คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมิเดินออกจากบ้านตอนเจ็ดโมงเช้า แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนถนน เขาเดินเข้าซอย เขาเดินออกซอย เขาเดินเข้าสู่ถนนใหญ่
แล้วภูมิก็หยุด
ตรงข้ามถนน มีคนยืนอยู่
คนที่ยืนตรงข้ามถนนไม่ใช่คนธรรมดา คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นมืดกว่าเงาของต้นไม้ คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นเงากลืนแสงแดด ไม่ใช่เงาตกบนพื้น แต่เงาที่ลอยอยู่รอบตัวคน
"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ
"ข้ารู้" ยมราชตอบ "นั่นคือพระราหู"
"พระราหูมาทำไม"
"พระราหูมาขัดขวาง" ยมราชตอบ "พระราหูมาหยุดเจ้า"
ภูมิยืนนิ่ง เขาไม่ได้วิ่งหนี เขาไม่ได้ก้มหน้า เขายืนมองตรงข้ามถนน
พระราหูเดินข้ามถนนมา ฝีเท้าของพระราหูไม่มีเสียง ฝีเท้าก้าวบนถนนราดยาง แต่พื้นไม่สั่น ไม่มีเสียง ไม่มีเงา
พระราหูมาหยุดตรงหน้าภูมิ ห่างกันสามเมตร
"เจ้าคือผู้บูชายมราช" พระราหูพูด เสียงของพระราหูไม่ดัง ไม่เบา เสียงอยู่ในหัวของภูมิ ไม่ใช่เสียงจากปาก
"ใช่" ภูมิตอบ
"เจ้ารู้ไหมว่าข้าเกลียดยมราช" พระราหูพูด
"รู้" ภูมิตอบ
"เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าเกลียดยมราช" พระราหูพูด
"ไม่รู้" ภูมิตอบ "แต่ผมเดาว่าพระราหูเกลียดยมราชเพราะยมราชเคยเป็นเทพสูงสุด"
"ไม่ใช่" พระราหูพูด "ข้าเกลียดยมราชเพราะยมราชทำให้คนตายโดยไม่กลัว"
ภูมินิ่ง
"ข้าเกลียดยมราชเพราะยมราชทำให้คนยอมรับความตาย" พระราหูพูด "ข้าเกลียดยมราชเพราะยมราชทำให้คนไม่กลัวที่จะตาย"
"แล้วคนไม่กลัวที่จะตายผิดอะไร" ภูมิถาม
พระราหูนิ่งไปสิบวินาที
"คนไม่กลัวที่จะตายทำให้โลกมืด" พระราหูพูด "คนไม่กลัวที่จะตายทำให้คนไม่สู้ชีวิต คนไม่กลัวที่จะตายทำให้คนไม่ทำดี คนไม่กลัวที่จะตายทำให้คนไม่กลัวบาป"
"พระราหูครับ" ภูมิตอบ "ผมไม่ได้บอกให้คนไม่กลัวความตาย"
"แล้วเจ้าบอกให้คนทำอะไร" พระราหูถาม
"ผมบอกให้คนเข้าใจความตาย" ภูมิตอบ "คนเข้าใจความตายไม่ได้แปลว่าคนไม่กลัวความตาย คนเข้าใจความตายแปลว่าคนรู้ว่าความตายมีค่า"
พระราหูนิ่งไปอีกสิบวินาที
"แล้วเจ้าคิดว่าความตายมีค่าอย่างไร" พระราหูถาม
ภูมินิ่งไปห้าวินาที เขาคิดถึงยายสมศรี เขาคิดถึงคนห้าสิบคนที่ตลาด เขาคิดถึงแม่ที่เข้าใจยมราชแล้ว
"ความตายมีค่าเพราะความตายทำให้ชีวิตมีค่า" ภูมิตอบ "คนที่รู้ว่าตัวเองจะตายจะใช้ชีวิตดีกว่าคนที่คิดว่าตัวเองจะอยู่ตลอดไป"
พระราหูนิ่ง
"แล้วพระราหูคิดว่าคนไทยเป็นแบบไหน" ภูมิถาม "คนไทยคิดว่าตัวเองจะอยู่ตลอดไป หรือคนไทยรู้ว่าตัวเองจะตาย"
พระราหูไม่ตอบ
"คนไทยส่วนใหญ่คิดว่าตัวเองจะอยู่ตลอดไป" ภูมิพูด "คนไทยส่วนใหญ่บูชาเทพที่ให้ความหวัง เทพที่ให้ความสุข เทพที่ให้โชคลาภ เทพที่คนไม่ต้องคิดถึงความตาย"
"แล้วยมราชเป็นเทพแบบไหน" พระราหูถาม
