คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!
ภูมิตื่นตอนห้าโมงเช้า เขาฝันถึงพ่ออีกครั้ง แต่คราวนี้พ่อไม่ได้ยืนข้างๆ พ่อเดินจากไป
พ่อเดินจากไปช้าๆ ไม่ได้รีบร้อน พ่อเดินเหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองจะไปไหน และรู้ว่าตัวเองจะกลับมาเมื่อไหร่
ภูมิตื่น
เขาเข้าใจว่าพ่อเดินจากไปเพราะพ่อไม่ต้องอยู่ข้างๆ เขาแล้ว พ่ออยู่ข้างๆ เขามานานแล้ว พ่อเฝ้ามองเขาตั้งแต่เขาเกิด พ่อเห็นเขาเลือกยมราช พ่อเห็นเขาเจ็บปวด พ่อเห็นเขาเติบโต
แล้วพ่อก็เดินจากไป เพราะพ่อไว้ใจ
พ่อไว้ใจว่าภูมิจะทำภารกิจได้
"ยมราชครับ"
"ผมฝันถึงพ่อ"
"ข้ารู้"
"พ่อเดินจากไป"
"พ่อเจ้าไว้ใจเจ้า" ยมราชตอบ "พ่อเจ้ารู้ว่าเจ้าจะทำภารกิจได้"
"แล้วผมจะทำได้ไหม"
"ข้าไม่รู้" ยมราชตอบ "แต่ข้ารู้ว่าเจ้าจะพยายาม และการพยายามก็พอแล้ว"
ภูมินิ่ง เขาได้ยินคำเดียวกับที่ยายสมศรีพูด
ภูมิออกจากบ้านตอนหกโมงเช้า วันนี้เขาจะไปโรงเรียน แต่ก่อนไปโรงเรียน เขาจะแวะที่ตลาดเพื่อคุยกับยายสมศรี
ตลาดเปิด ยายสมศรีนั่งอยู่หน้าร้านขายของเก่าเหมือนเดิม ธูปที่จุดอยู่หน้ายายส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ
"ยายครับ"
"นั่นลง"
ภูมินั่งลงบนก้อนอิฐ
"ยายครับ ผมมาบอกข่าว"
"ข่าวอะไร"
"พระพรหมเสนอข้อเสนอให้ผม ถ้าผมเปลี่ยนใจคนไทยร้อยคนให้ยอมรับยมราช พระพรหมจะเปลี่ยนระบบการบูชา"
ยายสมศรีพัดหยุด
ยายสมศรีรู้ ยมราชบอกยายเมื่อคืน
"แล้วยายคิดยังไง"
ยายสมศรีคิดว่าข้อเสนอดี ยายสมศรีคิดว่าคนควรมีสิทธิ์เลือกจริงๆ
"แล้วยายจะช่วยผมไหม"
ยายสมศรีนิ่งไปสามสิบวินาที
ยายสมศรีจะช่วย "เฒ่าจะพูดกับคนที่มาซื้อธูป เฒ่าจะบอกเขาว่ายมราชเป็นเทพที่อยู่ข้างๆ คนตาย เฒ่าจะไม่บอกให้เขาบูชายมราช เฒ่าจะบอกให้เขาเข้าใจยมราช"
"แล้วยายจะพูดกับคนกี่คน"
ยายสมศรีจะพูดกับคนทุกคนที่มาซื้อธูป ยายสมศรีขายธูปมาสี่สิบปี รู้จักคนมากมาย
"แล้วยายคิดว่าคนจะฟังไหม"
ยายสมศรีไม่รู้ "แต่เฒ่าจะพูด เพราะการพูดก็พอแล้ว"
ภูมิพยักหน้า
"แล้วเจ มิ้น พี่เบส อาคมล่ะ"
เจและมิ้นจะช่วย เจพูดกับเพื่อนที่โรงเรียน มิ้นพูดกับคนที่บ้าน พี่เบสพูดกับคนที่ร้านก๋วยเตี๋ยว อาคมช่วยคนละแบบ
