คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

หลังจากวันที่ผีเมืองโจมตีโรงเรียน ภูมิกลายเป็นคนที่ทุกคนในโรงเรียนรู้จัก ไม่ใช่เพราะเขาบูชายมราช แต่เพราะทุกคนที่อยู่ในโรงเรียนวันนั้นเห็นเขาต่อสู้กับผีเมืองด้วยตาตัวเอง เด็กชั้นมัธยมต้นกระซิบกันว่าภูมิเป็นฮีโร่ เด็กหญิงบอกว่าเขาเก่งมาก เด็กชายชั้นมัธยมปลายตะโกนว่าเขาสู้กับผีได้

แต่ภูมิไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นฮีโร่ เขารู้สึกแค่ว่าเขาทำหน้าที่ หน้าที่ของเขาคือดูแลคนตาย ไม่ใช่รับคำชมจากคนเป็น

มิ้นเดินเข้ามาหาเขาที่โรงอาหาร เจ้าถือถาดข้าวมานั่งตรงข้าม สีหน้าของเจ้าดูสดใสกว่าเมื่อวาน แต่ตาแห่งยมราชของภูมิก็มองเห็นว่าเจ้ายังมีจุดมืดเล็กๆ รอบตัว — ร่องรอยของความกังวล

"ทุกคนมองเธอ" มิ้นพูด

"ผมรู้" ภูมิตอบ "ผมไม่ชอบ"

"ก็เธอเป็นฮีโร่" มิ้นยิ้ม "ฮีโร่ต้องชอบความสนใจ"

"ผมไม่ใช่ฮีโร่" ภูมิแก้ "ผมแค่ทำหน้าที่"

"หน้าที่ของเธอคืออะไร" มิ้นถาม

"ดูแลคนตาย" ภูมิตอบ

"คนตาย" มิ้นทวนคำ "เธอดูแลคนตาย"

"ใช่" ภูมิพยักหน้า "คนที่ตายแล้ว ไม่ใช่คนที่กำลังจะตาย"

"ต่างกันยังไง" มิ้นถาม

"คนที่ตายแล้ว ต้องการคนนำทาง" ภูมิตอบ "คนที่กำลังจะตาย ต้องการคนช่วยไม่ให้ตาย"

"แล้วคนที่ยังไม่ตายล่ะ" มิ้นถามต่อ

"ต้องการคนที่เข้าใจ" ภูมิตอบ "ว่าความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัว"

มิ้นเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองภูมิ แล้วก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มของเธอในวันนี้ต่างจากเมื่อวาน มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ซ่อนความกลัว แต่เป็นรอยยิ้มที่ยอมรับว่าโลกของภูมิมีอยู่จริง

"เธอเปลี่ยนไปเยอะ" มิ้นพูด

"เปลี่ยนยังไง" ภูมิถาม

"ก่อนหน้านี้ เธอพูดถึงยมราชแล้วมีแววตากลัว" มิ้นตอบ "แต่ตอนนี้ เธอพูดถึงท่านแล้วมีแววตาสงบ เหมือนคนที่เข้าใจโลกทั้งใบ"

"ผมเรียนรู้จากท่าน" ภูมิตอบ

"เรียนรู้อะไร"

"เรียนรู้ว่าความตายไม่ใช่ศัตรู" ภูมิตอบ "ความตายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เหมือนกับที่กลางวันเป็นส่วนหนึ่งของวัน คืนเป็นส่วนหนึ่งของวัน พระอาทิตย์เป็นเทพที่ให้แสงสว่าง แต่ความมืดก็เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ถ้าโลกนี้ไม่มีความมืด แสงสว่างก็ไม่มีความหมาย"

มิ้นฟัง แล้วก็พยักหน้าช้าๆ คำพูดของภูมิทำให้เธอเห็นภาพที่กว้างขึ้น เธอเคยคิดว่าพระอาทิตย์เป็นเทพที่ยิ่งใหญ่ เพราะแสงสว่างของท่านทำให้ทุกอย่างมองเห็นได้ แต่ตอนนี้เธอเริ่มเข้าใจว่า ความมืดก็มีคุณค่าของมันเหมือนกัน

