คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ห้าวันหลังจากวันที่ผีเมืองโจมตี ภูมิใช้เวลาส่วนใหญ่นั่งสมาธิในห้องเรียน ตาแห่งยมราชทำให้เขาเห็นทุกอย่าง วิญญาณที่เดินผ่าน ผีที่ยืนมอง คนที่กำลังจะตายในอีกไม่กี่วัน เขาเห็นทั้งหมด

"นายนั่งนิ่งมาทั้งวัน" เจบ่น

"ผมฝึก" ภูมิตอบ

"ฝึกอะไร"

"ฝึกตา" ภูมิตอบ "ให้เห็นมากขึ้น"

เจส่ายหน้า "นายเป็นบ้า"

"ผมไม่บ้า" ภูมิยิ้ม "ผมแค่เห็นมากกว่าเมื่อก่อน"

"เห็นอะไร" เจถาม

"เห็นผี" ภูมิตอบ "เห็นคนที่กำลังจะตาย เห็นคนที่มีบาปเยอะ เห็นคนที่มีบุญเยอะ"

เจเงียบ หลังจากวันที่ผีเมืองโจมตี เจเริ่มไว้ใจภูมิ แต่เขายังไม่เข้าใจ

"นายเห็นว่าใครกำลังจะตาย!" เจตกใจ

"ใช่" ภูมิพยักหน้า "แต่ผมไม่บอก"

"ทำไม"

"เพราะถ้าบอก คนจะกลัว" ภูมิตอบ "ความกลัวจะทำให้เขาตายเร็วขึ้น"

เจเงียบ เขาเริ่มเข้าใจว่าทำไมภูมิถึงไม่บอก

"แล้วคนที่มีบุญเยอะ" เจถาม "นายเห็นไหม"

"เห็น" ภูมิตอบ "แม่ผมมีบุญเยอะ มิ้นก็มีบุญเยอะ แม้แต่นายก็มี"

"กูมีบุญ!" เจตกใจ

"นายมีบุญที่จะช่วยคนอื่นได้" ภูมิตอบ "แต่นายไม่เคยใช้ เพราะนายคิดว่านายไม่มีค่า"

เจเงียบ แล้วก็ถอนหายใจ

"นายรู้จริงๆ นะ" เจพูด "นายรู้ใจคน"

"ผมไม่ได้รู้ใจคน" ภูมิตอบ "ผมแค่เห็นบุญของคน บุญไม่ได้บอกว่าคนคิดอะไร แต่บอกว่าคนทำอะไรได้"

เจเงียบ แล้วก็พยักหน้า "แล้วกู... ทำอะไรได้"

"นายทำอะไรได้หลายอย่าง" ภูมิตอบ "นายแค่ต้องเลือก"

เจพยักหน้า แล้วก็เดินออกไป

ภูมินั่งคนเดียว มองออกไปนอกหน้าต่าง ตาแห่งยมราชมองเห็นวิญญาณจำนวนมากเดินผ่านโรงเรียน บางดวงยิ้มให้เขา บางดวงร้องไห้ บางดวงแค่เดินผ่านไป

*พระราหูกำลังจะมา* ยมราชพูดในหัว

"เมื่อไหร่ครับท่าน" ภูมิถาม

*คืนนี้* ยมราชตอบ *เขาจะมาเอง*

"ผมกลัว" ภูมิยอมรับ

*ดี* ยมราชพูด *กลัวแล้วไม่หนี คือคนแข็งแกร่ง*

"ผมจะไม่หนี" ภูมิตอบ

*เตรียมตัว* ยมราชพูด *คืนนี้ที่สนามโรงเรียน*

"ครับท่าน" ภูมิตอบ

ภูมิลุกขึ้น หยิบหอกแห่งยมราช แล้วเดินออกจากห้องเรียน

เย็นนั้น เขากลับบ้าน กินข้าวกับแม่ แล้วบอกแม่ว่าเขามีธุระต้องทำ

"ลูกไปไหน" แม่ถาม

"ไปโรงเรียน" ภูมิตอบ "มีเรื่องต้องทำ"

"เรื่องอะไร"

"เรื่องยมราช" ภูมิตอบ

แม่ถอนหายใจ แม่รู้ว่าภูมิไม่ได้โกหก แต่แม่ก็เป็นห่วง

"ระวังตัว" แม่พูด

"ครับแม่" ภูมิกอดแม่ "ผมจะกลับมา"

"แม่รอ" แม่ลูบหลังลูก "แม่ทำก๋วยเตี๋ยวรอ"

ภูมิออกจากบ้าน ตาแห่งยมราชมองเห็นเงาของแม่ที่หน้าต่าง ออร่าของแม่ยังเป็นสีทองอ่อน แต่มีจุดดำมากขึ้น — แม่กังวลจริงๆ

