คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

เช้าวันจันทร์ ภูมิตื่นมาพร้อมอาการปวดหัดทุกส่วนในร่างกาย เขานอนไม่หลับทั้งคืน ตาแห่งยมราชทำงานทั้งคืน — ทุกครั้งที่หลับตา เขาเห็นวิญญาณเร่ร่อนจำนวนมากเดินผ่านห้องนอนของเขา บ้างยืนมองเขา บ้างกระซิบชื่อเขา

"ปิดตาซะที" ภูมิบ่นพึมพำ

*เจ้าขอตาแห่งยมราช* ยมราชตอบ *เจ้าก็ได้รับมัน*

"ผมขอแบบปิดได้ไหมครับท่าน!"

*ไม่*

ภูมิถอนหายใจ ลุกจากที่นอน เปิดม่านออก แสงเช้าสาดเข้ามา แต่ตาแห่งยมราชมองเห็นมากกว่าแสง — มันมองเห็น 'ออร่า' ของคน ของวิญญาณ ของสถานที่

แม่ภูมิยืนทำก๋วยเตี๋ยวอยู่หน้าเตา ออร่าของแม่เป็นสีทองอ่อน อบอุ่น มั่นคง

"แม่" ภูมิเดินเข้าไป

"ตื่นเสียที" แม่หันมา "นี่กินข้าวเหนียวหมูสะเต๊ะก่อนไปเรียน"

"ครับแม่" ภูมิรับถุงข้าวมา

ตาแห่งยมราชมองเห็นว่า ออร่าของแม่สั่นไหวเล็กน้อย — ไม่ใช่เพราะแม่ป่วย แต่เพราะแม่กังวล

"แม่เป็นอะไร" ภูมิถาม

"ไม่มีอะไร" แม่ตอบเร็ว

"แม่" ภูมิเดินเข้าไปใกล้ "ผมเห็น"

แม่หยุดมือที่กำลังซอยหมู หันมามองลูกชายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

"เห็นอะไร"

"แม่กังวล" ภูมิตอบ "เรื่องเมื่อวาน เรื่องเจ เรื่องพระราหู?"

แม่ภูมิถอนหายใจ วางมีดลง แล้วนั่งลงกับเก้าอี้

"ลูก" แม่พูด "แม่รู้ว่าลูกบูชายมราช แม่รู้ว่าลูกเห็นผี แม่ก็รู้ว่าลูกเป็นศิษย์ของเขาแล้ว"

ภูมิตกใจ เขาไม่เคยบอกแม่

"ยมราชบอกแม่" แม่ตอบ "เมื่อคืน ท่านเข้าฝันแม่ บอกว่าลูกจะต้องเจอผีร้ายระดับเมือง แม่ต้องเตรียมใจ"

"ท่าน... บอกแม่!"

"ยมราชเป็นห่วงลูก" แม่พูด "เพราะลูกเป็นศิษย์ของท่าน และท่านรู้ว่าผีร้ายกำลังจะมา"

ภูมินั่งลงตรงข้ามแม่ ตาแห่งยมราชมองเห็นออร่าของแม่ชัดเจน — ไม่ใช่แค่สีทอง แต่มีจุดเล็กๆ สีดำรอบตัวแม่

"แม่" ภูมิพูดเบาๆ "ผมไม่อยากให้แม่เป็นห่วง"

"ลูก" แม่จับมือภูมิ "แม่เป็นห่วงทุกครั้งที่ลูกออกจากบ้าน ไม่ว่าลูกจะบูชายมราชหรือไม่"

"แต่..."

"แม่รู้" แม่พูด "ลูกมีหน้าที่ ลูกต้องไป สิ่งที่แม่ทำได้คือทำก๋วยเตี๋ยวรอลูกกลับมากิน"

ภูมิรู้สึกน้ำตาไหล เขากอดแม่

"ผมจะกลับมาครับแม่" ภูมิพูด "ผมสัญญา"

"แม่รู้" แม่ลูบหลังลูก "แม่รอ"

