คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

เช้าวันรุ่งขึ้น ภูมิตื่นตั้งแต่ตีห้า เพื่อนบ้านยังไม่ตื่น เขาหยิบกระเป๋ากางเกงที่พับธูปไว้สามดอกแล้วมัดให้แน่น

"ท่าน" เขาพูดในใจระหว่างล้างหน้า "ผมจะไปวัดไหนดี"

*ไปที่ที่ไม่มีใครไป* เสียงยมราชดังขึ้นช้า ๆ *วัดที่คนลืมแล้ว แต่เทพของเจ้ายังอยู่*

ภูมิหยิบมือถือขึ้นค้นหา "วัดร้าง กรุงเทพ" ผลลัพธ์แรกคือ "วัดสะพาน" วัดเล็กหลังหนึ่งในซอยอ้อมนาม แมปบอกว่าเดินจากบ้านสามกิโล

เขาเก็บเสื้อนักเรียนใส่กระเป๋า แล้วออกเดิน

ซอยอ้อมนามเงียบสงัดกว่าซอยบ้านเขามาก ต้นไม้ใหญ่สองข้างทางบังแสงแดดไว้ได้ครึ่งนึง กลิ่นดินเปียกหลังฝนค้างค้างอยู่ในอากาศ ภูมิเดินตามรั้วไม้เก่าที่พังครึ่งหนึ่ง จนมาถึงประตูวัดที่เปิดอ้าอยู่

วัดสะพานไม่ใช่วัดใหญ่แบบวัดพระแก้ว เป็นแค่วิหารไม้สีซีด รั้วก่ออิฐครึ่งพัง องค์พระประธานดำเป็นเงาดำเพราะควันธูปที่จุดมาหลายสิบปี แต่ที่แปลกคือ—มุมขวาของวิหาร มีซุ้มประตูเล็ก ๆ ที่แกะสลักรูปยมราช ยมราชนั่งอยู่บนหลังโคประบือ สีแดงคล้ำลอกล่อนแต่ยังเห็นรอย

ภูมิเดินเข้าไปในวิหาร อากาศเย็นกว่าข้างนอก เขาหยิบธูปสามดอกจากกระเป๋า เขย่าก้านให้แตกออกเล็กน้อยแล้วจุดไฟ

ควันสีแดงคล้ำพุ่งขึ้น ต่างจากควันธูปปกติที่เป็นสีขาว

"ท่าน" ภูมิพูด "ผมอยู่ที่นี่"

*เจ้าอยู่ถูกที่แล้ว* ยมราชตอบ *วัดนี้เคยมีคนบูชาข้า เป็นร้อยปีก่อน*

"ร้อยปี?" ภูมิพึมพำ "แล้วตอนนี้ล่ะ"

*ตอนนี้... ไม่มีใครแล้ว* ยมราชพูด *จนกว่าเจ้าจะมา*

ภูมิวางธูปลงในกระถางเก่า แสงสีแดงคล้ำส่องเข้ามาในวิหารอับแสง เขานั่งลงขัดสมาธิหน้าซุ้มยมราชเหมือนที่เคยทำในชาติก่อน

"ผมอยากรู้" ภูมิพูด "ในไทย มีเทพไหนบ้างที่ยังไม่มีคนบูชา"

*ให้ข้าบอกเจ้า* ยมราชพูด *พระพุทธ มีคนบูชาเจ็ดสิบล้านคน พระพิฆเนศ สี่สิบล้าน เจ้าแม่กวนอิม สามสิบล้าน พระอาทิตย์ ยี่สิบห้าล้าน ท้าวเวสสุวรรณ สองล้าน พระนารายณ์ หนึ่งล้าน*

"เยอะจัง" ภูมิหัวเราะเยาะ "แล้วท่านล่ะ"

*ฉัน... มีสามคนในประเทศนี้*

ภูมิสะดุ้ง "สามคน? ในประเทศที่มีคนเจ็ดสิบล้าน?"

"คนไทยกลัวความตาย" ยมราชพูด "เขาบูชาพระพุทธเพื่อหนีความตาย ไม่ใช่เพื่อเข้าใจมัน"

ภูมินิ่งคิด "แล้วสองคนที่เหลือ บูชาท่านเหมือนผม?"

*คนหนึ่งเป็นหญิงชราขายธูปหน้าวัด* ยมราชตอบ *อีกคน... เจ้ายังไม่ปรากฏตัว*

ภูมิขมวดคิ้ว "หญิงชราขายธูป?"

พอเขาพูดจบ เสียงกระดิ่งเล็ก ๆ ดังขึ้นข้างนอกวิหาร ภูมิหันไปมอง

ยายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูวัด ผ้าขาวม้าพันเอว หมวกงอบใบเก่า กองธูปบูชาใส่ตะกร้าไม้หัวหนึ่งวางข้างเท้า เธอมองภูมิด้วยตาเหม่อลอยแต่แฝงความคมกริบ

"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูดเสียงแหบ "จะมีเด็กมาบูชายมราชที่นี่"

"ยายรู้จักผม?" ภูมิลุกขึ้น

"เฒ่าไม่รู้จัก แต่ยมราชบอก" ยายเดินเข้ามาช้า ๆ "เฒ่าชื่อสมศรี แม่ค้าขายธูป คนบูชายมราชคนที่สองของประเทศ"

ภูมิอ้าปาก "ยายก็บูชายมราช?"