"ยมราชเป็นเทพที่ทำให้คนคิดถึงความตาย" ภูมิตอบ "ยมราชไม่ได้ให้ความหวัง ยมราชไม่ได้ให้ความสุข ยมราชไม่ได้ให้โชคลาภ ยมราชทำให้คนรู้ว่าตัวเองจะตาย แล้วคนจะใช้ชีวิตดีขึ้น"
"แล้วเจ้าคิดว่าคนไทยจะเลือกยมราชไหม" พระราหูถาม
"คนไทยห้าสิบสองคนเลือกยมราชแล้ว" ภูมิตอบ "คนไทยห้าสิบสองคนเข้าใจยมราชแล้ว"
"แค่ห้าสิบสองคน" พระราหูพูด
"ใช่" ภูมิตอบ "แค่ห้าสิบสองคน แต่อีกสี่สิบแปดคนจะเข้าใจ"
"เจ้ามั่นใจ" พระราหูถาม
"ใช่" ภูมิตอบ
"ทำไมเจ้าถึงมั่นใจ" พระราหูถาม
"เพราะคนห้าสิบสองคนที่เข้าใจยมราชแล้วจะบอกคนอื่น" ภูมิตอบ "คนหนึ่งบอกคนหนึ่ง คนสองคนบอกคนสองคน จนกว่าจะครบร้อยคน"
"แล้วถ้าคนห้าสิบสองคนไม่บอกคนอื่น" พระราหูถาม
"คนห้าสิบสองคนจะบอก" ภูมิตอบ "คนห้าสิบสองคนเข้าใจยมราชแล้ว คนที่เข้าใจยมราชจะอยากให้คนอื่นเข้าใจด้วย"
พระราหูนิ่งไปยี่สิบวินาที
แล้วพระราหูก็ยิ้ม
เป็นครั้งแรกที่ภูมิเห็นพระราหูยิ้ม พระราหูยิ้มแบบที่ภูมิไม่เข้าใจ ยิ้มแบบที่ดูเศร้า ยิ้มแบบที่ดูเหนื่อย
"เจ้าเป็นคนแรกที่ตอบข้าได้" พระราหูพูด
ภูมิไม่ตอบ
"ข้าเกลียดยมราชมาสามร้อยปี" พระราหูพูด "ข้าเกลียดยมราชเพราะข้าไม่เข้าใจยมราช ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมคนถึงเลือกยมราช ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมคนถึงไม่กลัวความตาย"
"แล้วตอนนี้พระราหูเข้าใจยมราชหรือยัง" ภูมิถาม
พระราหูนิ่งไปสามสิบวินาที
"ข้าเข้าใจ" พระราหูพูด "ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมคนถึงเลือกยมราช คนเลือกยมราชเพราะคนอยากรู้ว่าตัวเองจะใช้ชีวิตยังไงก่อนตาย"
ภูมิพยักหน้า
"แล้วพระราหูจะทำอะไร" ภูมิถาม
"ข้าจะไม่ขัดขวาง" พระราหูตอบ "ข้าจะปล่อยให้เจ้าทำภารกิจต่อ"
ภูมินิ่ง
"แต่ข้ามีเงื่อนไข" พระราหูพูด
"เงื่อนไขอะไร" ภูมิถาม
"ข้าจะอยู่ข้างๆ เจ้า" พระราหูตอบ "ข้าจะดูว่าคนร้อยคนจะยอมรับยมราชจริงหรือไม่ ข้าจะดูว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่าจริงหรือไม่"
"แล้วถ้าคนร้อยคนไม่ยอมรับ" ภูมิถาม
"ถ้าคนร้อยคนไม่ยอมรับ ข้าจะกลับมาขัดขวาง" พระราหูตอบ "ข้าจะกลับมาและข้าจะทำลายยมราช"
ภูมินิ่งไปห้าวินาที
"พระราหูครับ" ภูมิตอบ "ผมจะทำให้คนร้อยคนยอมรับยมราช"
"ทำไมเจ้าถึงมั่นใจ" พระราหูถาม
"เพราะผมเลือกแล้ว" ภูมิตอบ "ผมเลือกยมราชตั้งแต่วันแรก ต่อให้คนร้อยคนยังไม่เข้าใจ ผมก็จะไม่ทิ้งท่าน"
พระราหูนิ่งไปสิบวินาที
แล้วพระราหูก็เดินจากไป
ภูมิยืนอยู่คนเดียว เขามองพระราหูเดินจากไปจนลับตา แล้วเขาก็เดินต่อ
เขาเดินไปโรงเรียน เขาเดินเข้าประตูโรงเรียน เขาเดินเข้าห้องเรียน เขานั่งที่โต๊ะ
เจมองเขา เจไม่ได้พูดอะไร เจแค่พยักหน้า
มิ้นมองเขา มิ้นไม่ได้พยักหน้า มิ้นแค่ยิ้ม
ภูมินั่งที่โต๊ะ เขาเปิดสมุด เขาเขียนวันนี้
วันนี้พระราหูมาหาเขา พระราหูขอดูว่าคนร้อยคนจะยอมรับยมราชหรือไม่ พระราหูจะอยู่ข้างๆ เขา พระราหูจะดูเขาทำภารกิจ
