คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

เช้าวันจันทร์ ภูมิตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลก เขารู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังจะมา เขารู้สึกว่าผีร้ายระดับเมืองกำลังจะมาที่โรงเรียน

"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ผีร้ายกำลังมา"

"ข้ารู้" ยมราชพูด "ผีร้ายระดับเมืองกำลังมาที่โรงเรียน ผีร้ายตัวนี้เป็นผีที่พระราหูเคยปล่อยไว้"

"พระราหูปล่อยผีร้ายอีกแล้ว"

"พระราหูไม่ได้ปล่อย" ยมราชพูด "พระราหูถอยแล้ว ผีร้ายตัวนี้เป็นผีที่หลงเหลือจากแผนเดิมของพระราหู ผีร้ายตัวนี้กำลังเคลื่อนตัวเอง"

"ผีร้ายตัวนี้แข็งแกร่งไหม"

"แข็งแกร่งมาก" ยมราชพูด "ผีร้ายตัวนี้เป็นผีระดับเมือง ผีร้ายตัวนี้มีพลังมากพอที่จะทำลายเมืองได้"

"ผมต้องไปโรงเรียน"

"เจ้าต้องไปโรงเรียน" ยมราชพูด "เจ้าต้องปกป้องคน"

ภูมิลุกขึ้น เขาแปรงฟัน ล้างหน้า เขามองกระจก เขาเห็นว่าเขาต้องเตรียมพร้อม

ภูมิเดินลงมากินข้าวเช้า แม่ของเขาทำข้าวต้มให้เขา

"ลูก" แม่พูด "ลูกดูเครียด"

"ลูกไม่เครียด" ภูมิตอบ "ลูกแค่มีเรื่องต้องทำ"

"เรื่องอะไร"

"เรื่องปกป้องคน" ภูมิตอบ

ภูมิกินข้าวเสร็จ เขาเดินออกจากบ้าน เขาเดินไปโรงเรียน เมื่อเขามาถึงโรงเรียน เขาเห็นลุงสมศักดิ์ยืนรออยู่ที่ประตู

"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "ผีร้ายระดับเมืองกำลังมา ผีร้ายตัวนี้มีพลังมาก"

"ผมรู้" ภูมิตอบ "ยมราชบอกผมแล้ว"

"ท่านต้องเตรียมทหารผี" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านต้องเตรียมประตูยมโลก"

"ผมเตรียมแล้ว" ภูมิตอบ

ภูมิเดินเข้าไปในสนาม เขาเปิดตาแห่งยมราช เขาเห็นผีร้ายระดับเมืองเดินเข้ามาในโรงเรียน ผีร้ายตัวนี้เป็นผีชายสูงใหญ่ ผมยาวสีดำ มือถือสายโซ่ ตาของมันลึกเหมือนหลุม

"ผีร้ายระดับเมือง" ภูมิพูดกับตัวเอง

ภูมิเปิดประตูยมโลก เขาจรดฝ่ามือที่มีรอยสีแดงคล้ำที่อากาศ เขาท่องคาถาเปิดประตู

"โอม ยมราช เทพแห่งความตาย ข้าขอเปิดประตูยมโลก เพื่อส่งวิญญาณที่หลงทางกลับสู่ที่พำนัก"

ประตูสีแดงคล้ำปรากฏขึ้นตรงหน้าของภูมิ ประตูสูงสามเมตร ประตูทำจากหินสีดำ บนประตูมีอักขระภาษาบาลีสมัยโบราณ ประตูเปิดออกช้าๆ เสียงของประตูดังกรีดร้องเหมือนเสียงคนตาย

ผีร้ายระดับเมืองเห็นประตู ผีร้ายระดับเมืองหยุด

"ประตูยมโลก" ผีร้ายระดับเมืองพูด "เจ้าเปิดประตูยมโลก"

"ใช่" ภูมิตอบ "ผมเปิดประตูยมโลก ผมจะส่งท่านไปยมโลก"

"เจ้าไม่สามารถส่งข้า" ผีร้ายระดับเมืองพูด "ข้าเป็นผีระดับเมือง ข้ามีพลังมาก"

"ผมไม่ได้ส่งท่านคนเดียว" ภูมิตอบ "ผมมีทหารผีหนึ่งร้อยนาย"

ภูมิเรียกทหารผีหนึ่งร้อยนาย ทหารผีทั้งหนึ่งร้อยนายปรากฏขึ้นเป็นวงกลม ทหารผีทุกตัวถืออาวุธ ทหารผีทุกตัวพร้อมสู้