"บูชามาสิบปีแล้ว" ยายสมศรีนั่งลงข้าง ๆ กระถางธูป "เฒ่าเลือกไม่เลือกเทพอื่น เพราะรู้ว่าทุกเทพมีคนบูชาแล้ว ยกเว้นองค์นี้"

"ทำไมยายถึงรู้" ภูมิถาม

"เพราะเฒ่าเป็นหมอพราหมณ์เก่า" ยายตอบ "รู้จักเทพทุกองค์ตั้งแต่ก่อนประตูสวรรค์เปิด ตอนที่เทพยังเป็นแค่ความเชื่อ"

ภูมิรู้สึกเหมือนโลกหมุนช้าลง "ยาย... หมายความว่าก่อนประตูสวรรค์เปิด ทุกคนก็บูชาเทพอยู่แล้ว?"

"บูชาด้วยใจ" ยายสมศรีพูด "ไม่ใช่ด้วยระบบ ประตูสวรรค์แค่ทำให้ 'เห็น' ว่ามีเทพจริง แต่ความเชื่อมันมีมาก่อนนั้น"

ภูมิคิดถึงครูใหญ่ที่บอกว่าโรงเรียนจะเสียชื่อเสียง "งั้นคนที่บูชาพระพุทธตอนนี้... เขาเชื่อจริง หรือแค่ตามคนอื่น?"

"อย่าถามเฒ่า" ยายสมศรีส่ายหน้า "ถามใจตัวเอง"

ลมเย็นพัดผ่านวิหาร ภูมิรู้สึกคลื่นความตายไหลผ่านผิวหนังอีกครั้ง

"ยาย" ภูมิพูด "ยมราชบอกผมว่า ท่านเลือกผม เพราะผมไม่กลัวที่จะตาย"

"เฒ่าก็ไม่แปลกใจ" ยายสมศรีหัวเราะ "ยมราชเป็นเทพที่เงียบและชอบทดสอบคน ท่านดูว่าคนเลือกท่านเพราะกลัว หรือเพราะเข้าใจ"

"ทดสอบยังไง" ภูมิถาม

"ดูว่าคนเลือกท่านเพราะกลัว หรือเพราะเข้าใจ" ยายสมศรีตอบ "เฒ่าเลือกท่านเพราะเข้าใจ แล้วเธอล่ะ"

ภูมินิ่ง "ผมเลือกท่าน... เพราะไม่มีใครเลือก"

"นั่นก็ใกล้เคียง" ยายหัวเราะ "เดี๋ยวเวลาผ่านไป เธอจะรู้เองว่าทำไม"

ภูมิหยิบธูปอีกดอกจากกระเป๋า จุดแล้ววางลง "ยาย สองคนที่บูชายมราช เราสามคน... จะเจอกันบ่อยมั้ย"

"เมื่อยมราชต้องการ" ยายสมศรีตอบ "ท่านจะเรียกพวกเรามาหา"

*และวันนั้นใกล้มาแล้ว* เสียงยมราชดังขึ้นในหัวภูมิ *มีอีกคนที่บูชาข้า คนที่สาม... แต่เขาไม่ใช่ศัตรู*

"คนที่สาม?" ภูมิพึมพำ

ยายสมศรีขยับตัวลุกขึ้น "เฒ่าต้องกลับร้านแล้ว เด็กเอ๊ย จำไว้ว่า—"

เธอหยุด แล้วมองมาที่ภูมิด้วยสายตาเปลี่ยนไป

"เธอเห็นหมอกสีเทารอบตัวเด็กชายที่โรงเรียนใช่มั้ย"

ภูมิสะดุ้ง "ยายรู้ได้ยังไง"

"เพราะเฒ่าก็เห็น" ยายสมศรีพูดเสียงต่ำ "ลูกชายครูใหญ่ ป่วยหนักมาตั้งแต่เกิด เวลาเขาเหลือไม่มาก"

"ผมเห็นหมอกนั้น" ภูมิพูด "ยมราชบอกผมว่าเขาใกล้ตาย"

"แล้วเธอจะทำยังไง" ยายถาม

"ผม... ยังไม่รู้" ภูมิตอบตรงไป "ผมแค่รู้ว่ามันกำลังเกิด"

ยายสมศรีก้มลงจับมือภูมิแน่น "อย่าเพิ่งไปเผชิญหน้ากับครูใหญ่ เด็กเอ๊ย ความตายไม่ใช่เรื่องที่จะไปเร่งให้เกิด"

เจ้าหยิบธูปดอกหนึ่งจากตะกร้าให้ภูมิ "เก็บไว้ จุดเมื่อเจ้าต้องการพูดกับยมราชจริง ๆ"

ภูมิรับธูป "ขอบคุณครับ ยาย"

