คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมิตื่นตอนหกโมงเช้า เขาฝันถึงคนร้อยคนอีกครั้ง แต่คราวนี้คนร้อยคนไม่ได้ยืนนิ่ง คนร้อยคนเดินเข้ามาหาเขา
คนร้อยคนเดินเข้ามาแล้วพูดว่า "เราเข้าใจแล้ว"
ภูมิตื่น เขารู้ว่าฝันนี้ไม่ใช่ฝันธรรมดา ฝันนี้เป็นฝันที่ยมราชส่งให้
"ยมราชครับ"
"ฝันเมื่อคืนคืออะไร"
"ฝันเมื่อคืนคือสัญญาณ" ยมราชตอบ "คนเริ่มเข้าใจ"
"กี่คน"
"ข้าไม่บอก" ยมราชตอบ "เจ้าจะรู้เมื่อถึงเวลา"
ภูมิออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า วันนี้เขาจะไปโรงเรียน แต่ก่อนไปโรงเรียน เขาจะแวะที่ร้านก๋วยเตี๋ยวของแม่
ร้านก๋วยเตี๋ยวเปิดตั้งแต่หกโมงเช้า ลูกค้าเริ่มทยอยมา ภูมิเดินเข้าร้าน เขาเห็นแม่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์
"แม่ครับ"
แม่ยิ้มทักทาย "กินก๋วยเตี๋ยวไหม"
ภูมิมาช่วย
แม่ถาม
ภูมิช่วยพูดกับลูกค้า
แม่มองภูมิ แล้วพยักหน้า
ภูมิยืนข้างๆ แม่ เมื่อลูกค้ามาสั่งก๋วยเตี๋ยว ภูมิจะพูดกับลูกค้า
ลูกค้าคนแรกเป็นผู้หญิงอายุสี่สิบ สวมเสื้อสีแดง ผมสั้น
ลูกค้าคนแรกสั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อน้ำใส
"ครับ" ภูมิตอบ "ป้าครับ ป้ารู้จักยมราชไหม"
ลูกค้าทำหน้าสงสัย ลูกค้าถามว่าใช่เทพแห่งความตายไหม
"ครับ" ภูมิตอบ "ป้ารู้ไหมว่ายมราชไม่ได้ฆ่าคน"
ลูกค้าเงียบ
ลูกค้าถาม
ภูมิตอบ ภูมิตอบ "ยมราชแค่บอกคนว่าความตายมีความหมาย ยมราชอยู่ข้างๆ คนตาย ไม่ได้ฆ่าคน"
ลูกค้าถามต่อ
ภูมิตอบว่าไม่มีใครฆ่าคน คนตายเพราะถึงเวลา ยมราชแค่บอกว่าถึงเวลาแล้ว
ลูกค้านิ่ง
ลูกค้าถามว่าทำไมคนกลัวยมราช
ภูมิตอบว่าคนกลัวเพราะไม่เข้าใจ ภูมิตอบ คนกลัวสิ่งที่ไม่เข้าใจ ถ้าเข้าใจจะไม่กลัว
ลูกค้ายิ้ม
ลูกค้าชม
ภูมิยิ้มขอบคุณ ภูมิขอให้ลูกค้าลองคิดเรื่องยมราช
ลูกค้าพยักหน้า แล้วเดินจากไป
ลูกค้าคนที่สองเป็นผู้ชายอายุหกสิบ สวมเสื้อคอกระเช้า ผมขาว
ลูกค้าคนที่สองสั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อน้ำตก
"ครับ" ภูมิตอบ "ลุงครับ ลุงรู้จักยมราชไหม"
ลุงรู้จัก ลุงบอกว่ายมราชเป็นเทพแห่งความตาย
"ลุงกลัวยมราชไหม"
ลุงนิ่งไปสิบวินาที
