คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมิตื่นตอนหกโมงเช้า เขาฝันถึงพ่ออีกครั้ง พ่อยืนอยู่ท่ามกลางดวงไฟสีทอง พ่อยิ้ม
พ่อพูดว่า "พ่อภูมิใจ"
ภูมิตื่น น้ำตาไหลออกมาจากตาทั้งสองข้าง เขาไม่ได้รู้ตัวว่าน้ำตาไหล เขารู้แค่ว่าพ่อพูดกับเขา
เขาเช็ดน้ำตา แล้วลุกขึ้นจากเตียง
แม่ยังไม่ตื่น เขาเปิดตู้เย็น หยิบข้าวเหนียวห่อใบตองแผ่นสุดท้ายออกมา กินคำเดียว แล้วห่อกลับเข้าตู้
เขาเดินออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า
ภูมิไปโรงเรียน เขาเดินเร็ว เขาอยากเจอเจ มิ้น เด็กสามคน เขาอยากรู้ว่าใครเข้าใจแล้วบ้าง
เขาเดินถึงโรงเรียนตอนเจ็ดโมงครึ่ง เข้าห้องเรียน เจนั่งที่เดิม มิ้นนั่งที่เดิม
ภูมินั่งลงข้างๆ เจ
"เจ"
"ว่าไง"
"เจช่วยได้ไหม"
"ช่วยอะไร"
"ช่วยพูดกับเพื่อนที่โรงเรียน" ภูมิตอบ "เจประกาศต่อหน้าเพื่อนแล้ว เจช่วยเล่าเรื่องยมราชให้เพื่อนฟังได้ไหม"
เจเงียบไปสามวินาที
"กูเล่าได้" เจตอบ "แต่กูจะเล่าแบบกู ไม่ใช่แบบมึง"
"แบบเจคือยังไง"
"กูจะเล่าว่ายมราชเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนตาย ไม่ใช่เทพที่ฆ่าคน" เจตอบ "กูจะเล่าว่าพระพิฆเนศไม่ได้ห้ามกูยอมรับเทพอื่น พระพิฆเนศสอนกูว่าคนทุกคนต้องตาย ไม่ว่าจะมีโชคหรือไม่มีโชค"
"แล้วเพื่อนจะฟังไหม"
"กูไม่รู้" เจตอบ "แต่กูจะพูด"
พักเที่ยง ภูมิไปโรงอาหาร เจตามมา เจเริ่มเล่าเรื่องยมราชให้เพื่อนฟัง
เพื่อนกลุ่มหนึ่งยืนฟังอยู่ห้าคน
"กูเลือกยมราช" เจพูด "กูไม่ได้เลิกบูชาพระพิฆเนศ แต่กูยอมรับว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า"
"มึงบ้า" เพื่อนคนหนึ่งพูด
"กูไม่บ้า" เจตอบ "กูแค่คิดว่ายมราชเป็นเทพที่คนไม่ควรลืม"
"แล้วยมราชทำอะไร"
"ยมราชอยู่ข้างๆ คนตาย" เจตอบ "ยมราชไม่ได้ฆ่าคน ยมราชรับคนตายไปดูแล"
"แล้วคนตายไปไหน"
"กูไม่รู้" เจตอบ "แต่ยมราชรู้ และยมราชจะดูแลคนตายให้ดีที่สุด"
เพื่อนห้าคนนิ่งไปสักครู่ ไม่มีใครพูดอะไร พวกเขากำลังคิด
เจรอ ภูมิรอ
แล้วเพื่อนอีกสองคนก็พยักหน้าเบาๆ พวกเขาเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง
"ยมราชดูแลคนตายยังไง" เพื่อนอีกคนถาม
"ดูแลแบบที่พ่อแม่ดูแลลูก" เจตอบ "ดูแลแบบที่คนที่รักดูแลคนที่ถูกรัก"