ยายสมศรีเดินกลับออกจากวัด ร่างเล็กหายไปหลังรั้วอิฐพังครึ่งหนึ่ง

ภูมินั่งอยู่ในวิหารคนเดียว แสงแดงคล้ำจากธูปยังคงลอยอยู่

"ท่าน" เขาพูดในใจ "ผมจะช่วยลูกชายครูใหญ่ได้ยังไง"

*เจ้าช่วยไม่ได้* ยมราชพูดตรงไป *แต่เจ้าอาจช่วยให้เขา 'เห็น' ว่าความตายไม่ใช่ศัตรู*

*และที่สำคัญกว่า* ยมราชหยุด *ลูกสาวของครูใหญ่... ยังติดอยู่ในบ้าน*

ภูมิขนลุก "ท่านบอกว่าลูกสาวติดอยู่"

*เจ้าตายแล้ว แต่วิญญาณไม่ยอมไป* ยมราชพูด *เพราะพ่อของเจ้ายังเศร้าเกินกว่าจะปล่อย*

ภูมิรู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่ตกลงมาบนอก "ครูใหญ่... เสียลูกสาวแล้ว และกำลังจะเสียลูกชาย"

*ใช่* ยมราชตอบ *และเจ้าคือคนเดียวในโรงเรียนนี้ ที่ยมราชเลือก*

*คำถามคือ* ยมราชพูดช้า ๆ *เจ้าจะกล้ายืนอยู่หน้าพ่อที่กำลังจะสูญเสียลูกทั้งสอง... และบอกเขาว่าลูกสาวยังอยู่ไหม*

ภูมิหลับตาลง

เขาไม่มีคำตอบ

แต่เขารู้ว่าวันหนึ่ง เขาต้องกลับไปที่บ้านครูใหญ่

และครั้งนั้น... จะไม่ใช่การไปเผชิญหน้า แต่น่าจะเป็นการไป 'ช่วย'

ลมเย็นพัดผ่านวิหารอีกครั้ง ควันธูปสีแดงคล้ำพัดไหว เงาตะวันยาวสาดผ่านช่องประตูวัดทอดลงบนพื้นไม้เก่าที่พรุนรอยปลวก ภูมิมองรอบวิหารอีกครั้ง รอยสลักยมราชบนซุ้มประตูยังคงมองดูเขาอยู่เงียบๆ

ภูมิลุกขึ้น เดินออกจากวัดสะพานด้วยความรู้สึกว่าวันนี้เขาไม่ได้มาแค่จุดธูป

แต่ได้มารู้ว่า—เขาไม่ได้อยู่คนเดียว

"ท่าน" เขาพูดกับลม "ผมสัญญา วันหนึ่งผมจะไปบ้านครูใหญ่ แล้วบอกท่านเรื่องลูกสาว"

*เจ้าจะไป* ยมราชตอบ *แต่ยังไม่ใช่วันนี้*

ภูมินั่งอยู่ในวิหารอีกครู่ ก่อนจะถามยายสมศรีเรื่องที่ค้างใจ

"ยาย" ภูมิพูด "ทำไมยายถึงรู้จักเทพทุกองค์"

"เฒ่าเป็นหมอพราหมณ์เก่า" ยายสมศรีตอบ "ทำพิธีมาสี่สิบปี"

"แล้วยายเห็นผีบ้างมั้ย" ภูมิถาม

"เห็นสิ" ยายหัวเราะ "เฒ่าเห็นวิญญาณมาตั้งแต่สาวๆ"

"ผมเพิ่งเห็นหมอกสีเทารอบลูกชายครูใหญ่" ภูมิพูด "ยมราชบอกว่าว่าเขาใกล้ตาย"

ยายสมศรีหน้าจิ่ว "เธอเห็นถูกแล้ว เด็กคนนั้นอยู่ไม่นาน"

"ผมช่วยอะไรเขาได้มั้ย" ภูมิถาม

"ไม่ได้" ยายตอบตรง "แต่เธอช่วยพ่อเขาได้ เมื่อถึงเวลา"

"ช่วยยังไง" ภูมิถาม

"บอกให้ครูใหญ่รู้ว่า ลูกสาวยังอยู่" ยายสมศรีพูด "พ่อคนนั้น เศร้ามากจนลูกสาวไปไม่ได้"

ภูมิกลืนน้ำลาย "ผม... จะบอกครูใหญ่เหรอ"

"ไม่ใช่ตอนนี้" ยายแก้ "ตอนที่เขาพร้อม"

> **จบบทที่ 3**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 4 — "ผมเลือกท่าน ยมราช"**

> ภูมิจุดธูปครั้งแรกต่อหน้าเทพองค์เดียวในประเทศ

> เขาได้ยินเสียงยมราชชัดขึ้น — และเรียนรู้ว่าการบูชาไม่ใช่แค่การขอพร

> ยมราชทดสอบเขาด้วยคำถามที่เขาตอบไม่ได้

> และในความฝัน... ยมราชเผยตัวเป็นครั้งแรก

>

> *"เธอเลือกฉัน เพราะไม่มีใครเลือก... แต่ฉันเลือกเธอ เพราะเธอไม่กลัวที่จะตาย"*

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]