"ทหารผีหนึ่งร้อยนาย" ผีร้ายระดับเมืองพูด "เจ้ามีทหารผีหนึ่งร้อยนาย"

"ใช่" ภูมิตอบ "ผมมีทหารผีหนึ่งร้อยนาย ผมมีประตูยมโลก ผมมีตาแห่งยมราช ผมมีทุกอย่างที่จะส่งท่านไปยมโลก"

ผีร้ายระดับเมืองโกรธ ผีร้ายระดับเมืองยกสายโซ่ขึ้น ผีร้ายระดับเมืองฟาดสายโซ่ลงที่พื้น พื้นสั่นสะเทือน ตึกเรียนสั่น

"ท่าน" ภูมิพูด "ผมไม่อยากสู้กับท่าน"

"เจ้าไม่อยากสู้" ผีร้ายระดับเมืองพูด "แต่ข้าอยากสู้"

"ท่านอยากสู้ทำไม"

"ข้าอยากสู้เพราะข้าเป็นผีร้าย" ผีร้ายระดับเมืองพูด "ข้าอยากทำลายทุกอย่าง"

"ท่านทำลายทุกอย่างไม่ได้" ภูมิตอบ "ผมจะส่งท่านไปยมโลก"

ภูมิสั่งทหารผี ทหารผีทั้งหนึ่งร้อยนายเดินเข้ามาล้อมรอบผีร้ายระดับเมือง ผีร้ายระดับเมืองฟาดสายโซ่ใส่ทหารผี ทหารผีบางตัวถูกฟาด ทหารผีบางตัวหลบได้

"ทหารผี จับตัวมัน" ภูมิสั่ง

ทหารผีทุกตัวจับตัวผีร้ายระดับเมือง ผีร้ายระดับเมืองดิ้น ผีร้ายระดับเมืองร้อง แต่ทหารผีทั้งหนึ่งร้อยนายแข็งแกร่งพอที่จะจับตัวผีร้ายระดับเมืองได้

"ปล่อยข้า" ผีร้ายระดับเมืองร้อง

"ผมจะไม่ปล่อยท่าน" ภูมิตอบ "ผมจะส่งท่านไปยมโลก"

ภูมิท่องคาถา พลังของประตูยมโลกไหลออกจากประตู พลังสีแดงคล้ำแผ่ขยายออกไปทั่วสนาม ผีร้ายระดับเมืองถูกพลังของประตูดูดเข้าไป ผีร้ายระดับเมืองดิ้น ผีร้ายระดับเมืองร้อง แต่ผีร้ายระดับเมืองถูกดูดเข้าไปในประตู

ในเวลาสามวินาที ผีร้ายระดับเมืองถูกดูดเข้าไปในประตูหมด

ภูมิท่องคาถาปิดประตู ประตูปิดลง เสียงของประตูดังกรีดร้องอีกครั้ง แล้วประตูหายไป

สนามเงียบ ไม่มีผีเหลือ

"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านส่งผีร้ายระดับเมืองไปยมโลก"

"ใช่" ภูมิตอบ "ผมส่งผีร้ายระดับเมืองไปยมโลก"

"ท่านไม่ได้ฆ่าผีร้ายระดับเมือง" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านแค่ส่งผีร้ายระดับเมืองไปยมโลก"

"ผมไม่อยากฆ่า" ภูมิตอบ "ผมอยากส่งผีไปยมโลก"

"ท่านทำได้ดี" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านเป็นขุนพลชั้นสูงแล้ว"

ภูมิเงียบ เขารู้สึกว่าบุญสัมพันธ์ของเขาเปลี่ยนไป เขารู้สึกว่าเขาขึ้นระดับห้า

"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกขึ้นระดับห้า"

"ใช่" ยมราชพูด "ลูกขึ้นระดับห้า ลูกเป็นขุนพลชั้นสูง"

"ลูกเป็นขุนพลชั้นสูง"

"ใช่" ยมราชพูด "ลูกเป็นขุนพลชั้นสูง ลูกมีทหารผีหนึ่งพันนาย ลูกมีประตูยมโลก ลูกมีตาแห่งยมราช ลูกพร้อมที่จะปกป้องคน"

"ลูกพร้อม" ภูมิพูด

"ดี" ยมราชพูด "ข้าพอใจลูก"

ภูมิเดินเข้าโรงเรียน เขาเดินเข้าห้องเรียน เขานั่งลงที่โต๊ะ เพื่อนร่วมห้องมองเขา แต่ไม่มีใครถามอะไร

