คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
เช้าวันอาทิตย์ ภูมินั่งอยู่ที่ห้องนอน เขานั่งสมาธิ เขาเห็นแสงสีทองส่องลงมาจากฟ้า แสงสีทองส่องลงมาที่ตัวของเขา เขารู้สึกถึงพลังของเทพสูงสุดกำลังมองเขา
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "มีเทพสูงสุดกำลังมองผม"
"ข้ารู้" ยมราชพูด "พระอินทร์กำลังมองเจ้า"
"พระอินทร์" ภูมิพูด "พระอินทร์สนใจผม"
"พระอินทร์สนใจเจ้า" ยมราชพูด "พระอินทร์เห็นว่าเจ้าเป็นผู้บูชายมราชที่แข็งแกร่ง พระอินทร์เห็นว่าเจ้าใช้ประตูยมโลกส่งผีโดยไม่ฆ่า พระอินทร์เห็นว่าเจ้าเลือกที่จะไม่สู้กับอาคม พระอินทร์อยากรู้ว่าเจ้าเป็นใคร"
"ผมเป็นใคร" ภูมิถาม
"เจ้าเป็นภูมิ ผู้บูชายมราช" ยมราชตอบ
แสงสีทองส่องลงมาที่ตัวของภูมิแรงขึ้น ภูมิรู้สึกว่าพระอินทร์กำลังจะพูดกับเขา
"ภูมิ" เสียงของพระอินทร์ดังขึ้นในหัวของภูมิ เสียงทุ้มต่ำ เสียงเหมือนเสียงฟ้าร้อง
"ท่านพระอินทร์" ภูมิพูด "ลูกน้อมรับ"
"ข้าเห็นเจ้า" พระอินทร์พูด "ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นผู้บูชายมราชที่แข็งแกร่ง ข้าเห็นว่าเจ้าใช้ประตูยมโลกส่งผีโดยไม่ฆ่า ข้าเห็นว่าเจ้าเลือกที่จะไม่สู้กับอาคม ข้าเห็นว่าเจ้าเลือกที่จะรับฟังผีที่ถูกลืม ข้าเห็นว่าเจ้าเป็นผู้บูชายมราชที่ดี"
"ท่านเห็น"
"ข้าเห็นทุกอย่าง" พระอินทร์พูด "ข้าเห็นว่ายมราชเลือกเจ้า ข้าเห็นว่ายมราชมอบประตูยมโลกให้เจ้า ข้าเห็นว่ายมราชมอบทหารผีหนึ่งร้อยนายให้เจ้า ข้าเห็นว่ายมราชมอบทุกอย่างให้เจ้า"
"ท่านเห็น"
"ข้าเห็น" พระอินทร์พูด "ข้าอยากรู้ว่าทำไมยมราชถึงเลือกเจ้า ข้าอยากรู้ว่าเจ้ามีอะไรพิเศษ"
"ลูกไม่มีอะไรพิเศษ" ภูมิตอบ "ลูกเป็นแค่เด็กที่เลือกยมราช"
"เจ้าเป็นเด็กที่เลือกยมราช" พระอินทร์พูด "แต่เจ้าเป็นเด็กที่ไม่ฆ่า เจ้าเป็นเด็กที่รับฟัง เจ้าเป็นเด็กที่ใช้ประตูยมโลกส่งผีโดยไม่ฆ่า เจ้าเป็นเด็กที่พระราหูยอมรับ เจ้าเป็นเด็กที่อาคมไม่สามารถฆ่าได้ เจ้าเป็นเด็กที่ยมราชเลือกถูก"
"ท่านพูดสวย"
"ข้าไม่ได้พูดสวย" พระอินทร์พูด "ข้าพูดความจริง"
แสงสีทองจางลง พระอินทร์หายไป
ภูมิเปิดตา เขามองเพดาน เขาคิดถึงพระอินทร์ เขาคิดว่าพระอินทร์สนใจเขาจริงๆ
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "พระอินทร์สนใจผม"
"ใช่" ยมราชพูด "พระอินทร์สนใจเจ้า พระอินทร์เป็นเทพสูงสุด พระอินทร์สนใจเจ้า"
"พระอินทร์จะทำอะไร"
"ข้าไม่รู้" ยมราชพูด "พระอินทร์เป็นเทพที่ข้าไม่สามารถควบคุมได้ พระอินทร์เป็นเทพที่อยู่เหนือข้า"
"ผมต้องทำอะไร"
