คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

เช้าวันรุ่งขึ้น ภูมิเดินเข้าโรงอาหารกลางวันด้วยความมั่นใจที่หลอกตัวเอง

"ผมบูชายมราช" เขาพูดกับตัวเอง "ผมควรจะกล้าหาญสิ"

*เจ้าควร* เสียงยมราชดังขึ้น *แต่ความกล้าหาญไม่ได้มาพร้อมกับการจุดธูป*

"ท่านไม่ช่วยให้ผมกล้าบ้างเหรอ" ภูมิถาม

*ฉันให้เธอความจริง ไม่ใช่ความกล้า*

ภูมิถอนหายใจแล้วเดินไปที่แถวซื้อข้าว

โรงอาหารโรงเรียนกว้างขวาง มีโต๊ะเหล็กสีฟ้าจัดเรียงเป็นแถว กลิ่นข้าวผัดกระเพราและต้มยำลอยอยู่ในอากาศ เด็กนักเรียนนั่งกินกันคึกคัก คลื่นความตายที่ภูมิได้ยินคืนนี้ยังคงไหลเวียนในหัวเบา ๆ

เขาเดินผ่านโต๊ะมุมหนึ่งที่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมหน้าต่าง

แล้วหยุดชะงัก

ที่โต๊ะนั้น—มีเด็กผู้หญิงนั่งอยู่

เธอสวมชุดนักเรียนเหมือนทุกคน แต่สีหน้าซีดเผือด แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างทะลุผ่านร่างเธอไปได้

ภูมิกระพริบตา เดินเข้าไปใกล้ขึ้น

ร่างเด็กผู้หญิงนั้นโปร่งแสง เก้าอี้ที่เธอนั่งดูเหมือนไม่มีน้ำหนัก เธอกำลังยกช้อนขึ้นมาจิ้มข้าวในจาน แต่ช้อนไม่สัมผัสอะไรเลย

"ท่าน" ภูมิพูดในใจ เสียงสั่น "นี่คืออะไร"

*วิญญาณ* ยมราชตอบ *คนที่ตายแล้ว แต่ยังไม่ยอมไป*

"ผี?" ภูมิถามเสียงแผ่ว

*เรียกว่า 'ผู้ตายที่ยังติดอยู่' ก็ได้*

ภูมิรู้สึกขาเปื่อย หัวเข่าอ่อนแรง เขาหลบไปหลังเสาตอม่อแล้วซุกตัวลงนั่ง

"ผมบูชายมราช" เขาพูดกับตัวเอง "ผมไม่ควรกลัวผี"

*แต่เจ้ากลัว* ยมราชพูดตรงไป

"กลัวสิวะ!" ภูมิตะโกนใส่ในหัว "ผีจริง ๆ นี่หว่า!"

เขาหลบมุมเสา มองดูเด็กผู้หญิงผีนั้นที่ยังคงนั่งจิ้มข้าวอย่างไร้สาระ ใจหนึ่งอยากเข้าไปถาม แต่อีกใจหนึ่งอยากวิ่งหนีออกจากโรงอาหารให้พ้น

"ภูมิ?"

เสียงมิ้นดังขึ้นข้างหลัง เขาสะดุ้งจนกระโดด

มิ้นยืนอยู่ห่างสองก้าว สวมชุดนักเรียน ข้างขวามีถาดข้าวผัดเย็นเต้าโฟว์

"ทำไมเธอซุกอยู่หลังเสา" มิ้นถาม "หน้าตาเหมือนเพิ่งเห็นผี"

ภูมิหน้าแดง "กู— กูไม่ได้เห็นอะไร"

มิ้นขี้เล่นยิ้ม "เธอบูชายมราชนะ กลัวผีได้ยังไง"

"กูไม่ได้กลัว!" ภูมิโต้ "กูแค่... ยืนพัก"

มิ้นหันมองตามสายตาภูมิที่เหลือบไปที่โต๊ะมุม "เธอมองอะไรตรงนั้น"

"ไม่มีอะไร" ภูมิรีบพูด

มิ้นเดินไปที่โต๊ะมุม นั่งลงตรงข้ามที่นั่งที่ผีเด็กผู้หญิงนั่งอยู่ ภูมิตาเหลือก เธอไม่เห็นอะไรเลย

