คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

เช้าวันรุ่งขึ้น ภูมิไม่ได้ไปโรงเรียน

เขานั่งจ้องข้อความนั้นบนหน้าจอมือถือมาตั้งแต่ตีห้า "เจ้าผู้บูชายมราช เราจ้องมองเจ้ามานานแล้ว" — ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีเบอร์ ไม่มีรอยต่อใดๆ ราวกับมันก่อตัวขึ้นบนจอเอง

"ใครวะ" ภูมิพึมพำ "ท่านยมราชใช่มั้ยท่าน"

*ข้าไม่ได้ส่ง* เสียงยมราชดังขึ้นในหัวเย็นกว่าปกติ *ผู้ที่จ้องมองเจ้า... เป็นเทพองค์อื่น*

ภูมิสืบตา "เทพองค์อื่น? องค์ไหนที่จะยุ่งกับผมได้"

*องค์ที่คุมกฎ* ยมราชพูดสั้นๆ *เจ้าจะได้พบเร็วๆ นี้*

ประตูห้องกระแทกดังอีกครั้ง รอบนี้แรงกว่าเมื่อคืน

ยายสมศรียืนอยู่อีกแล้ว มือถือไม้เท้า นัยน์ตาแลบออกมาจากรอยพับผิว

"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูดเสียงแหบ "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"

"ยายครับ ผมไม่ได้เรียกยาย!" ภูมิตะโกน "แล้วยายรู้เรื่องข้อความนี้มั้ย"

ยายสมศรีก้มลงมองจอมือถือของภูมิ ใบหน้าแข็งกระด้าง

"ท้าวเวสสุวรรณ" ยายพูดช้าๆ "เทพผู้พิทักษ์ศีลธรรม ระดับสาม"

ภูมิคิ้วขมวด "เทพใหญ่ขนาดนั้น จะมายุ่งกับเด็กจนม.6 ทำไมครับ"

"เพราะเจ้าบูชายมราช" ยายสมศรีหันมามองตรง "ท้าวเวสสุวรรณเป็นคนคุมกฎของเทพทุกองค์ เจ้าทำผิดกฎหรือไม่ อยู่ในสายตาเขาตลอด"

ภูมิรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งไหลลงคอ "ผมทำอะไรผิดรึเปล่า"

"ยังไม่รู้" ยายเดินไปที่หน้าต่าง ฉีกผ้าม่านออก "แต่เขาจะ 'ทดสอบ' เจ้าแน่ เทพระดับสาม... ไม่ชอบอะไรที่ดู 'ผิดระเบียบ'"

บ่ายสามโมง ภูมินั่งอยู่หลังโรงเรียนเก่าที่ร้าง ตรงนั้นเงียบ จนนกก็ไม่ร้องลมร้อนพัดผ่านซากเลนกีฬาที่ร้าว เสียงเงียบจนภูมิได้ยินเสียงหายใจตัวเอง กระดิ่งในกระเป๋ายังนิ่งสนิท แปลกที่มันไม่ดังเลยในช่วงที่เทพองค์อื่นจ้องมองเขาอยู่ ภูมินึกถึงคำของยายสมศรี — 'ท้าวเวสสุวรรณเป็นคนคุมกฎ' เขาไม่รู้ว่ากฎที่ว่าคืออะไร แต่ความว่างเปล่าบนสนามหลังโรงเรียนนี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนยืนอยู่ในลานประหาร

เขาหยิบมือถือขึ้นมาดูข้อความนั้นอีกครั้ง ตัวอักษรยังคงจางแต่ชัดเจน 'เราจ้องมองเจ้ามานานแล้ว' ใครก็ตามที่ส่งมา เขาต้องรอคอยมาตั้งนาน และวันนี้อาจจะเป็นการทดสอบที่ยายสมศรีเตือน