"เธอเข้าใจเทพของฉันดีกว่าตัวฉันเอง" มิ้นพูด

"ผมไม่ได้เข้าใจพระอาทิตย์ของเจ้าดีกว่าเจ้า" ภูมิตอบ "ผมแค่เข้าใจว่าพระอาทิตย์กับยมราชทำงานด้วยกันได้ พวกท่านไม่ได้แย่งกัน ไม่ได้ทำลายกัน พวกท่านแบ่งหน้าที่กันทำ"

"ทำงานด้วยกัน?" มิ้นเลิกคิ้ว

"พระอาทิตย์ให้แสงสว่าง ยมราชรับคนที่ตายแล้ว" ภูมิตอบ "สองเทพนี้ทำงานคนละส่วน แต่ทำงานเพื่อจุดประสงค์เดียวกัน เพื่อให้โลกเดินต่อไปได้"

"จุดประสงค์อะไร" มิ้นถาม

"ทำให้โลกสมดุล" ภูมิตอบ

มิ้นเงียบ เธอมองภูมิ แล้วก็รู้สึกบางอย่างในใจ บางอย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความเคารพ แต่เป็นความรู้สึกที่อบอุ่น เหมือนแสงแดดเช้าที่สาดส่องลงมา

*ความรู้สึกนี้... คืออะไร* มิ้นถามตัวเอง

ตอนนั้นเอง เจวิ่งเข้ามาในโรงอาหาร หน้าซีด ตัวสั่น เขาดูเหมือนคนที่เพิ่งเห็นผี

"ภูมิ!" เจตะโกน "มึงต้องมาดู!"

"ดูอะไร" ภูมิลุกขึ้น

"พระพิฆเนศของกู!" เจร้อง "มัน... มันหายไปแล้ว!"

ภูมิไปหาเจ "หายไปแล้ว?"

"กูเรียกมันตลอดเช้า!" เจร้องไห้ "มันไม่ตอบ! มันไม่ปรากฏ! ทุกครั้งที่กูจุดธูป มันก็ไม่มา กูเผาธูปไปสามดอกแล้ว มันก็ยังเงียบ!"

"พระพิฆเนศไม่ได้หาย" ภูมิตอบ "เขาไม่อยากตอบ"

"ไม่อยากตอบ!" เจอ้าปากค้าง "มึงหมายความว่าอะไร!"

"พระพิฆเนศเป็นเทพโชคลาภ" ภูมิอธิบาย "เขาไม่ช่วยเรื่องความตาย เขาช่วยเรื่องโชคดี แต่เมื่อวาน เมื่อผีเมืองมา เขาก็ไม่ได้ช่วยนาย เพราะหน้าที่ของเขาไม่ใช่ต่อสู้กับผี"

"กูรู้!" เจร้อง "กูรู้ว่ามันไม่ได้ช่วย!"

"แล้วทำไมนายยังบูชามัน" ภูมิถาม

เจเงียบ เขาไม่รู้จะตอบยังไง เขาเคยบูชาพระพิฆเนศมาตั้งแต่เลือกเทพ เขาเชื่อว่าพระพิฆเนศจะนำโชคดีมาให้ แต่เมื่อวานทำให้เขารู้ว่า บางเรื่อง เทพโชคลาภก็ช่วยไม่ได้

"กู..." เจพูดไม่ออก "กูไม่รู้จะบูชาเทพอื่น"

"นายไม่ต้องเลิกบูชาพระพิฆเนศ" ภูมิตอบ "นายแค่ต้องเข้าใจว่าเขาไม่ได้ช่วยทุกเรื่อง เทพทุกองค์มีขอบเขตของตัวเอง พระพิฆเนศมีขอบเขตของโชคลาภ ยมราชมีขอบเขตของความตาย ไม่มีเทพองค์ไหนช่วยได้ทุกเรื่อง"

"แล้วกูจะหันไปหาใคร!" เจถาม

"ยมราช" ภูมิตอบ

"ยมราช!" เจถอยหลัง "มึงคิดว่ากูจะบูชาเทพความตาย!"