"นี่ไง" มิ้นชูมือ "ที่นั่งว่าง โต๊ะนี้เย็นดี"

"เย็นจริง" ภูมิพูดเสียงสั่น "เพราะมีคนนั่งอยู่"

มิ้นขบคิ้ว "เธอพูดอะไรนะ"

ภูมิไม่ตอบ เขาหายใจเข้าลึกแล้วเดินไปหามิ้น นั่งลงข้าง ๆ

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ผมต้องทำยังไงกับผีคนนี้"

*เจ้าตายที่นี่หรือเปล่า* ยมราชถาม

ภูมิมองดูรอบ ๆ โรงอาหาร "ไม่น่าจะ ตายในโรงอาหาร"

*งั้นเจ้าติดอยู่เพราะบางอย่าง* ยมราชพูด *อาจจะมีเรื่องค้างคา*

ภูมิค่อย ๆ เอื้อมมือไปที่อากาศตรงที่ผีเด็กผู้หญิงนั่ง

มือของเขาผ่านทะลุร่างเธอไป

"ว้าย!" เขากระชากมือกลับ "เย็นว่ะ!"

มิ้นมองมือเขาปัดอากาศเปล่า "เธอทำอะไร"

"กู..." ภูมิพูด "กูเห็นเด็กผู้หญิงนั่งตรงนี้"

มิ้นมองโต๊ะว่าง "เธอเห็นผีเหรอ"

"ใช่" ภูมิตอบตรงไป "กูเห็น"

มิ้นนิ่งไปครู่ "เธอไม่ได้บ้า นะ"

"กูรู้" ภูมิพูด "ท่านยมราชบอกกูว่า นี่คือวิญญาณที่ยังติดอยู่"

มิ้นยิ้มกว้าง "เฮ้ย ภูมิ เธอตลก"

"กูไม่ได้เต้าโฟว์!" ภูมิโต้ "กูเห็นจริง ๆ"

มิ้นหัวเราะไม่ใช่เยาะ แต่อาการแบบ 'เห็นเธอพยายามอธิบายสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น'

"โอเค" มิ้นพูด "เดี๋ยวกูเชื่อเธอว่าเห็นผี แต่เธอกลัวผีได้ยังไงล่ะ ทั้งที่เธอบูชาเทพความตาย"

"เพราะกูเป็นคน" ภูมิตอบ "คนกลัวผี ไม่ว่าจะบูชาเทพอะไร"

มิ้นส่ายหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจ "อ๊ะ จริงดิ"

ขณะที่ทั้งสองคุยกัน เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหลังภูมิ

"น้อง... น้องช่วยพี่ได้มั้ย"

ภูมิหันไป เด็กผู้หญิงผีนั้นมองมาที่เขา แววตาเศร้า

"ท่าน" เขาพูดในใจ "เธอคุยกับผมได้"

*เจ้าเห็นเจ้าเพราะเจ้าบูชาข้า* ยมราชตอบ

ภูมิหันมามิ้น "มิ้น... กูต้องคุยกับผีคนนี้ แต่เธอมองไม่เห็น เดี๋ยวกูอาจดูแปลกหน่อย"

มิ้นยิ้ม "กูจะนั่งกินข้าวตรงนี้ แกล้งทำเป็นไม่สน"

ภูมิหันมาที่ผีเด็กผู้หญิง "คุณ... คุณต้องการอะไร"

ผีเด็กผู้หญิงพูดเสียงแผ่ว "พี่ชายของหนู... เขาทำของหาย"

"ของอะไร" ภูมิถาม

"ต่างหูคู่นึง" เธอพูด "แม่ให้หนูก่อนหนูตาย หนูฝังไว้ใต้ต้นไม้หน้าโรงเรียน... แต่พี่ชายหาไม่เจอ"

ภูมิกลืนน้ำลาย "คุณตายแล้ว ต่างหูก็ไม่มีค่าแล้ว"

"แต่มันคือของแม่" เธอตอบ "พี่ชายหาอยู่ พี่ชายร้องไห้ทุกวัน"

