คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

เสียงกระดิ่งในกระเป๋าระทึกขึ้นมา ไม่ใช่เสียงในหัว แต่ดังจากตลาดริมน้ำจริงๆ

ภูมิหยุดเดิน มือคว้าไขว้ตัวกระดิ่ง "เสียงนี้... ไม่ใช่ในหัว"

"เป็นอะไร" มิ้นถามเสียงเกรี้ยวกว่าเดิม "หน้าเธอเปลี่ยนไปเลย"

"กระดิ่งเรียกวิญาณ" ภูมิพูดเสียงตัด "ครั้งนี้ดังจากตลาดริมน้ำ ไม่ใช่ในหัว"

เขาหันไปมองมิ้น "เธออยากมาด้วยมั้ย"

"ฉันมา" มิ้นพูดสั้นๆ "พระอาทิตย์ส่องแสงได้ ตลาดมืดฉันช่วยเธอส่องทางได้

ภูมิพยักหน้า เขารู้แล้วว่าที่แท้จริง ยมราชไม่ได้เลือกเขาเพราะเขาพิเศษ แต่เพราะเขาคือคนเดียวที่ไม่ลืมท่าน"

ลมเย็นพัดแรงขึ้น พัดเปลือกไม้บนทางเดิน กระดิ่งในกระเป๋ายังกระซิบเบาๆ ราวกับเตือนว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวในเส้นทางนี้

ภูมิเดินนำ มิ้นตามหลัง ผมยาวสีดำปลิวไสวตามลม แสงบ่ายสาดผานใบไม้ลงมาบนทางเดิน เงาของทั้งสองยาวเหยียดราวกับสองเส้นหมึกบนพื้นคอนกรีต

เขาคิดถึงคำพูดของยายสมศรีเมื่อวาน — คนที่บูชายมราชในประเทศมีสามคน ยายสมศรีคนแรก อาคมคนที่สาม และเขาคนที่สอง อาคมเลือกยมราชเพราะอยากใช้เป็นเครื่องมือ แต่เขา... เขาเลือกเพราะเข้าใจ

*แต่ผมเข้าใจแค่ไหน* เขาคิด *ผมจำได้ว่าชาติก่อนตัวเองเป็นศิษย์วัดที่บูชาท่านมาแล้ว แต่ความเข้าใจที่แท้จริง... ผมยังตอบไม่ได้*

เสียงกระดิ่งในกระเป๋ากระซิบขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม ราวกับมีบางอย่างเรียกหาจากที่ไกล

"เสียงนี้..." ภูมิพึมพำ "มันดังจากตลาดริมน้ำ จริงๆ"

มิ้นเดินเงียบๆ ข้างๆ เธอไม่ได้มองด้วยสายตาเหยียดเหมือนคนอื่น แต่สายตาของเธอมีความเข้าใจ "เธอจะไปไหน" เธอถามเสียงเบา "ฉันมาด้วย"

"ผมต้องไป" ภูมิพูด "มีคนกำลังจะตาย และผมคือคนเดียวที่รู้"

เขาหันมาจะอธิบายเพิ่ม แต่ก็หยุด เขาเห็นมิ้นยิ้มน้อยๆ ยิ้มที่บอกว่าเธอเข้าใจอยู่แล้ว โดยไม่ต้องอธิบาย

"เธอรู้ไหม" ภูมิพูดเสียงเบา "ว่าทำไมผมถึงหยุด"

"เพราะเธอเห็นผมยิ้ม" มิ้นตอบ "ผมยิ้มเพราะเข้าใจ ไม่ใช่เพราะสงสาร"

"ผมไม่เคยมีใครเดินไปกับผมแบบนี้" ภูมิพูด "คนอื่นมองผมแบบคนบ้า ที่คุยกับเงาของตัวเอง"

"แล้วผมล่ะ" มิ้นถาม "ผมมองเธอแบบไหน"

