คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

คืนนั้นฝนตกพรำไม่หยุด โรงเรียนมัธยมปลายเงียบสนิทเพราะวันหยุด เจนั่งซุกลงใต้โต๊ะกลางห้องเรียน มือสั่นจนไม้จิ้มหมุดที่กดเรียกพระพิฆเนศลื่นหลุด

"ไอ้ตะกละ!" เจกรีดเสียงแหลม "มึงมาช่วยกูทีนะ!"

ภูมิวิ่งเข้ามา หอกแห่งยมราชในมือส่องแสงแดงคล้ำ ราวกับมันหิวกระหายบางสิ่ง

"เจ" ภูมิพูดเสียงหนัก "พระพิฆเนศของมึงหายไปแล้วเหรอ"

"กูเรียกแล้วมันไม่มา!" เจร้องไห้ "ผีร้ายมันกลืนบุญสัมพันธ์กู!"

ภูมิมองไปที่ประตูห้องเรียน ตรงนั้นมี 'ผีร้าย' ยืนอยู่ — สีดำสนิท ดวงตาแดงก่ำ มีเงามือที่พยายามคลานเข้ามาหาเจ

*ระดับกลาง* เสียงยมราชดังขึ้นในหัว *ผีที่พระราหูปล่อยมาทดสอบเจ้า*

"เจ พึ่งหลังกูซิ" ภูมิเดินไปยืนขวางหน้าเจ "ผมจะไม่ให้มันแตะมึง"

"มึงบ้าหรอ!" เจกรีด "มึงโดนหยามมาตลอด ทำไมมาช่วยกู!"

"เพราะผมเลือกยมราช" ภูมิตอบตรง "หน้าที่ผมคือดูแลคนตาย ไม่ใช่ปล่อยให้ผีร้ายกินคนเป็น"

ภูมิชูหอกขึ้น แสงแดงคล้ำพุ่งเข้าหาผีร้าย ผีสะดุ้งแล้วถอยหลัง

"ออกไป" ภูมิพูดเสียงแห้ง "นี่คือที่ของยมราช ไม่ใช่ที่ของแก"

ผีร้ายส่งเสียงคำราม แสงดำพุ่งเข้าหาภูมิ ภูมิไม่หนี เขาเหวี่ยงหอกตัดแสงดำออกเป็นสองซีก

*ดีแล้ว* เสียงยมราช *เจ้าใช้ 'เรียก' ได้แล้ว ไม่ใช่แค่ขู่*

ภูมิรู้สึกหอกในมือสั่น เหมือนมันดึงวิญญาณผีร้ายเข้ามา "ท่านครับ ผมกำลังดึงมันเข้ามา?"

*เจ้ากำลัง 'เรียก' มัน* ยมราชตอบ *แต่ยังไม่ส่งไปยมโลก*

เจนั่งมองตาโต "ไอ้ตะกละ... มึงทำได้จริงๆ ด้วย"

ภูมิไม่ได้หันหลัง "เจ อย่าพึ่งอะไรเลยนอกจากตัวเอง พระพิฆเนศมึงไม่ช่วยเรื่องความตาย — เพราะเทพโชคลาภ ไม่ได้ดูแลคนตาย"

ผีร้ายถูกดึงเข้ามาใกล้หอกจนแทบติดปลาย ภูมิกำหมัด "ไปซิ"

แสงแดงคล้ำส่องวาบ ผีร้ายละลายหายไปเหมือนควันถูกลมพัด ทิ้งกลิ่นอับของฝนที่จางลง

เจนั่งนิ่งไปพักใหญ่ ก่อนจะพึมพำ "ขอบคุณ... นะ"

ภูมิเก็บหอกลง "ไว้ค่อยคุยกัน เจ ตอนนี้เราต้องรู้ว่าทำไมพระราหูถึงส่งพวกนี้มา"

*เพราะเขาเกลียดข้า* เสียงยมราชดังขึ้นในหัวเย็นชา *เจ้าจะรู้ความจริงคืนนี้*

ภูมินั่งสมาธิกลางห้องเรียน ธูปหนึ่งดอกที่เขาหยิบมาจุดติด ควันลอยขึ้นสีแดงคล้ำ

*ฟังให้ดี ลูกศิษย์วัด* ยมราชพูดช้าๆ *ในอดีตไกลนัก... ข้ากับพระราหู เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน*

ภูมิตกใจ "อันเดียวกันเหรอท่าน หมายความว่าไงครับ"

*ข้าเป็น 'ความตายที่รับ'* ยมราชอธิบาย *รับวิญญาณที่หลงทาง พาไปสู่ฝั่งโน้น พักพิงดูแล*

*ส่วนพระราหู... เป็น 'ความตายที่กลืน'* เสียงนั้นหนักขึ้น *เขากินวิญญาณเข้าไป เพื่อเอากำลังมาเสริมตัว*

ภูมินิ่ง "งั้นท่านสององค์... คือสองด้านของความตายเหรอ"