ภูมิรู้สึกเจ็บในอก "ท่าน... ผมช่วยเธอได้มั้ย"

*เจ้าไม่สามารถให้ของคืนได้* ยมราชพูด *แต่เจ้าสามารถบอกพี่ชายว่า 'เจอแล้ว'*

"คุณ" ภูมิพูดกับผี "ต่างหูอยู่ใต้ต้นไม้หน้าโรงเรียน ใช่มั้ย"

เธอพยักหน้า

"ผมจะบอกพี่ชายคุณ" ภูมิตอบ "ผมจะหาต้นไม้นั้นให้เจอ"

ผีเด็กผู้หญิงยิ้มอ่อน ๆ "ขอบคุณ... พี่"

ภาพของเธอเริ่มจางลง เหมือนหมอกที่ถูกแดดเผา

"ท่าน" ภูมิพูด "เธอจะไปไหน"

*เจ้าปล่อยวางแล้ว* ยมราชพูด *เพราะมีคนบอกว่าจะช่วยหาของให้พี่ชาย*

ภูมินั่งมองภาพผีจางหายไปจนหมด

มิ้นวางช้อน "เธอเพิ่งคุยกับผีเหรอ"

"ใช่" ภูมิตอบ "กูบอกว่าจะหาต่างหูให้พี่ชายเธอ"

มิ้นขยับหน้าเข้าหา "ภูมิ..."

"ว่าไง"

"เธอกลัวผี" มิ้นพูด "แต่เธอก็คุยกับมัน เพื่อจะช่วย"

ภูมิหน้าแดง "กูแค่—"

"มันดูดีนะ" มิ้นยิ้ม "เธอไม่เหมือนคนอื่นที่บูชาเทพเพื่อโชว์"

ก่อนที่ภูมิจะตอบ เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ

"เด็ก ม.6 คนไหนบูชายมราช?"

ภูมิหันไป เห็นชายวัยยี่สิบต้น ๆ เดินเข้ามาในโรงอาหาร สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้น ทรงผมเกรียน สายตาคมกริบแต่ไม่ดุ

"กู" ภูมิยกมือ "ใครเอ๊ะ"

ชายคนนั้นยิ้ม "พี่เบส พี่รุ่นพี่ ร.ร. นี้ จบไปแล้ว"

"พี่เบส?" ภูมิขมวดคิ้ว "ทำไมพี่มาหากู"

"เพราะพี่บูชาพระภูมิ" พี่เบสพูด "ระดับ 5"

ภูมิสะดุ้ง "พระภูมิ? เทพแห่งดิน?"

"ใช่" พี่เบสพูด "และพี่รู้จักคนที่บูชายมราช"

ภูมิหันมามองมิ้นที่ยิ้มกว้าง "มิ้นรู้จักพี่เบส?"

"พี่เบสเป็นรุ่นพี่กู" มิ้นพูด "กูแนะนำพี่เบสกับภูมิได้มั้ย"

พี่เบสยิ้ม "พี่มาเพราะยมราชบอกพี่ว่า 'มีเด็กคนหนึ่งเพิ่งบูชาข้า เขากลัวผี'"

ภูมิหน้าแดงก่ำ "ท่านบอกพี่เบสเรื่องกูกลัวผี!?"

*เจ้าต้องการพี่เลี้ยง* เสียงยมราชดังขึ้น *พี่เบสคือคนนั้น*

พี่เบสหัวเราะ "ยมราชเลือกมึงนะ ภูมิ ท่านไม่เลือกใครง่าย ๆ"

"กูก็รู้" ภูมิพูด "แต่มันอายว่ะ ที่ท่านบอกว่ากูกลัวผี"

"กลัวก็กลัวสิ" พี่เบสตบไหล่ภูมิ "พี่เองยังกลัวผี ทั้งที่บูชาพระภูมิ"

มิ้นหัวเราะ "ดูสิ ภูมิ พี่เบสก็กลัวเหมือนเธอ"

ภูมิถอนหายใจ "งั้นพี่เบสมาช่วยกูเรื่องอะไร"

"สอนมึง" พี่เบสพูด "สอนวิชาบวงสรวงในยุคใหม่ ให้มึงใช้พิธีกรรมไทยโบราณคู่กับระบบบุญสัมพันธ์"

ภูมิตาโต "วิชาบวงสรวง?"

