คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ภูมิตื่นขึ้นมาตอนตีสาม เพราะเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังมาจากหน้าต่างชั้นล่าง เสียงไม่ใช่ของแม่ เพราะแม่เขาเคาะดัง เสียงนี้พยายามเงียบ แต่ก็ดังพอจนลุงสมศักดิ์ที่ยืนเฝ้าหน้าบ้านหันไปมอง ก่อนจะเดินเปิดประตูให้

เจยืนอยู่ในความมืด หน้าเขาซีดกว่าปกติ ผมเปียกเหงื่อ เสื้อคลุมแขนยาวที่ปกติเขาใส่เรียบร้อยกลับสวมกลับด้าน

"มึง" เจพูดเสียงแผ่ว "มึงต้องมาด้วย"

ภูมิลุกขึ้นจากที่นอน ไม่ได้ตกใจ เพราะคลื่นกระแสความตายของเขาสั่นตลอดสามชั่วโมงที่ผ่านมา เขารู้แล้วว่าใครกำลังจะมา

"ลุงสมศักดิ์" ภูมิพูด "ไปบอกแม่หน่อยว่าผมไปช่วยเพื่อน"

ลุงสมศักดิ์หายไปในเงามืดของบ้าน ภูมิหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวมทับ ไม่ได้หยิบหอกแห่งยมราช เพราะมัดไม่ทัน เขาเดินลงบันได หยิบธูปสามดอกจากโต๊ะหน้าบ้าน จุดไฟ ปักลงในกระถางดินเล็กๆ ข้างประตู

"ยมราช" ภูมิกระซิบ "ผมจะไปช่วยคนที่เคยหยามผม"

ภูมิไม่ได้ยินเสียงตอบ แต่ธูปสามดอกที่ปักในกระถาง ค่อยๆ มอดเปลวลงจนหมดในเวลาเดียวกัน ทั้งที่ลมไม่มี

เจยืนรออยู่หน้าประตู ตาเขาแดง ไม่ใช่เพราะร้องไห้ แต่เพราะไม่ได้นอน

"กูไม่ได้มาขอความช่วยเหลือมึง" เจพูด "กูมาตามมึงไปดู"

"ดูอะไร" ภูมิถาม

"คนตาย" เจตอบ แล้วเสียงเขาสั่นเล็กน้อย "คนตายที่บ้านกู"

ภูมิหยุด ยืนนิ่งอยู่กลางความมืดหน้าบ้าน เขาไม่ได้แปลกใจที่ผีตัวนั้นมาถึงเจเร็วขนาดนี้ เพราะในตลาดเมื่อเย็น ยายสมศรีบอกเขาแล้วว่า "ผีที่ฆ่าคนเจ็ดศพ มันจะไม่มาหาคนที่ไม่มีบุญกับมัน มันจะมาหาคนที่มันจำได้" ภูมิไม่รู้ว่าเจเคยทำอะไรกับผีตัวนั้น แต่ที่รู้แน่ๆ คือ ผีตัวนี้จำหน้าเจได้

"ไป" ภูมิตอบ

"ไม่ต้องถามมึงก่อนเหรอ" เจถาม

"ไม่" ภูมิตอบ "ถามทีหลังก็ได้"

เจไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหันหลังเดินออกไปทางถนน เจมีรถยนต์ส่วนตัวจอดอยู่ที่ปากซอย เขาเปิดประตูรถ แล้วนั่งในตำแหน่งคนขับ ภูมิเปิดประตูฝั่งคนนั่งข้าง เขาไม่ได้พูดคำว่า "ขอบคุณ" เพราะรู้ว่าเจไม่อยากได้ยิน และเขาเองก็ไม่ได้อยากจะพูด

รถแล่นออกจากซอย เจขับเร็วกว่าปกติ เขาปล่อยให้ลมกลางคืนพัดเข้ามาทางหน้าต่าง

"บ้านกูอยู่ย่านรามอินทรา" เจพูด "ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที"

"รู้แล้ว" ภูมิตอบ

"แม่กูตายเมื่อสามทุ่ม" เจพูด เสียงเขายังคงสั่นเล็กน้อย แต่เขาพยายามไม่ให้สั่น "พี่ชายกูเสียใจจนเป็นลม ตอนนี้นอนอยู่ที่โรงพยาบาล"

ภูมิไม่ได้ถามว่าแม่ของเจเสียชีวิตยังไง เพราะคลื่นกระแสความตายที่เขารู้สึกได้ตั้งแต่เมื่อคืนไม่ได้มาจากแม่ของเจ มันมาจากผีตัวนั้น ผีที่ฆ่าคนเจ็ดศพ และมันยังอยู่ในบ้าน