เขาหยิบธูปหนึ่งดอกจุดติด ควันลอยขึ้นสีแดงคล้ำตามธรรมชาติของยมราช

"ท่านท้าวเวสสุวรรณ" ภูมิพูดเสียงดังพอจะก้อง "ผมมาตามที่ท่านน่าจะเรียกแล้วนะ"

ลมหยุดพัด

แล้วแสงสีทองอมเขียวสาดลงมาจากฟ้า ไม่ใช่แสงแดด แต่มันเป็นแสงที่ 'หนัก' เหมือนทองคำหลอมละลายพาดผ่านอากาศ

ชายร่างสูงปรากฏตัว ท่าทางตรงดิ่ง สวมเกราะสีทอง มีหมวกทรงสูง หนวดเครายาวรุงรังแต่เป็นระเบียบ มือขวากุมกระบองใหญ่ที่พื้นดินแตกร้าวเล็กน้อย

"เจ้าคือ ภูมิ" เสียงท้าวเวสสุวรรณกังวาล เหมือนเสียงกลองใหญ่ที่ตีในถ้ำ "เด็กที่เลือกยมราช"

"ครับ" ภูมิพยักหน้า ไม่ได้ก้มกราบ "ผมเลือกเอง ไม่มีใครบังคับ"

ท้าวเวสสุวรรณขยับสายตา "เจ้าไม่กราบข้าเหรอ"

"ข้าพเจ้าเคารพท่านครับ" ภูมิแก้ "แต่ผมกราบยมราช ไม่ใช่เพราะท่านใหญ่กว่า ผมกราบเพราะผมเลือก"

ท้าวเวสสุวรรณนิ่งไปครู่ "เจ้าพูดเหมือนคนที่เข้าใจระบบ"

"ผมเพิ่งรู้เมื่อคืนเองครับ" ภูมิขำแห้ง "ว่าคนบูชาพระพุทธจริงๆ มีแค่ห้าเปอร์เซ็นต์"

กระบองในมือท้าวเวสสุวรรณสั่นเล็กน้อย "เจ้ารู้เรื่องนั้นได้ยังไง"

"ท่านยมราชบอก" ภูมิตอบตรง "แล้วยายสมศรีก็ยืนยัน"

ท้าวเวสสุวรรณหันมองไปรอบๆ ราวกับมองหายายสมศรี "เฒ่าคนนั้น... ยังมีชีวิตอยู่เชียวหรือ"

"ท่านรู้จักยาย?" ภูมิถาม

"ข้าเคยเห็นเจ้าสมัยยังเป็นหมอพราหมณ์" ท้าวเวสสุวรรณพูดเสียงอ่อนลง "เจ้าไม่เคยบูชาเทพใดเลย แต่รู้ความลับของทุกองค์"

ภูมิรู้สึกว่าเรื่องนี้ใหญ่กว่าที่คิด

"แล้วท่านเรียกผมมาทำไมครับ" ภูมิถามตรงไปตรงมา "จะทดสอบอะไร"

ท้าวเวสสุวรรณยกกระบองขึ้นจี้ที่อกภูมิ "ข้าทดสอบ 'ความยุติธรรม' ของเจ้า เจ้าบูชาเทพแห่งความตาย... ถ้าเจ้าเห็นคนตายอยู่ต่อหน้า เจ้าจะช่วย หรือจะชี้หน้าว่าเขาสมควรตาย?"

"ผมช่วยครับ" ภูมิตอบทันที "ผมไม่ใช่คนตัดสิน"

"เจ้าตอบเร็ว" ท้าวเวสสุวรรณเลิกคิ้ว "ถ้าเจ้าเห็นผีร้ายกำลังจะฆ่าคนบริสุทธิ์ล่ะ"

"ผมปราบครับ" ภูมิบีบหมัด "ไม่ใช่เพราะผมดี แต่เพราะผมเลือกยมราช หน้าที่ผมคือดูแลคนตาย ไม่ใช่ปล่อยให้ผีร้ายทำชี้จะ"