"เจ้าไม่ต้องทำอะไร" ยมราชพูด "เจ้าแค่เป็นตัวของเจ้า เจ้าแค่ทำในสิ่งที่เจ้าควรทำ"
"ผมจะเป็นตัวของผม"
"ดี" ยมราชพูด "ข้าพอใจลูก"
ภูมินอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว
ในความฝัน ภูมิเห็นสวรรค์ สวรรค์เป็นเมืองที่ทำจากแสงสีทอง เมืองมีตึกสูงมาก ตึกทำจากทองคำ ตึกมีประตูทำจากไข่มุก ภูมิเห็นเทพสูงสุดเดินอยู่ในเมือง
"ยมราช" ภูมิพูดในฝัน "นี่คือสวรรค์"
"ใช่" ยมราชพูด "นี่คือสวรรค์ ที่อยู่ของเทพสูงสุด"
"ผมอยู่ในสวรรค์"
"เจ้าอยู่ในสวรรค์ในฝัน" ยมราชพูด "เจ้าไม่ได้อยู่ในสวรรค์จริง"
"ผมอยากไปสวรรค์จริง"
"เจ้าจะไปสวรรค์จริงเมื่อเจ้าพร้อม" ยมราชพูด "เจ้ายังไม่พร้อม"
"ผมยังไม่พร้อม"
"เจ้ายังไม่พร้อม" ยมราชพูด "เจ้ายังมีเรื่องต้องทำในเมือง เจ้ายังต้องปกป้องคน เจ้ายังต้องช่วยผีที่ถูกลืม"
"ผมเข้าใจ"
ภูมิตื่นขึ้น เขามองเพดาน เขาคิดถึงสวรรค์ เขาคิดว่าเขาจะไปสวรรค์เมื่อไหร่
เขาตัดสินใจว่าเขาจะไม่คิดเรื่องสวรรค์ เขาจะคิดเรื่องปกป้องคนก่อน
ภูมิลุกขึ้น เขาแปรงฟัน ล้างหน้า เขามองกระจก เขาเห็นว่าเขาเปลี่ยนไป เขาเป็นขุนพลชั้นกลาง เขามีทหารผีหนึ่งร้อยนาย เขามีประตูยมโลก เขามีตาแห่งยมราช และเทพสูงสุดกำลังจับตามองเขา
เขาเดินออกจากห้อง เขาเดินลงมากินข้าวเช้า แม่ของเขาทำข้าวต้มให้เขา
"ลูก" แม่พูด "เมื่อคืนลูกฝันอะไร"
"ลูกฝันว่าลูกเดินอยู่ในเมืองที่ทำจากทองคำ" ภูมิตอบ
"เมืองที่ทำจากทองคำ" แม่พูด "ลูกฝันแปลก"
"ลูกฝันแปลก" ภูมิตอบ
ภูมิกินข้าวเสร็จ เขาเดินออกจากบ้าน เขาเดินไปโรงเรียน เมื่อเขามาถึงโรงเรียน เขาเห็นลุงสมศักดิ์ยืนรออยู่ที่ประตู
"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านฝันถึงสวรรค์"
"ท่านลุงรู้"
"ข้ารู้" ลุงสมศักดิ์ตอบ "ข้าเป็นทหารผีของท่าน ข้ารู้สึกได้เมื่อท่านฝันถึงสวรรค์"
"พระอินทร์สนใจผม"
"ข้ารู้" ลุงสมศักดิ์ตอบ "พระอินทร์เป็นเทพสูงสุด พระอินทร์สนใจท่าน"
"พระอินทร์จะทำอะไร"
"ข้าไม่รู้" ลุงสมศักดิ์ตอบ "พระอินทร์เป็นเทพที่ข้าไม่สามารถคาดเดาได้"
ภูมิเดินเข้าโรงเรียน เขาเดินเข้าห้องเรียน เขานั่งลงที่โต๊ะ เพื่อนร่วมห้องมองเขา แต่ไม่มีใครถามอะไร
ครูเข้าห้อง เริ่มสอน ภูมิฟังครูสอน แต่ใจของภูมิอยู่ที่อื่น ภูมิคิดถึงพระอินทร์ ภูมิคิดว่าพระอินทร์จะทำอะไรกับเขา
เมื่อเลิกเรียน ภูมิเดินออกจากโรงเรียน เขาเดินไปที่สวนสาธารณะ เขานั่งลงที่ม้านั่ง เขามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา
เขาคิดถึงพระอินทร์ เขาคิดถึงสวรรค์ เขาคิดว่าเขาจะไปสวรรค์เมื่อไหร่