"เธอมองผมแบบคนที่เข้าใจ" ภูมิตอบ "ว่าเสียงกระดิ่งในหัวผม มันจริง ไม่ใช่เสียงหลอน"

"พระอาทิตย์ของผมส่องแสงได้" มิ้นพูด "แต่มันส่องทางให้คนที่กล้าอยืนอยู่หน้าความตาย"

*ท่านยมราช* เขาคิด *วันนี้ผมไม่เดินคนเดียวแล้ว มีคนถือแสงเดินข้างๆ ผม*

ลมหนาวพัดผานซอยเปลี่ยว ไฟถนนจะยังติดอยู่ที่หัวซอย แต่ปลายซอยมืดสนิท ภูมิรู้สึกได้ถึงความเย็นบางอย่างที่ลอยอยู่รอบๆ ไม่ใช่ความเย็นของอากาศ แต่เป็นความเย็นของเงาแห่งความตายที่คอยเฝ้าดูเส้นทางนี้

*ท่านยมราช* เขาพูดในใจ *ผมจะไปช่วยคนที่กำลังจะตาย คราวนี้ไม่ใช่ในความฝัน แต่จริงๆ*

ตลาดริมน้ำตอนเย็นว่างเปล่า แผงลอยเรียงเป็นแถวแต่ปิดหมดแล้ว มีเสียงเสาะเก่าตกอยู่บนพื้นคอนกรีตที่ร้าว

"ตรงนั้น" ภูมิชี้ไปที่มุมตลาด มีเพิงเล็กๆ ของแม่ค้าขายธูปเหลือแคโครงเหล็ก "เสียงกระดิ่งเรียกมาทางนี้"

เขาเดินไป มิ้นเดินตามหลัง ระหว่างเพิงมียายชราคนหนึ่งนอนพาดอยู่บนเสื่อปูพื้น ผมหงอกระจาย หน้าซีดเผือด มือเกาะเสื้อผ้าข้างในจับตรง

"ยาย!" ภูมิคุกเข่าลงข้างร่าง "ยายได้ยินผมพูดมั้ย"

ยายชราเปิดตาขึ้น "ลูก... ลูกมาหาแม่มั้ย"

"ผมไม่ใช่ลูกยายครับ" ภูมิพูด "ผมได้ยินกระดิ่ง ยายกำลังจะตายใช่มั้ย"

มิ้นยืนข้างๆ สายตาเธอไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นความเข้าใจ "เธอจะช่วยเขาไง"

"ผมเรียกท่าน" ภูมิหลับตา *ท่านยมราช ยายคนนี้กำลังจะตาย ผมขอให้ท่านพาไปสู่สุคติ*

เสียงเย็นชาดังขึ้นในหัว

*เจ้าจะช่วยเขาเอง นะคะ อย่ากลัวเรา... เจ้าคือคนที่อยู่ตรงนั้น*

ภูมิลืมตา มือทั้งสองวางบนเข่าห่างกันพอดี เขานึกถึงท่ากระดับนิ้วจากชาติก่อน นิ้วชี้แตะหว่างนิ้ว นิ้วกลางแตะหน้า นิ้วนางประสานกัน

อากาศในเพิงเปลี่ยน เย็นลงราวกับมีลมเย็นพัดผ่านใบประตูปิด ควันธูปที่ลอยอยู่กลางอากาศเริ่มหมุนรอบตัวภูมิช้าๆ

"นี่มัน..." มิ้นที่ยืนดูอยู่ข้างหลังถอยหลังหนึ่งก้าว "เธอทำอะไร"

"พิธีกรรม" ภูมิตอบตาไม่เปิด "ผมเรียกสายสัมพันธ์"

เสียงกระซิบดังขึ้นรอบตัวภูมิ ไม่ใช่เสียงของยมราช แต่เป็นเสียงอื่น — เสียงหญิงชราคนเดียวกับที่นอนอยู่ตรงหน้า กำลังเล่าเรื่องให้ฟัง