"คนละแบบยังไง"
อาคมจะไม่พูด อาคมจะเลิกรับเงิน หางานอื่นทำ เมื่อคนเห็นว่าอาคมเลิกฆ่าคน คนจะเริ่มสงสัยว่ายมราชเป็นเทพที่ดีหรือไม่ดี
ภูมิฟังแล้วเงียบ
"แล้วผมล่ะ"
ภูมิจะพูด "เจ้าจะพูดกับคนที่ลังเล เจ้าจะฟังคนที่กลัว เจ้าจะอยู่ข้างๆ คนที่ไม่เข้าใจ"
"แล้วจะพอไหม"
ยายสมศรีตอบว่าพอ ภูมิไม่ได้ทำคนเดียว มีเจ มิ้น พี่เบส อาคม ยาย แม่ ทุกคนจะช่วย
ภูมิลุกจากก้อนอิฐ เขากราบยายสมศรี
"อย่ากราบ" ยายสมศรีพูด "เจ้าไม่ต้องกราบเฒ่าแล้ว เจ้าต้องไปทำภารกิจ"
ภูมิเดินออกจากตลาด
ภูมิไปโรงเรียนตอนเจ็ดโมงครึ่ง เขาเข้าห้องเรียน เจนั่งที่เดิม มิ้นนั่งที่เดิม เด็กสามคนที่มาหาเมื่อวานยืนรออยู่ที่ประตู
"ภูมิ" เด็กคนหนึ่งเรียก
"เราอยากถามเรื่องยมราชอีก"
"ถามได้ครับ"
ภูมิพาเด็กสามคนไปที่ม้านั่งใต้ต้นไม้เหมือนเมื่อวาน
"เมื่อวานเราคิดเรื่องที่มึงพูด" เด็กคนแรกพูด "เราคิดว่ามึงพูดถูก คนเลือกเทพตามเพื่อนเพราะกลัวอยู่คนเดียว"
"แล้วพวกคุณเลือกอะไร"
"เรายังเลือกไม่ได้" เด็กคนที่สองพูด "เรายังกลัวอยู่คนเดียว แต่เราเริ่มคิดว่าความกลัวของเราไม่ใช่เหตุผลที่ดีพอ"
"แล้วพวกคุณจะทำยังไง"
"เราจะลองฟังยมราช" เด็กคนที่สามพูด "เราจะลองฟังว่ายมราชพูดอะไร แล้วเราจะตัดสินใจ"
ภูมิพยักหน้า
"แล้วพวกคุณรู้จักยมราชจากที่ไหน"
"เรารู้จักยมราชจากพ่อแม่" เด็กคนแรกพูด "พ่อแม่บอกว่ายมราชเป็นเทพที่ร้ายกาจ ยมราชฆ่าคน ยมราชทำให้คนตาย"
"แล้วพ่อแม่รู้ได้ไง"
"พ่อแม่รู้จากคนรุ่นก่อน" เด็กคนที่สองพูด "คนรุ่นก่อนบอกว่ายมราชเป็นเทพที่ร้ายกาจ แล้วคนรุ่นก่อนก็บอกคนรุ่นนี้ แล้วคนรุ่นนี้ก็บอกคนรุ่นต่อไป"
"แล้วพวกคุณเชื่อพ่อแม่ไหม"
เด็กสามคนเงียบ
"เราไม่รู้" เด็กคนที่สามพูด "เราเชื่อพ่อแม่มาตลอด แต่เราเริ่มสงสัย"
"สงสัยอะไร"
"สงสัยว่าพ่อแม่รู้จริงไหม" เด็กคนแรกพูด "เราเห็นมึงบูชายมราช แล้วมึงก็ไม่ได้ร้ายกาจ มึงก็เหมือนคนปกติ"
"แล้วพวกคุณคิดว่ายมราชเป็นยังไง"
"เราคิดว่ายมราชเป็นเทพที่คนไม่รู้จัก" เด็กคนที่สองพูด "คนรู้จักแต่ชื่อ แต่ไม่รู้ว่ายมราชทำอะไร"
"แล้วพวกคุณอยากรู้ไหมว่ายมราชทำอะไร"
"อยาก" เด็กทั้งสามคนตอบพร้อมกัน