*ใช่* ยมราชตอบ *แต่โลกเลือกที่จะกลัวข้า ไม่กลัวเขา เพราะเขาซ่อนตัวในเงา*

"พระราหูเลยเกลียดท่าน" ภูมิขมวดคิ้ว "เพราะท่านเป็นคนที่โดนเข้าใจผิด"

*และเพราะเขา... อยากได้อำนาจทั้งหมด* ยมราชพูดเสียงต่ำ *เขาอยากรวมความตายทั้งสองด้านเป็นของเขาคนเดียว*

ภูมิรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งไหลลงคอ "งั้นหอกแห่งยมราช... คืออะไรครับ"

*คือ 'กุญแจ'* ยมราชตอบ *ที่ขังส่วนหนึ่งของข้าไว้ในยมโลก... ส่วนที่พระราหูอยากได้*

ภูมิมือสั่น "ท่านให้ผมถือกุญแจที่องค์เอกของท่านอยากได้?"

*เพราะเจ้าเป็นคนเดียวที่เข้าใจข้า* เสียงยมราชอ่อนลง *ลูกศิษย์วัดในชาติก่อน เจ้าบวงสรวงข้ามาตลอดชีวิต ไม่เคยกลัว*

ภูมินั่งลงข้างเจ มองเด็กชายที่เคยหยามตนเองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

"เจ" ภูมิพูด "มึงจะช่วยผมสู้ไอ้เงาสีม่วงดำไหม"

เจหน้าแดงก่ำ "กู... กูจะพยายามนะ ถึงพระพิฆเนศกูจะไม่มา แต่กูจะไม่หนี"

ภูมิหัวเราะเยาะ "เดี๋ยวมึงจะรู้ว่าใครเลือกผิด"

*เจ้าพาเขามาสู้ด้วย* เสียงยมราชดังขึ้นในหัว *ลูกศิษย์วัด... เจ้าเริ่มมี 'พันธมิตร' แล้ว*

"ท่านยมราช" ภูมิถามในใจ "ทำไมท่านถึงเลือกผมจริงๆ ครับ ผมแค่เด็กจนคนหนึ่ง"

*เพราะเจ้าเป็นเด็กจน* ยมราชพูดช้าๆ *คนรวยบูชาเทพเพื่อเอาเพิ่ม... แต่เจ้า บูชาข้าเพราะ 'เข้าใจ'*

ภูมิรู้สึกเหมือนมีอะไรคลายออกในอก "งั้นไอ้พระราหู ท่านเกลียดผมเพราะอะไรครับ"

*เพราะข้าเลือกเจ้า* ยมราชตอบ *เขาอยากเป็นคนเดียวที่ยมราชเลือก... แต่ข้าเลือก 'เด็กจนที่ไม่มีใครเชื่อ'*

ภูมิขำเยาะ "ท่านเลือกผมเพราะผมเป็นพันธ์แปลกเหรอ"

*ข้าเลือกเจ้าเพราะเจ้าเหมือนข้า* ยมราชแก้ *คนที่ไม่มีใครเลือก... แต่กลับเลือกคนอื่น*

ยายสมศรียืนอยู่มุมห้องเรียน มือถือไม้เท้า นัยน์ตาแลบออกมาจากรอยพับผิว

"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูดเสียงแหบ "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"

"ยายครับ" ภูมิถาม "ท่านยมราชเลือกผมจริงๆ เพราะอะไร"

"เฒ่าเห็นมาตั้งแต่เจ้ายังเป็นศิษย์วัด" ยายสมศรีพยักหน้า "เด็กที่ไม่กลัวความตาย... คือเด็กที่เข้าใจความตายที่สุด"

ภูมิรู้สึกหน้าอกอบอุ่น "งั้นผม... คือคนที่ท่านเลือกให้ปกป้องกุญแจนี้"

*เจ้าเลือกข้า ก่อนที่ข้าจะเลือกเจ้า* ยมราชแก้ *นั่นคือเหตุผลที่ข้าเลือกเจ้า*

โทรศัพท์ดังขึ้น สายจากมิ้น

"ภูมิ" เสียงมิ้นสงบแต่เร่งรีบ "ฉันเห็นเงาสีม่วงดำล้อมโรงเรียนอยู่ มีอะไรเกิดขึ้นมั้ย"

"มิ้น" ภูมิตอบ "ผมเพิ่งรู้ความจริงเรื่องยมราชกับพระราหู"

เสียงมิ้นเงียบไปครู่ "เล่าฉันฟังทีพรุ่งนี้ได้มั้ย ตอนนี้... ระวังตัวนะ"

ยายสมศรียืนอยู่มุมห้องเรียน มือถือไม้เท้า นัยน์ตาแลบออกมาจากรอยพับผิว

"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูดเสียงแหบ "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"

"ยายครับ" ภูมิถาม "สององค์นั้น... เคยเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันจริงๆ เหรอ"

"เฒ่าเห็นมาตั้งแต่สมัยก่อน" ยายสมศรีพยักหน้า "สององค์นั้น... คือสองด้านของความตายที่แตกออกจากกัน"

ภูมิรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งไหลลงคอ "งั้นพระราหูถึงเกลียดยมราชขนาดนั้น"

"เพราะท่านอยากได้อำนาจทั้งหมด" ยายแก้ "อยากรวมความตายสองด้านเป็นของท่านคนเดียว"

เจนั่งซุกอยู่ใต้โต๊ะยังไม่หลุด "ไอ้ตะกละ" เจพูดเสียงสั่น "กูจะไม่หยามมึงแล้วนะ กูเอาเรื่องนี้ไปบอกใครมั้ย"

"จะบอกก็บอก" ภูมิยิ้มกว้าง "ผมไม่ได้แอบ"

เสียงระฆังวิหารดังก้องไกล ภูมิลืมตาขึ้น เจยังนั่งซุกอยู่ใต้โต๊ะ มองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

"ไอ้ตะกละ" เจพูดเสียงอ่อย "กู... กูจะบอกคนอื่นไหมว่ามึงบูชายมราช"

"จะบอกก็บอก" ภูมิยิ้มกว้าง "ผมไม่ได้แอบ"

เจหน้าแดงก่ำ "กูจะไม่หยามมึงแล้วนะ... บางทีมึงอาจจะเลือกถูกก็ได้"

ภูมิหัวเราะเยาะ "เดี๋ยวคุณจะรู้ว่าใครเลือกผิด"

โทรศัพท์ดังขึ้น สายจากมิ้น

"ภูมิ" เสียงมิ้นสงบแต่เร่งรีบ "ฉันเห็นเงาสีม่วงดำล้อมโรงเรียนอยู่ มีอะไรเกิดขึ้นมั้ย"

"มิ้น" ภูมิตอบ "ผมเพิ่งรู้ความจริงเรื่องยมราชกับพระราหู"

เสียงมิ้นเงียบไปครู่ "เล่าฉันฟังทีพรุ่งนี้ได้มั้ย ตอนนี้... ระวังตัวนะ"

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้สายจากมิ้น

"ภูมิ" เสียงมิ้นสงบแต่เร่งรีบ "ฉันเห็นเงาสีม่วงดำล้อมโรงเรียนอยู่ มีอะไรเกิดขึ้นมั้ย"

"มิ้น" ภูมิตอบ "ผมเพิ่งรู้ความจริงเรื่องยมราชกับพระราหู"

เสียงมิ้นเงียบไปครู่ "เล่าฉันฟังทีพรุ่งนี้ได้มั้ย ตอนนี้... ระวังตัวนะ"

ยายสมศรียืนอยู่มุมห้องเรียน มือถือไม้เท้า นัยน์ตาแลบออกมาจากรอยพับผิว

"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูดเสียงแหบ "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"

"ยายครับ" ภูมิถาม "ยมราชกับพระราหู... เคยเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันจริงๆ เหรอ"

"เฒ่าเห็นมาตั้งแต่สมัยก่อน" ยายสมศรีพยักหน้า "สององค์นั้น... คือสองด้านของความตายที่แตกออกจากกัน"

ภูมิรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งไหลลงคอ "งั้นพระราหูถึงเกลียดยมราชขนาดนั้น"

"เพราะท่านอยากได้อำนาจทั้งหมด" ยายแก้ "อยากรวมความตายสองด้านเป็นของท่านคนเดียว"

เจนั่งซุกอยู่ใต้โต๊ะยังไม่หลุด "ไอ้ตะกละ" เจพูดเสียงสั่น "กูจะไม่หยามมึงแล้วนะ กูเอาเรื่องนี้ไปบอกใครมั้ย"

"จะบอกก็บอก" ภูมิยิ้มกว้าง "ผมไม่ได้แอบ"

วางสาย ภูมินั่งมองฟ้าที่มืดลง คลื่นกระแสความตายในตัวสั่นแรงกว่าเดิม

*ศัตรูจะกลับมา* ยมราชเตือน *คราวนี้... แรงกว่าเดิม*

ภูมิหยิบหอกขึ้นมา จ้องดูแสงแดงคล้ำที่ส่องประกาย

"ผมรอได้ครับท่าน" ภูมิพึมพำ "แล้วคราวนี้... ผมจะไม่สู้คนเดียว"

ประตูห้องเรียนเปิดออกไม่มีเสียง

ไม่มีลม ไม่มีแสง แค่มืดที่เดินเข้ามา — คราวนี้ แรงกว่าเดิมหลายเท่า

> **จบบทที่ 20**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 21 — "บุญสัมพันธ์ 20%"**

> ภูมิขึ้นระดับ 2 (ศิษย์) — ยมราชมอบ 'ตาแห่งยมราช' (เห็นผี)

> และพระราหู... จะกลับมาอีกครั้ง

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ขุนพลยมราช|Arc 2 — ขุนพลยมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/ยมราช — Yommarat|ยมราช]], [[../Bible/Characters/พระราหู — Phra Rahu|พระราหู]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]