เขาเห็นภาพในหัว ภาพหญิงสาวคนหนึ่งยืนขายดอกไม้หน้าวัดมาเกือบสิบปี จากเด็กสาวที่เก็บเหรียญให้แม่ กลายเป็นยายชราที่เลี้ยงหลานตามลำพังหลังลูกสะดุดทาง

*นี่คือชาติก่อนของยาย* ภูมิคิด *ท่านยมราชเรียกผมมาช่วยคนที่ไม่มีใครเรียก*

ภาพเปลี่ยน ยายชราคนนั้นหมดลมหายใจลงกลางเพิง แต่วิญาณของเธอไม่ลอยขึ้นฟ้า และไม่หลงทาง เธอนืมมองร่างตัวเองที่เหือดแห้งด้วยความงง

"ลูก..." วิญาณยายเอื้อมมือมาหาภูมิ "ลูกจะพาแม่ไปไหน"

ภูมิลุกขึ้น เดินเข้าไปหาวิญาณยาย "ผมพาท่านไปสู่สุคติครับ ท่านทำดีมาทั้งชีวิต"

มิ้นยกมือขึ้น แสงพระอาทิตย์สีทองอ่อนๆ ส่องลงมาบนวิญาณยาย ทำให้เธอเห็นทางเบื้องหน้า

"เดี๋ยว" ภูมิหันไปมองมิ้น "เธอช่วยส่องแสงให้ท่านเดินได้"

"ข้าทำอยู่" มิ้นพูดเสียงขัดสั้น "พระอาทิตย์ส่องแสงได้ แต่ทางที่เจ้าเปิด... นั่นของยมราช"

วิญาณยายยิ้ม ก้าวเดินตามแสงที่มิ้นส่องนำ ภูมิเดินตาม เมื่อวิญาณนั้นผ่านประตูแสง ภูมิรู้สึกบางอย่างตกมาบนฝ่ามือ เขามองลง — เป็นสมุดเล่มเล็กปกดำ มีอักษรสีแดงคล้ำสลักอยู่

"บัญชีบาปบุญ" เสียงยมราชดังในหัวเป็นนัย "เจ้าได้ของที่อรรถไม่มี"

ภูมิเปิดสมุด เขาเห็นชื่อยายชราคนนั้น บันทึกบุญที่เธอทำมาทั้งชีวิต และบาปที่แทบจะไม่มี

"นี่มัน..." เขาหลง "ท่านได้"

"เจ้าอ่านบุญบาปของคนรอบข้างได้แล้ว" ยมราชพูด "อรรถใช้พลังเร่งความตายให้คนตายเร็วขึ้น... แต่เจ้าใช้พลังเราเพื่อส่งคนตายไปสู่สุคติ เจ้าเข้าใจความตายไม่ใช่ศัตรู"

มิ้นยืนมองสมุดในมือภูมิ "นี่คือของวิเศษจากยมราชของเจ้าเหรอ"

"ใช่ครับ" ภูมิพูด "บัญชีบาปบุญ"

"หน้าที่ของสมุดเล่มนี้คืออะไร" มิ้นถามเสียงสงสัย

"อ่านบุญบาปของคนรอบข้าง" ภูมิตอบ "ท่านยมราชบอกว่า อรรถไม่มีของนี้เลย"

"งั้นเราจะใช้มันยังไง" มิ้นถาม "เพื่อตามหาว่าอรรถทำอะไรเหรอ"

"ใช่" ภูมิพูด "แต่ก่อนอื่น ผมต้องเข้าใจว่าบาปที่เขาก่อไว้คืออะไร"

"เธอจะตามเขาไปไหม" มิ้นถาม "คนที่ยายสมศรีเตือนให้ระวัง"

"ผมต้องตาม" ภูมิตอบ "ไม่ใช่เพื่อแก้แค้น แต่เพื่อเข้าใจว่าทำไมเขาถึงเลือกทางนี้"

