คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
เช้าวันรุ่งขึ้น ภูมิไม่ได้ไปโรงเรียนเหมือนเคย
เขานั่งอยู่หลังบ้านเก่า ตรงนั้นมีต้นมะม่วงล้มพาดรั้ว กลิ่นดินเปียกหลังฝนค้างยังติดอยู่
"ท่านยมราช" ภูมิพูดเสียงแห้ง "เมื่อคืนผมทำพิธีแล้ว บุญสัมพันธ์ขยับเป็น 0.8%"
*ข้าเห็น* เสียงยมราชดังขึ้นในหัวเย็นชา *เจ้าเริ่มจำพิธีกรรมโบราณได้แล้ว*
ภูมิยิ้มกว้าง "แต่ผมยังสงสัยอย่าง ท่านว่า 'พิธีกรรมไม่ได้ให้พลัง แตให้ใจที่เชื่อมต่อ' — ใจมันทำงานยังไงครับ"
*เจ้าจุดธูป เพราะ 'เชื่อ' ไม่ใช่เพราะ 'ต้อง'* ยมราชพูดช้าๆ *โลกนี้ บูชาเทพด้วยระบบ ด้วยบุญสัมพันธ์ ด้วยตัวเลข... แต่เจ้า บูชาด้วย 'มือ'*
ภูมินิ่งคิด "มือเหรอท่าน"
*ข้าคือเทพแห่งความตาย* ยมราชพูด *คนทั่วไปกลัวข้า หลีกหนีข้า แต่เจ้าจุดธูปถวายข้า... ด้วยมือเปล่า เหมือนศิษย์วัดในชาติก่อน*
ภูมิหยิบธูปหนึ่งดอกขึ้นมา จ้องดูควันที่ลอยขึ้น "ผมเข้าใจแล้วครับ ท่านไม่ได้อยากได้ 'ผู้บูชา' ท่านอยากได้ 'คนที่เข้าใจ'"
*ลูกศิษย์วัด* เสียงยมราชอ่อนลง *เจ้าเรียกข้า 'นะคะ' ทุกครั้ง เพราะชินจากชาติก่อน... ข้าไม่เคยบอกเจ้า แต่ข้าชอบ*
ภูมิหน้าแดงก่ำ "ท่านชอบรึเปล่าครับ ผมทำแบบนั้นเพราะเคยชิน"
*ข้าไม่เคยว่า* ยมราชพูดแวบ *แต่เจ้าอย่าลืม 'นะคะ' กับเทพองค์อื่น เขาจะงง*
ภูมิขำเยาะ "เดี๋ยวเจอท้าวเวสสุวรรณ ผมจะลองบอกท่าน 'นะคะ' ดูซิ"
บ่ายสองโมง พี่เบสมาหาภูมิที่หลังบ้าน
"น้อง" พี่เบสพูดเสียงกังวาน "ข้าเห็นแสงแดงคล้ำรอบตัวน้องเมื่อคืน"
"พี่เบสครับ" ภูมิลุกขึ้น "ผมทำพิธีกรรมโบราณได้แล้ว จากชาติก่อน"
พี่เบสนั่งลงข้างๆ "ข้าเป็นคนบูชาพระภูมิ ระดับห้า น้องเอาพิธีกรรมโบราณมาผสมกับระบบบุญสัมพันธ์ได้ยังไง"
"ท่านยมราชบอกว่ามันเชื่อมต่อ" ภูมิตอบ "ผมไม่ได้ทำเพื่อเอาเลขขึ้น ผมทำเพราะเข้าใจท่าน"
พี่เบสขยับสายตา "น้อง... ข้าเห็นมาตั้งแต่ชาติก่อนเหมือนกัน"
ภูมิตกใจ "พี่เบสจำได้ด้วยเหรอ"
"ข้าบูชาพระภูมิมาหลายชาติ" พี่เบสพูดเสียงต่ำ "ในชาติก่อน ข้าเห็นน้องเป็นศิษย์วัดที่บวงสรวงยมราช เวลานั้นข้าเป็นเด็กวัดเดียวกัน"
ภูมิรู้สึกเหมือนมีเส้นใยบางอย่างเชื่อมกลับ "งั้นพี่เบส... รู้จักท่านยมราชมานานแล้ว"