เพื่อนอีกสองคนพยักหน้าแรงขึ้น
แล้วหนึ่งในนั้นก็พูด
"กูเข้าใจแล้ว ยมราชเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนตาย ไม่ใช่เทพที่ฆ่าคน"
"ใช่" เจยิ้ม "กูก็เข้าใจอย่างนั้น"
เพื่อนห้าคนเงียบ
"แล้วมึงรู้ได้ไง" เพื่อนคนหนึ่งถาม
"กูรู้จากภูมิ" เจตอบ "ภูมิเลือกยมราช แล้วภูมิก็ไม่ได้ร้ายกาจ ภูมิก็เหมือนคนปกติ"
"แล้วภูมิเป็นใคร"
"ภูมิเป็นเพื่อนกู" เจตอบ "ภูมิเป็นคนที่กล้าเลือกสิ่งที่คนไม่เลือก แล้วภูมิก็อยู่รอดมาได้"
เพื่อนห้าคนเงียบอีกครั้ง
แล้วเพื่อนคนหนึ่งพูด
"กูเข้าใจแล้ว"
เพื่อนคนนั้นชื่อนนท์ นนท์เป็นเด็กที่เลือกพระอาทิตย์ นนท์เคยคิดว่าพระอาทิตย์เป็นเทพที่ดีที่สุด แต่นนท์เริ่มเข้าใจว่ายมราชไม่ได้ร้ายกาจ
"นนท์ครับ" ภูมิเดินเข้าไปหานนท์ "นนท์เลือกพระอาทิตย์ใช่ไหม"
"ใช่" นนท์ตอบ "กูเลือกพระอาทิตย์มาตลอด"
"แล้วนนท์คิดว่ายมราชร้ายกาจไหม"
นนท์เงียบไปสิบวินาที
"ไม่ร้ายกาจ" นนท์ตอบ "กูเข้าใจแล้ว ยมราชเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนตาย ไม่ใช่เทพที่ฆ่าคน"
"แล้วนนท์จะยอมรับยมราชไหม"
นนท์นิ่งไปสามสิบวินาที
"กูยังยอมรับไม่ได้" นนท์ตอบ "กูยังเชื่อพระอาทิตย์ แต่กูเข้าใจว่ายมราชไม่ได้ร้ายกาจ"
ภูมิพยักหน้า
"ขอบคุณครับ"
"อย่าขอบคุณ" นนท์ตอบ "กูเข้าใจเพราะกูอยากเข้าใจ ไม่ใช่เพราะมึงขอ"
ตอนบ่าย ภูมิกลับบ้าน เขาเดินผ่านตลาด เขาเห็นยายสมศรีนั่งอยู่หน้าร้านขายของเก่าเหมือนเดิม แต่คราวนี้มีคนนั่งฟังยายอยู่ห้าคน
"ยายครับ"
"นั่นลง"
ภูมินั่งลงบนก้อนอิฐ
"ยายเล่าเรื่องยมราชให้คนฟังเหรอ"
"เฒ่าเล่า" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าเล่าให้คนที่มาซื้อธูปฟัง แล้วคนก็มาฟังเพิ่ม"
"แล้วคนเข้าใจไหม"
"บางคนเข้าใจ บางคนยังไม่เข้าใจ" ยายสมศรีตอบ "แต่เฒ่าไม่เคยบังคับใคร เฒ่าแค่เล่าให้ฟัง"
ภูมิมองคนห้าคนที่นั่งฟังยาย คนห้าคนมีสีหน้าต่างกัน บางคนฟังอย่างตั้งใจ บางคนฟังอย่างสงสัย บางคนฟังอย่างไม่เชื่อ
"ยายครับ"
"พูด"
"ผมจะช่วยยายพูด"
"เจ้าพูดเอง" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าพูดแบบเฒ่า เจ้าพูดแบบเจ้า"
ภูมิพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปหาคนห้าคน