*ท่านยมราช* เขาคิด *ผมได้ของวิเศษชิ้นแรกแล้ว แต่ภารกิจของท่านเพิ่งเริ่ม*

เขาหันไปมองร่างยายชราที่ยังนอนพาดอยู่ บนเสื้อผ้าข้างในจับตรง ใจสงบลงแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

*ท่านยมราช* ภูมิพูดในใจ *ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านเลือกผม*

เสียงเย็นชาตอบมาเป็นนัยเหมือนทุกครั้ง

*เจ้าจะรู้เอง เมื่อถึงเวลา*

ภูมิเปิดสมุดบัญชีอีกครั้ง คราวนี้มองลงไปที่หน้าถัดไป — มีชื่อหนึ่งสีแดงคล้ำสลักอยู่ คำนั้นไม่ใช่ชื่อยายชรา แต่เป็นชื่อที่เขาเพิ่งเจอเมื่อวาน "อรรถ"

สมุดเล่มนั้นบันทึกบุญบาปของคนรอบข้างได้ เขาจึงเห็นบาปที่อรรถก่อไว้เรียงรายแถวเหมือนบันทึกที่ยังไม่จบ

*ท่านยมราช* ภูมิพูดในใจ *ชื่ออรรถอยู่ในบัญชีนี้ได้ยังไงครับ*

เสียงเย็นชาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบเป็นนัยเหมือนทุกครั้ง

*เจ้าได้ของที่อรรถไม่มี... แต่เจ้ายังไม่รู้ว่าเขาทำอะไร*

มิ้นยืนมองสมุดในมือภูมิ "นี่คืออะไร" เธอชี้ไปที่อักษรสีแดงคล้ำ "ชื่อที่เขียนไว้..."

"บัญชีบาปบุญ" ภูมิตอบ "ท่านยมราชบันทึกบุญบาปของคนรอบข้างได้"

มิ้นขยิบเข้ามาใกล้ขึ้น "ชื่ออรรถคือใคร"

"คนที่บูชายมราชคนที่สาม" ภูมิพูดเสียงเบา "คนที่ยายสมศรีเตือนว่าให้ระวัง"

มิ้นหน้านิ่ง "เขาเป็นอันตรายเหรอ"

"เขาใช้พลังเร่งความตายให้คนตายเร็วขึ้น" ภูมินึกถึงคำพูดของยายสมศรี "แต่หน้าที่ของท่านยมราชไม่ใช่แบบนั้น"

*ท่านยมราช* ภูมิพูดในใจ *ชื่ออรรถอยู่ในบัญชีนี้ได้ยังไงครับ*

เสียงเย็นชาตอบมาเป็นนัยเหมือนทุกครั้ง

*เจ้าได้ของที่อรรถไม่มี... แต่เจ้ายังไม่รู้ว่าเขาทำอะไร*

มิ้นยืนดูภูมิที่ยังนิ่งหลับตาอยู่ "เธอจะเอาสมุดนี้ไปไหม"

"ผมต้องเก็บไว้" ภูมิตอบตาไม่เปิด "ถึงจะรู้ว่าอรรถทำอะไร"

ลมเย็นพัดแรงขึ้น พัดเปลือกไม้บนทางเดินปลิวไปข้างหน้า ภูมิหันมาหามิ้นชั่วครู่ "เธออยากมาด้วยมั้ย"

"ฉันมา" มิ้นพูดสั้นๆ "พระอาทิตย์ส่องแสงได้ ตลาดมืดฉันช่วยเธอส่องทางได้"

> **จบบทที่ 12**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 13 — "เจ้ารับหอกแห่งยมราช"**

> ภูมิได้ "บัญชีบาปบุญ" แล้ว แต่สิ่งที่สมุดบันทึก... ทำไมชื่ออรรถถึงปรากฏอยู่ในบาป?

> ยมราชมอบภารกิจแรก — ตามหาวิญาณที่หลงทาง 1,000 ดวง

> และ "หอกแห่งยมราช" อาวุธเทพที่แท้จริง กำลังรอผู้ที่ควรได้

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]