"ข้ารู้จัก 'เงา' ของท่าน" พี่เบสพูด "พระราหู"
ชื่อนั้นทำให้ภูมิรู้สึกเหมือนน้ำแข็งไหลลงคอ "พระราหู... องค์ที่ส่งข้อความหาผม"
"องค์นั้นเป็น 'เงา' ของยมราช" พี่เบสอธิบาย "ถ้ายมราชคือความตายที่ 'รับ' พระราหูคือความตายที่ 'กลืน'"
ภูมิขมวดคิ้ว "กลืนยังไงครับ"
"ท่านองค์นั้น ไม่ได้ดูแลคนตาย" พี่เบสพูด "ท่าน... กินพวกเขาเข้าไป เพื่อเอากำลัง"
ภูมิรู้สึกคลื่นกระแสความตายในตัวสั่นเทา "งั้นหอกแห่งยมราช ที่ผมได้มา..."
"คือกุญแจที่ขังท่านไว้" พี่เบสตอบตรง "พระราหูอยากได้หอก เพื่อ 'ปลดล็อก' บางอย่างในยมโลก"
ภูมิกำหมัดแน่น "ผมจะไม่ยอม"
โทรศัพท์ดังขึ้น สายจากมิ้น
"ภูมิ" เสียงมิ้นสงบแต่เร่งรีบ "ข่าวว่าเธอทำพิธีกรรมโบราณได้แล้วเหรอ"
"มิ้นรู้จักพิธีนั้นด้วยเหรอ" ภูมิถาม
"พระอาทิตย์ของข้าบอกข้าว่า" มิ้นพูด "พิธีที่ศิษย์วัดทำ... คือพิธีที่ยมราชเคยรับมาตลอดชาติ"
ภูมิขมวดคิ้ว "พระอาทิตย์รู้อะไรขนาดนั้นเหรอ"
"เทพระดับสามมองเห็นกันเอง" มิ้นตอบ "ระวังตัวนะ ภูมิ หอกนี้... มีคนอยากได้"
"ผมรู้ครับ" ภูมิพูดเสียงหนัก "ไอ้พระราหูนั่นแหละ"
เสียงมิ้นเงียบไปครู่ "พระราหู? เทพแห่งเงาเหรอ"
"ท่านคือเงาของยมราช" ภูมิตอบ "มิ้น เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังที"
วางสาย เจเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"ไอ้ตะกละ" เจพูดเสียงสั่น "ข่าวว่าไอ้ท้าวเวสสุวรรณให้พิธีมึงแล้วเหรอ"
"มึงรู้ได้ยังไงวะ" ภูมิตกใจ
"กูบูชาพระพิฆเนศระดับสูง" เจภูมิใจ "เทพกูรายงานทุกอย่างให้ฟัง"
"แล้วมึงโทรมาทำไม" ภูมิถาม "จะหยามผมเรื่องเทพซากอีกเรื่องรัเปล่า"
เจเงียบไปครู่ "กู... กูแค่อยากรู้ มึงจะสู้ไอ้เงาสีม่วงดำได้จริงๆ เหรอ"
"ผมจะพยายาม" ภูมิตอบตรง "ผมมีหอก มีพิธีกรรม"
"งั้นก็ดี" เจพูดเสียงแผ่วลง "ไอ้เทพซากของมึง... อาจจะไม่แย่ขนาดที่กูคิด"
ภูมิขำเยาะ "เดี๋ยวมึงจะรู้ว่าใครเลือกผิด"
ยายสมศรียืนอยู่มุมรั้ว มือถือไม้เท้า นัยน์ตาแลบออกมาจากรอยพับผิว
"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูดเสียงแหบ "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"
"ยายครับ" ภูมิถาม "พิธีกรรมโบราณที่ผมทำ... มันถูกต้องมั้ย"