"สวัสดีครับ ผมชื่อภูมิ ผมเลือกยมราช"
คนห้าคนมองภูมิ
"ผมรู้ว่าพวกคุณสงสัย" ภูมิพูด "ผมก็เคยสงสัยเหมือนกัน แต่ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่ายมราชไม่ได้ร้ายกาจ"
"แล้วยมราชทำอะไร" คนหนึ่งถาม
"ยมราชอยู่ข้างๆ คนตาย" ภูมิตอบ "ยมราชไม่ได้ฆ่าคน ยมราชรับคนตายไปดูแล"
"แล้วคนตายไปไหน"
"ผมไม่รู้" ภูมิตอบ "แต่ยมราชรู้ และยมราชจะดูแลคนตายให้ดีที่สุด"
คนห้าคนเงียบ
"แล้วพ่อของมึงไปไหน" คนหนึ่งถาม
"พ่อผมตายตอนผมอายุสามขวบ" ภูมิตอบ "ผมไม่รู้ว่าพ่อไปไหน แต่ผมเชื่อว่าพ่อไม่ได้อยู่คนเดียว เพราะยมราชอยู่ข้างๆ พ่อ"
คนถามเงียบไป สีหน้าเปลี่ยน
"พ่อกูก็ตาย" คนถามพูดเสียงเบา "พ่อกูตายเมื่อปีที่แล้ว กูไม่เคยคิดว่าพ่อกูจะมีคนดูแล"
"พ่อคุณมีคนดูแล" ภูมิตอบ "ยมราชอยู่ข้างๆ พ่อคุณ"
"จริงเหรอ"
"ผมเชื่อว่าจริง" ภูมิตอบ "ผมเลือกยมราช แล้วยมราชก็บอกผมว่าเขาดูแลคนตาย ไม่ได้ทอดทิ้ง"
คนถามพยักหน้า คนถามน้ำตาเริ่มเอ่อ
"ขอบคุณ" คนถามพูด "กูเข้าใจแล้ว"
คนห้าคนเงียบอีกครั้ง
"ผมเริ่มเข้าใจ" คนหนึ่งพูด
"ผมก็เริ่มเข้าใจ" อีกคนพูด
"ผมยังไม่เข้าใจ" อีกคนพูด
"ผมไม่เชื่อ" อีกคนพูด
"ผมกลัว" คนสุดท้ายพูด
ภูมิพยักหน้า
"ผมไม่ได้บังคับใคร" ภูมิตอบ "ผมแค่เล่าให้ฟัง พวกคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ไม่ใช่เรื่องของผม"
คนห้าคนเงียบ
แล้วคนที่เริ่มเข้าใจสองคนก็ลุกขึ้นเดินจากไป ก่อนไปพวกเขาหันมามองภูมิแล้วพยักหน้าเบาๆ ภูมิพยักหน้ากลับ
คนที่ยังไม่เข้าใจ ไม่เชื่อ กลัว ก็ยังนั่งอยู่ พวกเขาฟังยายสมศรีเล่าต่อ ยายสมศรีไม่รีบ ยายเล่าช้าๆ ให้คนสามคนฟังทีละคำ
"ยายครับ" ภูมิถามเบาๆ "คนสามคนจะเข้าใจไหม"
"เฒ่าไม่รู้" ยายสมศรีตอบเบาๆ "แต่เฒ่าจะเล่า เฒ่าจะเล่าจนกว่าคนสามคนจะเข้าใจ หรือจนกว่าเฒ่าจะเล่าไม่ไหว"
ภูมิพยักหน้า แล้วเดินกลับมาหายายสมศรี
"ยายครับ"
"พูด"
"คนสองคนเริ่มเข้าใจ คนสามคนยังไม่เข้าใจ"
"ดี" ยายสมศรีตอบ "สองคนดีกว่าศูนย์คน"
"แล้วยายจะช่วยคนสามคนไหม"
"เฒ่าจะช่วย" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าจะเล่าเรื่องคนตายให้คนสามคนฟัง แล้วคนสามคนจะเริ่มเข้าใจ"
ตอนเย็น ภูมิกลับบ้าน แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว ข้าวอุ่น แกงจืด