ภูมิลุกขึ้น หยิบถุงข้าว แล้วเดินออกจากบ้าน

ข้างนอก แสงเช้าสดใส แต่ตาแห่งยมราชมองเห็นบางสิ่งผิดปกติ

ท้องฟ้าเหนือโรงเรียนมีจุดดำ — เหมือนรู้สึกได้จากระยะไกล ตาแห่งยมราชของภูมิซูมเข้าไป เห็นมวลแห่งความมืดกำลังก่อตัว

*พระราหู* ยมราชพูด *เขาปล่อยผีเมือง*

"ผีเมือง?" ภูมิถามในใจ

*ผีที่กินคนทั้งเมือง พระราหูปล่อยมันมาแล้ว* ยมราชตอบ *มันกำลังมาที่โรงเรียน*

"ผมต้องไป!" ภูมิวิ่ง

*เจ้าวิ่งไปตาย* ยมราชพูด *ผีเมือง แรงเทียบเท่าขุนพล*

"แล้วผมต้องทำยังไง!"

*หาเพื่อน* ยมราชตอบ *เจ้าไม่ได้สู้คนเดียว*

ภูมิหยุดวิ่ง เขานึกถึงเจ นึกถึงมิ้น นึกถึงพี่เบส นึกถึงยายสมศรี

*ก่อนอื่น... ไปโรงเรียน* ยมราชพูด *เจรออยู่ที่นั่น*

ภูมิวิ่งต่อ

เมื่อถึงโรงเรียน เขาเห็นเจยืนอยู่ที่ประตู หน้าซีด ตัวสั่น

"ภูมิ!" เจตะโกน "มึงเห็นไหม!"

"เห็น" ภูมิตอบ

ท้องฟ้าเหนือโรงเรียนตอนนี้ไม่ใช่แค่จุดดำ มันเป็นรูปร่าง — ใหญ่เท่าตึกสามชั้น ลอยอยู่เหนือสนาม ดวงตาสีแดงเขม่อมองลงมาที่โรงเรียน

"มันคืออะไร!" เจร้อง

"ผีเมือง" ภูมิตอบ "พระราหูปล่อยมันมา"

"มันจะกินเรา!"

"ใช่" ภูมิตอบ ตาแห่งยมราชจับภาพผีเมืองไว้

ผีเมืองไม่ใช่ผีธรรมดา มันเป็นมวลแห่งความมืดที่ถูกบีบอัดเข้าด้วยกัน — ผีผู้หญิง ผีผู้ชาย เด็ก คนแก่ รวมเป็นร่างเดียว มันเคยเป็นคนทั้งเมืองที่ตายเพราะพระราหูฆ่า

"พระราหูฆ่าคนทั้งเมือง!" ภูมิอุทาน

*เมืองที่คนไม่ยอมรับยมราช* ยมราชตอบ *เขาฆ่าคนทั้งเมือง แล้วเอาวิญญาณมาทำเป็นอาวุธ*

"ทำไมเขาถึงทำแบบนี้!"

*เพราะเขาเกลียดคนที่กลัวความตาย แต่ไม่กลัวเขา* ยมราชตอบ *เขาอยากให้คนกลัวเขา*

"แล้วเมืองที่ว่า..."

*เมืองที่ลืมว่ายมราชคือใคร* ยมราชตอบ *เมืองที่บูชาพระพิฆเนศเพราะอยากรวย ไม่เคยคิดถึงความตาย*

ภูมิเข้าใจ พระราหูไม่ได้ฆ่าคนดีหรือคนร้าย เขาฆ่าคนที่ลืมความตาย

"ภูมิ!" เจสะกิด "มึงทำอะไรได้!"

"ผมไม่รู้" ภูมิตอบ "แต่ผมต้องลอง"

ภูมิชูหอกขึ้น ตาแห่งยมราชส่องแสงแดงคล้ำ หอกแห่งยมราชเปล่งพลัง — แต่ภูมิรู้ว่ามันไม่พอ

ผีเมืองพุ่งลงมา ความมืดของมันแผ่ขยายออก ภูมิยกหอกขึ้นรับ แรงกระแทกทำให้เขาลอยถอยหลัง หลังกระแทกกำแพงโรงเรียน

"มึงตายแน่!" เจกรีด

"ยังไม่!" ภูมิลุกขึ้น

หอกแห่งยมราชยังอยู่ในมือ แม้สั่นไปทั้งแท่ง แต่ยังไม่แตก ภูมิดูผีเมือง ดูวิญญาณนับร้อยที่ถูกบีบเข้าด้วยกัน

*ผีเมืองไม่ใช่ศัตรู* ยมราชพูด *เขาเป็นเหยื่อ*

"เหยื่อ?"

