คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ความมืดเดินเข้ามาในห้องเรียนไม่เหมือนเงาปกติ — มันมีน้ำหนัก มันกดทับผนังจนหน้าต่างสั่น ภูมิถอยหลังไปอีกก้าว หอกแห่งยมราชในมือสั่นระริก

*ผีระดับเมือง* ยมราชพูดเสียงกระซิบในหัวภูมิ *พระราหู... ส่งมันมาเพื่อฆ่าเจ้า*

"ท่าน!" ภูมิกระซิบ "ผมทำยังไงดี!"

*ใช้สิ่งที่เจ้ามี* ยมราชตอบ *เจ้าเรียกมันมาเอง*

ภูมิไม่เข้าใจ แต่ความมืดก็พุ่งเข้ามา

แสงแดงคล้ำจากหอกสาดออก ภูมิแทงอากาศด้วยความหวังเดียวที่เหลือ — หอกทะลุผ่านความมืด แต่ความมืดไม่หยุด มืดพันรอบคอภูมิเหมือนเชือก

"หายใจไม่ออก!" ภูมิเจ็บหน้าอก

*อย่ากลัว* ยมราชพูด *ความตาย... เป็นเพื่อนเจ้า*

ภูมิหลับตา

เขานึกถึงครั้งที่ยมราชเคยถามในความฝัน — *เจ้าเลือกข้า เพราะเจ้าเข้าใจว่าความตายไม่ใช่ปลายทาง แต่เป็นทางผ่าน*

ความมืดที่พันรอบคอเริ่มคลาย ภูมิหายใจได้ เขาเปิดตาขึ้น — และสิ่งที่เห็นทำให้เขาตกใจ

ความมืดไม่ได้หายไป มันยังอยู่ แต่ตอนนี้มัน... โปร่งใส ภูมิมองเห็นทุกชั้นของมัน มองเห็นวิญญาณที่ถูกบังคับให้มาอยู่ในนั้น

"พระราหูบังคับเขา!" ภูมิตะโกน

*ใช่* ยมราชตอบ *และเจ้า... เห็นเขา*

ภูมิกะพริบตาถี่ๆ เขามองเห็นวิญญาณสามดวง — ผู้หญิง ผู้ชาย เด็กเล็กๆ คนหนึ่ง — ที่ถูกร้อยเข้าด้วยกันด้วยอำนาจมืด ถูกบังคับให้เป็นอาวุธ

"ผมต้องปล่อยพวกเขา!" ภูมิกลับไปจับหอก

*หอกอย่างเดียวไม่พอ* ยมราชพูด *เจ้าต้องการ... ตาแห่งยมราช*

ภูมิรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งแตะที่หน้าผาก แสงแดงคล้ำสาดผ่านดวงตา แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

ภูมิเห็นวิญญาณทุกดวงในรัศมีหนึ่งร้อยเมตร เห็นผีภารโรงลุงสมพงษ์ที่ยืนอยู่ท้ายห้อง เห็นวิญญาณเด็กที่ติดอยู่ในกำแพง เห็นผีหญิงสาวที่รอเจ้าของห้องมาสิบปี

"ท่าน!" ภูมิหันไป "พวกนี้... ไม่ใช่ศัตรู!"

*ถูก* ยมราชพูด *พวกเขาเป็นเหยื่อ*

"แล้วผมจะ..." ภูมิหันกลับไปที่ความมืดที่ยังคงพุ่งเข้ามา "ทำยังไง!"