ครูเข้าห้อง เริ่มสอน ภูมิฟังครูสอน แต่ใจของภูมิอยู่ที่อื่น ภูมิคิดถึงการที่เขาส่งผีร้ายระดับเมืองไปยมโลก ภูมิคิดว่าเขาเป็นขุนพลชั้นสูงแล้ว

เมื่อเลิกเรียน ภูมิเดินออกจากโรงเรียน เขาเดินไปที่ตลาด เขาเห็นยายสมศรียืนขายธูปอยู่ที่หน้าวัด

"ยายสมศรี" ภูมิพูด "ยายเป็นยังไงบ้าง"

"เฒ่าสบายดี" ยายสมศรีตอบ "ภูมิเป็นยังไงบ้าง"

"ผมเป็นขุนพลชั้นสูง" ภูมิตอบ

ยายสมศรียิ้ม "เฒ่ารู้ เฒ่าเห็นว่าภูมิเป็นขุนพลชั้นสูง เฒ่าเห็นว่าภูมิส่งผีร้ายระดับเมืองไปยมโลก"

"ยายเห็น"

"เฒ่าเห็นทุกอย่าง" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าเห็นว่าภูมิเป็นผู้บูชายมราชที่ดี เฒ่าเห็นว่าภูมิไม่ฆ่าแม้แต่ผีร้ายระดับเมือง เฒ่าเห็นว่าภูมิเลือกที่จะส่งผีไปยมโลก"

"ยายเห็น"

"เฒ่าเห็น" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าเห็นว่าภูมิเป็นผู้บูชายมราชที่เฒ่าภูมิใจ"

"ยายภูมิใจในตัวผม"

"เฒ่าภูมิใจในตัวเจ้า" ยายสมศรีตอบ

ภูมิยิ้ม เขาเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองฝ่ามือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือ รอยสีแดงคล้ำชัดเจน

"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกเป็นขุนพลชั้นสูงแล้ว"

"ใช่" ยมราชพูด "ลูกเป็นขุนพลชั้นสูง ลูกปกป้องคนได้ ลูกช่วยผีที่ถูกลืมได้ ลูกทำในสิ่งที่ลูกควรทำ"

"ลูกจะทำต่อไป"

"ดี" ยมราชพูด "ข้าพอใจลูก"

ภูมินอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว

ในความฝัน ภูมิเห็นแม่น้ำยมโลก แม่น้ำไหลเชี่ยว ภูมิเห็นผีร้ายระดับเมืองลอยอยู่ในแม่น้ำ ผีร้ายระดับเมืองนิ่ง ผีร้ายระดับเมืองสงบ

"ยมราช" ภูมิพูดในฝัน "ผีร้ายระดับเมืองสงบแล้ว"

"ใช่" ยมราชพูด "ผีร้ายระดับเมืองสงบแล้ว ผีร้ายระดับเมืองอยู่ในยมโลกแล้ว"

"ดี" ภูมิพูด

ภูมิตื่นขึ้น เขามองเพดาน เขาคิดถึงการที่เขาส่งผีร้ายระดับเมืองไปยมโลก เขาคิดว่าเขาเป็นขุนพลชั้นสูงแล้ว

ภูมิเป็นขุนพลชั้นสูง ภูมิพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะมา

และสิ่งที่กำลังจะมา คือสวรรค์

ภูมิเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองเพดาน เขาคิดถึงการที่เขาส่งผีร้ายระดับเมืองไปยมโลก เขาคิดว่าเขาเป็นขุนพลชั้นสูงแล้ว เขาคิดว่าเขาพร้อมที่จะปกป้องเมือง เขาคิดว่าเขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับสิ่งที่กำลังจะมา เขาคิดว่าสิ่งที่กำลังจะมาคือสวรรค์ เขาคิดว่าพระอินทร์จะเรียกเขาไปสวรรค์ เขาคิดว่าเขาจะต้องไปสวรรค์ เขาคิดว่าเขาจะต้องเจรจากับพระอินทร์ เขานอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว ในความฝัน ภูมิเห็นสวรรค์อีกครั้ง พระอินทร์ยืนอยู่ที่ปลายถนน พระอินทร์ยิ้ม พระอินทร์ยกมือขึ้น แสงสีทองส่องลงมาที่ตัวของภูมิ ภูมิรู้สึกว่าพระอินทร์กำลังเรียกเขาไปสวรรค์ — เขาจะไปหรือไม่?

> **จบบทที่ 40**