ลุงไม่กลัว ลุงอายุหกสิบแล้ว เห็นคนตายมามาก รู้ว่ายมราชเป็นเทพที่ทำงานหนัก
ภูมิมองลุง
ภูมิถาม
ลุงคิดว่ายมราชรับคนตาย ยมราชไม่ได้ฆ่าคน รับคนตายไปดูแล
ภูมิถาม
ลุงนิ่ง
ลุงไม่รู้ ลุงไม่รู้ว่าคนตายไปไหน แต่เชื่อว่าไปอยู่ที่ดี
ภูมิถาม
ลุงเห็นคนตายแล้วไม่เจ็บปวด คนตายหลับตาแล้วไม่ลืม ดูสงบ ลุงเชื่อว่าไปอยู่ที่ดี
ภูมิพยักหน้า
ภูมิบอกลุงว่าตัวเองเลือกยมราช
ลุงมองภูมิ
ลุงเตือน
ภูมิรับทราบ ภูมิตอบ "แต่ผมยอมรับได้"
ภูมิถาม
ภูมิตอบเพราะยมราชไม่ได้ฆ่าคน ยมราชแค่บอกคนว่าความตายมีความหมาญ ภูมิเชื่อว่าความตายมีความหมาย
ลุงยิ้ม
ลุงชม "ลุงขอช่วยโฆษณาให้ เดี๋ยวลุงไปบอกคนที่วัดว่ามีเด็กคนหนึ่งเลือกยมราช แล้วเด็กคนนั้นก็ไม่ได้ร้ายกาจ"
ภูมิขอบคุณ
ลุงพยักหน้า แล้วเดินจากไป
ตอนสิบโมงเช้า ภูมิต้องไปโรงเรียน เขาบอกแม่ว่าเขาจะกลับมาช่วยอีกตอนเย็น
แม่พยักหน้า
"แม่ครับ"
"แม่พูดกับลูกค้าเยอะไหม"
"แม่พูด" แม่ตอบ "แม่พูดกับลูกค้าหลายคน แล้วลูกค้าบางคนก็ฟัง"
"แม่คิดยังไง"
"แม่คิดว่ายมราชไม่ได้ร้ายกาจ" แม่ตอบ "แม่เห็นลูกชายแม่เลือกยมราช แล้วลูกชายแม่ก็ไม่ได้ร้ายกาจ"
ภูมิยิ้ม แล้วเดินออกจากร้าน
ตอนเที่ยง ภูมิไปโรงเรียน เจนั่งที่เดิม มิ้นนั่งที่เดิม เด็กสามคนที่ไปหายายสมศรีเมื่อวานยืนรออยู่ที่ประตู
"ภูมิ" เด็กคนหนึ่งเรียก
"เราไปหายายสมศรีเมื่อวาน"
"แล้วยายเล่าอะไรให้พวกคุณฟัง"
"ยายเล่าเรื่องคนตาย" เด็กคนแรกพูด "ยายเล่าเรื่องพ่อแม่ของเราที่ตาย แล้วยายเล่าเรื่องยมราชที่อยู่ข้างๆ พ่อแม่ของเรา"
"แล้วพวกคุณคิดยังไง"
"เราคิดว่ายมราชไม่ได้ร้ายกาจ" เด็กคนที่สองพูด "เราคิดว่ายมราชเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนตาย"
"แล้วพวกคุณจะเลือกยมราชไหม"
เด็กสามคนเงียบ
"เรายังเลือกไม่ได้" เด็กคนที่สามพูด "แต่เราเริ่มเข้าใจ และเราจะบอกคนอื่นว่ายมราชไม่ได้ร้ายกาจ"
ภูมิพยักหน้า
ภูมิขอบคุณ
"อย่าขอบคุณ" เด็กคนแรกพูด "เราทำเพราะเราอยากทำ ไม่ใช่เพราะมึงขอ"
ภูมิยิ้ม
ตอนบ่าย ภูมิกลับบ้าน เขาเดินผ่านวัด เขาเห็นต้นไทรใหญ่ที่ปลายบันได เขาหยุดมองต้นไทร
"ยมราชครับ"
"ผมพูดกับคนสองคนที่ร้านก๋วยเตี๋ยว"
"ข้ารู้"
"คนหนึ่งคนยังลังเล คนหนึ่งคนเริ่มเข้าใจ"