"เฒ่าเห็นมาตั้งแต่เจ้ายังเป็นศิษย์วัด" ยายสมศรีพยักหน้า "พิธีที่เจ้าทำ... คือพิธีที่ยมราชเคยรับจากมือศิษย์วัดมาหลายชาติ"
ภูมิรู้สึกเหมือนมีเส้นใยบางอย่างเชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบัน
คืนนั้น ภูมิกลับมาทำพิธีกรรมอีกครั้ง
เขาจุดธูปสามดอก แต่วันนี้เขาไม่ได้นั่งสมาธิแบบเด็กๆ เขายืนทำ "สะเดาะเคราะห์" — พิธีที่ศิษย์วัดทำเพื่อไล่สิ่งไม่ดี
มือเขาเคลื่อนไหวลื่นไหล เหมือนร่างกายจำได้เองแม้สมองจะลืม
แสงสีแดงคล้ำรอบตัวสว่างขึ้น คราวนี้แรงกว่าเมื่อคืน
0.8% → 1.5%
ภูมิตาโต "ขยับอีกแล้ว! ท่าน!"
*เพราะเจ้า 'ผสม' ได้แล้ว* เสียงยมราชดังขึ้น *พิธีกรรมโบราณ + ระบบบุญสัมพันธ์ = พลังใหม่*
"พลังอะไรครับ"
*'พิธีกรรมยุคใหม่'* ยมราชพูด *เจ้าจะได้ 'เกราะธูป' — สามารถป้องกันผีร้ายได้ 1 ครั้งต่อวัน*
ภูมินั่งลงข้างต้นมะม่วงล้ม มือลูบเปลือกไม้ที่ผุกร่อน
"ท่านยมราช" ภูมิพูดเสียงเบา "ตอนเป็นศิษย์วัดในชาติก่อน ผมทำพิธีทุกวัน... แล้วทำไมชาตินี้ถึงลืมไปหมด"
*เพราะเจ้าเกิดมาเป็นเด็กจน* ยมราชพูดช้าๆ *โลกนี้ไม่ได้สอนพิธีกรรม โลกสอนแค่ 'ระบบ'*
"ระบบบุญสัมพันธ์เหรอท่าน" ภูมิขมวดคิ้ว
*ใช่* ยมราชตอบ *โลกวัด 'ตัวเลข' แทน 'ใจ'... แต่เจ้า ลืมระบบไปแล้ว แต่จำ 'มือ' ได้*
ภูมิหยิบธูปขึ้นจ้องดูควันที่ลอยขึ้น เขารู้สึกว่ามือของเขาร้องขอพิธีนี้โดยอัตโนมัติ
"ผมเข้าใจแล้วครับ" ภูมิพูด "ท่านไม่ได้อยากได้ผู้บูชาที่จุดธูปเพราะเพื่อนจุด"
*ข้าอยากได้คนที่จุดเพราะ 'เข้าใจ'* ยมราชแก้ *และเจ้า... เป็นคนเดียวในรุ่นนี้ที่เข้าใจ*
ลมเย็นพัดมาพร้อมกลิ่นดินเปียก ภูมิหายใจลึก เขารู้ว่าเส้นทางนี้ยาว แต่เขาไม่เดินคนเดียว
ภูมิรู้สึกหน้าอกอบอุ่น "ผมจะได้ป้องกันได้แล้วเหรอ"
*เจ้าจะได้ 'เลือก' ว่าใครจะถูกปกป้อง* ยมราชเตือน *จำไว้ ลูกศิษย์วัด... พลังไม่ได้อยู่ที่แรง แต่อยู่ที่ 'ใจ'*
โทรศัพท์ดังขึ้น สายจากเจ
"ไอ้ตะกละ" เจพูดเสียงแปลก "ข่าวว่ามึงทำพิธีกรรมโบราณได้แล้วเหรอ"
"มึงรู้อะไรขนาดนั้นวะ" ภูมิตกใจ
"กูบูชาพระพิฆเนศระดับสูง" เจภูมิใจ "เทพกูรายงานทุกอย่างให้ฟัง"
"แล้วมึงโทรมาเพื่ออะไร" ภูมิถาม "จะหยามผมเรื่องเทพซากอีกเรื่องรึเปล่า"