"งั้นพวกคุณไปหายายสมศรี" ภูมิตอบ "ยายสมศรีอยู่ที่ตลาด ยายรู้เรื่องยมราชมาสี่สิบปี ยายจะเล่าให้พวกคุณฟัง"
เด็กสามคนพยักหน้า แล้วลุกขึ้นเดินจากไป
ตอนเที่ยง ภูมิไปโรงอาหาร เจตามมา
"มึงมีแผนอะไร"
"ผมมีภารกิจ" ภูมิตอบ "ผมต้องเปลี่ยนใจคนไทยร้อยคนให้ยอมรับยมราช"
"ร้อยคน" เจทำหน้าเหมือนคิด "มึงบ้า"
ภูมิยิ้มตอบ ภูมิคิดว่ามันทำได้
"ทำไมมึงถึงคิดว่าทำได้"
"เพราะมึงช่วย" ภูมิตอบ "มึงประกาศต่อหน้าเพื่อน มึงทำให้คนสามคนเริ่มลังเล แล้วคนสามคนก็จะไปหายายสมศรี ยายสมศรีก็จะเล่าเรื่องยมราชให้คนสามคนฟัง แล้วคนสามคนก็จะเริ่มเข้าใจ"
"แล้วมึงจะหาคนอีกร้อยคนได้ยังไง"
"ผมไม่ต้องหาคนร้อยคน" ภูมิตอบ "ผมแค่หาคนหนึ่งคนที่กล้า แล้วคนคนนั้นจะหาคนอีกหนึ่งคน แล้วคนคนนั้นจะหาคนอีกหนึ่งคน"
"แล้วคนร้อยคนจะมาจากไหน"
"คนร้อยคนจะมาจากทุกที่" ภูมิตอบ "จากโรงเรียน จากตลาด จากบ้าน จากวัด จากที่ทำงาน ทุกที่ที่มีคน"
เจเงียบ
เจตอบว่าจะช่วย เจจะพูดกับเพื่อนที่โรงเรียน บอกว่ายมราชเป็นเทพที่มีค่า
"ขอบคุณ"
"อย่าขอบคุณ" เจพูด "กูทำเพราะกูอยากทำ ไม่ใช่เพราะมึงขอ"
ภูมิยิ้ม
"แล้วมิ้นล่ะ"
มิ้นพูดจากโต๊ะข้างๆ ว่าจะช่วย มิ้นจะพูดกับคนที่บ้าน บอกแม่ว่ายมราชพูดความจริง
"ขอบคุณ"
"อย่าขอบคุณ" มิ้นยิ้ม "มิ้นทำเพราะมิ้นเชื่อ ไม่ใช่เพราะเธอขอ"
ตอนบ่าย ภูมิกลับบ้าน เขาเดินผ่านวัด ธูปที่จุดหน้าวัดส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เขาเห็นต้นไทรใหญ่ที่ปลายบันได
เขาหยุดมองต้นไทร
ต้นไทรยืนนิ่ง ใบไม้ไม่เคลื่อน แต่ภูมิรู้สึกว่าต้นไทรกำลังฟังเขา
"ยมราชครับ"
"ผมมีแผนแล้ว"
"แผนอะไร"
"ผมจะไม่ไปหาคนทีละคน" ภูมิตอบ "ผมจะหาคนที่กล้า แล้วคนที่กล้าจะหาคนที่กล้าอีก แล้วคนที่กล้าจะหาคนที่กล้าอีก จนกว่าจะมีคนร้อยคน"
"แล้วคนที่กล้าจะมาจากไหน"
"จากทุกที่" ภูมิตอบ "จากเจ จากมิ้น จากยายสมศรี จากพี่เบส จากอาคม จากแม่ จากเด็กสามคน จากคนที่ฟังแล้วเข้าใจ"
"แล้วถ้าคนร้อยคนไม่พอ"
"คนร้อยคนพอ" ภูมิตอบ "คนหนึ่งคนพูดกับคนหนึ่งคน คนสองคนพูดกับคนสี่คน คนสี่คนพูดกับคนแปดคน จนกว่าจะมีคนร้อยคน"
"แล้วถ้าคนร้อยคนไม่ยอมรับ"
