คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ค่ำนั้นฝนตกปรอยๆ ตรงหน้าต่างห้องนอนของภูมิ หยดน้ำเกาะกระจกเป็นเส้นเล็กๆ ไหลลงช้ามากราวกับเวลาที่เดินถอยหลัง

ภูมินั่งพับขาครึ่งบนเตียง ธูปหนึ่งดอกเสียบอยู่ในขวดน้ำแก้วที่เขายึดเป็นกระถางชั่วคราว ควันลอยขึ้นบางเบา หอมหวนแบบขอมดำเก่าๆ ที่ยายสมศรีให้มาตอนเดินผ่านตลาด

"ท่านยมราช" ภูมิพึมพำ น้ำเสียงแห้งเพราะเพิ่งตื่นมาไม่นาน "ผมคุยกับท่านเมื่อไหร่ก็ได้ใช่มั้ยวะ"

เงียบไปครู่หนึ่ง

แล้วเสียงก็ดังขึ้นในหัว เย็นเยียบเหมือนน้ำในบ่อลึกที่ไม่มีวันตื้น

*เจ้ายังใหม่นัก ลูกศิษย์วัดคนน้อย*

ภูมิยิ้มกว้าง "ท่านก็ยังจำได้นะ ว่าผมเคยเป็นศิษย์วัด"

*ข้าไม่เคยลืมกรรมใดที่เคยกราบไหว้ข้า แม้เจ้าจะเกิดมาใหม่ก็ตาม* เสียงนั้นหยุดชั่ววูบ พอน้ำเสียงกลับมาก็เปลี่ยนจังหวะเป็นอะไรที่หนักขึ้น *แต่คืนนี้ ข้าจะบอกเรื่องที่เจ้าไม่เคยรู้*

ภูมิหยุดจิบน้ำเย็น เขาหวังว่าจะเป็นเรื่องดีๆ สักเรื่อง

*ในแผ่นดินสยามนี้ คนกล่าวว่า บูชาพระพุทธกันทั้งแผ่นดิน*

"ใช่ครับ" ภูมิพยักหน้า "ผมเดินผ่านวัดไหนก็มีคนจุดธูปหมด คนสวดมนต์กันดังไปทั่ว"

*เจ้าเห็นธูป เจ้าเห็นควัน เจ้าเห็นคนก้มหน้าก้มตา* ยมราชพูดช้าๆ *แต่เจ้ารู้ไหม... ว่าคนที่ 'บูชาพระพุทธจริงๆ' ในใจ มีเพียงห้าเปอร์เซ็นต์*

ภูมิค้อมน้ำสุดคอ "อะไรนะ? ห้าเปอร์เซ็นต์? แล้วอีกเก้าสิบห้าไปทำอะไร"

*คนส่วนใหญ่จุดธูปเพราะเพื่อนจุด ถวายเพราะเห็นคนอื่นถวาย ไปวัดเพราะวันหยุดไม่มีไรทำ* เสียงยมราชมีความเหนื่อยซ่อนอยู่ *พวกเขาไม่ได้ศรัทธา พวกเขาแค่ 'ทำตาม' เพราะกลัวจะดูแปลกตา กลัวคนอื่นจะมองว่าไม่ดี*

ภูมินั่งนิ่ง มือซ้ายกำขอบเตียงแน่นจนข้อนิ้วขาว

"งั้นแปลว่าคนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ... เป็นแค่หน้ากากเหรอท่าน"

*คำว่า 'หน้ากาก' ทำร้ายเจ้าใช่ไหม* ยมราชถามกลับ *เจ้าโกรธเพราะใครๆ ก็ทำเป็นบูชาพระพุทธ แต่ไม่มีใครทำเป็นบูชาข้า*

ภูมิขำแห้ง "ก็ใช่ครับ ผมโดนหยามเพราะเลือกท่าน ทั้งที่พวกหยามผมเนี่ย แม้แต่พระพุทธเองก็ไม่ได้บูชาจริงซะที"

*นั่นแหละคือความจริงที่ข้าจะเปิดโปง* เสียงยมราชหนักแน่น *ระบบ 'บุญสัมพันธ์' ที่โลกนี้ใช้ ไม่ได้วัด 'ศรัทธา' แต่วัด 'ความนิยม' คนนิยมอะไร พลังงานนั้นก็ไหลไปทางนั้น ไม่ว่าเจตจำนงข้างในจะจริงหรือไม่*

ภูมิลุกขึ้นยืน เดินไปมาหน้าห้องสองก้าว คอพับเสื้อกระแทกผิวหนังเวลาเขาก้าว "ถ้าระบบวัดความนิยม ไม่ใช่ศรัทธา ทำไมท่านถึงถูกทิ้งครับ?"