*เจ้าเห็นแล้ว* ยมราชพูด *ตาที่เจ้ามี... เห็นถึงแก่น ของวิญญาณ ไม่ใช่แค่รูป*

ภูมิเริ่มเข้าใจ ตาของเขาไม่ได้มองแค่สิ่งที่ตาคนปกติเห็น — ตาแห่งยมราชมองทะลุถึงบุญ ถึงบาป ถึงน้ำหนักของวิญญาณ

ภูมิมองความมืดอีกครั้ง เขาเห็นชัดเจน — วิญญาณสามดวงนั้นไม่ได้เป็นผีร้าย พวกเขาเป็นคนที่ตายเพราะพระราหูสังหาร ถูกจับมาผูกเป็นอาวุธ

"ผมต้องตัดสายใยที่พระราหูถัก!" ภูมิเข้าใจ

*ถูก* ยมราชพูด *ใช้ดวงตาของเจ้า แยกแยะระหว่างวิญญาณผู้บริสุทธิ์ กับอำนาจที่ครอบงำ แล้วตัดเฉพาะอำนาจ*

ภูมิชูหอกขึ้น ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงคล้ำ — ตาแห่งยมราช เขามองเห็นสายใยสีดำที่พระราหูถักไว้ แล้วเขาก็แทงหอกเข้าไปที่จุดเชื่อมต่อ

แสงแดงคล้ำระเบิดออก ความมืดสลาย วิญญาณสามดวงที่ถูกจับไว้ร่วงลงพื้น — พวกเขาเป็นอิสระ

"สำเร็จ!" ภูมิร้อง

*ไม่ใช่ทั้งหมด* ยมราชพูด *เจ้าแค่ตัดสายใยนี้ พระราหูจะถักใหม่*

"แล้วผมต้อง..." ภูมิหันไปถาม แต่เสียงยมราชเงียบไปแล้ว

"เจ!" ภูมิหันไปหาเจ "เจ อยู่ไหน!"

"กู... กูอยู่ตรงนี้!" เจตะโกนจากใต้โต๊ะ

เจคลานออกมา หน้าซีด ปากสั่น ตัวเขาสั่นทั้งตัว

"มึง... มึงเห็นอะไร!" เจถาม "ตอนความมืดเข้ามา กูมองไม่เห็นอะไรเลย แต่มึง... ตามึงเปลี่ยนสี!"

"ผม..." ภูมิพูดไม่ออก เขาไม่รู้จะอธิบายยังไง

"พระพิฆเนศของกูหายไป!" เจร้องไห้ "มันไม่ตอบกูเลย!"

"เจ" ภูมิเดินเข้าไปหาเจ นั่งลงข้างๆ "พระพิฆเนศของนายไม่ใช่เทพความตาย เขาไม่ช่วยเรื่องนี้หรอก"

"แต่... แต่มันเป็นเทพของกู!" เจกัดริมฝีปาก "กูเลือกมัน กูบูชามันทุกวัน!"

"ผมรู้" ภูมิพูดเบาๆ "แต่พระพิฆเนศเป็นเทพแห่งโชคลาภ ไม่ใช่เทพแห่งความตาย ถ้านายอยากรอด นายต้องเลือกใหม่"

"เลือกใหม่!" เจตาโต "นายบอกกูให้เลิกบูชาพระพิฆเนศ!"

"ผมไม่ได้บอกให้เลิก" ภูมิตอบ "ผมบอกว่านายต้องมีคนที่ช่วยเรื่องนี้ได้"

เจมองภูมินาน ตาของเขาเปลี่ยนจากโกรธเป็นกลัว แล้วเป็นสิ่งที่ภูมิไม่เคยเห็นในตาเจมาก่อน — ความอ่อนล้า

"กูไม่อยากตาย" เจพูดเสียงเบา "กูอายุสิบเจ็ด กูยังไม่อยากเรียนจบ กูยังไม่อยากมีแฟน กูยัง..."