เจเงียบไปครู่ "กู... กูแค่อยากรู้ มึงจะสู้ไอ้เงาสีม่วงดำได้จริงๆ เหรอ"
"ผมจะพยายาม" ภูมิตอบตรง "ผมมีหอก มีพิธีกรรม"
"งั้นก็ดี" เจพูดเสียงแผ่วลง "ไอ้เทพซากของมึง... อาจจะไม่แย่ขนาดที่กูคิด"
ภูมิขำเยาะ "เดี๋ยวมึงจะรู้ว่าใครเลือกผิด"
ยายสมศรียืนอยู่มุมรั้ว มือถือไม้เท้า นัยน์ตาแลบออกมาจากรอยพับผิว
"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูดเสียงแหบ "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"
"ยายครับ" ภูมิถาม "พิธีกรรมโบราณที่ผมทำ... มันถูกต้องมั้ย"
"เฒ่าเห็นมาตั้งแต่เจ้ายังเป็นศิษย์วัด" ยายสมศรีพยักหน้า "พิธีที่เจ้าทำ... คือพิธีที่ยมราชเคยรับจากมือศิษย์วัดมาหลายชาติ"
ภูมิรู้สึกเหมือนมีเส้นใยบางอย่างเชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบัน
ภูมิเก็บธูปลง มองดูตัวเลขที่ขยับขึ้นเรื่อยๆ
โทรศัพท์ดังขึ้น สายจากมิ้น
"ภูมิ" เสียงมิ้นสงบแต่เร่งรีบ "ฉันเห็นเงาสีม่วงดำที่โรงเรียนอีกแล้ว คราวนี้มันเข้าใกล้เจ้ามาก"
"มิ้น" ภูมิตอบ "ผมได้หอกแล้ว ได้พลังใหม่แล้ว ผมพร้อม"
"อย่าการ์ดรอบตัวนะ" มิ้นเตือน "เทพพระอาทิตย์เผยให้ฉันรู้ว่า เงาองค์นั้น... กำลังรอเวลาที่เจอตัวคนเดียว"
วางสาย ภูมินั่งมองฟ้าที่มืดลง
*พระราหู... กำลังรอ* เขาคิดในใจ *แต่ผมไม่ใช่เด็กคนเดิมที่กลัวผีแล้ว*
ประตูหลังบ้านเปิดออกไม่มีเสียง
ไม่มีลม ไม่มีแสง แค่มืดที่เดินเข้ามา
ภูมิหันไปมอง ตรงนั้นมี 'ชาย' ยืนอยู่ ร่างสูงเหมือนยมราช แต่สีผิวดำสนิท ตาสีม่วงดำจ้องมองกลับมา
"ลูกศิษย์วัด" เสียงพระราหูก้อง "เราจะเอา 'หอก' ของเขา มาให้ได้"
> **จบบทที่ 18**
>
> บทต่อไป: **บทที่ 19 — "เจ้าตัวร้ายเปิดตัว"**
> พระราหูปรากฏตัวอย่างเป็นทางการ — หยามภูมิ 'ยมราชคือเทพล้าสมัย'
> เขาคือศัตรูหลักของอาร์ค 2
> และเงาตาสีม่วงดำนั้น... คือใคร?
- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]
- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ขุนพลยมราช|Arc 2 — ขุนพลยมราช]]
- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/ยมราช — Yommarat|ยมราช]]
- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]