"ไม่ใช่บูชา" ภูมิตอบ "แค่เข้าใจ เจ้าเข้าใจได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนศาสนา แค่ยอมรับว่าเรื่องความตาย ยมราชรู้ดีกว่าเทพอื่น"

เจเงียบ มิ้นเดินเข้ามา

"เจ" มิ้นพูด "เราทุกคนมีเทพประจำตัว แต่เทพประจำตัวไม่ได้หมายความว่าเป็นเทพเดียวที่ช่วยเราได้ ในโลกนี้มีเทพหลายองค์ แต่ละองค์มีจุดแข็งต่างกัน เราสามารถขอความช่วยเหลือจากเทพองค์อื่นได้เมื่อจำเป็น โดยไม่ต้องทิ้งเทพของเรา"

"หมายความว่าอะไร" เจถาม

"หมายความว่า ตอนนี้เรื่องผีร้าย ยมราชช่วยได้ดีกว่าพระพิฆเนศ" มิ้นตอบ "ไม่ได้แปลว่าเจ้าต้องเลิกบูชาพระพิฆเนศ แปลว่าเจ้าควรยอมรับว่ามีเทพอื่นที่ช่วยเรื่องนี้ได้ พระพิฆเนศยังคงเป็นเทพของเจ้า แต่ยมราชก็ช่วยเรื่องนี้ได้"

เจฟัง แล้วก็พยักหน้าช้าๆ คำพูดของมิ้นทำให้เขาเห็นภาพชัดขึ้น เขาไม่ต้องเลือกระหว่างเทพ เขาแค่ต้องเข้าใจว่าแต่ละเทพมีบทบาทต่างกัน

"แล้วกู... ทำยังไง" เจถาม

"ทำตัวให้สงบ" ภูมิตอบ "อย่ากลัว เพราะความกลัวทำให้คนตาย ยมราชสอนผมว่า คนที่กลัวความตายจะเห็นความตายในทุกที่ แต่คนที่ยอมรับความตายจะเห็นชีวิตในทุกที่"

เจหันมามองภูมิ

"มึงพูดเหมือนยมราช" เจพูด

"ผมเรียนจากท่าน" ภูมิตอบ

"เรียนมาเยอะเลยเหรอ"

"พอสมควร" ภูมิยิ้ม "ท่านสอนผมทุกวัน ไม่ใช่ด้วยคำพูด แต่ด้วยประสบการณ์"

*ดี* ยมราชพูดในหัวภูมิ *เจ้าไม่ได้บังคับให้เขาเปลี่ยนศาสนา เจ้าแค่ให้เขาเห็นทางเลือก เจ้ารู้จักความแตกต่างระหว่างการสอนกับการบังคับ*

"ครับท่าน" ภูมิตอบในใจ

"ภูมิ" มิ้นเรียก "เจ้าคุยกับยมราชอีกแล้วใช่ไหม"

"ครับ" ภูมิพยักหน้า "ท่านชมผม"

"ชมอะไร" มิ้นถาม

"ที่ผมไม่ได้บังคับเจเปลี่ยนศาสนา" ภูมิตอบ

มิ้นหัวเราะ "ยมราชชมเรื่องนี้ได้ไง"

"เพราะยมราชไม่ชอบคนบังคับ" ภูมิตอบ "ท่านเคยพูดว่า ความตายเป็นทางเลือกสุดท้ายที่คนเลือกเอง ไม่มีใครบังคับได้ แม้แต่ยมราชเองก็บังคับไม่ได้ ท่านแค่รอรับคนที่พร้อม"

"ทางเลือกสุดท้าย" มิ้นทวนคำ "เธอหมายความว่ายมราชไม่บังคับให้ใครตาย"

"ใช่" ภูมิตอบ "ท่านแค่รับคนที่ตาย ไม่ได้ฆ่า ท่านเป็นเหมือนด่านสุดท้ายที่รอทุกคน ไม่ว่าคนนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่"

"แล้วพระราหูล่ะ" มิ้นถาม "เขาฆ่าคน ยมราชไม่โกรธเขาเหรอ"

"พระราหูเป็นเทพอีกแบบหนึ่ง" ภูมิตอบ "เขาไม่รอ เขาบังคับ เขาฆ่าคนที่ลืมยมราช เขาคิดว่าถ้าคนกลัวความตายมากพอ คนจะหันมาบูชาเทพที่ให้ความสุข และลืมยมราช"