"ผมรู้" ภูมิตัดบท "และผมจะไม่ให้นายตาย"

*บุญสัมพันธ์เจ้า... ขยับ* ยมราชพูด *เจ้าเพิ่งตัดสายอำนาจของพระราหูได้สำเร็จ*

"กี่เปอร์เซ็นต์ครับท่าน!" ภูมิถามในใจ

*จากสิบเก้า... เป็นยี่สิบ* ยมราชตอบ *เจ้าขึ้นระดับเป็นศิษย์แล้ว*

ภูมิรู้สึกพลังไหลเข้ามาในตัว ไม่ใช่แค่ตาที่เปลี่ยน — ทั้งร่างกายเบาลง ความเร็วเพิ่ม ปฏิกิริยาคมกว่าเดิม เขายกหอกขึ้น แสงแดงคล้ำส่องสว่างกว่าเมื่อกี้

*ของวิเศษของเจ้าเปลี่ยนไปด้วย* ยมราชพูด *หอกแห่งยมราช... ตอนนี้เป็นของวิเศษเชิงภารกิจ ไม่ใช่แค่อาวุธ*

"ภารกิจ?" ภูมิถามในใจ

*เจ้าจะใช้มันตัดพันธนาการ ไม่ใช่สังหาร* ยมราชตอบ *เจ้าไม่ได้ถูกฝึกให้ฆ่า เจ้าถูกฝึกให้ปลดปล่อย*

"เข้าใจแล้วครับท่าน" ภูมิพยักหน้า

"ภูมิ!" เจสะกิด "มึงคุยกับตัวเองอยู่ได้!"

"โทษที" ภูมิหันไปหาเจ "ผมกำลังคุยกับยมราช"

"ยมราช!" เจถอยหลัง "เทพความตาย!"

"เทพที่ผมบูชา" ภูมิตอบ "และเทพที่เพิ่งช่วยนาย"

เจหุบปาก เขาไม่รู้จะพูดอะไร

"ผมจะพานายกลับบ้าน" ภูมิลุกขึ้น "เดี๋ยวนี้"

"แต่... ความมืด!" เจชี้ไปที่มุมห้อง "มันอาจจะกลับมา!"

"มันจะกลับมาแน่" ภูมิพูด "แต่คืนนี้ไม่ใช่ พระราหูต้องการเวลาถักสายใยใหม่"

"ทำไมนายถึงรู้!" เจถาม

"เพราะผมเพิ่งเห็นสายใยที่เขาถัก" ภูมิตอบ "และตอนนี้... ผมตัดมันได้แล้ว"

ภูมิจับแขนเจ พาเขาลุกขึ้น แล้วเดินออกจากห้องเรียน

ครู่งนึง ภูมิก็รู้สึกว่ามีตามองมาจากท้ายห้อง ตาแห่งยมราชของเขาทำงานโดยอัตโนมัติ — เขาเห็นผีภารโรงลุงสมพงษ์ยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มให้เขา

"นายไม่เห็นเขาใช่ไหม" ภูมิถามเจ

"ไม่เห็นใคร!" เจกัดริมฝีปาก

"ลุงสมพงษ์บอกว่าให้รีบกลับ" ภูมิพูด "เขาจะเฝ้าห้องให้"

"นายคุยกับผี!"

"ผมคุยกับคนที่ตายแล้ว" ภูมิตอบ "เขาชื่อลุงสมพงษ์ เขาเป็นภารโรงที่นี่ ตายมายี่สิบปีแล้ว"

เจหยุดเดิน หันมามองภูมิ

"นาย... เห็นผีได้ทุกที่เลยเหรอ"

"ทุกที่" ภูมิพยักหน้า "ตั้งแต่เมื่อกี้"

"นายเป็นเทพหรือเป็นผี!" เจร้อง

"ผมเป็นภูมิ" ภูมิตอบ "ภูมิที่เลือกยมราช"

เจหุบปาก เดินตามภูมิออกจากโรงเรียนไปอีกครั้ง

ข้างนอกฝนยังตก แต่ตอนนี้ภูมิเห็นมากกว่าเมื่อกี้ — เขาเห็นวิญญาณเร่ร่อนใต้ต้นไม้ เห็นผีเด็กที่นั่งอยู่บนม้าหินอ่อน เห็นผีหญิงสาวที่ยืนรอที่ป้ายรถเมล์