ท้าวเวสสุวรรณนิ่งนานขึ้นก่อนจะลดกระบองลง

"เจ้าไม่เหมือนเด็กชายคนอื่น" เขาพูด "เด็กส่วนใหญ่ที่บูชาเทพใหญ่ อยากได้พลัง อยากได้เงิน อยากได้ชื่อเสียง"

"ผมก็อยากได้เงินนะครับ" ภูมิพูดตรง "ผมจนกว่าเพื่อน หมูสะเต๊ะยังแบ่งกินกับแม่ได้ไม่ครบมื้อ ผมอยากหาเงินเลี้ยงครอบครัว"

ท้าวเวสสุวรรณหัวเราะเสียงต่ำ "เจ้าซื่อสัตย์เรื่องความจนของตัวเอง"

"โกหกเทพระดับสามทำไมครับ" ภูมิโบกมือ "ผมแพ้ตรงไหนก็บอกตรงนั้น"

ท้าวเวสสุวรรณหันหลังเลี้ยวแล้วหยุด

"ข้าจะดูเจ้าอีกสักพัก" เขาพูด "ถ้าเจ้าผ่านการทดสอบ... ข้าจะยอมรับเจ้าเป็นพันธมิตรของยมราช"

"แล้วถ้าไม่ผ่านล่ะครับ?"

"ข้าจะสั่งให้เทพองค์อื่น 'หลีกเลี่ยง' เจ้า" ท้าวเวสสุวรรณหันมามองตรง "โลกนี้กว้าง แต่เทพที่คุมกฎ... แคบนัก"

แสงสีทองอมเขียวหายวับ ทิ้งภูมิยืนอยู่เดียวกับธูปที่ยังไม่ไหม้หมด

*ท้าวเวสสุวรรณ... เป็นพันธมิตรที่ยากจะเอาใจ* ยมราชพูดในหัว *แต่ถ้าเจ้าผ่าน เขาจะยืนข้างเจ้าตลอด*

"ผมต้องผ่านครับท่าน" ภูมิพูดเสียงหนัก "ไม่งั้นผมจะโดนเทพทั้งแผ่นดินหลีกเลี่ยง"

*ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า* ยมราชพูดเบาๆ *ลูกศิษย์วัดที่ผ่านมา... ไม่มีใครตอบคำถามเรื่อง 'ความยุติธรรม' ได้ตรงอย่างเจ้า*

ภูมิรู้สึกหน้าอกอบอุ่นขึ้น

โทรศัพท์ดังขึ้น สายจากมิ้น

"ภูมิ" เสียงมิ้นปลายสายสงบแต่เร่งรีบ "เจหายไปไหนมาเช้านี้ ฉันไปห้องเรียนไม่เจอ"

"ฉัน?" ภูมิตกใจ "ผมไม่ได้ไปโรงเรียนครับ ไปธุระ"

"ธุระอะไร" มิ้นถาม "อย่าบอกข้าว่าไปไหว้ยมราชอีก"

"เดาถูกครับ" ภูมิหัวเราะ "แต่วันนี้เจอเทพระดับสามด้วย"

เสียงมิ้นเงียบไปครู่ "ท้าวเวสสุวรรณ?"

"มิ้นรู้จักด้วยเหรอ"

"พระอาทิตย์ของข้า... รายงานให้ข้าฟังเสมอว่า เทพระดับสามกำลังสังเกตการณ์คนบูชายมราช" มิ้นพูดเสียงต่ำ "ระวังตัวนะ ภูมิ เทพพวกนั้น... ไม่ชอบสิ่งที่ผิดปกติ"

"ผมผ่านการทดสอบแรกมาแล้วครับ" ภูมิพูด "เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง"

ภูมิเดินกลับห้อง สายตายังจดจ่อที่แสงสีทองอมเขียวที่หายไปราวกับฝัน

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเจ

"ไอ้ตะกละ" เสียงเจพูดเสียงเหนื่อย "ข่าวว่าไอ้ท้าวเวสสุวรรณเรียกมึงเหรอ"