แล้วแสงสีทองก็ส่องลงมาที่สวนสาธารณะ แสงสีทองส่องลงมาที่ตัวของภูมิ ภูมิรู้สึกถึงพลังของพระอินทร์
"ภูมิ" เสียงของพระอินทร์ดังขึ้นในหัวของภูมิ "ข้ามาหาเจ้า"
"ท่านพระอินทร์" ภูมิพูด "ลูกน้อมรับ"
"ข้าอยากเจรจากับเจ้า" พระอินทร์พูด "ข้าอยากคุยกับเจ้าเรื่องยมราช"
"เรื่องยมราช"
"เรื่องยมราช" พระอินทร์พูด "ข้าอยากรู้ว่ายมราชเลือกเจ้าทำไม"
"ลูกไม่รู้" ภูมิตอบ "ลูกไม่รู้ว่ายมราชเลือกลูกทำไม ลูกแค่เลือกยมราช"
"เจ้าแค่เลือกยมราช" พระอินทร์พูด "แต่เจ้าเลือกยมราชเพราะอะไร"
"ลูกเลือกยมราชเพราะลูกเชื่อในยมราช"
"เจ้าเชื่อในยมราช"
"ลูกเชื่อว่ายมราชเป็นเทพที่รับฟัง" ภูมิตอบ "ลูกเชื่อว่ายมราชเป็นเทพที่ไม่ฆ่า ลูกเชื่อว่ายมราชเป็นเทพที่คนไม่อยากรู้จัก"
"เจ้าเชื่อในสิ่งที่คนอื่นไม่เชื่อ"
"ลูกเชื่อในสิ่งที่ลูกคิดว่าถูก"
"เจ้าเชื่อในสิ่งที่เจ้าคิดว่าถูก" พระอินทร์พูด "ข้าชอบเจ้า เจ้าเป็นเด็กที่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูก"
แสงสีทองจางลง พระอินทร์หายไป
ภูมิยืนขึ้น เขามองสวนสาธารณะ เขาคิดถึงพระอินทร์ เขาคิดว่าพระอินทร์สนใจเขาจริงๆ
เขาเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองฝ่ามือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือ รอยสีแดงคล้ำชัดเจน
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "พระอินทร์มาหาผม"
"ข้ารู้" ยมราชพูด "พระอินทร์มาหาเจ้า พระอินทร์สนใจเจ้า"
"พระอินทร์ชอบผม"
"พระอินทร์ชอบเจ้า" ยมราชพูด "พระอินทร์เป็นเทพที่ชอบคนที่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูก"
"ผมดีใจ"
"ข้าดีใจด้วย" ยมราชพูด
ภูมินอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว
ในความฝัน ภูมิเห็นพระอินทร์อีกครั้ง พระอินทร์ยืนอยู่ที่ปลายถนน พระอินทร์ยิ้ม
"ภูมิ" พระอินทร์พูด "เจ้าเป็นเด็กที่ดี เจ้าเป็นเด็กที่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูก"
"ท่านพูดแบบนี้"
"ข้าพูดแบบนี้" พระอินทร์พูด "ข้าไม่ได้พูดสวย ข้าพูดความจริง"
พระอินทร์หายไป ภูมิตื่นขึ้น เขามองเพดาน เขาคิดถึงพระอินทร์
ภูมิเชื่อว่าพระอินทร์พูดจริง - แต่สวรรค์จะเรียกเขาไปเมื่อไหร่?
ภูมิเดินกลับบ้าน เขานั่งลงบนเตียง เขาคิดถึงพระอินทร์
ภูมิรู้สึกถึงพลังของพระอินทร์ที่กำลังมองเขาผ่านแสงสีทอง เขารู้ว่าพระอินทร์กำลังจะเรียกเขาไปสวรรค์ เขายังไม่พร้อม แต่เขารู้ว่าวันหนึ่งเขาจะต้องไป
"ข้าจะเรียกเจ้าไปสวรรค์" เสียงของพระอินทร์ดังขึ้นในหัวของภูมิ
> **จบบทที่ 39**