คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมินั่งอยู่ที่ห้องนอน เขานั่งสมาธิตั้งแต่เช้า เขาหลับตา เขาเห็นแม่น้ำสีแดงคล้ำไหลอยู่ในความมืด เขาได้ยินเสียงน้ำไหล เสียงน้ำไหลดังเหมือนเสียงคนหายใจ
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกมาแล้ว"
เสียงในหัวของภูมิเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสียงดังขึ้น เสียงเบาๆ เหมือนเสียงลมที่พัดผ่านป่าช้า
"ภูมิ" ยมราชพูด "ลูกทำได้ดี"
"ลูกไม่ได้ทำอะไร" ภูมิตอบ "ลูกแค่ไม่สู้"
"ลูกทำได้ดี" ยมราชพูด "ลูกเลือกที่จะไม่สู้ ลูกเลือกที่จะรักษาชีวิตพี่เบส ลูกเลือกที่จะไม่ฆ่าแม้แต่ผีที่เป็นศัตรู ลูกเลือกที่จะรับฟังผีที่ถูกลืม ลูกทำได้ดี"
ภูมิเงียบ
"ข้าจะมอบของให้ลูก" ยมราชพูด
"ของอะไร"
"ประตูยมโลก"
ภูมิเปิดตา เขาเห็นแสงสีแดงคล้ำปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา แสงสีแดงคล้ำก่อตัวเป็นประตู ประตูสูงสามเมตร ประตูทำจากหินสีดำ บนประตูมีอักขระภาษาบาลีสมัยโบราณ อักขระเขียนว่า "ยมโลก"
"ประตูยมโลก" ยมราชพูด "ประตูนี้เปิดได้สามวินาทีต่อครั้ง ประตูนี้ใช้ดูดวิญญาณผีร้ายเข้าไปในยมโลก ประตูนี้ใช้ได้ครั้งเดียวต่อวัน"
"ผมต้องทำอะไร" ภูมิถาม
"ลูกต้องจรดมือที่ประตู ลูกต้องท่องคาถาเปิดประตู ลูกต้องเปิดประตูในใจ แล้วประตูจะเปิด"
"แล้วผมต้องปิดประตูยังไง"
"ลูกต้องท่องคาถาปิดประตู ลูกต้องปิดประตูในใจ แล้วประตูจะปิด"
"คาถาอะไร"
ยมราชท่องคาถาในหัวของภูมิ ภูมิจำได้ทันที คาถาเปิดประตูและคาถาปิดประตูเป็นภาษาบาลีสมัยโบราณที่ภูมิเคยเรียนมาจากชาติก่อน
"ผมจำได้" ภูมิพูด
"ดี" ยมราชพูด "ลูกใช้ประตูนี้เมื่อลูกเจอผีร้ายที่ลูกไม่สามารถรับมือได้ด้วยกำปั้น ลูกใช้ประตูนี้เมื่อลูกต้องการส่งผีร้ายไปยมโลกโดยไม่ฆ่า"
"ผมรู้" ภูมิตอบ
"ลูกระวัง" ยมราชพูด "ประตูนี้มีพลังมาก ถ้าลูกเปิดประตูนานเกินสามวินาที พลังของประตูจะดูดลูกเข้าไปด้วย"
"ผมจะระวัง"
ประตูสีแดงคล้ำจางหายไป ภูมิเปิดตา เขามองมือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือของเขา รอยสีแดงคล้ำเป็นรูปประตู
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ของนี้อยู่ที่ไหน"
"ของนี้อยู่ที่ฝ่ามือของลูก" ยมราชพูด "ลูกจรดฝ่ามือที่มีรอยสีแดงคล้ำที่อากาศ แล้วท่องคาถา ประตูจะปรากฏ"
"ผมเข้าใจ"
ภูมิลุกขึ้น เขาเดินออกจากห้อง เขาเดินลงมากินข้าวเช้า แม่ของเขาทำข้าวต้มให้เขา
"ลูก" แม่พูด "เมื่อคืนลูกนอนไม่หลับ"
"ลูกนอนหลับ" ภูมิตอบ "ลูกแค่ฝัน"
"ฝันอะไร"
"ฝันดี" ภูมิตอบ
แม่ของภูมิมองลูกชาย แม่รู้ว่าลูกชายของแม่ฝันอะไร แม่รู้ว่าลูกชายของแม่เป็นผู้บูชายมราช แม่ไม่เข้าใจว่ายมราชคืออะไร แต่แม่รู้ว่าลูกชายของแม่เป็นคนดี