*โลกนี้มีวิญญาณมากมาย* ยมราชพูด *ส่วนใหญ่ไม่เป็นอันตราย พวกเขาแค่หลงทาง*

"แล้วผมต้องทำยังไงกับพวกเขา" ภูมิถามในใจ

*เจ้าไม่ต้องทำอะไรกับทุกคน* ยมราชตอบ *แค่เจ้าเห็นพวกเขา ก็ดีพอ*

"ดีพอ?"

*คนที่กลัวความตาย มองไม่เห็นวิญญาณ* ยมราชพูด *คนที่ยอมรับความตาย เห็นทุกอย่าง รวมทั้งความจริง*

ภูมิเข้าใจ ตาแห่งยมราชไม่ได้เป็นอาวุธ — มันเป็นเครื่องมือให้เขาเข้าใจโลก

"ภูมิ" เจเรียก "อะไรเกิดขึ้นกับนาย"

"นายเห็นผมกับยมราชคุยกันตอนนี้ใช่ไหม" ภูมิหันไป "ก็ไม่ต่างอะไร"

"ต่าง!" เจร้อง "นายมีตาเป็นสีแดง! นายพูดคนเดียว! นายฟังดูเหมือนคนบ้า!"

"ผมไม่ได้บ้า" ภูมิหัวเราะ "ผมแค่เห็นมากกว่าเมื่อก่อน"

"เห็นอะไร" เจถาม

"ทุกอย่าง" ภูมิตอบ

เจหยุดเดินอีกครั้ง หันมามองภูมิด้วยตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

"ทุกอย่าง?" เจถามเบาๆ

"วิญญาณ บุญ บาป ความตาย ความกลัว" ภูมิตอบ "นายมีบาปติดตัวเยอะนะเจ"

เจสะดุ้ง "นาย! นายเห็นบาปคนอื่นได้!"

"เห็น" ภูมิพยักหน้า "แต่ผมไม่ได้ตัดสิน"

"บาปของกู..." เจตัวสั่น "เยอะเหรอ"

"พอสมควร" ภูมิตอบ "แต่ทุกคนมีบาป ไม่ใช่แค่นาย"

"แล้วบาปของนาย" เจถาม

"ผม?" ภูมิยิ้ม "ผมยังไม่รู้ ยมราชไม่ได้บอก"

*เจ้ายังไม่พร้อมรู้* ยมราชพูดในหัว

เจมองภูมินาน แล้วถอนหายใจ

"กูไม่เข้าใจนาย" เจพูด "กูไม่เข้าใจเทพของนาย ไม่เข้าใจทำไมนายถึงช่วยกู แต่..."

"แต่?" ภูมิถาม

"ขอบใจ" เจพูดเสียงเบา "ที่นายไม่ปล่อยให้กูตาย"

"นั่นคือหน้าที่ของผม" ภูมิตอบ "ดูแลคนตาย ไม่ใช่ปล่อยให้คนตาย"

เจพยักหน้าช้าๆ แล้วเดินต่อ

ภูมิมองตาม แล้วก็รู้สึกว่า... ความรู้สึกของเจเปลี่ยน เขาไม่ได้หยามอีกแล้ว เขาเริ่มไว้ใจ

*ดี* ยมราชพูด *เจ้าไม่ได้แค่ปกป้องเขา เจ้าได้พันธมิตร*

"พันธมิตร" ภูมิพึมพำ "เจกับผม"

*คนที่คุณช่วย จะไม่ลืมคุณ* ยมราชตอบ *จำไว้*

ภูมิพยักหน้าในใจ แล้วเดินตามเจออกจากโรงเรียน

ฝนเริ่มซา เมฆเริ่มเปิด แสงจันทร์ส่องลงมา ภูมิมองฟ้า แล้วรู้สึกว่า... คืนนี้ เขาไม่ได้แค่รอด