ภูมิตกใจ "มึงรู้ได้ยังไงวะ"

"กูบูชาพระพิฆเนศระดับสูงนะ" เจภูมิใจ "เทพกูบอกฉันว่าเอง"

"แล้วมึงเรียกผมมาทำไม" ภูมิถาม "จะหยามผมอีกรอบรึเปล่า"

เจเงียบไปครู่ "กู... กูแค่ห่วงนะ ไอ้เทพระดับสามเนี่ย เขาไม่ชอบเด็กจน"

ภูมิขำเยาะ "มึงห่วงไอ้คนที่มึงหยามมาตลอดเหรอ"

"กูห่วงเพราะมึงเป็นคนเดียวในห้องที่กูแกล้งได้!" เจตะโกนก่อนจะวางสาย

ภูมิยิ้ม มันเป็นความห่วงแบบเจ — พูดตรงๆ ไม่ได้ก็เลยหยามต่อไป

ยายสมศรียืนรออยู่หน้าบ้าน มือถือไม้เท้า นัยน์ตาแลบออกมาจากรอยพับผิว

"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูดเสียงแหบ "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"

"ยายครับ" ภูมิถาม "ท้าวเวสสุวรรณจะทดสอบผมกี่รอบ"

"จนกว่าเขาจะเชื่อ" ยายสมศรีตอบ "เทพระดับสาม... ไม่เชื่อใครง่ายๆ"

"แล้วถ้าผมทำพลาดล่ะครับ" ภูมินั่งลงบนเก้าอี้ตัวเก่าข้างประตู

"เขาจะไม่ลงโทษ" ยายเดินไปที่ต้นมะม่วง "แต่เทพองค์อื่นจะ 'จำ' ว่าเจ้าเป็นเด็กจนที่บูชายมราช"

ภูมิรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งไหลลงคอ "จำแบบไหนครับ"

"แบบที่เวลาเจ้าต้องขอความช่วยเหลือ... ไม่มีใครมาช่วย" ยายสมศรีหันมามองตรง "โลกนี้กว้าง แต่เทพที่คุมกฎ... แคบนัก"

ลมเย็นพัดผ่านพากลิ่นดินเปียกมา ภูมิหายใจลึก

*ข้าจะผ่าน* เขาคิดในใจ *ไม่ใช่เพื่อให้เทพอื่นชอบ แต่เพื่อปกป้องคนที่ท้าวเวสสุวรรณส่งมา*

วางสาย ภูมิหันมองฟ้าที่เริ่มมืด หมอกลอยขึ้นจากพื้นดินร้าง

*เจ้าจะถูกทดสอบหนักขึ้น* ยมราชเตือน *เทพองค์อื่น... เริ่มสังเกตเจ้าแล้ว*

"องค์ไหนครับ"

*องค์ที่เกลียดความจริงที่เจ้าเพิ่งรู้*

คลื่นกระแสความตายในตัวภูมิสั่นพลัน — แรงกว่าเมื่อคืนหลายเท่า

ภูมิหันหลังกลับมองมุมมืดของซากโรงเรียน

ตรงนั้น... มี 'ตา' คู่หนึ่ง สีม่วงดำ จ้องมองกลับมา

> **จบบทที่ 15**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 16 — "ผ่านการทดสอบแรก"**

> ท้าวเวสสุวรรณให้ภูมิตัดสินคดีผี-คน 1 คดี

> ภูมิเรียนรู้ว่า 'ความยุติธรรม' ต่างจาก 'ความตาย'

> และเงาตาสีม่วงดำนั้น... คือใคร?

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ขุนพลยมราช|Arc 2 — ขุนพลยมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/ท้าวเวสสุวรรณ — Thao Wessuwann|ท้าวเวสสุวรรณ]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]