คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
เช้าวันเสาร์ ภูมิตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกแปลกอีกครั้ง เขารู้สึกว่าพลังในตัวของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก เขารู้สึกว่าบุญสัมพันธ์ของเขาเปลี่ยนไป
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "บุญสัมพันธ์ของลูกเปลี่ยนไหม"
"เปลี่ยน" ยมราชพูด "บุญสัมพันธ์ของลูกขยับจากสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ไปที่หกสิบเปอร์เซ็นต์"
"หกสิบเปอร์เซ็นต์" ภูมิพูด "ลูกขึ้นระดับสี่"
"ใช่" ยมราชพูด "ลูกขึ้นระดับสี่ ลูกเป็นขุนพลชั้นกลาง"
ภูมิลุกขึ้น เขาแปรงฟัน ล้างหน้า เขามองกระจก เขาเห็นว่าเขาเปลี่ยนไป ผิวของเขาขาวขึ้นเล็กน้อย ตาของเขาคมขึ้น รอยยิ้มของเขาสงบขึ้น
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกได้อะไรเพิ่ม"
"ลูกได้อาวุธพิเศษหนึ่งชิ้น" ยมราชพูด "ลูกได้ทหารผีหนึ่งร้อยนาย"
"ลูกได้ทหารผีหนึ่งร้อยนาย"
"ใช่" ยมราชพูด "ลูกมีทหารผีสิบนายอยู่แล้ว ลูกจะมีทหารผีหนึ่งร้อยนาย"
"ลูกเรียกทหารผีเพิ่มได้ยังไง"
"ลูกทำพิธีเรียกทหารผี" ยมราชพูด "ลูกจุดธูป ลูกคุกเข่า ลูกท่องคาถาเรียกทหารผี ลูกจะได้ทหารผีเพิ่มเก้าสิบนาย"
"ลูกต้องทำพิธีที่ไหน"
"ลูกทำพิธีที่วัดร้าง ลูกไปวัดโพธิ์ทอง"
"ยมราช" ภูมิพูด "วัดโพธิ์ทองเป็นวัดที่ผมปิดพิธีของพระราหู"
"ใช่" ยมราชพูด "วัดโพธิ์ทองเป็นวัดที่เหมาะสำหรับการทำพิธีเรียกทหารผี วัดโพธิ์ทองมีพลังของโลกผีมาก"
ภูมิเดินลงมากินข้าวเช้า แม่ของเขาทำข้าวต้มให้เขา
"ลูก" แม่พูด "ลูกดูสดใส"
"ลูกสดใส" ภูมิตอบ
"ลูกมีเรื่องดี"
"ลูกมีเรื่องดี" ภูมิตอบ "ลูกขึ้นระดับ"
"ขึ้นระดับอะไร"
"ลูกเป็นขุนพลชั้นกลาง" ภูมิตอบ
แม่ของภูมิเงียบ แม่ไม่รู้ว่าขุนพลชั้นกลางคืออะไร แต่แม่รู้ว่าลูกชายของแม่เติบโตขึ้น
"ลูก" แม่พูด "แม่ดีใจที่ลูกเติบโต"
"แม่" ภูมิพูด "ผมจะเติบโตต่อไป"
ภูมิกินข้าวเสร็จ เขาเดินออกจากบ้าน เขาเดินไปวัดโพธิ์ทอง เมื่อเขามาถึงวัด วัดเงียบ ต้นโพธิ์ยังยืนตายแห้งอยู่หน้าวัด
ภูมิเปิดตาแห่งยมราช เขาเห็นว่าวัดไม่มีผี เขาเดินเข้าไปในโบสถ์ โบสถ์เงียบ ไม่มีพิธี ไม่มีผี
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกพร้อมทำพิธี"
"ลูกทำพิธี" ยมราชพูด
ภูมิคุกเข่า เขาจรดมือทั้งสองข้างที่พื้น พื้นเย็นเฉียบ เขาหลับตา เขาท่องคาถาบวงสรวง คาถาเป็นภาษาบาลีสมัยโบราณที่ภูมิเคยเรียนมาจากชาติก่อน
"โอม ยมราช เทพแห่งความตาย ข้าขอเรียกวิญญาณผู้ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ขอเชิญท่านมาเป็นทหารผีของข้า"