"พ่อกูไม่อยู่บ้าน" เจพูดต่อ "พ่อกูอยู่ต่างจังหวัด กลับมาไม่ทัน"

"งั้นมีแค่มึงกับผี" ภูมิพูด

เจหันมามองภูมิ ตาเขาแดงกว่าเดิม "ใช่" เขาตอบ "และผีตัวนั้น มันไม่ใช่แค่หลอก"

ภูมิรู้ว่าเจไม่ได้พูดเกินจริง เขาเคยเห็นผีหลอกที่โรงอาหารในตอนที่เขายังเป็นแค่เด็กมัธยมต้น ผีหลอกจะทำให้คนกลัว บางตัวจะดึงคนเข้าไปในที่มืด บางตัวจะบีบคอตอนกลางคืน แต่ผีที่เคยฆ่าคน มันไม่ได้แค่หลอก มันฆ่า

"ทำไมผีตัวนั้นถึงจำหน้ามึงได้" ภูมิถาม

เจไม่ตอบทันที เขาขับรถผ่านแยกไฟแดงที่ไฟเขียวอยู่ เขาเหยียบคันเร่งเข้าไปในทางด่วน ความเงียบระหว่างพวกเขายาวนานจนภูมิเกือบจะคิดว่าเจจะไม่ตอบ

"พ่อกู" เจพูดในที่สุด "พ่อกูเป็นคนส่งคนตายไปทำพิธีที่ภาคเหนือเมื่อสิบปีก่อน"

ภูมิเงียบ

"พิธีนั้น มีคนตายเจ็ดคน" เจพูด "และพ่อกูก็เป็นคนจัดพิธีให้ผีตัวนั้น"

"ให้ผี" ภูมิถาม

"ใช่" เจตอบ "พ่อกูจัดพิธีบวงสรวงให้ผีที่ภาคเหนือ พ่อกูคิดว่าทำให้มันสงบ แต่จริงๆ พ่อกูแค่ทำให้มันโกรธ"

ภูมิเข้าใจทันที ผีที่ถูกบวงสรวงผิดพิธี จะกลับมาฆ่าทุกคนในครอบครัวของคนจัดพิธี ยายสมศรีเคยสอนเขาว่า "ผีแบบนี้ อย่าสู้ ปล่อยให้มันทำในสิ่งที่ต้องทำ แล้วค่อยส่งมันไป"

"พ่อมึงรู้เรื่องนี้ไหม" ภูมิถาม

"ไม่รู้" เจตอบ "พ่อกูไม่เคยรู้ว่าผีตัวนั้นกลับมา พ่อกูคิดว่าพิธีสำเร็จ พ่อกูไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง จนกระทั่งแม่กูโทรมาบอกว่ามีคนเดินเข้าบ้านตอนกลางคืน แล้วหายไป"

"แล้วพ่อมึงบอกมึงว่ายังไง" ภูมิถาม

"พ่อกูไม่ได้บอก" เจตอบ "พ่อกูแค่บอกให้กูกลับบ้าน"

ภูมินิ่งไปสักครู่ "แล้วมึงรู้ได้ไงว่าต้องมาหากู"

เจขับรถเลยทางด่วนลงไปทางด่านรามอินทรา เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาจอดรถที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง ดับเครื่อง แล้วหันมามองภูมิ

"พระพิฆเนศ" เจพูด "ท่านไม่ช่วยเรื่องผี"

"รู้แล้ว" ภูมิตอบ

"ท่านบอกว่า เรื่องความตายไม่ใช่เรื่องของท่าน" เจพูด "ท่านบอกว่าถ้าอยากให้คนตาย ก็ไปหายมราช"

"แล้วทำไมมึงถึงมาหากู ไม่ใช่ไปหาคนอื่น" ภูมิถาม

"เพราะมึงเป็นคนเดียวที่กูรู้จักที่บูชายมราช" เจตอบ "และกูไม่อยากไปหายายสมศรีตอนตีสาม"

ภูมิหัวเราะเบาๆ "มึงไม่อยากให้ใครเห็นว่ามึงต้องมาขอความช่วยเหลือ"

"ใช่" เจตอบ

รถแล่นต่อ เข้าสู่ย่านรามอินทรา บ้านของเจเป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นในหมู่บ้านจัดสรร มีรั้วสูง มีระบบรักษาความปลอดภัย แต่เจไม่ได้เปิดประตูรั้วด้วยระบบ เขาใช้กุญแจธรรมดา เขาเปิดประตูบ้าน แล้วเดินเข้าไป

ในบ้านมืดสนิท ไม่มีคนเปิดไฟ ไม่มีคนอยู่ เจเปิดไฟหน้าบ้าน แสงไฟสีขาวสาดส่องเข้ามาในห้องรับแขก ภูมิมองเห็นโซฟาขนาดใหญ่ โต๊ะกาแฟไม้สัก และกรอบรูปครอบครัวที่ตั้งอยู่บนตู้