"ผมต้องกลับมา" ภูมิพูดกับตัวเอง "ผมต้องกลับมาหาแม่"

ภูมิเดินเข้าโรงเรียน สนามโรงเรียนตอนกลางคืนเงียบสนิท ไม่มีคน มีแต่ลมที่พัดเย็นๆ ภูมิยืนตรงกลางสนาม มือข้างหนึ่งจับหอก มืออีกข้างพนม

"ผมมาแล้วครับท่าน" ภูมิพูด

*ดี* ยมราชตอบ *พระราหูกำลังจะมา*

แสงจันทร์ส่องลงมา แล้วก็มืดลง เงาดำเริ่มก่อตัวที่ปลายสนาม

เงาดำค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น จนกลายเป็นรูปร่างของชายสูงใหญ่ ผมยาวดำสนิท ตาแดงเขม่อม ผิวดำ มือถือพระจันทร์เสี้ยว — พระราหู

"ภูมิ" พระราหูพูดเสียงก้อง *เจ้า... ทำลายผีเมืองของข้า*

"ผมไม่ได้ทำลาย" ภูมิตอบ "ผมแค่ปลดปล่อยคนที่นายฆ่า"

*คนพวกนั้นสมควรตาย* พระราหูพูด *พวกเขาลืมยมราช พวกเขาลืมความตาย พวกเขาไม่สมควรมีชีวิต*

"ไม่มีใครตัดสินว่าใครสมควรมีชีวิต" ภูมิตอบ "นั่นคือหน้าที่ของยมราช ไม่ใช่ของนาย"

พระราหูหัวเราะเสียงก้อง *ยมราช! เทพล้าสมัย! คนไม่เคยกลัวเขา!*

"คนไม่เคยกลัวเขา เพราะคนลืมเขา" ภูมิตอบ "แต่ผมไม่ลืม"

*เจ้าไม่ลืม* พระราหูหัวเราะ *เจ้าก็จะตายเหมือนยมราช*

พระราหูส่งคลื่นความมืดออกมา ภูมิยกหอกขึ้นรับ หอกแตะคลื่นมืด แสงแดงคล้ำสาดออก แต่พระราหูแรงกว่าผีเมืองมาก ภูมิถูกผลักถอยหลัง 10 ก้าว

"แรงมาก!" ภูมิร้อง

*เจ้าเป็นแค่ศิษย์* พระราหูพูด *ข้าเป็นอัครขุนพล*

พระราหูส่งคลื่นอีกลูก ภูมิหลบ คลื่นมืดเฉียดผ่านหู เขาถอยหลังอีก

*จบ* พระราหูส่งคลื่นใหญ่ออกมา

ตอนนั้นเอง แสงสีแดงเข้มพุ่งออกมาจากพื้น ภูมิรู้สึกได้ทันที — ยมราชมาแล้ว

*อย่าขยับ* ยมราชพูด

ภูมิหยุดนิ่ง

ควันสีแดงคล้ำพุ่งขึ้นมาจากพื้น มันหนาแน่นจนมองไม่เห็นข้างหน้า แล้วควันก็ก่อตัวเป็นรูปร่างของชายสูงใหญ่ ใส่ชุดคลุมสีแดงคล้ำ มือถือบัญชีบาปบุญ ตาแดงเขม่อมเหมือนพระราหู แต่ใบหน้าสงบนิ่งกว่า

ยมราช

"พระราหู" ยมราชพูดเสียงทุ้มลึก "เจ้ามาทำอะไรกับศิษย์ของข้า"

*ยมราช!* พระราหูถอยหลัง *เจ้ายังไม่ตาย!*

"ข้ายังไม่ตาย" ยมราชพูด "และเจ้าจะไม่แตะศิษย์ของข้า"

*ศิษย์ของเจ้า* พระราหูหัวเราะ *ศิษย์ของเทพที่คนลืม!*

"คนอาจลืมข้า" ยมราชพูด "แต่ข้าไม่เคยลืมคน"

ยมราชยืนขวางหน้าภูมิ ตัวเขาใหญ่กว่าพระราหู ภูมิมองดู แล้วก็รู้สึกถึงพลังที่แผ่ออกมา — ไม่ใช่พลังทำลาย แต่เป็นพลังที่ปกป้อง

*เจ้ามาปกป้องเขา!* พระราหูตะโกน *เจ้าปกป้องมนุษย์!*

"ข้าปกป้องทุกคน" ยมราชพูด "ทุกคนที่ยอมรับความตาย"