"ฆ่าทำไม" มิ้นถาม

"เพราะเขาเกลียดคนที่ลืมความตาย" ภูมิตอบ "เขาเห็นว่าการลืมความตายเป็นการดูหมิ่นยมราช เขาไม่อยากให้ใครลืม เขาจึงฆ่าคนเหล่านั้น"

"แล้วเขาฆ่าคนที่บูชาเทพอื่น?" มิ้นเลิกคิ้ว

"ฆ่าคนที่ลืมความตาย ไม่ใช่คนที่บูชาเทพอื่น" ภูมิตอบ "เขาไม่สนใจว่าคนบูชาเทพอะไร เขาสนใจแค่ว่าคนยอมรับความตายหรือไม่ ถ้าคนยอมรับ เขาก็ไม่ฆ่า ถ้าคนลืม เขาฆ่า"

มิ้นเงียบ เธอเริ่มเข้าใจโลกของภูมิ โลกที่มืดกว่าโลกของเธอ แต่ก็จริงแท้กว่า

"แล้วฉันล่ะ" มิ้นถาม "ฉันบูชาพระอาทิตย์ ฉันยอมรับความตายหรือไม่"

"เธอเริ่มยอมรับ" ภูมิตอบ

"เริ่ม?" มิ้นถาม

"เธอยังกลัวอยู่ แต่เธอเริ่มเข้าใจ" ภูมิตอบ "การที่เธอช่วยผมเมื่อวาน แสดงว่าเธอยอมรับว่าความตายมีอยู่จริง และเธอไม่หนีจากมัน เธอไม่ได้วิ่งหนี เธอไม่ได้ปิดตา เธอยอมเข้ามาช่วย"

"ฉันไม่เคยหนี" มิ้นพูด

"ฉันรู้" ภูมิยิ้ม "แต่เธอกลัว"

มิ้นเงียบ เธอรู้ว่าภูมิพูดถูก เธอกลัวจริงๆ ตอนที่ผีเมืองโจมตี เธอกลัวจนตัวสั่น แต่เธอก็เข้ามา เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่เธอก็เข้ามา

"ฉันยังกลัว" มิ้นยอมรับ "แต่ฉันจะพยายาม"

"พยายามอะไร" ภูมิถาม

"พยายามเข้าใจความตาย" มิ้นตอบ "เหมือนที่เธอเข้าใจ"

"ความตายไม่ต้องเข้าใจ" ภูมิตอบ "ความตายแค่ต้องยอมรับ ยอมรับว่ามันมีอยู่ ยอมรับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ยอมรับว่ามันจะมาถึงทุกคน"

"ยอมรับว่ามันมีอยู่" มิ้นถาม

"ยอมรับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต" ภูมิตอบ

มิ้นพยักหน้า แล้วก็ยิ้ม ครั้งนี้เป็นรอยยิ้มที่ภูมิไม่เคยเห็น เป็นรอยยิ้มที่บอกว่าเธอเข้าใจอะไรบางอย่าง

"เธอเป็นคนแปลก" มิ้นพูด

"คนบูชายมราชเป็นคนแปลก" ภูมิตอบ

"ไม่ใช่แค่นั้น" มิ้นพูด "เธอเป็นคนที่ทำให้ฉันอยากเข้าใจโลกของเธอ แม้ว่าโลกนั้นจะมืดก็ตาม"

ภูมิมองมิ้น แล้วก็รู้สึกว่า... บางอย่างในใจเขาเปลี่ยน ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความรู้สึกที่อบอุ่น เหมือนกับที่มิ้นรู้สึก

*ความรู้สึกนี้... คืออะไร* ภูมิถามตัวเอง

*นั่นคือหัวใจ* ยมราชตอบในหัว *หัวใจของเจ้า*

ภูมิสะดุ้ง เขาไม่เคยคิดเรื่องนี้ ตั้งแต่บูชายมราช เขาคิดแต่เรื่องหน้าที่ เรื่องภารกิจ เรื่องความตาย เขาไม่เคยคิดเรื่องหัวใจ

"ท่าน!" ภูมิร้องในใจ "ผม... ผมไม่เคยคิดเรื่องนี้!"

*เจ้าไม่เคยคิด* ยมราชตอบ *แต่เจ้ารู้สึก และความรู้สึกนั้นก็จริง*

"ผมต้องทำยังไง!"