คืนนี้ เขาเกิดใหม่

*แต่พระราหูก็ยังอยู่* ยมราชเตือน *เขาจับตาเจ้าตั้งแต่ตอนนี้*

ภูมิไม่ตอบ เขาเดินต่อ มือข้างหนึ่งจับหอก มืออีกข้างจับแขนเจ

*ภารกิจของเจ้าเพิ่งเริ่ม* ยมราชพูด *ผีร้ายที่เจ้าปล่อยไป จะกลับมาในฐานะผีที่แข็งแกร่งกว่าเดิม*

"ผมรอได้ครับท่าน" ภูมิตอบในใจ "ผมไม่กลัวแล้ว"

*ดี* ยมราชพูด *แต่จำไว้... ภัยที่ใหญ่ที่สุด ไม่ใช่พระราหู*

"คืออะไรครับท่าน"

*คือ... เจ้าเอง* ยมราชตอบ *ถ้าเจ้าเริ่มกลัวความตาย*

ภูมิหยุดเดิน เขามองฟ้า แสงจันทร์ส่องลงมาที่หน้า

*วันนึง เจ้าจะเจอคนที่เจ้ารักใกล้ตาย* ยมราชพูด *แล้วเจ้าจะต้องเลือก... ระหว่างเทพ กับหัวใจ*

ภูมิไม่ตอบ เขาหันกลับมองเจที่เดินอยู่ข้างหน้า แสงจันทร์ส่องหน้าเจ เขายังเด็ก ยังกลัว ยังไม่พร้อม

และภูมิก็... เข้าใจแล้ว ทำไมยมราชถึงเลือกเขา

*เพราะเจ้ายอมรับความตาย* ยมราชพูด *แต่เจ้าไม่ยอมให้คนตาย*

"ผมเข้าใจแล้วครับท่าน" ภูมิพูดเบาๆ "ผมจะไม่ยอมให้ใครตาย"

*จำคำนี้ไว้* ยมราชพูด *วันนึง เจ้าจะต้องทำตามมัน*

ภูมิพยักหน้า แล้วเดินต่อ

ฟ้ายังมืด แต่ตาแห่งยมราชของเขาเห็นแสง — แสงสีแดงคล้ำที่วิ่งวนอยู่รอบตัวเขา เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นพลังของตัวเองจากภายนอก

*ระดับศิษย์* ยมราชพูด *ยังอ่อน แต่พอ*

"พอสำหรับอะไรครับท่าน"

*พอที่จะปกป้องคนที่เจ้ารัก* ยมราชตอบ *และพอที่จะต่อกรกับผีร้ายที่จะมา*

ภูมิยิ้ม ครั้งแรกในคืนนี้ที่เขายิ้มจริงๆ

"ผมพร้อมแล้วครับท่าน"

เจหันกลับมามองภูมิที่ยืนยิ้มอยู่คนเดียว

"นายยิ้มทำไม!" เจตะโกน "นายบ้าไปแล้ว!"

"ไม่บ้า" ภูมิตอบ "แค่ดีใจ"

"ดีใจอะไร!"

"ดีใจที่นายยังไม่ตาย" ภูมิตอบ "และดีใจที่ผมเป็นศิษย์ของยมราช"

เจส่ายหน้า แล้วเดินต่อ

ภูมิเดินตาม เขามองเจ แล้วก็มองฟ้า

*วันนี้เริ่มต้นแล้ว* ยมราชพูด *เจ้าเป็นศิษย์ของยมราช ขั้นต่อไป... ขุนพล*

"เร็วไหมครับท่าน"

*ช้า* ยมราชตอบ *แต่ไม่ทัน*

ภูมิหัวเราะเบาๆ แล้วเดินเข้าบ้าน

> **จบบทที่ 21**