ภูมิรู้สึกถึงพลังไหลออกจากตัวของเขา พลังไหลลงสู่พื้น พื้นสั่นสะเทือน แสงสีแดงคล้ำหนาขึ้น แล้วทหารผีเก้าสิบนายปรากฏขึ้นเป็นวงกลม
ทหารผีทุกตัวเป็นวิญญาณของคนที่ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ทหารผีบางตัวเป็นทหาร ทหารผีบางตัวเป็นตำรวจ ทหารผีบางตัวเป็นหมอ ทหารผีบางตัวเป็นครู ทหารผีบางตัวเป็นชาวนา
"ข้านายท่าน" ทหารผีหัวหน้าพูด "ข้านามลุงสมศักดิ์ ข้าเป็นทหารผีหัวหน้าของท่าน ข้าขอแนะนำทหารผีใหม่เก้าสิบนาย"
ทหารผีทั้งเก้าสิบนายทยอยแนะนำตัวเอง ทหารผีแต่ละนายมีชื่อและประวัติของตัวเอง ทหารผีทุกตัวเป็นคนที่ตายอย่างมีศักดิ์ศรี
"ข้านามลุงเพชร" ทหารผีนายหนึ่งพูด "ข้าเป็นตำรวจ ข้าตายจากการปะทะกับผู้ต้องหา ข้าตายเพราะข้าปกป้องคนในหมู่บ้าน"
"ข้านามหมอวินัย" ทหารผีอีกนายพูด "ข้าเป็นแพทย์ ข้าตายเพราะข้าติดเชื้อจากผู้ป่วย ข้าตายเพราะข้ารักษาคน"
"ข้านามเรืองเรืองฤทธิ์" ทหารผีอีกนายพูด "ข้าเป็นนักบินสงครามอินโดจีน ข้าตายเพราะเครื่องบินตกที่นครพนม ข้าตายเพราะข้าปกป้องประเทศ"
ทหารผีทุกตัวเล่าประวัติของตัวเอง ทหารผีทุกตัวเป็นคนที่ตายอย่างมีศักดิ์ศรี
"ภูมิ" ภูมิพูด "ข้าขอประกาศกฎ ข้าจะไม่บังคับท่านฆ่า ข้าจะไม่บังคับท่านทำร้ายใคร ข้าจะให้ท่านพักได้ ข้าจะให้ท่านกลับยมโลกได้เมื่อท่านต้องการ"
ทหารผีทั้งเก้าสิบนายโค้งให้
"ข้าขอรับใช้ท่าน" ทหารผีทั้งเก้าสิบนายพูดพร้อมกัน
ภูมิลุกขึ้น เขามองทหารผีทั้งเก้าสิบนาย เขารู้สึกว่าเขามีพลังมากขึ้น เขามีทหารผีหนึ่งร้อยนาย เขามีประตูยมโลก เขามีตาแห่งยมราช
"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านมีทหารผีหนึ่งร้อยนายแล้ว"
"ใช่" ภูมิตอบ "ผมมีทหารผีหนึ่งร้อยนาย"
"ท่านเป็นขุนพลชั้นกลางแล้ว" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านมีพลังมากพอที่จะปกป้องเมือง"
"ผมมีพลังมากพอที่จะปกป้องคน"
"ใช่" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านมีพลังมากพอที่จะปกป้องคน"
ภูมิเดินออกจากวัด เขาเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองฝ่ามือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือ รอยสีแดงคล้ำชัดเจน
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกเป็นขุนพลชั้นกลางแล้ว"
"ใช่" ยมราชพูด "ลูกเป็นขุนพลชั้นกลาง ลูกมีทหารผีหนึ่งร้อยนาย ลูกมีประตูยมโลก ลูกมีตาแห่งยมราช ลูกพร้อมที่จะปกป้องคน"
"ลูกพร้อม" ภูมิพูด
"ดี" ยมราชพูด "ข้าพอใจลูก"
ภูมินอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว
ในความฝัน ภูมิเห็นแม่น้ำยมโลก แม่น้ำไหลเชี่ยว ภูมิเห็นทหารผีหนึ่งร้อยนายยืนอยู่ริมแม่น้ำ ทหารผีทุกตัวยิ้ม
"ยมราช" ภูมิพูดในฝัน "ทหารผีของผมยิ้ม"
"ทหารผีของลูกมีความสุข" ยมราชพูด "ทหารผีของลูกได้ทำหน้าที่อีกครั้ง"
"ลูกดีใจ"
"ข้าดีใจด้วย" ยมราชพูด
ภูมิตื่นขึ้น เขามองเพดาน เขาคิดถึงทหารผีทั้งหนึ่งร้อยนาย เขาคิดว่าเขาจะใช้ทหารผีไปทำอะไร
เขาตัดสินใจว่าเขาจะใช้ทหารผีไปดูแลผีที่หลงทางในเมือง เขาจะไม่ใช้ทหารผีไปสู้กับใคร เขาจะใช้ทหารผีไปช่วยคน
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกจะใช้ทหารผีไปช่วยคน"
"ลูกใช้ทหารผีได้ตามที่ลูกต้องการ" ยมราชพูด "ทหารผีเป็นของลูก ลูกใช้ทหารผีได้ตามที่ลูกต้องการ"
"ลูกจะใช้ทหารผีไปช่วยคน"
"ดี" ยมราชพูด "ข้าพอใจลูก"
ภูมิยิ้ม เขาลุกขึ้น เขาแปรงฟัน ล้างหน้า เขามองกระจก เขาเห็นว่าเขาเปลี่ยนไป เขาเป็นขุนพลชั้นกลาง เขามีทหารผีหนึ่งร้อยนาย เขามีประตูยมโลก เขามีตาแห่งยมราช
เขาพร้อมที่จะรับมือกับสิ่งที่กำลังจะมา
ภูมิเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองฝ่ามือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือ รอยสีแดงคล้ำชัดเจน เขารู้ว่าเขาเป็นขุนพลชั้นกลางแล้ว เขามีทหารผีหนึ่งร้อยนาย เขามีประตูยมโลก เขามีตาแห่งยมราช เขามีทุกอย่างที่จะปกป้องคน เขาคิดว่าเขาจะใช้ทหารผีไปช่วยคน เขาจะไม่ใช้ทหารผีไปสู้กับใคร เขาจะใช้ทหารผีไปดูแลผีที่หลงทางในเมือง เขาจะใช้ทหารผีไปช่วยคนที่ต้องการความช่วยเหลือ เขานอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว ในความฝัน ภูมิเห็นทหารผีทั้งหนึ่งร้อยนายยืนเรียงรายอยู่ริมแม่น้ำยมโลก ทหารผีทุกตัวยิ้ม ทหารผีทุกตัวมีความสุข ภูมิตื่นขึ้น เขามองเพดาน เขาคิดว่าเขาพร้อมที่จะปกป้องคน ภูมิเดินกลับบ้าน เขานั่งลงบนเตียง เขามองฝ่ามือ เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำชัดเจน เขารู้ว่าเขาเป็นขุนพลชั้นกลางแล้ว เขาจะใช้ทหารผีไปช่วยคน ไม่ใช้ไปสู้กับใคร ในฝัน ภูมิเห็นทหารผีทั้งหนึ่งร้อยนายยืนเรียงรายอยู่ริมแม่น้ำยมโลก
"ลูก" ยมราชพูด "ลูกพร้อมแล้ว"
ภูมินั่งอยู่ในห้องนอน เขามองเพดาน เขาคิดถึงทหารผีทั้งหนึ่งร้อยนายที่อยู่ในปกครองของเขา เขาคิดว่าเขาจะใช้ทหารผีไปช่วยคนที่ต้องการความช่วยเหลือ เขาจะไม่ใช้ทหารผีไปทำร้ายใคร เขาจะใช้ทหารผีไปดูแลผีที่หลงทางในเมือง เขาจะใช้ทหารผีไปส่งวิญญาณที่ถูกลืมไปยมโลก เขาจะใช้ทหารผีไปช่วยเหลือมนุษย์ที่กำลังเดือดร้อนจากผีร้าย
ยมราชพูดกับภูมิว่าลูกเป็นขุนพลชั้นกลางที่ดี ลูกจะได้เป็นขุนพลชั้นสูงเมื่อลูกพร้อม
> **จบบทที่ 38**