"ลูก" แม่พูด "แม่ไม่รู้ว่าลูกทำอะไร แต่แม่รู้ว่าลูกเป็นคนดี"
"แม่" ภูมิพูด "ผมจะเป็นคนดี"
ภูมิกินข้าวเสร็จ เขาเดินออกจากบ้าน เขาเดินไปโรงเรียน เมื่อเขามาถึงโรงเรียน เขาเห็นลุงสมศักดิ์ยืนรออยู่ที่ประตู
"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "ยมราชมอบประตูให้ท่านแล้ว"
"ท่านลุงรู้" ภูมิถาม
"ข้ารู้" ลุงสมศักดิ์ตอบ "ข้าเป็นทหารผีของท่าน ข้ารู้สึกได้เมื่อยมราชมอบของให้ท่าน"
"ประตูนี้สำคัญไหม"
"สำคัญมาก" ลุงสมศักดิ์ตอบ "ประตูนี้เป็นเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุดของผู้บูชายมราช ประตูนี้ใช้ได้ครั้งเดียวต่อวัน ประตูนี้ใช้ได้สามวินาทีต่อครั้ง แต่ประตูนี้สามารถดูดผีร้ายทั้งกองเข้าไปในยมโลกได้ในครั้งเดียว"
"ผมรู้" ภูมิตอบ
"ท่านต้องระวัง" ลุงสมศักดิ์พูด "ประตูนี้มีพลังมาก ถ้าท่านเปิดประตูนานเกินสามวินาที พลังของประตูจะดูดท่านเข้าไปด้วย"
"ยมราชบอกผมแล้ว" ภูมิตอบ
"ดี" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านระวัง"
ภูมิเดินเข้าโรงเรียน เขาเดินเข้าห้องเรียน เขานั่งลงที่โต๊ะ เพื่อนร่วมห้องมองเขา แต่ไม่มีใครถามอะไร
ครูเข้าห้อง เริ่มสอน ภูมิฟังครูสอน แต่ใจของภูมิอยู่ที่อื่น ภูมิคิดถึงประตูยมโลก ภูมิคิดว่าประตูนี้จะเปลี่ยนชีวิตของเขายังไง
เมื่อเลิกเรียน ภูมิเดินออกจากโรงเรียน เขาเดินไปที่สวนสาธารณะ เขาอยากทดสอบประตูยมโลก เขาอยากรู้ว่าประตูนี้ทำงานยังไง
เมื่อเขามาถึงสวนสาธารณะ เขาเห็นผีเด็กตัวหนึ่งลอยอยู่ใต้ต้นไม้ ผีเด็กเป็นผีที่ไม่มีพิษภัย ผีเด็กเป็นผีที่หลงทาง
"ผีเด็ก" ภูมิพูด "มาทำไมที่นี่"
"มารอ" ผีเด็กตอบ
"รออะไร"
"รอใครสักคนที่จะส่งข้าไปยมโลก"
"ผมจะส่งท่าน" ภูมิพูด "แต่ผมต้องทดสอบประตูก่อน"
ภูมิยกฝ่ามือขึ้น เขาจรดฝ่ามือที่มีรอยสีแดงคล้ำที่อากาศ เขาท่องคาถาเปิดประตู
"โอม ยมราช เทพแห่งความตาย ข้าขอเปิดประตูยมโลก เพื่อส่งวิญญาณที่หลงทางกลับสู่ที่พำนัก"
ประตูสีแดงคล้ำปรากฏขึ้นตรงหน้าของภูมิ ประตูสูงสามเมตร ประตูทำจากหินสีดำ บนประตูมีอักขระภาษาบาลีสมัยโบราณ ประตูเปิดออกช้าๆ เสียงของประตูดังกรีดร้องเหมือนเสียงคนตาย
ภูมิเห็นแม่น้ำสีแดงคล้ำไหลอยู่หลังประตู แม่น้ำยมโลกไหลเชี่ยว เขาได้ยินเสียงน้ำไหล เสียงน้ำไหลดังเหมือนเสียงคนหายใจ
"เข้ามา" ภูมิพูดกับผีเด็ก
ผีเด็กเดินเข้าประตู ผีเด็กเดินช้าๆ ผีเด็กมองภูมิ แล้วผีเด็กยิ้ม
"ขอบคุณ" ผีเด็กพูด
ผีเด็กเดินเข้าประตูไป
ภูมิท่องคาถาปิดประตู ประตูปิดลง เสียงของประตูดังกรีดร้องอีกครั้ง แล้วประตูหายไป
ภูมิมองฝ่ามือของเขา รอยสีแดงคล้ำยังอยู่ที่ฝ่ามือ แต่รอยสีแดงคล้ำจางลงเล็กน้อย
"ประตูใช้งานได้" ภูมิพูดกับตัวเอง
