คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ข่าวเด็กหายตัวไปในโรงเรียนแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ตำรวจมาถึงภายในชั่วโมง เจ้าหน้าที่เดินสำรวจทุกซอกทุกมุม แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ ภูมิยืนอยู่มุมหนึ่งของสนาม มองดูตำรวจทำงาน ตาแห่งยมราชของเขามองเห็นมวลความมืดที่ลอยอยู่เหนือโรงเรียน — มันหายไปแล้ว แต่ร่องรอยยังอยู่
"ภูมิ" เจวิ่งเข้ามา "มึงรู้อะไรไหม!"
"ผมรู้" ภูมิตอบ "พระราหูจับเขาไป"
"พระราหู!" เจอ้าปากค้าง "ทำไม!"
"เพื่อล่อผม" ภูมิตอบ "เขารู้ว่าผมจะตามไป"
"แล้วมึงจะตาม?" เจถาม
"ผมต้องตาม" ภูมิตอบ "เด็กคนนั้นไม่ได้ทำอะไรผิด"
เจเงียบ เขาไม่เคยเห็นภูมิเด็ดขาดแบบนี้
*อย่าเพิ่ง* ยมราชพูดในหัว *พระราหูกำลังรอเจ้าตามไป*
"ทำไมท่านถึงบอกอย่าเพิ่ง" ภูมิถามในใจ
*เพราะเด็กที่หายไป ไม่ได้ถูกจับไปตาย* ยมราชตอบ *เขาถูกจับไปเป็นตัวประกัน*
"ตัวประกัน?"
*พระราหูต้องการให้เจ้าไปหาเขา* ยมราชตอบ *ถ้าเจ้าไปตอนนี้ เขาจะฆ่าเด็กคนนั้นให้เจ้าดู*
ภูมิรู้สึกหนาว "แล้วผมต้องทำยังไง"
*รอ* ยมราชตอบ *รอให้เขาใจเย็น*
"รอได้นานแค่ไหน" ภูมิถาม
*จนกว่าเจ้าจะพร้อม* ยมราชตอบ *และจนกว่าเด็กคนนั้นจะปลอดภัย*
ภูมิถอนหายใจ เขานั่งลงบนม้านั่งในสนาม
"เจ" ภูมิเรียก
"อะไร" เจนั่งข้างๆ
"นายรู้ไหม ยมราชให้ภารกิจผม" ภูมิพูด
"ภารกิจอะไร" เจถาม
"ตามหาวิญญาณที่หลงทาง หนึ่งพันดวง" ภูมิตอบ
"หนึ่งพัน!" เจตกใจ "มึงต้องตามหาผีหนึ่งพันตัว!"
"ไม่ใช่ตามหา" ภูมิตอบ "แต่ละดวงที่หลงทาง คือวิญญาณที่ตายแล้วแต่ไม่ยอมไป เขาติดอยู่ในโลกนี้ เพราะเขายังมีเรื่องค้างคาใจ"
"แล้วมึงตามหาทำไม" เจถาม
"เพื่อนำทางพวกเขาไปยังยมโลก" ภูมิตอบ "ให้เขาพักผ่อน"
"หนึ่งพันดวง" เจพึมพำ "มึงทำไม่ได้แน่"
"ผมต้องทำ" ภูมิตอบ "นั่นคือภารกิจของศิษย์ยมราช"
เจเงียบ เขามองภูมิ แล้วก็รู้สึกว่าภูมิไม่ใช่เด็กธรรมดา
"มึงเปลี่ยนไปจริงๆ" เจพูด
"เปลี่ยนยังไง" ภูมิถาม
"ก่อนหน้านี้ มึงพูดเรื่องยมราชแบบขี้ขลาด" เจตอบ "แต่ตอนนี้ มึงพูดแบบคนที่รับผิดชอบ"
"เพราะผมเป็นศิษย์ของท่าน" ภูมิตอบ
*ดี* ยมราชพูด *เจ้ารู้หน้าที่ของเจ้า*
"ครับท่าน" ภูมิตอบในใจ
"ภูมิ" มิ้นเดินเข้ามา "ฉันได้ยินเรื่องเด็กหาย"
"อืม" ภูมิตอบ "พระราหูจับเขาไป"