"จากชาติก่อน" พี่เบสพูด "มึงจำได้บางส่วน มึงต้องเรียนให้ครบ"

ภูมิมองมิ้นแล้วมองพี่เบส

"งั้นกูตกลง" เขาพูด "แต่พี่เบส..."

"ว่าไง"

"พี่ห้ามบอกใครว่ากูกลัวผีนะ" ภูมิพูดเสียงแผ่ว

พี่เบสหัวเราะ "กูสัญญา"

มิ้นยิ้มกว้าง "กูก็สัญญา"

ภูมิรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา แม้เขตโรงอาหารจะยังมีกลิ่นข้าวผัด แต่ความรู้สึกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียว ทำให้เขากล้าขึ้นมาเล็กน้อย

*ท่าน* เขาพูดในใจ *ผมได้พี่เลี้ยงแล้ว*

*และเจ้าได้เพื่อน* ยมราชตอบ *คนที่เข้าใจเจ้า*

ภูมิมองลงที่โต๊ะที่ผีเด็กผู้หญิงนั่งเมื่อครู่ ตอนนี้มันว่างเปล่า

เขาสัญญาในใจว่า พรุ่งนี้เขาจะไปหาต้นไม้หน้าโรงเรียน

และหาต่างหูคู่นั้นให้พี่ชายของเธอ

คลื่นความตายไหลผ่านผิวหนังเขาเบา ๆ เหมือนเตือนว่า

ความตายไม่ใช่ศัตรู

แต่การช่วยคนที่ถูกความตายพรากไป... คือสิ่งที่เขาเลือกทำ

"ท่าน" ภูมิพูดออกเสียง "ผมสัญญา ผมจะหาต่างหูนั้นให้ได้"

*และเจ้าจะเจอว่า* ยมราชพูดช้า ๆ *ของที่เจ้าฝังไว้... ไม่ได้อยู่ตรงที่เจ้าบอก*

ภูมิสะดุ้ง "ไม่ได้อยู่ตรงนั้น?"

*เด็กผู้หญิงคนนั้น... จำผิดไปแล้ว* ยมราชพูด *ความตายทำให้ความทรงจำเพี้ยน*

ภูมิหลับตาลง เขารู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ

พรุ่งนี้ เขาจะต้องตามหาต่างหูคู่นั้น

ในที่ที่ไม่ใช่ใต้ต้นไม้หน้าโรงเรียน

พี่เบสนั่งลงข้างภูมิ มองดูโรงอาหารที่คึกคัก

"ภูมิ" พี่เบสพูด "พี่จะสอนมึงวิชาบวงสรวง เริ่มพรุ่งนี้"

"ที่ไหนครับพี่" ภูมิถาม

"วัดสะพาน" พี่เบสตอบ "ที่มึงเจอยายสมศรีนั่นแหละ"

มิ้นหันมา "พี่เบส หนูขอเรียนด้วยได้มั้ย"

"ได้สิ" พี่เบสยิ้ม "ใครอยากเข้าใจเทพ มาก็ได้"

ภูมิมองพี่เบส "พี่บูชาพระภูมิ ทำไมมาช่วยผมที่บูชายมราช"

"เพราะเทพทุกองค์เป็นพี่น้องกัน" พี่เบสพูด "พี่ภูมิก็เคารพยมราช"

ภูมิรู้สึกสบายใจ "ขอบคุณครับพี่"

"แค่จำไว้" พี่เบสตบไหล่ "อย่ากลัวผีจนหนี แบบคืนนี้"

มิ้นหัวเราะ "พี่เบส เขากลัวผีจริงดิ"

"กลัวก็กลัวสิ" ภูมิโต้ "แต่ผมคุยกับมันเพื่อช่วย"

ภูมิเดินกลับบ้านกับมิ้นตอนเย็น แดดอ่อนลงที่ขอบฟ้า

"ภูมิ" มิ้นพูด "เรื่องผีที่โรงอาหาร เธอจะหาต่างหูให้พี่ชายเธอจริงเหรอ"