ในรูป เจยืนกลาง แม่ยืนข้าง พ่ออีกฝั่ง พี่ชายข้างแม่ ทั้งสี่คนยิ้ม

"แม่กูอยู่ข้างบน" เจพูด

"ไม่ต้องไป" ภูมิตอบ "ไม่ต้องไปดูศพ"

เจหันมามองภูมิ ตาเขาคล้ายจะร้องไห้ "ทำไม"

"เพราะถ้ามึงไปดู มึงจะเสียใจจนทำอะไรไม่ได้" ภูมิตอบ "ตอนนี้มึงต้องช่วยแม่มึงส่งวิญญาณไป ก่อนที่ผีตัวนั้นจะกลับมา"

เจกลืนน้ำลาย "ส่งวิญญาณไปยังไง"

"ไม่ใช่ส่งแม่มึง" ภูมิตอบ "ส่งผีตัวนั้น"

"ผีตัวนั้นยังอยู่ในบ้านเหรอ" เจถาม

"ไม่" ภูมิตอบ "แต่มันจะกลับมา"

ภูมิเดินเข้าไปในห้องรับแขก เขามองไปรอบๆ เขาหลับตา แล้วเปิดตาแห่งยมราชขึ้น เขาเห็นร่องรอยของวิญญาณที่เพิ่งผ่านไป ร่องรอยสีดำคล้ำ เป็นทางยาวจากหน้าบ้านเข้าไปในห้องนอนชั้นบน เป็นทางเดินของผีที่ฆ่าคน และมันยังอุ่นอยู่

"มันฆ่าแม่มึงเมื่อสามทุ่ม" ภูมิพูด "แล้วมันออกจากบ้านไปเมื่อสี่ทุ่ม"

"แล้วมันจะกลับมาเมื่อไหร่" เจถาม

"เมื่อฟ้าใกล้สว่าง" ภูมิตอบ "ผีที่ออกไปกลางคืน มันจะกลับมาตอนใกล้เช้าเสมอ เพราะมันกลัวแสงเช้า"

เจหยิบโทรศัพท์ดูเวลา "อีกสามชั่วโมง"

"ใช่" ภูมิตอบ "มึงมีเวลาสามชั่วโมง"

"แล้วมึงจะทำยังไง" เจถาม

ภูมิมองเจ เขามองตาเจ เขามองหน้าเจ ที่ซีดกว่าปกติ ที่เปียกเหงื่อ ที่พยายามจะไม่ร้องไห้

"กูตั้งเงื่อนไข" ภูมิพูด

เจนิ่ง

"เงื่อนไขข้อแรก" ภูมิพูด "กูจะไม่หยามแม่มึงอีก"

"เงื่อนไขข้อสอง" ภูมิพูด "กูจะไม่หยามกูเอง"

"เงื่อนไขข้อสาม" ภูมิพูด "ยอมรับว่าเทพที่ดี ไม่ได้วัดกันที่ขนาด แต่วัดกันที่ความเข้าใจ"

เจกลืนน้ำลาย "แล้วถ้ากูไม่ทำ"

"กูจะไม่ช่วย" ภูมิตอบ "กูจะกลับบ้าน แล้วปล่อยให้ผีตัวนั้นฆ่ามึงตอนเช้า"

เจหันมามองภูมิ ตาเขาเปลี่ยนเป็นความโกรธ แล้วเปลี่ยนเป็นความกลัว แล้วเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวัง

"มึงคิดว่ากูกลัวตายเหรอ" เจถาม

"กูไม่รู้" ภูมิตอบ "แต่กูรู้ว่ามึงกลัวว่าพ่อมึงจะรู้ว่ามึงทำให้แม่มึงตาย"

เจนิ่งไปนาน ความเงียบในบ้านหนักอึดอัด ภูมิยืนรอเขาไม่เร่ง เขารู้ว่าเจต้องใช้เวลา

"กู..." เจพูดในที่สุด เสียงสั่น "กูรู้แหละว่ากูทำผิดที่หยามแม่มึง"

"ดังอีก" ภูมิพูด

"กูผิดเอง" เจพูดดังขึ้น เสียงพร่าม "ที่กูจุดธูปผิดพิธี ทำให้แม่ต้องตาย กู... กูไม่มีหน้าจะเจอแม่"

"แล้วกูจะไม่หยามกูเองอีก" ภูมิพูด

เจหันมามองภูมิ ตาเขาแดงกว่าเดิม

"กูหยามมึงมา" เจพูด "กูเรียกมึงว่าคนจนไม่มีเทพ กูรู้แหละว่ากูโง่"