*เพราะความตาย... ไม่มีใครนิยม*

คำตอบนั้นตกลงกลางห้องเงียบ ภูมิหยุดเดิน หันมองธูปที่ยังคายควันอยู่

*คนหลีกเลี่ยงความตายมาตลอด พวกเขาบูชาเทพแห่งความสุข เพราะอยากมีความสุข บูชาเทพแห่งโชคลาภ เพราะอยากรวย บูชาเทพแห่งแสง เพราะกลัวความมืด* ยมราชพูดต่อ *แต่ไม่มีใครบูชาข้า เพราะไม่มีใครอยากเจอกับความตาย*

ภูมินั่งลงบนพื้น เขาพิงผนัง เคาะนิ้วเท้าจังหวะช้าๆ "แปลว่าผม... เป็นคนเดียวในรุ่นนี้ที่บูชาท่านจริงๆ ไม่ใช่แค่ทำตาม?"

*เจ้าเป็นหนึ่งในสาม* ยมราชแก้ *แต่เจ้า... เป็นคนเดียวที่ 'เข้าใจ' ว่าข้าไม่ได้เป็นศัตรู*

ภูมิรู้สึกหน้าอกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย ไม่ใช่ความสุขแบบเบ่งบาน แต่มันคือความรู้สึกว่า 'ถูกเลือก' เพราะเขาเป็นเขา ไม่ใช่เพราะเขาทำตัวเหมือนคนอื่น

"ท่านเลือกผม เพราะผมเป็นศิษย์วัดในชาติก่อน" ภูมิถาม "หรือเพราะอะไรครับ"

*เรื่องนั้น... ยังเร็วไปที่จะบอก*

"ท่านชอบพูดแบบนี้แหละ" ภูมิขมวดคิ้ว "บอกครึ่งเดียว ทิ้งครึ่งไว้ให้สงสัย"

*เพราะถ้าเจ้ารู้ทั้งหมดตอนนี้ เจ้าจะหนี* ยมราชตอบแวบ *ข้าทดสอบคนเสมอ ลูกศิษย์วัดที่ผ่านมาไม่กี่ชาติ ต่างก็หนีไปหมดเมื่อรู้ความจริง*

"ผมไม่หนีครับ" ภูมิพูดเสียงหนัก "ผมจนกว่าเพื่อน โดนหยามทุกวัน แต่ผมไม่หนี เพราะผมรู้ว่าท่านไม่ได้แย่"

*ขอให้เจ้าจำคำนั้นไว้ เมื่อถึงวันที่เจ้าต้องเลือกว่าจะปกป้องข้า หรือปกป้องโลก*

เสียงยมราชค่อยๆ เลือนหายไปเหมือนควันธูปที่ไหม้หมดกิ่ง ภูมินั่งเงียบในห้องที่เหลือแต่เสียงฝน

เขาหวงตามองหน้าต่าง ฝนยังตก มันทำให้เขานึกถึงอะไรบางอย่าง — ตอนเดินผ่านตลาดเช้า เขาเห็นคนไหว้พระแปดองค์ติดกัน แต่ตอนเจอผีร้าย พวกนั้นหายไปหมด

*ห้าเปอร์เซ็นต์* ภูมิคิดในใจ *คนทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่จริงๆ มีแค่ห้าเปอร์เซ็นต์... แล้วไอ้เก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ล้วนบูชา 'ภาพลักษณ์' ไม่ใช่เทพ*

เขาหยิบมือถือขึ้นมากดเข้าแอปข่าว ลำโพงดังขึ้นด้วยเสียงพิธีกร

"วันนี้มีรายงานว่า ประชาชนกว่าแปดสิบล้านคน เข้าพิธีบูชาพระพุทธพร้อมกันทั่วประเทศ — ถือเป็นสถิติสูงสุดในประวัติศาสตร์!"