*แล้วข้า!* พระราหูถาม *ข้าก็ยอมรับความตาย!*

"เจ้าไม่ได้ยอมรับความตาย" ยมราชตอบ "เจ้าฆ่าคน เจ้าเอาความตายของคนอื่นมาเป็นของเจ้า นั่นไม่ใช่การยอมรับความตาย นั่นคือการทำลายความตาย"

พระราหูเงียบ เขามองยมราช แล้วก็มองภูมิ

*ข้าจะกลับมา* พระราหูพูด *และครั้งหน้า เจ้าจะไม่อยู่ปกป้องเขา*

"ครั้งหน้า" ยมราชพูด "ข้าก็จะอยู่ปกป้องเขา"

*เจ้าหมุนเวียนไม่ได้ทุกที่!*

"ข้าไม่ต้องหมุนเวียนทุกที่" ยมราชตอบ "ข้าแค่ต้องอยู่ในใจเขา และตอนนี้ ข้าอยู่ในใจเขาแล้ว"

พระราหูมองภูมิ แล้วก็มองยมราช แล้วก็เงียบ

*ดี* พระราหูพูดเสียงเย็น *ข้าจะรอ ข้าจะรอจนกว่าเจ้าจะพลาด*

แล้วพระราหูก็หายไปในความมืด สนามโรงเรียนกลับมาสว่างอีกครั้ง

ภูมิยืนนิ่ง เขามองยมราชที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ท่าน!" ภูมิร้อง "ท่านมาเอง!"

ยมราชหันมามองภูมิ เป็นครั้งแรกที่ภูมิเห็นใบหน้าของยมราชชัดเจน เป็นใบหน้าที่สงบ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีรอยโกรธ แค่สงบ

"เจ้าเป็นศิษย์ที่ดี" ยมราชพูด

"ผม... ผมไม่ได้ทำอะไร" ภูมิตอบ

"เจ้าทำทุกอย่าง" ยมราชตอบ "เจ้าปลดปล่อยคนที่พระราหูฆ่า เจ้าช่วยเพื่อน เจ้าไม่หนีจากความตาย เจ้ายอมรับความตาย และเจ้าทำให้คนรอบข้างยอมรับความตายด้วย"

"ผมแค่ทำหน้าที่" ภูมิตอบ

"การทำหน้าที่ คือการทำทุกอย่าง" ยมราชพูด "ข้าภูมิใจในตัวเจ้า"

ภูมิรู้สึกน้ำตาไหล เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เขาไม่เคยรู้ว่าการได้รับคำชมจากยมราชจะรู้สึกดีแค่ไหน

"ท่าน" ภูมิพูด "ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง"

"ข้ารู้" ยมราชตอบ "เพราะข้าเลือกเจ้า"

"ทำไมท่านถึงเลือกผม" ภูมิถาม "มีคนมากมายที่ดีกว่าผม"

"ไม่มี" ยมราชตอบ "เจ้าเป็นคนเดียวที่ยอมรับความตาย"

"แค่นั้นเหรอ?"

"แค่นั้นก็พอแล้ว" ยมราชตอบ "คนที่ยอมรับความตาย คือคนที่เข้าใจชีวิต ส่วนคนที่กลัวความตาย จะใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัว เขาจะไม่กล้าทำอะไร ไม่กล้ารัก ไม่กล้าให้ ไม่กล้าเสี่ยง"

ยมราชเงียบ แล้วก็มองภูมิ

"เจ้ากล้า" ยมราชพูด "เจ้ากล้าเสี่ยงชีวิตเพื่อคนอื่น เจ้ากล้ารับคนที่ตายแล้ว เจ้ากล้ายอมรับความจริง นั่นคือสิ่งที่ข้ามองหา"

"ผมจะไม่หยุด" ภูมิตอบ "ผมจะทำต่อไป"

"ข้ารู้" ยมราชพูด

แล้วยมราชก็เริ่มจางหายไป ควันสีแดงคล้ำค่อยๆ เบาลง จนกลายเป็นอากาศ

"ท่าน!" ภูมิร้อง "ท่านไปแล้ว!"

*อย่า* ยมราชตอบในหัว *ข้ายังอยู่ที่นี่ ข้าอยู่ในใจเจ้า*

ภูมิหยุดร้อง เขารู้สึกได้ว่ายมราชยังอยู่ ในหัว ในใจ ในทุกที่

"ขอบคุณครับท่าน" ภูมิพูด

*อย่าขอบคุณ* ยมราชตอบ *เจ้าไม่ได้ทำเพื่อข้า เจ้าทำเพื่อตัวเอง*

"ผมทำเพื่อคนอื่น" ภูมิแก้

*เจ้าทำเพื่อตัวเอง* ยมราชตอบ *เพราะการทำเพื่อคนอื่น ทำให้เจ้าเป็นตัวเอง*

ภูมิเงียบ เขาเข้าใจ

"ผมเข้าใจแล้วครับท่าน" ภูมิตอบ

*ดี* ยมราชพูด *กลับบ้านได้แล้ว แม่เจ้ารอ*

ภูมิพยักหน้า แล้วเดินออกจากสนาม แสงจันทร์ส่องสว่างเหมือนเดิม แต่ตาแห่งยมราชของเขาก็มองเห็นมากกว่าแสง — เขาเห็นรอยยิ้มของยมราชที่จางหายไป