แล้วภูมิก็เขียนต่อ
วันนี้เขาจะบอกคนรอบข้างว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า วันนี้เขาจะบอกเจ วันนี้เขาจะบอกมิ้น วันนี้เขาจะบอกเพื่อนทุกคน
แล้วคนที่เขาบอกจะบอกคนอื่นต่อ
แล้วคนที่คนอื่นบอกจะบอกคนอื่นต่อ
จนกว่าจะครบร้อยคน
ตอนเย็น ภูมิกลับบ้าน แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว
"กลับมาช้า" แม่พูด
"ครับ" ภูมิตอบ "ผมเจอพระราหู"
แม่นิ่ง
"พระราหูเป็นยังไง" แม่ถาม
"พระราหูเป็นเทพที่เกลียดยมราช" ภูมิตอบ "แต่พระราหูเข้าใจยมราชแล้ว พระราหูจะไม่ขัดขวางผม"
"แล้วพระราหูจะทำอะไร" แม่ถาม
"พระราหูจะดูผมทำภารกิจ" ภูมิตอบ "พระราหูจะดูว่าคนร้อยคนจะยอมรับยมราชหรือไม่"
"แล้วถ้าคนร้อยคนไม่ยอมรับ" แม่ถาม
"พระราหูจะกลับมาขัดขวาง" ภูมิตอบ
แม่นิ่งไปสิบวินาที
"แล้วลูกจะทำยังไง" แม่ถาม
"ผมจะทำให้คนร้อยคนยอมรับยมราช" ภูมิตอบ
แม่พยักหน้า
"แม่จะช่วยลูกไหม" ภูมิถาม
แม่นิ่งไปยี่สิบวินาที
"แม่จะช่วย" แม่ตอบ "แม่จะบอกลูกค้าที่ร้านก๋วยเตี๋ยวว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า แม่จะบอกทุกคนที่แม่รู้จัก"
ภูมิยิ้ม
"ขอบคุณแม่" ภูมิพูด
"อย่าขอบคุณ" แม่พูด "แม่ทำเพราะแม่อยากทำ ไม่ใช่เพราะลูกขอ"
ตอนกลางคืน ภูมินอนบนที่นอน เขาหลับตา
ในกระเป๋า บัญชีบาปบุญเปิดหน้าใหม่ ตัวอักษรสีซีดเรียงเป็นแถวยาว
ดอกจันทองเพิ่มขึ้นหนึ่งดวง
รวมเป็นห้าสิบสามดวง
"ยมราชครับ" ภูมิกระซิบ
"พูด" ยมราชตอบ
"พระราหูเข้าใจยมราชแล้ว"
"ข้ารู้" ยมราชตอบ "พระราหูเข้าใจข้ามาสามร้อยปีแล้ว แต่พระราหูไม่ยอมรับ"
"แล้ววันนี้พระราหูยอมรับ" ภูมิตอบ
"ใช่" ยมราชตอบ "วันนี้พระราหูยอมรับ เพราะเจ้าตอบพระราหูได้"
ภูมินิ่ง
"แล้วภารกิจจะสำเร็จไหม" ภูมิถาม
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่ข้ารู้ว่าเจ้าทำดีที่สุดแล้ว และข้ารู้ว่าวันนี้พระราหูยอมรับข้า"
ภูมิหลับตา
เขาฝันถึงพระราหู พระราหูยืนอยู่ข้างๆ ยมราช เทพสององค์ยืนเคียงกัน เงาของเทพทั้งสองปกคลุมท้องฟ้า
แล้วภูมิก็ตื่น
ตอนเช้า ภูมิตื่นขึ้น แสงแดดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เขารู้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ
"ยมราชครับ"
"พูด"
"วันนี้เป็นวันสุดท้ายจริงๆ ใช่ไหม"
"ใช่" ยมราชตอบ "วันนี้สภาจะประชุม และวันนี้ข้าจะส่งสาสน์ไปหาเจ้า"
"แล้วภารกิจจะสำเร็จหรือไม่"
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่ข้ารู้ว่าพระราหูอยู่ข้างเจ้าแล้ว"
ภูมิพยักหน้า
เขาลุกขึ้น เขาอาบน้ำ เขาเปลี่ยนเสื้อ เขากินข้าวเช้ากับแม่ แล้วเขาออกจากบ้าน
วันนี้เขาจะไปโรงเรียน วันนี้เขาจะอยู่กับเพื่อน วันนี้เขาจะอยู่กับแม่
เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของภารกิจ
และวันนี้เขาจะรู้คำตอบ
และวันนี้พระราหูจะอยู่ข้างๆ เขา
> **จบบทที่ 57**