ภูมิขำเยาะ "แปดสิบล้านคน เข้าพิธีพร้อมกัน... แต่จริงๆ ศรัทธาแค่ห้าเปอร์เซ็นต์ ฮ่าๆ ตลกดี"

โทรศัพท์ในมือสั่นขึ้นมา อีกข้อความจากหมายเลขเดิม

「เจ้าผู้บูชายมราช เราจ้องมองเจ้ามานานแล้ว」

ภูมิรู้สึกคลื่นกระแสความตายในตัวสั่นเทา — แต่ก่อนจะตอบอะไร เขาหันไปหยิบมือถือโทรหามิ้น

"มิ้น" ภูมิพูดเสียงเบา "ผมเพิ่งรู้เรื่องแปลกๆ"

"อะไร" เสียงมิ้นสงบแต่สนใจ "เรื่องเทพของเจออีกรอบรึเปล่า"

"ยมราชบอกผมว่า คนไทยบูชาพระพุทธจริงๆ แค่ห้าเปอร์เซ็นต์" ภูมิพูด "อีกเก้าสิบห้า... ทำตามกัน"

เสียงมิ้นเงียบไปครู่ "ฉันเชื่อ เจอ"

"มิ้นเชื่อง่ายขนาดนั้นเหรอ" ภูมิตกใจ

"ฉันเลือกพระจันทร์มาแต่แรก" มิ้นพูดเสียงแผ่ว "คนอื่นชอบพระอาทิตย์ เพราะมันให้ความอบอุ่น... แต่ฉันรู้สึกว่า สิ่งที่คนนิยม ไม่ได้แปลว่าถูก"

ภูมิรู้สึกอบอุ่นในอก "มิ้น... เธอเข้าใจผมที่สุด"

"ไปนะ" มิ้นพูด "ระวังตัวด้วย ฉันเห็นเงาบางอย่างลอยรอบโรงเรียน"

วางสาย ภูมินั่งมองข้อความนั้น จ้องมันจนจอมือถือหรี่ลง

*ห้าเปอร์เซ็นต์* เขาคิด *คนทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่จริงๆ มีแค่ห้าเปอร์เซ็นต์... แล้วไอ้เก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ ล้วนบูชา 'ภาพลักษณ์' ไม่ใช่เทพ*

ประตูห้องกระแทกดัง

ยายสมศรียืนอยู่ตรงนั้น มือถือไม้เท้า มองภูมิด้วยสายตาแหลมคมที่ไม่มีวันหลับ

"เฒ่าบอกแล้ว" ยายสมศรีพูดเสียงแหบ "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"

"ยายครับ" ภูมิรีบลุก "ผมไม่ได้เรียกยายนะ ยายขึ้นมาเองได้ยังไงครับ"

"ประตูบ้านเฒ่าไม่ล็อก มันเป็นของโลก" ยายเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเก่าข้างเตียง "เฒ่ามาเพราะได้ยินเจ้าพูดเรื่องห้าเปอร์เซ็นต์"

ภูมิตกใจ "ยายรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ"

"เฒ่าไม่ได้บูชาเทพใดเลย" ยายสมศรีเอามือลูบหน้าผาก "แต่เฒ่ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเทพทุกองค์ เพราะเฒ่าไม่ผูกพันกับใคร เฒ่าก็เลยเห็นชัด"

ภูมินั่งฟัง ตาไม่กระพริบ

"คนไทยบูชาพระพุทธเพราะ 'กลัวจะดูไม่ดี' ไม่ใช่เพราะศรัทธา" ยายพูดช้าๆ เหมือนกำลังเล่าความลับที่ฝังมานาน "เฒ่าเดินตลาดมาห้าสิบปี เห็นคนไหว้พระแล้วกลับไปโกงลูกค้า เห็นคนถวายเทียนแล้วด่าลูก เห็นคนสวดมนต์แล้วคิดเล่ห์เอาของชาวบ้าน"

"แปลว่าท่านยมราช... พูดถูก" ภูมิพึมพำ

"แต่ที่อันตราย" ยายสมศรียกมือขึ้นชี้หน้าภูมิ "คือพอระบบวัด 'ความนิยม' ไม่ใช่ 'ศรัทธา' — เทพพวกนั้นก็อ่อนแอลงเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครรู้"

ภูมิรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งไหลผ่านไส้ "อะไรนะ ท่านว่าเทพอ่อนแอลง?"

