็กผู้หญิง อายุสิบสองปี ตาของเธอว่างเปล่า

"ผู้พี่" เธอพูด "ผู้พี่รับฟังหนูได้ไหม"

"ได้" ภูมิตอบ "พี่รับฟัง"

เธอเริ่มเล่าเรื่องของเธอ เธอตายเพราะอุบัติเหตุรถ เธออยู่ในโรงเรียนนี้เมื่อสิบปีก่อน เธอไม่มีใครรับฟัง เธออยู่ในเงามาสิบปี

ภูมิฟัง เขาฟังจนจบ แล้วเขาเปิดประตูยมโลก ผีเด็กหญิงเดินเข้าประตูอย่างสงบ

ภูมิเดินต่อ ผีตัวที่สองมาหาเขา ผีผู้ชายอายุหกสิบ ผีครูที่เคยสอนที่โรงเรียนนี้ ภูมิฟัง ภูมิเปิดประตู

แล้วผีตัวที่สาม ตัวที่สี่ ตัวที่ห้า ภูมิฟังทีละตัว เขาไม่รีบ เขาให้เวลาแต่ละตัวเล่าเรื่องของตัวเอง เขาเปิดประตูยมโลกรับทีละตัว

เขาทำอย่างนี้ไปจนถึงเที่ยง เขาทำอย่างนี้ไปจนถึงบ่าย เขาทำอย่างนี้ไปจนถึงเย็น

ผีสองร้อยเก้าสิบเก้าตัวเดินเข้าประตูไปแล้ว เหลือผีตัวสุดท้าย ผีตัวใหญ่ที่สุด ผีระดับเมือง

มันเดินมาหาเขา มันหยุดตรงหน้าเขา ตาของมันลึก ปากของมันยิ้ม

"เจ้าเหนื่อยไหม" มันถาม

"เหนื่อย" ภูมิตอบ

"เจ้ายังรับฟังเราได้ไหม"

"ได้" ภูมิตอบ "พี่รับฟัง"

ผีระดับเมืองเล่าเรื่องของมัน มันเคยเป็นคนดี มันเคยช่วยคน มันเคยเป็นผู้นำชุมชน แต่มันถูกคนรอบข้างทรยศ มันตายด้วยความโกรธ มันอยู่ในเงามาสิบปี

ภูมิฟังจนจบ แล้วเขาเปิดประตู

ผีระดับเมืองเดินเข้าประตู แต่ก่อนจะเข้ามันหันกลับมา

"ผู้พี่" มันพูด "ท่านพระราหูกำลังดูอยู่ ท่านจะดูว่าเจ้าตอบคำถามของท่านได้ไหม"

"ผมตอบได้" ภูมิตอบ "ยมราชไม่ได้ทอดทิ้งพระราหู ยมราชไม่มีสิทธิ์ไปหาพระราหู ผมจะช่วยพระราหูให้มีผู้บูชา"

เงาดำๆ บนหลังคาเคลื่อนไหว แล้วพระราหูลงมา

"เจ้าตอบถูก" พระราหูพูด "ยมราชไม่ได้ทอดทิ้งข้า"

ภูมิมองพระราหู พระราหูเปลี่ยนไป ตาของพระราหูไม่แข็งกร้าวเหมือนเมื่อเช้า พระราหูดูเหมือนคนที่เพิ่งได้ยินเสียงที่รอมานาน

"แต่ข้ายังโกรธยมราช" พระราหูพูด "ข้าโกรธที่ข้าถูกลืม"

"ผมจะช่วย" ภูมิตอบ "ผมจะหาผู้บูชาให้ท่าน"

พระราหูหัวเราะ เสียงหัวเราะไม่ดุร้ายเหมือนเมื่อเช้า เสียงหัวเราะนุ่มนวลขึ้น

"ข้าจะรอ" พระราหูพูด "ข้าจะรอดูว่าเจ้าทำได้ไหม"

พระราหูหายไป โรงเรียนกลับมาเงียบ แต่คราวนี้เงียบแบบที่ภูมิรู้สึกว่าปลอดภัย

ภูมินั่งลงตรงกลางสนาม เขาเหนื่อยมาก เขาเปิดตาแห่งยมราช ไม่มีผีเหลืออยู่ในโรงเรียน

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาโทรหามิ้น

"มิ้น" ภูมิพูด "ผีหมดแล้ว"

"เมื่อกี้พระอาทิตย์บอกอะไรบางอย่าง" มิ้นตอบ "ท่านบอกว่า พระราหูเปลี่ยนแผน ท่านไม่ได้โกรธยมราชอีกแล้ว"

ภูมิยิ้ม เขารู้ว่ามิ้นพูดถูก พระราหูไม่ได้โกรธยมราชอีกแล้ว พระราหูแค่อยากรู้ว่ามีใครสักคนไหมที่จะรับฟังเทพที่ถูกลืม

และภูมิรับฟัง

"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกทำสำเร็จแล้ว"

ยมราชไม่ตอบ แต่พลังที่ห่อหุ้มร่างของภูมิแน่นขึ้นอีกครั้ง และบุญสัมพันธ์ของภูมิขยับจากยี่สิบเปอร์เซ็นต์ไปที่สามสิบเปอร์เซ็นต์

ภูมิพยักหน้า เขาลุกขึ้น เขาเดินออกจากโรงเรียน เขายังมีอีกหลายเรื่องต้องทำ เขาต้องหาผู้บูชาให้พระราหู เขาต้องไต่ระดับบุญสัมพันธ์ขึ้นไปอีก เขาต้องเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะมา

พระราหูเปลี่ยนแผนแล้ว แต่พระราหูยังไม่ได้เป็นพันธมิตร และพระราหูกำลังจะส่งสัญญาณไปยังเทพสูงสุด

ภูมิเดินเข้าหมู่บ้าน เขามองท้องฟ้า เงาดำๆ บนฟ้าจางลง พระราหูถอยไปแล้ว แต่ภูมิรู้ว่าพระราหูแค่ถอยไปคิด พระราหูยังไม่ได้แพ้ พระราหูแค่อยากดูว่าภูมิจะทำตามที่พูดไว้ไหม

และพระราหูเพิ่งบอกอะไรบางอย่างกับภูมิผ่านลม

"ข้าจะรอ" เสียงของพระราหูดังอยู่ในหัวของภูมิ "ข้าจะรอ แต่ถ้าเจ้าทำไม่ได้ ข้าจะกลับมา และครั้งหน้าจะไม่ใช่สามร้อยตัว ครั้งหน้าจะเป็นสามพัน"

ภูมิหลับตา

ครั้งหน้าจะเป็นสามพัน

> **จบบทที่ 32**