ภูมิเดินกลับบ้าน ตลอดทาง เขานึกถึงยมราช นึกถึงพระราหู นึกถึงคำพูดที่ยมราชบอก

*การทำเพื่อคนอื่น ทำให้เจ้าเป็นตัวเอง*

ภูมิเข้าใจ ตั้งแต่บูชายมราช เขาไม่เคยรู้สึกว่าเขาเป็นตัวเอง เขารู้สึกว่าเขาเป็นเหมือนคนอื่น เหมือนคนที่เลือกเทพยอดนิยม เหมือนคนที่ไม่กลัวความตาย

แต่ตอนนี้ เขาเข้าใจว่า เขาเป็นภูมิ ภูมิที่เลือกยมราช ไม่ใช่เพราะอยากแตกต่าง แต่เพราะเขาเข้าใจว่าความตายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

และนั่นคือตัวตนของเขา

เมื่อถึงบ้าน ภูมิเปิดประตูเข้าไป แม่ยืนรอที่ประตู

"ลูกกลับมาแล้ว" แม่ยิ้ม "ก๋วยเตี๋ยวร้อนอยู่"

"ครับแม่" ภูมิยิ้ม "ผมกลับมาแล้ว"

ภูมินั่งลงกินก๋วยเตี๋ยวกับแม่ รสชาติเหมือนเดิม อบอุ่นเหมือนเดิม

"ลูก" แม่เรียก

"ครับ"

"วันนี้ลูกเจออะไรมา" แม่ถาม

"เจอยมราช" ภูมิตอบ

"ยมราช" แม่ยิ้ม "ท่านเป็นยังไงบ้าง"

"ท่าน... ดี" ภูมิตอบ "ท่านปกป้องผม"

"แม่รู้" แม่พูด "แม่รู้ว่าท่านจะปกป้องลูก"

"แม่รู้ได้ยังไง" ภูมิถาม

"เพราะแม่ก็เคยเป็นศิษย์ของท่าน" แม่ตอบ

ภูมิหยุดช้อน เขามองแม่

"แม่เคยเป็นศิษย์ของยมราช!"

"แม่เคยเข้าใจความตาย" แม่ตอบ "แม่เป็นคนหนึ่งที่ยอมรับความตาย แม่ไม่ได้บูชายมราช แต่แม่เข้าใจท่าน"

"แล้วทำไมแม่ไม่บอกผม!"

"เพราะแม่อยากให้ลูกเข้าใจด้วยตัวเอง" แม่ตอบ "ไม่ใช่ด้วยคำบอกของแม่"

ภูมิเงียบ แล้วก็ยิ้ม

"แม่เก่งมาก" ภูมิพูด

"แม่ไม่เก่ง" แม่ตอบ "แม่แค่เข้าใจ"

ภูมิกินก๋วยเตี๋ยวต่อ แล้วก็นอน เขานอนแล้วฝันดี ฝันว่ายมราชยืนอยู่ที่ปลายเตียง ยิ้มให้เขา

เช้าวันรุ่งขึ้น ภูมิตื่นมาพร้อมพลังใหม่ ตาแห่งยมราชมองเห็นโลกได้ไกลขึ้น บุญสัมพันธ์ของเขาเพิ่มขึ้นอีก 5%

*บุญสัมพันธ์* ยมราชพูด *ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์*

"ครับท่าน" ภูมิตอบ

*เจ้าเป็นศิษย์ที่แข็งแกร่ง* ยมราชพูด *แต่ยังไม่เข้มแข็งพอ*

"ผมจะเข้มแข็งขึ้น" ภูมิตอบ

*เร็ว* ยมราชเตือน *พระราหูจะกลับมา*

"ผมรอ" ภูมิตอบ

ภูมิลุกขึ้น ใส่ชุดนักเรียน แล้วเดินออกจากบ้าน

เขารู้ว่าสงครามกำลังจะเริ่ม แต่เขาก็รู้ว่า เขาไม่ได้อยู่คนเดียว

เขามียมราช เขามีแม่ เขามีมิ้น เขามีเจ เขามีพี่เบส เขามียายสมศรี

และที่สำคัญที่สุด เขามีตัวเอง

> **จบบทที่ 24**