"พระราหู!" มิ้นตกใจ "แล้วเจ้าจะทำยังไง"
"รอ" ภูมิตอบ "ยมราชบอกให้รอ"
"ต้องรอนานแค่ไหน" มิ้นถาม
"จนกว่าเด็กจะปลอดภัย" ภูมิตอบ
มิ้นนั่งลงข้างภูมิ "ฉันจะช่วย"
"ช่วยอะไร" ภูมิถาม
"ช่วยตามหาเด็ก" มิ้นตอบ "แสงพระอาทิตย์ของฉันมองทะลุได้ ถ้าเด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ แสงของเขาจะส่องออกมา"
"พระอาทิตย์เห็นชีวิตได้" ภูมิตอบ "ใช่ พระอาทิตย์เป็นเทพแห่งแสงสว่าง"
"แล้วตาแห่งยมราชของเจ้าล่ะ" มิ้นถาม "มันเห็นอะไร"
"เห็นวิญญาณ" ภูมิตอบ "เห็นคนที่ตายแล้ว เห็นคนที่กำลังจะตาย"
"แล้วเด็กคนนี้" มิ้นถาม "เขามีชีวิตอยู่หรือไม่"
ภูมิเงียบ เขาใช้ตาแห่งยมราชมองไปที่โรงเรียน
"เขามีชีวิตอยู่" ภูมิตอบ "แต่แสงของเขากำลังจางลง"
"จางลง!" มิ้นตกใจ "แปลว่าอะไร"
"แปลว่าเวลาของเขาเหลือน้อย" ภูมิตอบ "พระราหูกำลังดูดชีวิตเขา"
"เราต้องช่วยเขา!" มิ้นลุกขึ้น
"รอ" ภูมิลากมือมิ้นลงนั่ง "ถ้าเราไปตอนนี้ พระราหูจะฆ่าเขา"
"แล้วเรารอไปทำไม" มิ้นถาม
"เพราะยมราชบอกว่าเด็กคนนั้นจะปลอดภัยถ้าเรารอ" ภูมิตอบ
*ใช่* ยมราชตอบ *เมื่อพระราหูเห็นว่าเจ้าไม่ตามมา เขาจะปล่อยเด็กคนนั้น*
"ทำไม"
*เพราะเด็กคนนั้นไม่มีค่าต่อแผนของมัน* ยมราชตอบ *พระราหูจับเขาไปแค่เพื่อล่อเจ้า ถ้าเจ้าไม่มา เขาก็ไม่มีประโยชน์*
ภูมิเข้าใจ "มิ้น พระราหูจะปล่อยเด็กคนนั้น"
"ปล่อย!" มิ้นตกใจ "แล้วเรารอได้ไหม"
"เรารอ" ภูมิตอบ
ภูมิ มิ้น และเจนั่งรอที่ม้านั่งในสนาม ตำรวจยังคงสำรวจอยู่ เวลาผ่านไปชั่วโมง สองชั่วโมง
ตอนค่ำ แสงของเด็กคนนั้นในตาแห่งยมราชของภูมิเริ่มสว่างขึ้น
"ท่าน" ภูมิพูดในใจ "แสงของเขาสว่างขึ้น"
*เขาปลอดภัย* ยมราชตอบ *พระราหูปล่อยเขาแล้ว*
"ปล่อยแล้ว" ภูมิตอบเสียงดัง
"อะไร" เจถาม
"เด็กคนนั้นปลอดภัย" ภูมิตอบ "พระราหูปล่อยเขาแล้ว"
"ปล่อย!" มิ้นตกใจ "แล้วเขาอยู่ไหน"
"อยู่ในห้องเก็บของ" ภูมิตอบ "ชั้นบน ห้องที่ล็อก"
เจลุกขึ้น "กูไปบอกตำรวจ!"
เจวิ่งไปหาตำรวจ ตำรวจตามเขาไปที่ห้องเก็บของ เปิดประตูออก เด็กชายอายุสิบขวบนั่งอยู่ในมุมห้อง ตัวสั่น ตาปรือ
"เด็กคนนี้!" ตำรวจตะโกน
ภูมิยิ้ม เขารู้ว่ายมราชพูดถูก
*ภารกิจแรกของเจ้า* ยมราชพูด *ตามหาวิญญาณที่หลงทาง*
"ผมจะเริ่มยังไงท่าน" ภูมิถามในใจ
*จากคนรอบข้าง* ยมราชตอบ *วิญญาณที่หลงทางมีอยู่รอบตัวเจ้า*
"รอบตัวผม?"