*คนทั้งเมืองที่ถูกพระราหูฆ่า* ยมราชตอบ *เจ้าต้องปลดปล่อยพวกเขา ไม่ใช่สังหาร*

ภูมิเข้าใจ หอกแห่งยมราชไม่ได้เป็นอาวุธสังหาร — มันเป็นของวิเศษเชิงภารกิจ ใช้ตัดพันธนาการ

ภูมิมองผีเมือง ตาแห่งยมราชมองเห็นสายใยสีดำจำนวนมากที่พันรอบวิญญาณ — สายใยพระราหูที่ถักเข้าด้วยกัน

"ผมต้องตัดทุกเส้น!" ภูมิวิ่งเข้าไปหาผีเมือง

ผีเมืองส่งมือมืดออกมา ภูมิหลบ แทงหอกเข้าที่สายใยสีดำเส้นแรก — สายใยขาด วิญญาณหนึ่งดวงหลุดออก

"หนึ่ง!" ภูมินับ

ผีเมืองโกรธ ส่งคลื่นความมืดออกมา ภูมิกระโดดหลบ คลื่นมืดเฉียดผ่านหู เขาเสียสมดุล ล้มลง

"ภูมิ!" เจตะโกน

"กลับเข้าไป!" ภูมิร้อง "ในโรงเรียน!"

"แล้วมึง!"

"ผมต้องตัดสายใยทั้งหมด!"

เจลังเล แต่แล้วก็วิ่งเข้าโรงเรียน

ภูมิลุกขึ้น วิ่งเข้าไปหาผีเมืองอีกครั้ง แทงหอกเข้าที่สายใยเส้นที่สอง สาม สี่ — ทุกครั้งที่หอกแตะสายใย วิญญาณหลุดออกมา บางดวงร้องไห้ บางดวงยิ้ม บางดวงมองภูมิด้วยความขอบคุณ

แต่ผีเมืองก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เพราะพลังพระราหูที่หล่อเลี้ยงมันเริ่มทำงาน มืดของมันเริ่มหนาขึ้น สายใยก็เริ่มหนาขึ้น

"ตัดไม่ทัน!" ภูมิรู้สึก

ผีเมืองส่งหมัดมืดใหญ่ออกมา ภูมิยกหอกรับ แต่หมัดมืดมีพลังมหาศาล — ภูมิลอยกระเด็น หลังกระแทกต้นไม้ใหญ่ เขาหายใจไม่ออก

*เจ้าไม่ผ่าน* ยมราชพูด *ตาของเจ้าเห็นสายใย แต่ร่างของเจ้าตัดไม่ไหว*

"ท่าน!" ภูมิร้อง "ผมต้องทำยังไง!"

*เรียกเพื่อน* ยมราชตอบ *ผีเมืองแรงเทียบขุนพล เจ้าอยู่คนเดียวไม่ได้*

ภูมิพยายามลุก แต่ตัวไม่ขยับ

"มึง!" เสียงตะโกนจากที่ไกล

มิ้นวิ่งเข้ามาจากตึกเรียน เธอถือแท่งแสงสีทองในมือ — พระอาทิตย์ของเธอ

"มิ้น!" ภูมิร้อง

"อย่าพูด!" มิ้นกรีด "ขยับออก!"

มิ้นยกแท่งแสงขึ้น พระอาทิตย์ส่องแสงสีทองออกมา แสงสีทองปะทะกับความมืดของผีเมือง — ความมืดร้องโหย่ง

"แสงพระอาทิตย์!" ผีเมืองถอยหลัง

"ภูมิ!" มิ้นตะโกน "ตอนนี้แหละ!"

ภูมิลุกขึ้น เขาวิ่งเข้าไปในรัศมีแสงของพระอาทิตย์ แสงสีทองเปิดทางให้เขาเห็นสายใยชัดเจน เขาแทงหอกเร็วๆ ตัดสายใยอีกห้าเส้น สิบเส้น ยี่สิบเส้น

วิญญาณหลุดออกมาเรื่อยๆ ผีเมืองเริ่มเล็กลง อ่อนแอลง

"มิ้น!" ภูมิร้อง "ตรงกลาง!"