"จริง" ภูมิตอบ "ผมสัญญาแล้ว"

"ถ้าหาไม่เจล่ะ" มิ้นถาม

"ผมก็จะบอกพี่ชายเธอว่า ได้ยินจากน้องสาว" ภูมิพูด "บางทีแค่การรู้ว่าเธอยังอยู่ ก็พอ"

มิ้นหยุดเดิน "เธอหมายความว่า ผีเด็กนั้น... อยากให้พี่ชายรู้ว่ายังอยู่?"

"ใช่" ภูมิตอบ "ต่างหูเป็นแค่ข้ออ้าง"

มิ้นยิ้ม "เธอเข้าใจผีมากกว่าที่คิดนะ"

"ผมแค่ฟัง" ภูมิพูด "ยมราชสอนผมว่า วิญญาณติดอยู่เพราะมีเรื่องค้างคา"

"งั้นเธอจะปลดเปลื้องเธอมั้ย" มิ้นถาม

"ผมจะพยายาม" ภูมิตอบ "พรุ่งนี้ผมไปหาต้นไม้หน้าโรงเรียน"

มิ้นเหลือบมองเขา "ฉันไปด้วยได้มั้ย"

"ได้สิ" ภูมิยิ้ม "มีเพื่อนไปด้วยดีกว่า"

มิ้นหยุดเดิน "แล้วพรุ่งนี้ เธอจะพาใครไปหาต่างหู"

"พาเธอด้วยสิ" ภูมิตอบ "มีเพื่อนไปง่ายกว่า"

มิ้นยิ้ม "ฉันไปแน่ จะได้เห็นว่าต่างหูของจริงอยู่ไหน"

"ท่านบอกว่าอยู่ที่อื่น" ภูมิพูด "แต่เราหาให้ได้"

ลมเย็นพัดผ่านมา พัดผมมิ้นปลิวไสว ภูมิมองตามองแล้วหันไปมองท้องฟ้า

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ผมมีเพื่อนที่เข้าใจแล้ว"

*และเจ้าจะมีอีก* ยมราชตอบ *เมื่อเจ้าพร้อม*

เสียงระฆังเล็กในกระเป๋ากางเกงของภูมิ ดังขึ้นพริบหนึ่ง

เขาหยิบออกมาดู ระฆังทองที่ได้จากชาติก่อน สั่นสะเทือนแม้ไม่มีลม

"ท่าน" ภูมิพูดในใจ "ระฆังนี้ดังทำไม"

*เพราะคนที่เจ้าจะหาต่างหูให้* ยมราชพูดช้า ๆ *กำลังจะมาหาเจ้าคืนนี้*

ภูมิสะดุ่ง "คืนนี้? ที่ไหน"

*ที่บ้านเจ้า* ยมราชตอบ *พี่ชายของเด็กผู้หญิงผี... เขาจะมา*

ภูมิก้มมองระฆังที่สั่นระงับลง ลมเย็นพัดมาเสียดแทรกแผ่นหลัง

เขาไม่รู้ว่าพี่ชายคนนั้นจะมาเพื่อขอบคุณ หรือเพื่อถามหาน้องสาวที่จากไป

แต่ภูมิรู้ว่า—คืนนี้ บ้านของเขา จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

> **จบบทที่ 7**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 8 — "พี่เบส รุ่นพี่ผู้พิทักษ์"**

> พี่เบสสอนภูมิวิชา 'บวงสรวง' — ผสมพิธีกรรมไทยโบราณเข้ากับระบบบุญสัมพันธ์

> ภูมิได้บัฟใหม่ แต่ยังคงขี้ขลาดกับผี

> และผีเด็กผู้หญิงจากโรงอาหาร... กลับมาอีกครั้ง

> เพราะต่างหูที่เธอฝังไว้ ไม่ได้อยู่ตรงที่เธอบอก

>

> *"บางครั้งสิ่งที่ตายไป... ยังมีเรื่องค้างคาให้คนเป็นต้องตามหา"*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]