*ในตลาด ในวัด ในโรงเรียน* ยมราชตอบ *ทุกที่มีวิญญาณที่หลงทาง*
ภูมิเข้าใจ เขาหันไปหามิ้นและเจ
"ผมจะเริ่มภารกิจ" ภูมิพูด
"ภารกิจอะไร" เจถาม
"ตามหาวิญญาณที่หลงทาง" ภูมิตอบ "หนึ่งพันดวง"
"หนึ่งพัน!" เจตกใจ "มึงบ้าเหรอ"
"ไม่บ้า" ภูมิตอบ "นั่นคือหน้าที่ของผม"
มิ้นมองภูมิ แล้วก็ยิ้ม "ฉันจะช่วย"
"ช่วยอะไร" ภูมิถาม
"ช่วยหาวิญญาณ" มิ้นตอบ "ให้แสงพระอาทิตย์ของฉันส่องไปที่วิญญาณ ธาตุจะมองเห็นทาง"
"พระอาทิตย์นำทางวิญญาณได้" ภูมิตอบ "ใช่ เพราะแสงสว่างทำให้ความมืดอ่อนแอ"
เจมองทั้งสองคน แล้วก็ถอนหายใจ "กูไม่เข้าใจโลกของพวกมึง"
"ไม่เป็นไร" ภูมิตอบ "นายแค่อยู่ตรงนี้ก็พอ"
*บุญสัมพันธ์* ยมราชพูด *ยี่สิบเก้า*
"ครับท่าน" ภูมิตอบ
ภูมิลุกขึ้น เดินกลับบ้าน แสงจันทร์ส่องสว่าง ตาแห่งยมราชของเขามองเห็นวิญญาณเร่ร่อนจำนวนมากที่เดินตามเขาไป
ภาพที่เขาเคยมองไม่เห็นซ้อนทับอยู่บนถนนสายเดิม ชายชรานั่งกอดเข่าข้างป้ายรถเมล์ เด็กหญิงยืนเฝ้ากระเป๋านักเรียนที่ไม่มีเจ้าของ หญิงวัยกลางคนเดินวนอยู่หน้าร้านซึ่งปิดกิจการไปหลายปี ไม่มีดวงไหนส่งเสียง แต่ทุกดวงหันมามองตราสีแดงคล้ำบนฝ่ามือของภูมิ ราวกับรู้ว่าคนที่พาพวกเขากลับบ้านมาถึงแล้ว ภูมิเริ่มเข้าใจว่าหนึ่งพันไม่ใช่ตัวเลขที่ยมราชตั้งขึ้นเพื่อข่มขวัญ มันคือคนหนึ่งพันคนซึ่งยังติดอยู่กับคำขอโทษ คำสัญญา หนี้สิน และความคิดถึง หากเขารีบร้อนผลักทุกดวงผ่านทางยมโลก ภารกิจก็อาจสำเร็จเร็ว แต่คนเหล่านั้นจะจากไปพร้อมเรื่องค้างคา เขาจึงจดตำแหน่งของแต่ละดวงลงในบัญชีบาปบุญ แล้วตั้งใจว่าจะกลับมาฟังทีละคน การนำทางผู้ตายไม่ใช่การออกคำสั่ง มันคือการยอมเสียเวลารับฟังสิ่งที่คนเป็นเคยไม่มีเวลาฟัง
ระหว่างทาง เขาแวะที่วัดเล็กๆ ใกล้บ้าน เพื่อจุดธูปให้คุณตา เขานั่งคุกเข่าลงหน้าพระพุทธรูป แล้วก็เปลี่ยนไปจุดธูปให้ยมราชแทน ควันแดงคล้ำลอยขึ้น ยมราชปรากฏในหัวเขา
*เจ้าทำถูกแล้ว* ยมราชพูด *การจุดธูปไม่ใช่การบูชาเทพองค์เดียว แต่มันเป็นการแสดงความเคารพ*
"ผมเคารพทุกเทพ" ภูมิตอบ "แต่ผมเลือกท่าน"
*และข้าภูมิใจในตัวเจ้า* ยมราชตอบ
ภูมิเดินต่อไป เขามองเห็นผีหญิงสาวยืนอยู่ใต้ต้นไม้ เธอร้องไห้ เขาหยุดเดิน
"เธอเป็นอะไร" ภูมิถาม
ผีหญิงสาวหันมามองเขา เธอตกใจที่มีคนมองเห็นเธอ
"เธอมองเห็นฉัน!" เธอพูด
"ผมมองเห็น" ภูมิตอบ "ด้วยตาแห่งยมราช"
"แล้วเธอ..." ผีหญิงสาวถาม "เธอจะนำทางฉันไหม"
"นำทางไหน" ภูมิถาม
"ไปหายมราช" เจ้าตอบ "ข้าตายมาเจ็ดปีแล้ว แต่ข้ายังไม่ยอมไป"
"ทำไม" ภูมิถาม
"เพราะฉันรอคนรัก" เธอตอบ "เขาสัญญาว่าจะตามฉันไป"
ภูมิรู้สึกใจสั่น เขานึกถึงมิ้น
"เขาตามเธอไปหรือยัง" ภูมิถาม
"ยัง" เธอตอบ "เขายังมีชีวิตอยู่"
"แล้วเจ้าต้องรอไปทำไม" ภูมิตอบ "ถ้าเขายังมีชีวิต เจ้าควรไปหายมราช"
"แต่สัญญา..." เธอร้องไห้
"สัญญาไม่ได้บังคับให้เธอตาย" ภูมิตอบ "เธอตายแล้ว เขายังมีชีวิต เขาจะตามเธอไปเมื่อถึงเวลาของเขา"
ผีหญิงสาวเงียบ เธอคิด
"เธอพูดถูก" เธอพูด "ฉันควรไป"
"ผมจะนำทางเธอ" ภูมิตอบ
ภูมิใช้วิญญาณของเขา ส่งแสงแดงคล้ำไปที่ผีหญิงสาว แสงนั้นส่องทางให้เธอ เธอยิ้มให้ภูมิ แล้วก็เดินตามแสงนั้นไป
*หนึ่ง* ยมราชพูด *เจ้านำทางวิญญาณดวงแรก*
"หนึ่ง" ภูมิตอบ "อีกเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดวง"
*เจ้าจะทำได้* ยมราชตอบ *ทีละดวง*
ภูมิเดินต่อ เขารู้ว่าเขาเพิ่งเริ่มต้น และมันจะยาวนาน
แต่เขาก็พร้อม
> **จบบทที่ 26**