"เทพที่มีคนบูชาจริงน้อยลง พลังก็ลดลง" ยายสมศรีพูดตรงไปตรงมา "พระพุทธอาจมีคนจุดธูปมาก แต่มากกว่าครึ่งเป็น 'ธุระกรรม' ไม่ใช่ 'ศรัทธา' พลังที่ไหลมาเลยเจือจาง"

ภูมิค่อยๆ หายใจออกยาว "งั้นท่านยมราช... ถึงจะมีคนบูชาน้อย แต่ท่านกลับ... แข็งแกร่ง?"

ยายสมศรียิ้มมุมปาก "เจ้าเริ่มคิดแล้วสินะ เทพที่ถูกทิ้งไว้เงียบๆ ไม่ต้องแบ่งพลังให้คนแสนคนที่บูชาแบบลวกๆ — ท่านจึงมีพลังสะสมที่ใครมองไม่เห็น"

ภูมิรู้สึกขนลุก "ถ้างั้นไอ้พระราหู พระนารายณ์ พวกเทพระดับภพเนี่ย..."

"พวกนั้นกำลังแย่งชิ้นส่วนศรัทธาที่เหลือ" ยายสมศรีตอบ "และมีบางองค์... ที่เริ่มหงุดหงิดที่ความนิยมของตัวเองลดลง"

ห้องเงียบลงอีกครั้ง กลิ่นธูปจางหายไปปนกับกลิ่นอับของฝน

"ยาย" ภูมิพูดเสียงต่ำ "ผมต้องทำอะไรไหมครับ"

"เฒ่าไม่บอก" ยายสมศรีลุกขึ้นยืดแขน "เฒ่ามาแค่บอกว่า เจ้าอยู่ฝั่งที่ถูกแล้ว แม้โลกทั้งใบจะบอกว่าเจ้าผิด"

ยายเดินไปที่ประตู หยุดชั่วครู่ก่อนจะหันมา

"แต่ระวังด้วย" ยายสมศรีมองกลับมา สายตามีอะไรบางอย่างที่ภูมิอ่านไม่ออก "พอเทพพวกนั้นรู้ว่า ความนิยมของตัวเองจริงๆ แล้วเจือจาง... พวกเขาจะหาทาง 'สร้างความนิยม' ขึ้นมาใหม่"

"สร้างยังไงครับ?"

"ด้วยวิธีที่คนธรรมดาทำ" ยายสมศรียิ้มบางๆ ก่อนจะปิดประตูตามหลัง "การตลาด ไอ้หนู"

ประตูปิดลง ทิ้งภูมิไว้กลางห้องกับเสียงฝนและกลิ่นธูปที่เหลือ

*การตลาด* เขาคิด *เทพใช้การตลาดเพื่อให้คนบูชา? นี่มัน...*

โทรศัพท์ในมือสั่นขึ้นมา ข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก

"เจ้าผู้บูชายมราช เราจ้องมองเจ้ามานานแล้ว"

ภูมิรู้สึกคลื่นกระแสความตายในตัวสั่นเทา — สัญญาณว่า ผู้ส่งข้อความนี้... ไม่ใช่คนมีชีวิตอีกต่อไป

> **จบบทที่ 14**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 15 — "ท้าวเวสสุวรรณ เทพผู้พิทักษ์"**

> ภูมิได้รับการติดต่อจากเทพระดับ 3 ที่ไม่มีใครคาดคิด

> ท้าวเวสสุวรรณปรากฏตัวเพื่อ "ทดสอบ" ก่อนจะยอมรับเด็กจนคนนี้

> แต่เบื้องหลังคำชม มีเงาองค์หนึ่งกำลังจ้องมอง...

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ขุนพลยมราช|Arc 2 — ขุนพลยมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/ยมราช — Yommarat|ยมราช]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]