*รับฟัง* ยมราชตอบ *อย่าวิ่งหนี เหมือนที่เจ้าไม่วิ่งหนีความตาย ถ้าเจ้าวิ่งหนีความตาย เจ้าก็จะวิ่งหนีหัวใจ และนั่นจะทำให้เจ้าไม่ต่างจากคนที่กลัวความตาย*

ภูมิเงียบ เขามองมิ้น แล้วก็รู้ว่า... เขาไม่อยากวิ่งหนี

"มิ้น" ภูมิเรียก

"ค่ะ" มิ้นหันมา

"เมื่อวาน... ขอบใจ"

"ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องขอบใจ" มิ้นตอบ

"ผมรู้" ภูมิตอบ "แต่ผมอยากพูดอีกครั้ง"

"ทำไม"

"เพราะเธอช่วยผม" ภูมิตอบ "เธอไม่รู้ว่าพระอาทิตย์จะช่วยได้ แต่เธอก็ลอง เธอเสี่ยงชีวิตเข้ามาในสนามรบที่ไม่ใช่ของเธอ เธอไม่จำเป็นต้องทำ แต่เธอก็ทำ"

"ฉันลองเพราะเชื่อเธอ" มิ้นตอบ

"เชื่อผม?" ภูมิถาม

"เชื่อว่าเจ้าไม่ได้โกหก" มิ้นตอบ "เชื่อว่ายมราชมีอยู่จริง เชื่อว่าเจ้าทำเพื่อคนอื่น เชื่อว่าเจ้าไม่ใช่คนร้าย"

ภูมิเงียบ เขาไม่รู้จะพูดอะไร คำพูดของมิ้นทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับของขวัญที่ไม่เคยคาดคิด

"อย่าทำหน้างง" มิ้นหัวเราะ "ฉันแค่พูดความจริง"

"ความจริงของเธอทำให้ผม... มีความสุข" ภูมิพูด

มิ้นหยุดหัวเราะ เธอมองภูมิ แล้วก็รู้สึกใจสั่น ความรู้สึกที่อบอุ่นในอกเธอพลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง

"เธอ... พูดแบบนี้กับทุกคนเหรอ" มิ้นถาม

"ไม่" ภูมิตอบ "ผมพูดแบบนี้กับเธอคนเดียว คนอื่นไม่เข้าใจ คนอื่นไม่อยากฟัง"

"คนอื่นหรือคนทั่วไป" มิ้นถาม

"คนทั่วไป" ภูมิตอบ "เธอไม่ใช่คนทั่วไป เธอเป็นคนที่เข้าใจ"

มิ้นหน้าแดง เธอลุกขึ้น

"ฉัน... ฉันไปเรียนก่อน" มิ้นพูด

"ครับ" ภูมิพยักหน้า

มิ้นเดินออกไป แต่ก่อนออกจากโรงอาหาร เธอหันกลับมา

"ภูมิ" มิ้นเรียก

"ครับ"

"ถ้าเธอต้องสู้กับผีร้ายอีกครั้ง" มิ้นพูด "โทรหาฉัน"

"โทรหาเธอ?" ภูมิถาม

"โทรหาฉัน" มิ้นย้ำ "ฉันจะมา ไม่ว่าจะเป็นตอนไหน ไม่ว่าจะต้องเจออะไร ฉันจะมา"

แล้วมิ้นก็เดินออกไป

ภูมิมองตาม แล้วก็ยิ้ม รอยยิ้มที่เขาไม่เคยยิ้มให้ใครมาก่อน เป็นรอยยิ้มที่บอกว่าเขามีคนอยู่เคียงข้างจริงๆ

*เจ้ามีคนที่อยู่เคียงข้าง* ยมราชพูด *ดี เจ้าไม่ต้องเผชิญทุกอย่างคนเดียว*

"ครับท่าน" ภูมิตอบ "ผมดีใจ"

*แต่จำไว้* ยมราชเตือน *คนที่อยู่เคียงข้างเจ้า อาจตกอยู่ในอันตราย พระราหูไม่ได้แค่ตามเจ้า เขาตามคนรอบข้างเจ้าด้วย*

"ผมรู้" ภูมิตอบ "ผมจะปกป้องเธอ"