"เข้าใจ!" มิ้นตอบ

มิ้นส่องแสงพระอาทิตย์ไปที่ศูนย์กลางของผีเมือง ตรงนั้นมีสายใยใหญ่ที่สุด — สายใยหลักที่พระราหูใช้ควบคุม

"ภูมิ!" มิ้นตะโกน "ตรงนี้!"

ภูมิวิ่งเข้าไป หอกแห่งยมราชส่องแสงแดงคล้ำเข้มขึ้น เขามองตาแห่งยมราช มองเห็นสายใยหลัก — มันเป็นสายสีดำที่หนากว่าเส้นอื่นสิบเท่า และมีดวงตาสีแดงอยู่ตรงปลาย

"สายใยหลักของพระราหู!" ภูมิเข้าใจ

ภูมิชูหอก แล้วแทงเข้าที่สายใยหลัก

แสงระเบิด ผีเมืองสลาย วิญญาณนับร้อยที่ถูกจับไว้พุ่งขึ้นฟ้า — พวกเขาเป็นอิสระ

เสียงร้องของพวกเขาดังก้องไปทั่วโรงเรียน ไม่ใช่เสียงโกรธ แต่เป็นเสียงของคนที่ได้รับการปลดปล่อย

แล้ว... เงาของพระราหูก็ปรากฏบนฟ้า

"ภูมิ" เสียงพระราหูดังก้อง *เจ้า... ทำลายของข้า*

"ผมไม่ได้ทำลาย" ภูมิตอบ "ผมแค่ปลดปล่อยคนที่นายฆ่า"

*คนพวกนี้... สมควรตาย* พระราหูพูด *พวกเขาลืมยมราช พวกเขาเลือกพระพิฆเนศ พวกเขาไม่สมควรมีชีวิต*

"ไม่มีใครตัดสินว่าใครสมควรมีชีวิต" ภูมิตอบ "นั่นคือหน้าที่ของยมราช ไม่ใช่ของนาย"

*ยมราช!* พระราหูหัวเราะ *ยมราชเป็นเทพล้าสมัย คนไม่เคยกลัวเขา*

"คนไม่เคยกลัวเขา เพราะคนลืมเขา" ภูมิตอบ "แต่ผมจะไม่ลืม"

พระราหูเงียบ เงาของเขาค่อยๆ จางไป

*เจ้าจะได้พบข้าอีก* พระราหูพูด *และครั้งหน้า... ข้าจะไม่ใช้แค่ผีเมือง*

เงาจางหายไป ฟ้ากลับมาแจ่มใส

ภูมิทรุดลงนั่งกับพื้น ตัวสั่นทั้งหมด มิ้นวิ่งเข้ามาหา

"ภูมิ!" มิ้นนั่งลงข้างๆ "เธอเป็นอะไร!"

"ผม... เหนื่อย" ภูมิตอบ

"คนไม่เหนื่อย คนตาย!" มิ้นกรีด

"ผมยังไม่ตาย" ภูมิหัวเราะเบาๆ "ขอบใจ"

"ขอบใจอะไร" มิ้นถาม "ฉันไม่ได้ทำอะไร"

"พระอาทิตย์ของเธอช่วยผม" ภูมิตอบ "ถ้าไม่มีแสงพระอาทิตย์ ผมตัดสายใยหลักไม่ได้"

มิ้นเงียบ เธอมองภูมิ แล้วก็มองแท่งแสงในมือ

"ฉันไม่เคยคิดว่าพระอาทิตย์จะช่วยเรื่องความตาย" มิ้นพูด "ฉันคิดว่ามันเป็นแค่เทพพลัง ไม่เกี่ยวกับผี"

"เทพทุกองค์มีจุดประสงค์" ภูมิตอบ "พระอาทิตย์ให้แสงสว่าง และแสงสว่างทำให้ความมืดอ่อนแอ"

"แสงสว่าง..." มิ้นพึมพำ "ฉันไม่เคยคิดแบบนี้"

