คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

ผีตัวนั้นยังไม่ไปไหน

ภูมิยืนแข็งอยู่กลางโรงอาหารที่ร้างผู้คน มือกำถุงข้าวเหนียวจนบิดเบี้ยว เม็ดเหงื่อเย็นไหลลงตามสันหลัง เงาดำที่ลอยอยู่เหนือโต๊ะตัวที่สามค่อย ๆ หันหน้ามาทางเขา ดวงตากลวงโบ๋สองดวงจ้องตรงเข้ามาเหมือนหลุมที่ไม่มีก้น

"เห็นฉันเหรอ" เสียงนั้นแหบพร่า คล้ายลมที่ลอดผ่านซี่กรง "นานแล้วนะ ที่ไม่มีใครเห็นฉัน"

ภูมิกลืนน้ำลาย คอแห้งผาก "เห็น...เห็นครับ"

*บ้าจริง* เขาด่าตัวเองในใจ *บูชายมราชแท้ ๆ แต่ยังกลัวผีอยู่เลยวะ*

"ทำไมนายถึงเห็นฉัน" ผีเลื่อนเข้ามาใกล้ ลมเย็นเฉียบพัดผ่านผิวหน้าภูมิจนขนลุกซู่ "คนอื่นเดินผ่านฉันเป็นสิบ ๆ คน ไม่มีใครเห็น แต่นาย...นายมีกลิ่นของท่านนั่น กลิ่นของความตาย"

"ผม—ผมบูชายมราชครับ" ภูมิพูดตะกุกตะกัก พลางถอยหลังหนึ่งก้าว "ท่านคงส่งกลิ่นติดตัวผมมา"

ผีหยุดนิ่ง แล้วหัวเราะออกมาเป็นเสียงครืดคราดในลำคอ "ยมราช...เทพที่ไม่มีใครเอา แล้วนายเอาเนี่ยนะ ไอ้เด็กบ้า"

ภูมิเม้มปาก ทั้งที่กลัวจนขาสั่น เขาก็ยังฝืนยกคางขึ้น "ท่านไม่ได้แย่อย่างที่คิดหรอกครับ แล้วคุณล่ะ ตายมานานหรือยัง ทำไมยังไม่ไปไหน"

คำถามนั้นทำให้ผีนิ่งไปครู่หนึ่ง เงาดำสั่นระริกเหมือนเปลวเทียนต้องลม

"ไป...ฉันไปไม่ได้" มันพึมพำ เสียงเปลี่ยนจากคุกคามเป็นเศร้าสร้อย "ฉันตายในโรงอาหารนี้ เมื่อยี่สิบปีก่อน หกล้มหัวฟาดโต๊ะ ไม่มีใครรู้ว่าฉันชื่ออะไร ไม่มีใครมาเก็บกระดูก ฉันเลยติดอยู่ที่นี่ ทุกวัน ทุกคืน มองเด็ก ๆ กินข้าว หัวเราะ...แล้วก็ลืมว่าฉันเคยมีชีวิต"

ภูมิรู้สึกอะไรบางอย่างในอกคลายลง ความกลัวยังอยู่ แต่มันเจือด้วยความสงสารที่พุ่งขึ้นมาแทนที่

"ผมชื่อภูมิครับ" เขาพูดเบา ๆ "แล้วคุณล่ะ ชื่ออะไร"

"ชื่อ...?" ผีเงยหน้าขึ้น ดวงตากลวงนั้นดูเหมือนจะมีน้ำตาหากผีร้องไห้ได้ "ไม่มีใครถามฉันมา...ยี่สิบปีแล้ว"

จู่ ๆ ประตูโรงอาหารก็เปิดออกดังปัง

"เฮ้ย! ไอ้น้อง! ถอยมา!"

เสียงตะโกนดังกึกก้อง ภูมิหันขวับ เห็นชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งวิ่งเข้ามา ในมือถือด้ายสายสิญจน์สีขาวพันรอบข้อมือ พื้นดินใต้เท้าเขาสั่นสะเทือนเบา ๆ ราวกับแผ่นดินขานรับทุกย่างก้าว

ชายหนุ่มยกมือขึ้น เอ่ยคาถาสั้น ๆ แล้วดินสีน้ำตาลก็พุ่งขึ้นจากพื้นเป็นกำแพงกั้นระหว่างภูมิกับผี

"พี่เบส!" ภูมิร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาเคยเห็นชายคนนี้ — รุ่นพี่ที่จบไปเมื่อสองปีก่อน คนที่ลือกันว่าได้พระภูมิระดับ 5

"อยู่นิ่ง ๆ ไว้" พี่เบสสั่ง สายตาจับจ้องไปที่เงาดำ "ผีตัวนี้อยู่ที่นี่มานานแล้ว พี่ตามมันมาตั้งนาน"