"ข้ารู้"
"แล้วดอกจันจะเพิ่มไหม"
"จะเพิ่ม" ยมราชตอบ "เมื่อคนเข้าใจ ดอกจันจะเพิ่ม"
"แล้วกี่คนต้องเข้าใจก่อนภารกิจสำเร็จ"
"ข้าไม่บอก" ยมราชตอบ "เจ้าจะรู้เมื่อถึงเวลา"
ภูมิพยักหน้า
ตอนเย็น ภูมิกลับไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยว แม่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ลูกค้าทยอยมา
ภูมิยืนข้างๆ แม่ เมื่อลูกค้ามาสั่งก๋วยเตี๋ยว ภูมิจะพูดกับลูกค้า
ลูกค้าคนที่สามเป็นผู้หญิงอายุสามสิบ สวมเสื้อสีขาว ผมยาว
"ก๋วยเตี๋ยวเย็นตาโฟค่ะ"
"ครับ" ภูมิตอบ "พี่ครับ พี่รู้จักยมราชไหม"
พี่ทำหน้าสงสัย ลูกค้าถามว่าใช่เทพแห่งความตายไหม
"ครับ" ภูมิตอบ ภูมิถาม
พี่นิ่งไปสิบวินาที
พี่ไม่รู้ พี่ไม่เคยคิดเรื่องนี้
ภูมิถาม
พี่นิ่ง
พี่เคยเห็น พี่เห็นพ่อตายตอนอายุสิบห้า
ภูมิถาม
พี่นิ่งไปสามสิบวินาที
พี่กลัว พี่กลัวว่าพ่อจะไปไหน อยู่คนเดียว ไม่มีใครดูแล
ภูมิถาม
พี่นิ่ง
พี่ยังกลัว พี่เริ่มเข้าใจว่าความตายไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด
ภูมิถาม
พี่เห็นแม่ตายเมื่อปีที่แล้ว แม่พี่ตายตอนอายุเจ็ดสิบ ตายสงบ ไม่เจ็บปวด ยิ้มก่อนตาย
ภูมิถาม
พี่ไม่รู้ พี่คิดว่าแม่ไปอยู่ที่ดี
ภูมิบอกพี่
พี่มองภูมิ
ภูมิถาม
ภูมิอยากรู้ว่าคนตายไปไหน ภูมิอยากรู้ว่าพ่ออยู่ที่ไหน
พี่นิ่ง
พี่ถาม
ภูมิบอก
พี่มองภูมิ แล้วยิ้ม
พี่พูดกับภูมิ พี่จะบอกแม่ในฝันว่าลูกชายของแม่ไม่ได้ร้ายกาจ
ภูมิขอบคุณ
พี่พยักหน้า แล้วเดินจากไป
ภูมิช่วยแม่ขายก๋วยเตี๋ยวจนถึงสี่ทุ่ม เขาช่วยพูดกับลูกค้าอีกสามคน ลูกค้าสองคนเริ่มเข้าใจ ลูกค้าหนึ่งคนยังลังเล
ตอนปิดร้าน ภูมิช่วยแม่เก็บโต๊ะ แม่พูดกับภูมิ
"แม่ครับ"
"แม่เหนื่อยไหม"
แม่เหนื่อย แม่ดีใจที่ลูกช่วย
"แม่คิดยังไงกับยมราช"
แม่นิ่งไปสามสิบวินาที
แม่เริ่มเข้าใจ แม่เริ่มเข้าใจว่ายมราชไม่ได้ร้ายกาจ ยังไม่ได้เลือกยมราช แต่เริ่มเข้าใจ
ภูมิพยักหน้า
เขาเดินกลับบ้านกับแม่
แดดเย็นเปลี่ยนเป็นสีม่วง ท้องฟ้าเริ่มมืด
เขาเดินถึงบ้านตอนห้าโมงเย็น ภูมิอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อ แล้วนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว
เขาเปิดบัญชีบาปบุญ ตัวอักษรสีซีดเรียงเป็นแถวยาว ดอกจันทองเพิ่มขึ้นห้าดวง
รวมเป็นสิบเก้าดวง
"ยมราชครับ"
"ดอกจันเพิ่มห้าดวง"
"ข้ารู้"
"คนที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเริ่มเข้าใจ"
"ใช่" ยมราชตอบ "คนที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเริ่มเข้าใจ แล้วคนจะเริ่มเข้าใจมากขึ้น"
"แล้วคนร้อยคนจะครบไหม"
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่ข้ารู้ว่าเจ้าทำดีที่สุดแล้ว"
แม่นิ่ง
"แม่" ภูมิรอ
แม่ยิ้มอีกครั้ง แม่ยิ้มทั้งที่น้ำตาเริ่มเอ่อ
"แม่ดีใจ" แม่พูด "แม่ดีใจที่ลูกชายแม่เติบโตเป็นคนที่อยู่ข้างๆ คนอื่น ไม่ใช่คนที่หนีคนอื่น"
แม่เช็ดน้ำตา
"แม่ครับ" ภูมิถาม "แม่เคยคิดไหมว่าถ้าพ่อยังอยู่ พ่อจะเลือกเทพองค์ไหน"
แม่นิ่ง
"แม่ไม่เคยคิด" แม่ตอบ "แต่แม่คิดว่าพ่อคงเลือกพระภูมิ เพราะพ่อเป็นคนที่รักบ้าน"
"แล้วพระภูมิกับยมราชต่างกันไหม"
แม่ยิ้ม
"ต่าง" แม่ตอบ "พระภูมิดูแลคนเป็น ยมราชดูแลคนตาย แต่ทั้งสององค์ดูแลคนเหมือนกัน"
ภูมิพยักหน้า
"แม่ครับ"
"พูด"
"ถ้าพ่ออยู่กับยมราช พ่อก็ไม่ได้อยู่คนเดียว"
แม่นิ่ง
"แม่รู้" แม่ตอบ "แม่รู้ว่าพ่อไม่ได้อยู่คนเดียว แม่เริ่มเข้าใจแล้ว"
แม่จับมือภูมิ
"แล้วแม่ก็ไม่ต้องอยู่คนเดียวด้วย" แม่พูด "แม่มีลูกชายที่อยู่ข้างๆ แม่"
ภูมิกับแม่นั่งเงียบๆ ด้วยกัน ไม่มีใครพูดอะไร
แสงแดดเย็นสีส้มส่องเข้ามาทางหน้าต่าง
ภูมิหลับตา
เขาไม่ได้ฝัน เขานอนหลับ
ก่อนหลับ เขาได้ยินเสียงเบาๆ ในหัว เสียงที่ไม่ใช่ยมราช เสียงที่เขาไม่รู้จัก เสียงที่บอกว่า "เจ้าทำดีแล้ว ภูมิ"
ภูมิไม่รู้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร แต่เสียงนั้นอบอุ่นเหมือนเสียงพ่อ ขนที่แขนลุกซู่ซ่า ลมหายใจเบาลง
ภูมิหลับ
เขาฝันถึงพ่อ พ่อยืนอยู่ท่ามกลางดวงไฟสีทอง พ่อยิ้ม พ่อไม่ได้พูดอะไร แต่ภูมิรู้ว่าพ่อพูดว่า "พ่อภูมิใจ"
แล้วพ่อก็หายไป
ภูมิตื่นขึ้นมาตอนเช้า ร่างกายเบา พลังงานเต็ม มือข้างหนึ่งจับแน่นกับผ้าห่ม อีกข้างวางอยู่ข้างๆ ราวกับมีคนมานั่งข้างๆ เมื่อครู่ที่แล้ว ภารกิจใกล้สำเร็จแล้ว
เหลืออีกสองวัน
และดอกจันทองเริ่มสว่างทั้งสิบเก้าดวง
> **จบบทที่ 53**