"ยมราชสอนผม" ภูมิตอบ "ท่านบอกว่า ความตายไม่ใช่ศัตรูของแสงสว่าง แต่ความตายคือส่วนหนึ่งของวัฏจักร พระอาทิตย์ขึ้น โลกหมุน คนเกิด คนตาย ทุกอย่างเป็นวัฏจักร"

มิ้นฟัง แล้วก็พยักหน้าช้าๆ

"เธอเปลี่ยนไป" มิ้นพูด

"เปลี่ยนยังไง" ภูมิถาม

"ก่อนหน้านี้ เธอพูดถึงยมราชแบบกลัวๆ" มิ้นตอบ "แต่ตอนนี้ เธอพูดถึงท่านแบบเข้าใจ"

"ผมเรียนรู้" ภูมิตอบ "ผมเรียนรู้ว่าความตายไม่ใช่ปลายทาง มันเป็นทางผ่าน"

มิ้นเงียบ เธอจับมือภูมิ

"ฉันไม่กลัวเธอแล้ว" มิ้นพูด "ฉันเคยกลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย แต่ตอนนี้... ฉันรู้ว่าเธอไม่ใช่"

"ผมไม่เคยเป็นอันตราย" ภูมิตอบ

"ข้ารู้" มิ้นพูด "ข้าแค่... ไม่อยากยอมรับว่ายมราชมีอยู่จริง"

"แล้วตอนนี้" ภูมิถาม

"ตอนนี้... ข้ายอมรับ" มิ้นตอบ "ยอมรับว่ายมราชมีอยู่จริง ยอมรับว่าเธอบูชาท่าน ยอมรับว่า... เธอต้องทำหน้าที่ของเธอ"

"ขอบใจ" ภูมิยิ้ม

มิ้นยิ้มกลับ ยิ้มที่อ่อนโยนและจริงใจ

เจวิ่งออกมาจากตึกเรียน เห็นภูมิกับมิ้นนั่งจับมือกันอยู่

"ทั้งสองคนทำอะไร!" เจตะโกน

"ไม่มีอะไร" มิ้นลุกขึ้น "แค่ช่วยเพื่อน"

"ช่วย!" เจชี้ไปที่ท้องฟ้า "ผีเมืองหายไปแล้ว!"

"ใช่" ภูมิลุกขึ้น "พระราหูปล่อยมันมา แต่ผมปล่อยวิญญาณทั้งหมด"

"ปล่อย!" เจอ้าปากค้าง "มึงทำได้!"

"ไม่ใช่ผมคนเดียว" ภูมิชี้มิ้น "มิ้นช่วย"

เจหันไปมองมิ้น แล้วก็มองภูมิ

"มึงทั้งคู่..." เจพูดไม่ออก "กูไม่เข้าใจ"

"ไม่ต้องเข้าใจ" ภูมิตอบ "แค่อยู่ตรงนี้พอ"

*บุญสัมพันธ์* ยมราชพูดในหัวภูมิ *ขยับอีกครั้ง*

"กี่เปอร์เซ็นต์ครับท่าน"

*ยี่สิบสอง* ยมราชตอบ *เจ้าทำได้ดี*

ภูมิยิ้ม

*แต่พระราหูไม่ยอมแพ้* ยมราชเตือน *เขาจะกลับมา*

"ผมรอ" ภูมิตอบ

*ครั้งหน้า... เขาจะมาเอง*

"ผมก็รอ"

ยมราชเงียบไป แต่ภูมิรู้สึกได้ว่าท่านยิ้มอยู่

ภูมิหันไปหาเจและมิ้น "กลับเข้าเรียนกันเถอะ เราเป็นนักเรียน"

มิ้นหัวเราะ เจส่ายหน้า แต่ทั้งสามคนก็เดินเข้าโรงเรียนด้วยกัน

*ผีเมือง... จะกลับมา* ยมราชพูด *แต่ไม่ใช่วันนี้*

ภูมิพยักหน้าในใจ แล้วเดินเข้าเรียน

เขารู้ว่าสงครามกับพระราหูเพิ่งเริ่ม และครั้งหน้าจะหนักกว่าครั้งนี้

แต่เขาก็ไม่กลัว เพราะเขามียมราช มียายสมศรี มีพี่เบส

และที่สำคัญที่สุด เขามีเพื่อน

> **จบบทที่ 22**