คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมินั่งอยู่ในห้องเรียนหลังเลิกเรียน คนเดียว มือข้างหนึ่งจับหอกแห่งยมราช มืออีกข้างจับสมุดบันทึก เขาพยายามเขียนสิ่งที่เขาเห็น แต่ตาแห่งยมราชทำให้เขาเห็นผีมากเกินกว่าจะจำได้หมด วิญญาณเร่ร่อนเดินผ่านหน้าต่าง บางดวงมองเขา บางดวงเพิกเฉย เขารู้ว่าถ้าเขาไม่จดบันทึกพวกเขาจะหายไปจากความทรงจำ
"นายเขียนอะไร" เสียงจากท้ายห้อง
ภูมิหันไป ยายสมศรียืนอยู่ที่ประตู ใส่ชุดขาว ถือไม้เท้า หน้าตาเหมือนยายที่ขายธูปหน้าวัดที่เขาเห็นมาตั้งแต่เด็ก ท่าทางของเธอดูสงบ เหมือนคนที่รู้จักความตายมาเนิ่นนาน
"ยายสมศรี!" ภูมิลุกขึ้น "ยายมาทำไมที่นี่"
"มาหาเธอ" ยายสมศรีตอบ "ยายมีเรื่องจะบอก"
ภูมิเดินเข้าไปหายาย เขานึกถึงสิ่งที่เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับยายสมศรี — ว่ายายเป็นคนบูชายมราชคนที่สองในไทย แต่เขาไม่เคยคิดว่ายายจะรู้จักเขา
"ยายรู้จักผม!" ภูมิตกใจ
"ยายรู้จักเจ้ามาตั้งแต่เจ้าเกิด" ยายสมศรีตอบ "ยายเป็นคนบูชายมราชคนที่สองในไทย ยายเห็นเจ้าเติบโตมา"
ภูมิตกใจมาก เขาไม่เคยรู้ว่ายายสมศรีรู้จักเขา ตาแห่งยมราชของเขามองเห็นออร่าของยาย — เป็นสีแดงคล้ำเหมือนยมราช แต่มีจุดทองเล็กๆ รอบตัว บอกว่าเจ้าเป็นคนดีที่มีบุญ
"ยายรู้ได้ยังไง" ภูมิถาม
"ยายเห็น" ยายสมศรีตอบ "ยายมีตาแห่งยมราชเหมือนกัน ยายเห็นเจ้าตั้งแต่เจ้ายังเป็นทารก ยายเห็นเจ้าเติบโตมา และยายเห็นว่าวันหนึ่งเจ้าจะเป็นศิษย์ของยมราช"
ภูมินั่งลงข้างยาย เขามองออร่าของยาย
"ผมไม่ใช่คนแรกที่ยมราชเลือก" ภูมิพูด
"ไม่ใช่" ยายสมศรีตอบ "เจ้าเป็นคนที่สามในรุ่นเจ้า แต่เจ้าเป็นคนที่ยมราชเลือกให้เปิดเผยตัว เพราะความกล้าของเจ้า"
"ทำไมผม" ภูมิถาม
"เพราะเธอยอมรับความตาย" ยายสมศรีตอบ "คนส่วนใหญ่กลัวความตาย พวกเขาบูชาเทพที่หลอกตัวเองว่าความตายไม่มีจริง แต่เธอไม่ใช่ เธอยอมรับว่าความตายมีอยู่จริง และเธอไม่กลัว"
ห้องเรียนเงียบลง เสียงลมพัดเข้าทางหน้าต่าง เศษกระดาษปลิวไปมา ภูมินึกถึงวันที่คุณตาของเขาตาย เขาอายุห้าขวบ แม่ร้องไห้ แต่เขาไม่ร้อง
"ผมยอมรับตั้งแต่เมื่อไหร่" ภูมิถาม
"ตั้งแต่เธอเห็นคนตายครั้งแรก" ยายสมศรีตอบ "เธออายุห้าขวบ เธอเห็นคุณตาของเธอตาย เธอไม่ร้องไห้ เธอแค่ถามว่า 'คุณตาไปไหน'"
ภูมิจำได้ดี คุณตาของเขาเสียเมื่อเขาอายุห้าขวบ แม่ร้องไห้ แต่เขาไม่ ไม่ใช่เพราะเขาเย็นชา แต่เพราะเขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนต้องร้องไห้
"ผมจำได้" ภูมิพูด
"ยายจำได้" ยายสมศรีพูด "ยายอยู่ในงานศพวันนั้น ยายเห็นเธอเดินเข้ามาหาศพของคุณตา แล้วเธอก็พูดว่า 'คุณตาไปไหน' ทุกคนในงานร้องไห้ แต่เธอไม่ เธอแค่ถาม"