"กลับมาเช้า"
"ครับ"
"กินข้าวเย็นก่อน"
"ครับ"
ภูมิกินข้าว แม่นั่งฝั่งตรงข้าง เขาเล่าเรื่องเจและเรื่องคนห้าคนที่ตลาดให้แม่ฟัง
"แม่ครับ"
"พูด"
"เจช่วยผมเยอะมาก"
"แม่รู้" แม่ตอบ "แม่รู้ว่าเจเป็นเด็กดี"
"แล้วแม่คิดยังไงกับยมราช"
แม่นิ่งไปสามสิบวินาที
"แม่เริ่มเข้าใจ" แม่ตอบ "แม่เริ่มเข้าใจว่ายมราชไม่ได้ร้ายกาจ"
ภูมิพยักหน้า
"แล้วแม่จะเลือกยมราชไหม"
แม่นิ่ง
"แม่ยังไม่รู้" แม่ตอบ "แม่ยังเชื่อพระโพธิสัตว์กวนอิม แต่แม่เริ่มเข้าใจยมราช"
"เข้าใจยมราชก็พอแล้ว" ภูมิตอบ
แม่ยิ้ม
"ลูกครับ" แม่เริ่มพูด "แม่เล่าเรื่องพ่อให้ลูกฟังตั้งแต่เล็ก แต่ลูกอาจจะจำไม่ได้"
"ผมจำไม่ได้" ภูมิตอบ "ผมจำได้แค่ความอบอุ่น"
แม่ยิ้มทั้งที่น้ำตาเอ่อ
"แม่จำได้ทุกอย่าง" แม่พูด "แม่จำได้ว่าพ่อเป็นคนที่ยิ้มง่าย พ่อเป็นคนที่รักลูก พ่อเป็นคนที่ไม่เคยโกรธใคร"
ภูมิฟังแล้วเงียบ
"แล้วพ่อตายยังไง"
แม่นิ่ง
"พ่อป่วย" แม่ตอบ "พ่อป่วยหนัก พ่อนอนที่โรงพยาบาลสามเดือน แม่เฝ้าทุกวัน แล้วพ่อก็ตายตอนเช้ามืด"
"แม่อยู่ข้างๆ พ่อตอนพ่อตายไหม"
"อยู่" แม่ตอบ "แม่จับมือพ่อ แล้วพ่อก็หลับตา"
"แล้วพ่อพูดอะไรไหม"
แม่นิ่ง
"พ่อไม่ได้พูด" แม่ตอบ "พ่อแค่ยิ้ม แล้วพ่อก็หลับตา"
ภูมินิ่ง
"แม่ครับ"
"พูด"
"ผมคิดว่าพ่อยิ้มเพราะพ่อเห็นแม่"
แม่ร้องไห้
"แม่คิดอย่างนั้นเหมือนกัน" แม่พูดเสียงสั่น "แม่คิดว่าพ่อยิ้มเพราะพ่อเห็นแม่"
ภูมิจับมือแม่
"แม่ไม่ต้องอยู่คนเดียว" ภูมิพูด "แม่มีผม"
แม่พยักหน้า
เขากินข้าวจนหมด แล้วลุกขึ้นไปนอน
ในกระเป๋า บัญชีบาปบุญเปิดหน้าใหม่ ตัวอักษรสีซีดเรียงเป็นแถวยาว
ดอกจันทองเพิ่มขึ้นสี่ดวง
รวมเป็นยี่สิบสามดวง
"ยมราชครับ"
"พูด"
"ดอกจันเพิ่มสี่ดวง"
"ข้ารู้"
"เจช่วยได้มาก"
"ใช่" ยมราชตอบ "เจเป็นเด็กที่กล้า เจกล้าพูดต่อหน้าคนอื่น แล้วคนอื่นก็เริ่มฟัง"
"แล้วคนร้อยคนจะครบไหม"
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่ข้ารู้ว่าเจ้าทำดีที่สุดแล้ว"
ภูมิหลับตา
เขาไม่ได้ฝันถึงพ่อ เขาฝันถึงคนร้อยคน
คนร้อยคนยืนอยู่ในความฝัน คนร้อยคนมองเขา คนร้อยคนรอเขาพูด
แล้วภูมิก็พูด
เหลืออีกหนึ่งวัน
และดอกจันทองเริ่มสว่างทั้งยี่สิบสามดวง
> **จบบทที่ 54**