"โทษที่ไม่เคยฟัง" ภูมิพูดซ้ำ "ผิด"

"กูหัวแข็ง" เจพูดอีกครั้ง "ที่ไม่เคยฟังมึง... คราวนี้กูฟังแล้ว" "ดี" ภูมิตอบ เจกลืนน้ำลาย "แล้วข้อสาม"

"ข้อสาม" ภูมิตอบ "มึงไม่ต้องพูดออกมา มึงแค่คิด ในใจมึงว่า 'พระพิฆเนศท่านไม่ได้ช่วยเรื่องความตาย เพราะท่านเป็นเทพโชคลาภ ไม่ใช่เทพความตาย การที่พระพิฆเนศไม่ช่วยเรื่องนี้ ไม่ได้แปลว่าท่านไม่ดี แต่แปลว่าท่านไม่ใช่เทพที่จะช่วยเรื่องนี้ได้'"

เจนิ่งไปสักครู่ "แล้วใครช่วยได้"

"ยมราช" ภูมิตอบ

เจถอนหายใจ "กูไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำนี้จากปากตัวเอง" "แต่มึงได้ยินแล้ว" ภูมิพูด เจพยักหน้าช้าๆ "ใช่"

ภูมิเดินไปที่โต๊ะกาแฟในห้องรับแขก เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นมา เทน้ำใส่แก้ว แล้ววางลงบนพื้นตรงกลางห้อง เขาหยิบธูปสามดอกออกจากกระเป๋าเสื้อคลุม จุดไฟ ปักลงในแก้วน้ำ

"ยายสมศรีบอกว่า" ภูมิพูด "ผีที่ฆ่าคนเจ็ดศพ มันกลับมาเพราะมันยังผูกพันกับครอบครัวของคนที่จัดพิธี มันไม่ได้ตามฆ่าคนด้วยความโกรธ มันตามฆ่าคนด้วยความอาลัย มันอยากให้ครอบครัวนั้นรู้ว่ามันมีตัวตน"

"แล้วไง" เจถาม

"แล้วเราต้องทำให้มันรู้ว่า เรารู้ว่ามันมีตัวตน" ภูมิตอบ "เราต้องไม่ไล่มันไป เราต้องรับฟังมัน"

"แล้วมันจะไปไหน" เจถาม

"มันจะไปสู่ยมโลก" ภูมิตอบ "เพราะเมื่อคนอาลัยรู้ว่ามีคนรับฟัง มันจะปล่อยวิญญาณ"

เจมองภูมิ "มึงรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง"

"กูบูชายมราช" ภูมิตอบ "กูรู้เรื่องพวกนี้ตั้งแต่เกิด"

ธูปสามดอกในแก้วน้ำ มอดเปลวลงทีละน้อย กลิ่นธูปหอมกระจายไปทั่วห้องรับแขก เจนั่งลงบนโซฟา เขาเอามือกุมเข่า เขาไม่ได้ร้องไห้ แต่ตาเขาก็แดง

"ขอบคุณ" เจพูดเบาๆ

"อย่าพูดคำนี้" ภูมิตอบ "เรายังไม่ได้ทำอะไรสำเร็จ"

เจพยักหน้า

ภูมิมองนาฬิกาที่ผนัง เหลืออีกสองชั่วโมงสามสิบนาที เขาต้องเตรียมการ เขาต้องไปเรียกลุงสมศักดิ์ เขาต้องไปเรียกทหารผีอีกเจ็ดนายที่อยู่ในบัญชี เขาต้องจัดพิธีรับฟังผีที่ฆ่าคนเจ็ดศพ แล้วส่งมันไปสู่ยมโลก

และเจต้องเรียนรู้ว่า การอยู่กับความตาย ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอย่างที่เขาคิด

ภูมิเปิดตาแห่งยมราชอีกครั้ง เขาเห็นร่องรอยของผีที่ฆ่าคนเจ็ดศพ มันยังอยู่ในบ้าน อยู่ในผนัง อยู่ในรูปภาพครอบครัว มันรอเวลา

"สี่ทุ่มครึ่ง" ภูมิพูด "มันจะมา"

"แล้วมึงจะทำยังไง" เจถาม

"กูจะรับฟังมัน" ภูมิตอบ "ยมราชสอนกูว่า บางทีการรับฟัง ก็เพียงพอแล้ว"

เจไม่ได้พูดอีก เขานั่งบนโซฟา ตาแดง ปากแห้ง ภูมิยืนกลางห้องรับแขก มือถือธูปที่มอดเปลว แสงไฟในบ้านสว่างจ้า แต่ภายในบ้านมืดกว่าที่ตาเห็น

แต่ภูมิจะรอมัน หรือภูมิจะไปหามันก่อน?

> **จบบทที่ 30**