"แล้วผมได้คำตอบไหม" ภูมิถาม
"ไม่มีใครตอบ" ยายสมศรีตอบ "แต่ยายรู้คำตอบ คุณตาไปอยู่กับยมราช ยมราชรับคุณตาไปแล้ว"
ภูมิเงียบ เขาเข้าใจว่าทำไมยมราชถึงเลือกเขา ไม่ใช่เพราะพลัง แต่เพราะใจ
"เพราะผมไม่กลัวความตาย" ภูมิพูด
"ใช่" ยายสมศรีตอบ "คนส่วนใหญ่กลัว พวกเขาบอกว่าพวกเขาไม่กลัว แต่ทุกครั้งที่ความตายเข้ามาใกล้ พวกเขาก็วิ่งหนี พวกเขาวิ่งหาเทพที่ให้ความสุข เทพที่บอกว่าชีวิตจะไม่มีวันจบ"
"แต่ชีวิตมีวันจบ" ภูมิพูด
"ชีวิตมีวันจบ" ยายสมศรีตอบ "และคนที่ยอมรับว่าชีวิตมีวันจบ จะใช้ชีวิตอย่างมีค่า เขาจะไม่เสียเวลากับสิ่งที่ไม่สำคัญ เขาจะรักคนที่เขารัก เขาจะทำในสิ่งที่เขาอยากทำ"
ภูมินึกถึงเจ เจที่บูชาพระพิฆเนศเพราะอยากรวย อยากมีอำนาจ เจเป็นคนที่ยังไม่ยอมรับความตาย
"เจเป็นคนแบบนั้น" ภูมิพูด
"เจเป็นเด็กที่ดี" ยายสมศรีตอบ "แต่เขายังกลัว ยังไม่ยอมรับความตาย เขาต้องเรียนรู้"
"แล้วคนที่กลัวความตายจนตาย" ภูมิถาม "เขาตายยังไง"
"เขาตายแบบคนที่ลืมตาย" ยายสมศรีตอบ "เขากลัวจนไม่กล้าใช้ชีวิต เขากลัวจนไม่กล้ารัก เขากลัวจนไม่กล้าทำในสิ่งที่ถูกต้อง และสุดท้าย ความกลัวก็กัดกินเขาจากภายใน เขาตายเพราะความกลัว"
ยายสมศรีเงียบ แล้วก็มองภูมิ แสงเย็นของตอนเย็นส่องลงมาที่ใบหน้าของเธอ
"แต่คนที่ยอมรับความตาย จะไม่ตายแบบนั้น" ยายสมศรีพูด "เขาจะตายอย่างสงบ เขาจะตายโดยรู้ว่าเขาได้ทำทุกอย่างที่อยากทำ"
"และคนที่บูชายมราช" ภูมิถาม "เขาตายยังไง"
"คนที่บูชายมราช" ยายสมศรีตอบ "รู้ว่าตัวเองกำลังจะตาย เขายอมรับมัน เขาเตรียมตัว เขาใช้เวลาที่เหลืออย่างมีค่า"
ภูมิเงียบ เขาเข้าใจว่าไม่ใช่แค่เรื่องพลัง แต่เรื่องทัศนคติ
"ยาย" ภูมิพูด "ยายตายมาแล้วใช่ไหม"
ยายสมศรียิ้ม รอยยิ้มของเธออบอุ่นเหมือนแสงแดดเช้า
"ยายยังไม่ตาย แต่ยายรู้ว่ายายจะตายเมื่อไหร่" ยายสมศรีตอบ
"รู้ได้ยังไง"
"เพราะยายมีตาแห่งยมราช" ยายสมศรีตอบ "ยายเห็นออร่าของตัวเอง ยายเห็นว่ายายมีเวลาเหลือเท่าไหร่"
"แล้วยายกลัวไหม" ภูมิถาม
"ยายไม่กลัว" ยายสมศรีตอบ "ยายรอวันที่ยายจะได้พบยมราช ยายรอมาสี่สิบปีแล้ว"
"สี่สิบปี!" ภูมิตกใจ
"ยายบูชายมราชมาสี่สิบปี" ยายสมศรีตอบ "ตั้งแต่ยายอายุยี่สิบ ยายรู้จักยมราช ยายรู้จักความตาย ยายใช้ชีวิตอย่างมีค่า ยายขายธูป เพราะยายอยากสอนคนอื่นให้รู้จักยมราช"
"แต่ไม่มีใครเชื่อ" ภูมิพูด
"ไม่มีใครเชื่อ" ยายสมศรีตอบ "คนคิดว่ายายบ้า แต่ยายไม่สนใจ เพราะยายรู้ว่าสักวันจะมีคนที่ยอมรับความตาย"
ภูมินึกถึงตัวเองตอนเด็ก ที่ไม่ร้องไห้เวลาคนตาย
"แล้วผมก็มา" ภูมิพูด
"ใช่" ยายสมศรียิ้ม "ยายรอเจ้ามาตั้งแต่เจ้าอายุห้าขวบ ยายรู้ว่าเจ้าจะเป็นศิษย์ของยมราช"
"สี่สิบปี!" ภูมิตกใจ "ยายรอผมตั้งสี่สิบปี!"