"คนร้อยคนจะยอมรับ" ภูมิตอบ "เพราะคนร้อยคนจะเข้าใจว่ายมราชไม่ได้ฆ่าคน ยมราชแค่บอกคนว่าความตายมีความหมาย"
"แล้วถ้าคนไม่เชื่อ"
"คนจะเชื่อ" ภูมิตอบ "เพราะคนจะเห็นว่ายมราชพูดจริง"
ยมราชนิ่งไปสามสิบวินาที
"เจ้ามั่นใจ"
"ผมมั่นใจ" ภูมิตอบ "ผมมั่นใจว่าคนจะยอมรับยมราช ถ้าคนเข้าใจว่ายมราชพูดอะไร"
"แล้วถ้าเจ้าผิด"
"ผมไม่ผิด" ภูมิตอบ "ผมรู้ว่ายมราชพูดอะไร ผมรู้ว่ายมราชไม่ได้ฆ่าคน ผมรู้ว่ายมราชบอกคนว่าความตายมีความหมาย ถ้าคนเข้าใจสิ่งที่ผมรู้ คนจะยอมรับ"
ยมราชนิ่ง
ยมราชจะรอ
ภูมิเดินกลับบ้าน แดดเย็นเปลี่ยนเป็นสีม่วง
เขาเดินถึงบ้านตอนหกโมงเย็น แม่นั่งรอที่โต๊ะกินข้าว ข้าวอุ่น แกงจืด ผัดผักบุ้ง
"กลับมาเช้า"
"กินข้าวเย็นก่อน"
ภูมิกินข้าว แม่นั่งฝั่งตรงข้าง เขาเล่าเรื่องภารกิจให้แม่ฟัง แม่ฟังแล้วเงียบ
"แม่ครับ"
"แม่ช่วยผมได้ไหม"
"แม่ช่วยยังไง"
"แม่ช่วยพูดกับคนที่รู้จักแม่" ภูมิตอบ "แม่ขายก๋วยเตี๋ยว แม่รู้จักคนมากมาย แม่พูดกับเขาว่ายมราชไม่ได้ฆ่าคน ยมราชแค่บอกคนว่าความตายมีความหมาย"
แม่นิ่งไปสามสิบวินาที
แม่จะลอง แม่จะลองพูดกับลูกค้าที่มากินก๋วยเตี๋ยว บอกว่าลูกชายแม่เลือกยมราช แล้วลูกชายแม่ก็ไม่ได้ร้ายกาจ
"แล้วลูกค้าจะเชื่อไหม"
ลูกค้าจะเห็น ลูกค้าจะเห็นว่าลูกชายแม่เป็นคนที่ไม่ร้ายกาจ
ภูมิพยักหน้า
เขากินข้าวจนหมด แล้วลุกขึ้นไปนอน
ในกระเป๋า บัญชีบาปบุญเปิดหน้าใหม่ ตัวอักษรสีซีดเรียงเป็นแถวยาวเหมือนรายชื่อในงานศพ
ดอกจันทองเพิ่มขึ้นสามดวง
รวมเป็นสิบสี่ดวง
"ยมราชครับ"
"ดอกจันเพิ่มสามดวง"
"ข้ารู้"
"เด็กสามคนไปหายายสมศรี"
"ใช่" ยมราชตอบ "เด็กสามคนเริ่มเข้าใจ"
"แล้วยายสมศรีจะพูดกับเด็กสามคนยังไง"
"ยายสมศรีจะเล่าเรื่องคนตาย" ยมราชตอบ "ยายสมศรีจะเล่าเรื่องพ่อแม่ของเด็กสามคนที่ตาย แล้วยายสมศรีจะเล่าเรื่องยมราชที่อยู่ข้างๆ คนตาย"
"แล้วเด็กสามคนจะเข้าใจไหม"
"เด็กสามคนจะเข้าใจ" ยมราชตอบ "เพราะเด็กสามคนเห็นคนตาย เด็กสามคนรู้ว่าคนตายเป็นยังไง"
ภูมิหลับตา
เขาไม่ได้ฝันถึงพ่อ เขาฝันถึงคนร้อยคน
คนร้อยคนยืนอยู่ในความฝัน คนร้อยคนมองเขา คนร้อยคนรอเขาพูด
แล้วภูมิก็พูด
เหลืออีกสองวัน
และดอกจันทองเริ่มสว่าง
> **จบบทที่ 52**