แต่ภูมิกลับก้าวออกไปข้างหน้า ยืนขวางระหว่างพี่เบสกับผี

"เดี๋ยวครับพี่!" เขาพูดเร็ว "อย่าเพิ่งทำอะไรเขา เขาแค่...แค่ติดอยู่ ไม่มีใครมาเก็บกระดูกให้"

พี่เบสเลิกคิ้ว มองภูมิด้วยสายตาแปลกใจ "ไอ้น้อง...นายพูดกับผีรู้เรื่องเหรอ"

"ผมบูชายมราชครับ" ภูมิตอบ พลางหันไปมองผีที่ยังลอยนิ่งอยู่หลังกำแพงดิน "เขาไม่ใช่ผีร้าย เขาแค่เหงา"

ความเงียบปกคลุมโรงอาหารทั้งห้อง พี่เบสมองภูมิ มองผี แล้วมองภูมิอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ ลดมือลง กำแพงดินยุบตัวกลับลงพื้นอย่างช้า ๆ

"เอาละ" พี่เบสถอนหายใจ นั่งลงบนม้านั่งยาวตัวหนึ่ง "เล่ามาซิ ไอ้น้อง นายมันเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงบูชายมราช"

ภูมินั่งลงตรงข้าม ผีลอยอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบเชียบ เหมือนเด็กที่ถูกผู้ใหญ่ตักเตือน

"ผมชื่อภูมิ ม.6 ครับ" ภูมิเริ่ม "วันที่ประตูสวรรค์เปิด ผมเลือกยมราช คนเดียวในโรงเรียน ทั้งโรงเรียนเรียกผมว่าไอ้บ้า"

พี่เบสหัวเราะเบา ๆ "พี่ก็เคยโดนเรียกแบบนั้น สมัยพี่เลือกพระภูมิ ทุกคนบอกว่า 'เทพเฝ้าบ้าน จะไปสู้อะไรเขาได้' แต่พี่ก็สู้มาจนระดับ 5 นะเว้ย"

"พระภูมิระดับ 5..." ภูมิตาโต "เจ๋งมากครับพี่"

"เจ๋งกว่านั้นคือพี่ยังไม่ตายไง" พี่เบสยิ้ม แล้วสีหน้าก็จริงจังขึ้น "ฟังนะ ไอ้น้อง คนอย่างเรา คนที่เลือกเทพที่ไม่มีใครเอา เราต้องอยู่ให้เป็น เทพเทพนอกกระแสน่ะ พลังมันมาช้า แต่พอมันมา...มันมาแบบที่เทพยอดนิยมทำไม่ได้"

ภูมิพยักหน้าช้า ๆ ทุกคำของพี่เบสเหมือนน้ำเย็นที่รดลงบนใจที่ร้อนระอุมาหลายวัน

"แล้วผีตัวนี้ล่ะครับ" ภูมิเหลือบมองเงาดำ "เราช่วยเขาได้มั้ย"

พี่เบสเงยหน้ามองผี ครุ่นคิดครู่หนึ่ง "พี่ทำได้แค่กันมันไว้ ไม่ให้มันทำร้ายเด็ก ๆ แต่ส่งมันไปน่ะ...พี่ทำไม่ได้ พระภูมิดูแลแค่ที่ดิน ไม่ได้ดูแลความตาย"

"แต่ยมราชดูแลความตายครับ" ภูมิพูดขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิม

เขาลุกขึ้น เดินเข้าไปหาผีอย่างช้า ๆ ความกลัวยังสั่นอยู่ในอก แต่คราวนี้เขาไม่ถอย

"ลุงครับ" ภูมิเรียกด้วยคำที่อ่อนโยน "ผมช่วยลุงได้ แต่ลุงต้องบอกผมก่อน...ลุงชื่ออะไร"

ผีนิ่งไปนาน แล้วเสียงแหบพร่านั้นก็ดังขึ้นแผ่วเบา

"สมพงษ์...ฉันชื่อสมพงษ์ เป็นภารโรงที่นี่ เมื่อยี่สิบปีก่อน"

พอชื่อหลุดออกจากปาก เงาดำก็สั่นไหวรุนแรง แสงจาง ๆ เริ่มปรากฏขึ้นรอบตัวมัน ราวกับการเอ่ยชื่อได้ปลดล็อกอะไรบางอย่างที่ถูกล่ามไว้นานยี่สิบปี

ภูมิหลับตา จับธูปสามดอกในกระเป๋าที่เขาพกติดตัวเสมอ จุดขึ้น แล้วตั้งจิตเรียกหายมราช

*ท่านครับ* เขาพูดในใจ *มีคนติดอยู่ที่นี่ยี่สิบปีแล้ว เขาชื่อสมพงษ์ ผมขอส่งเขากลับได้มั้ยครับ*