"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านใช้ประตูได้แล้ว"
"ใช่" ภูมิตอบ "ประตูใช้งานได้"
"ท่านต้องระวัง" ลุงสมศักดิ์พูด "ประตูนี้ใช้ได้ครั้งเดียวต่อวัน ถ้าท่านใช้ประตูวันนี้ ท่านจะใช้ประตูอีกไม่ได้จนกว่าจะถึงพรุ่งนี้"
"ผมรู้"
ภูมิเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองฝ่ามือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือ เขารู้สึกถึงพลังของประตูที่อยู่ในตัวของเขา
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ของนี้สำคัญกับลูกมาก"
"ข้ารู้" ยมราชพูด "ลูกใช้ประตูนี้เมื่อลูกต้องการ ลูกอย่าใช้ประตูนี้บ่อย ประตูนี้มีพลังจำกัด"
"ผมรู้"
"ลูกพักผ่อน" ยมราชพูด "ลูกเหนื่อยมากในวันนี้"
ภูมินอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว
ในความฝัน ภูมิเห็นแม่น้ำยมโลก แม่น้ำไหลเชี่ยว ภูมิเห็นวิญญาณจำนวนมากลอยอยู่ในแม่น้ำ วิญญาณบางตัวร้องไห้ วิญญาณบางตัวหัวเราะ วิญญาณบางตัวนิ่ง
"ยมราช" ภูมิพูดในฝัน "วิญญาณเหล่านี้คือใคร"
"วิญญาณที่ข้ารับฟัง" ยมราชพูด "วิญญาณที่ข้าดูแล"
"วิญญาณมากมาย"
"ข้ารับฟังวิญญาณทุกตัวที่มาหาข้า" ยมราชพูด "ข้าไม่ปฏิเสธ"
"ท่านไม่เหนื่อยไหม"
"ข้าเป็นเทพ" ยมราชพูด "ข้าไม่เหนื่อย"
ภูมิตื่นขึ้น เขามองเพดาน เขาคิดถึงยมราช เขาคิดถึงประตูยมโลก เขาคิดว่ายมราชมอบประตูให้เขาเพราะอะไร
"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ทำไมท่านถึงมอบประตูให้ผมตอนนี้"
"เพราะลูกพร้อม" ยมราชพูด "ลูกเลือกที่จะไม่สู้กับอาคม ลูกเลือกที่จะรักษาชีวิตพี่เบส ลูกเลือกที่จะไม่ฆ่าแม้แต่ผีที่เป็นศัตรู ลูกพร้อมที่จะรับประตู"
"ผมเข้าใจ"
"ลูกใช้ประตูเมื่อลูกต้องการ" ยมราชพูด "ลูกอย่าใช้ประตูเพื่อฆ่า ลูกใช้ประตูเพื่อส่งวิญญาณ"
"ผมรู้"
"ดี" ยมราชพูด "ข้าพอใจลูก"
ภูมิยิ้ม เขาลุกขึ้น เขาแปรงฟัน ล้างหน้า เขามองกระจก เขาเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขา
เขาพร้อมที่จะรับมือกับสิ่งที่กำลังจะมา
ภูมินั่งอยู่ในห้องนอน เขามองฝ่ามือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือ เขารู้สึกถึงพลังของประตูยมโลกที่อยู่ในตัวของเขา เขารู้ว่าประตูนี้เป็นเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุดที่เขาเคยได้รับ เขารู้ว่าเขาต้องใช้ประตูนี้อย่างระมัดระวัง เขาจะใช้ประตูนี้เมื่อเขาจำเป็นจริงๆ เท่านั้น เขาจะไม่ใช้ประตูนี้เพื่อฆ่า เขาจะใช้ประตูนี้เพื่อส่งวิญญาณ ภูมินั่งอยู่ในห้องนอน เขามองฝ่ามือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือ เขารู้สึกถึงพลังของประตูยมโลกที่อยู่ในตัวเขา เขารู้ว่าเขาต้องใช้ประตูนี้อย่างระมัดระวัง
พระอินทร์กำลังจับตามองเขา — เขาจะรับมือได้ไหม?
> **จบบทที่ 35**