"ไม่ใช่รอเจ้า" ยายสมศรีตอบ "รอใครสักคนที่จะมา ยายไม่รู้ว่าจะเป็นเจ้าหรือใคร แต่ยายรู้ว่าจะมีคนสักคน ยมราชบอกยาย"
"ยมราชบอกยาย"
"ยมราชบอกยายทุกอย่าง" ยายสมศรีตอบ "ท่านบอกว่าจะมีศิษย์ที่ยอมรับความตาย ท่านบอกว่าศิษย์คนนั้นจะเปิดเผยตัว"
ภูมิรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นเร็วขึ้น เขาไม่คิดว่าตัวเองมีความหมายถึงขนาดนั้น
"เปลี่ยนโลก!" ภูมิตกใจ
"คนที่ยอมรับความตาย จะเปลี่ยนโลก" ยายสมศรีตอบ "เพราะคนที่ยอมรับความตาย จะสอนคนอื่นให้ยอมรับความตาย และเมื่อคนทั้งโลกยอมรับความตาย ความกลัวจะหายไป"
ภูมิเงียบ เขาเริ่มเข้าใจภารกิจของเขา
"ผมต้องเปลี่ยนโลก" ภูมิพูด
"เธอต้องเปลี่ยนโลก" ยายสมศรีตอบ "เธอต้องทำให้คนยอมรับความตาย ทีละคน"
"แล้วพระราหู" ภูมิถาม "เขาจะทำยังไง"
"พระราหูจะต่อต้าน" ยายสมศรีตอบ "เขาไม่อยากให้คนยอมรับความตาย เขาอยากให้คนกลัวความตาย เพราะเขาเชื่อว่าความกลัวคือพลัง"
"แล้วพระอินทร์ พระพรหมล่ะ" ภูมิถาม
"พวกท่านเป็นเทพสูงสุด" ยายสมศรีตอบ "ท่านไม่สนใจว่าคนจะยอมรับความตายหรือไม่ ท่านสนใจแค่ว่าคนบูชาท่านหรือไม่"
ภูมิถอนหายใจ เขาเริ่มเห็นภาพใหญ่ของโลกนี้
"ยาย" ภูมิพูด "ผมจะทำตามที่ยมราชสั่ง"
"ยายรู้" ยายสมศรียิ้ม "ยายรอเธอมานาน ยายไม่ผิดหวัง"
ภูมิกอดยายสมศรี แขนของยายบางเบา แต่แข็งแรง เหมือนคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้ว
"ไปได้แล้ว" ยายสมศรีพูด "ยายจะกลับบ้าน เธอก็กลับบ้าน"
"ครับยาย" ภูมิพยักหน้า
ยายสมศรีลุกขึ้น เดินออกจากห้องเรียน ภูมิมองตาม แล้วก็รู้สึกว่า เขาไม่ได้อยู่คนเดียวอีกแล้ว มีคนที่เข้าใจเขา มีคนที่รอเขามาตลอด
*บุญสัมพันธ์* ยมราชพูดในหัว *ขยับ*
"กี่เปอร์เซ็นต์ครับท่าน"
*ยี่สิบแปด* ยมราชตอบ *เจ้าเริ่มเข้าใจแล้ว*
"ครับท่าน" ภูมิตอบ "ผมเริ่มเข้าใจ"
*ดี* ยมราชพูด *เจ้าจะเข้าใจมากขึ้นเรื่อยๆ*
ภูมิหยิบหอกแห่งยมราช แล้วเดินออกจากโรงเรียน แสงเย็นส่องลงมา ตาแห่งยมราชของเขาเห็นวิญญาณเร่ร่อนจำนวนมากที่เดินตามเขาไป
เขารู้ว่า ภารกิจของเขาเพิ่งเริ่มต้น เขาต้องทำให้คนยอมรับความตาย ทีละคน ทีละคน
และเขาก็พร้อมแล้ว
ภูมิเดินกลับบ้านอย่างช้าๆ ตลอดทางเขานึกถึงคำพูดของยายสมศรี คนส่วนใหญ่กลัวความตายจนไม่กล้าใช้ชีวิต ส่วนคนที่ยอมรับความตายจะใช้ชีวิตอย่างมีค่า เขามองคนที่เดินผ่านไปมาในถนน ทุกคนมีออร่าของตัวเอง บางคนสว่าง บางคนมืด บางคนกำลังจะจางหาย เขารู้ว่าเขาต้องช่วยพวกเขาให้ยอมรับความตาย ก่อนที่ความกลัวจะกัดกินพวกเขาจากภายใน
แต่พอถึงบ้าน แม่ก็ยืนรอที่ประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"ลูก!" แม่ร้อง "มีคนมาบอกว่า... มีเด็กหายตัวไปในโรงเรียน!"
ภูมิหยุดชะงัก ตาแห่งยมราชของเขาส่องไปที่โรงเรียน แล้วเขาก็เห็น — มวลความมืดกำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
*พระราหู* ยมราชพูด *เขาเริ่มแล้ว*
> **จบบทที่ 25**