*ปกป้องทั้งหมด* ยมราชพูด *มิ้น เจ แม่ของเจ้า ทุกคน*

"ผมจะทำให้ได้" ภูมิตอบ

*ครั้งหน้า... พระราหูจะมาเอง* ยมราชเตือน *ไม่ใช่ส่งผีมา ครั้งนี้จะยากกว่าครั้งที่แล้ว*

"ผมรอ" ภูมิตอบ

*เจ้ากลัวไหม* ยมราชถาม

"กลัว" ภูมิตอบตรงๆ "แต่ผมไม่หนี เพราะผมมีคนที่ต้องปกป้อง"

*ดี* ยมราชพูด *คนที่กลัวแต่ไม่หนี คือคนที่จะแข็งแกร่งที่สุด*

ยมราชเงียบ แต่ภูมิรู้ว่าท่านเห็นด้วย

เจเดินเข้ามา "มึงคุยกับยมราชอีกแล้วใช่ไหม"

"ใช่" ภูมิตอบ "ท่านเตือนผม"

"เตือนอะไร"

"ครั้งหน้าพระราหูจะมาเอง" ภูมิตอบ

เจหน้าซีด "มาเอง!"

"ใช่" ภูมิพยักหน้า "ไม่ใช่ส่งผีมา แต่มาด้วยตัวเอง"

"แล้วมึงจะทำยังไง!"

"ผมจะสู้" ภูมิตอบ "พร้อมกับเพื่อน"

"เพื่อน?" เจถาม "เพื่อนของเธอมีแค่กับมิ้น"

"และนาย" ภูมิเสริม

เจเงียบ แล้วก็ส่ายหน้า

"กูไม่ใช่เพื่อนมึง" เจพูด "กูแค่ไม่อยากตาย"

"นั่นแหละเพื่อน" ภูมิตอบ "คนที่ไม่อยากตาย แต่ยอมตายเพื่อคนอื่น เพื่อนไม่ต้องดี แค่อยู่ตรงนั้นตอนที่ต้องการ"

เจหันมามองภูมิ แล้วก็ถอนหายใจ

"มึงเป็นคนแปลก" เจพูด

"คนบูชายมราชเป็นคนแปลก" ภูมิตอบ

เจพยักหน้า แล้วก็เดินออกไป แต่ก่อนออกจากโรงอาหาร เจหันกลับมา

"ภูมิ" เจเรียก

"ครับ"

"ถ้ามึงต้องสู้กับพระราหู" เจพูด "ก็บอกกูด้วย กูจะมาดู"

"มาดู?" ภูมิถาม

"มาดู" เจพูด "กูไม่ช่วย แต่กูจะมาดู เพราะกูอยากรู้ว่ายมราชจัดการพระราหูยังไง"

ภูมิยิ้ม "ขอบใจ"

"อย่าขอบใจ" เจพูด "กูแค่อยากดู"

แล้วเจก็เดินออกไป

ภูมิมองตาม แล้วก็รู้สึกว่า โลกของเขาเปลี่ยนไปแล้ว ทั้งหมดนี้เกิดจากการที่เขาไม่วิ่งหนี

*ไม่ใช่แค่โลก* ยมราชพูด *หัวใจเจ้าก็เปลี่ยน*

"ใช่ครับท่าน" ภูมิตอบ "ผมเปลี่ยน"

*ดี* ยมราชพูด *คนที่เปลี่ยนได้ จะไม่มีวันตาย*

ภูมิหัวเราะเบาๆ แล้วลุกขึ้นไปเรียน

เขารู้ว่าสงครามกับพระราหูกำลังจะเริ่ม แต่เขาก็รู้ว่า เขามีคนที่อยู่เคียงข้าง

มิ้นที่จะมาเมื่อเขาเรียก เจที่จะมาดูเมื่อเขาสู้ แม่ที่จะรอทำก๋วยเตี๋ยวเมื่อเขากลับบ้าน พี่เบสที่จะเฝ้ามองเขาจากที่ไกล ยายสมศรีที่จะสอนเขาเรื่องพิธีกรรม

และยมราช ท่านผู้อยู่ในหัวของเขาเสมอ ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน ไม่ว่าเขาจะเจออะไร

สงครามกำลังจะมา แต่ภูมิไม่กลัว

> **จบบทที่ 23**