ความเงียบตอบกลับมาครู่หนึ่ง ก่อนเสียงเย็นชาที่คุ้นเคยจะดังขึ้นในหัว

*...เธอยังทำไม่เป็นหรอก บุญสัมพันธ์แค่นี้*

"ผมรู้ครับ" ภูมิพูดออกมาดัง ๆ "แต่ผมจะลอง"

*...*

*ก็ได้* ยมราชพูดในที่สุด *ข้าจะเปิดประตูให้แค่แวบเดียว ที่เหลือ...เจ้าต้องพาเขาไปเอง*

ทันใดนั้น อากาศกลางโรงอาหารก็แหวกออก เกิดเป็นรอยแยกสีดำสนิทลอยอยู่กลางอากาศ ลมเย็นเยียบพัดออกมาจากอีกฟากหนึ่ง ภูมิรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่กว้างใหญ่ ลึกล้ำ และเก่าแก่เกินกว่าจะเข้าใจ

พี่เบสอ้าปากค้าง "นี่มัน...ประตูยมโลกเหรอวะ"

"ลุงสมพงษ์ครับ" ภูมิหันไปหาผี ยื่นมือออกไป "ไปกันเถอะ ข้างในนั้นมีคนรอลุงอยู่ อาจจะเป็นครอบครัวลุงก็ได้"

ผีสมพงษ์มองมือของภูมิ มองรอยแยกสีดำ แล้วมองภูมิด้วยดวงตาที่ตอนนี้เริ่มมีประกาย

"ยี่สิบปี..." เขากระซิบ "ฉันรอวันนี้มายี่สิบปี"

"ผมรู้ครับ" ภูมิยิ้ม แม้น้ำตาจะเริ่มคลอ "ขอโทษที่มาช้าไปหน่อย"

ผีสมพงษ์ค่อย ๆ เลื่อนเข้าหาประตู เงาดำเปลี่ยนเป็นร่างมนุษย์จาง ๆ — ชายวัยกลางคนในชุดภารโรงสีกากี ใบหน้าอ่อนโยน เขาหันมามองภูมิเป็นครั้งสุดท้าย

"ขอบใจนะ ไอ้หนู...ขอบใจที่จำได้ว่าฉันเคยมีชื่อ"

แล้วร่างนั้นก็ก้าวเข้าไปในความมืด ประตูปิดลงเงียบ ๆ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นธูปจาง ๆ ที่ลอยอยู่กลางโรงอาหารที่ว่างเปล่า

ภูมิทรุดตัวนั่งลงกับพื้น หายใจหอบ เหงื่อชุ่มทั้งตัว การเปิดประตูแค่ไม่กี่วินาทีดูดพลังเขาไปจนหมดสิ้น

เสียงยมราชดังขึ้นในหัวเบา ๆ

*บุญสัมพันธ์ของเธอ...เพิ่มขึ้น เป็น 2.1% แล้ว*

ภูมิยิ้มเหนื่อย ๆ "จาก 0.3 เป็น 2.1 ในหนึ่งครั้ง...ก็ไม่เลวนะครับ"

*ไม่เลว* ยมราชพูด และภูมิสาบานได้ว่าน้ำเสียงนั้นมีรอยยิ้มซ่อนอยู่ *ครั้งแรกที่มีคนใช้พลังข้าเพื่อช่วยคน แทนที่จะกลัวข้า*

พี่เบสเดินมานั่งลงข้าง ๆ ตบไหล่ภูมิแรง ๆ "ไอ้น้อง...พี่ยอมรับเลยว่ะ นายไม่ใช่ไอ้บ้าธรรมดา นายเป็นไอ้บ้าที่มีของ"

ภูมิหัวเราะ "ขอบคุณครับพี่ ถือเป็นคำชมที่ดีที่สุดที่ผมได้ยินมาทั้งอาทิตย์"

"เอางี้" พี่เบสลุกขึ้น ยื่นมือดึงภูมิให้ลุกตาม "พรุ่งนี้มาหาพี่ที่ร้านธูปหน้าวัด พี่จะสอนวิชาบวงสรวงยุคใหม่ให้ คนอย่างเราต้องช่วยกัน"

แต่พอทั้งสองเดินออกจากโรงอาหาร ภูมิก็หยุดชะงัก

ที่ปลายทางเดิน มีเงาคนยืนนิ่งอยู่ในความมืด — ไม่ใช่ผี แต่เป็นคน จ้องมองภูมิด้วยสายตาที่เย็นยะเยือกกว่าผีตัวไหน ๆ

"เจ้า...บูชายมราชสินะ" เสียงหญิงชราแหบต่ำดังขึ้น "เฒ่าตามหาเจ้ามานานแล้ว ไอ้หนู"

หัวใจภูมิเต้นแรง เพราะรอบตัวหญิงชราคนนั้น มีควันสีแดงคล้ำลอยอยู่จาง ๆ

*ควันสีเดียวกับที่ท่านยมราชปล่อยออกมา*

> **จบบทที่ 8**

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/พี่เบส — Phi Bas|พี่เบส]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]