คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

"สวัสดี น้องชาย พี่ชื่ออาคม"

ชายในความมืดยิ้มกว้าง ฟันขาววาวสะท้อนแสงไฟที่ดับแล้วริมซอย เขาก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ควันสีแดงคล้ำที่ห่อหุ้มตัวสั่นระริกราวกับความตายที่ค้างอยู่ในร่าง

ภูมิถอยหลังหนึ่งก้าว มือขวากำกระดิ่งของยายสมศรีในกระเป๋าเสื้อไว้แน่น

"พี่อาคมครับ" ภูมิพูดเสียงสงบ "พี่ตามผมมาตั้งแต่ร้านยายสมศรีเหรอ"

"ตั้งแต่เจ้านั่นแหละ" อาคมหัวเราะเบาๆ เสียงเขาเรียบแต่เหนือกว่า "พี่มองดูน้องชายจุดธูปให้ท่านยมราชตั้งแต่ในวัดพระแก้ว พี่บอกแล้วไงว่าพี่ตามหาคนบูชายมราชคนใหม่มานาน"

ลมหนาวพัดผ่านซอยเปลี่ยว กระดิ่งในกระเป๋าภูมิสั่นไหวริ้งเบาๆ ราวกับรู้ตัวว่าอยู่ใกล้ผู้ที่ใช้พลังเดียวกัน แต่ต่างกันสุดขั้ว

"แล้วพี่ตามผมมาทำไมครับ" ภูมิถาม "จะชวนไปกินข้าวเหนียวหมูสะเต๊ะเหรอ"

อาคมขำ "น้องชายปากจัดเหมือนที่ยายสมศรีเล่าให้ฟัง พี่ไม่ได้มาชวนกินข้าว พี่มาชวนมาร่วมงาน"

"งานอะไร"

"งานที่พี่ทำมานาน" อาคมก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนจากเหนือชั้นเป็นอ่อนโยนแบบคนขายของ "พี่บูชายมราชเพื่อหาเงิน พี่ส่งวิญญาณ พี่เปิดประตูยมโลกให้คนที่อยากคุยกับคนตาย แล้วก็...รับจ้างฆ่า น้องชายรู้ไหมว่ามันทำเงินได้เท่าไหร่"

ภูมิขมวดคิ้ว "พี่ฆ่าคน"

"พี่เร่งความตายของคน" อาคมแก้ "ใช้พลังยมราชเร่งให้คนที่ควรอยู่ได้อีกสิบปี ตายในสามวัน แล้วเก็บเงินจากคนที่อยากให้เขาตาย พี่ทำมานานจนเทพองค์อื่นไม่ยุ่งเพราะกลัวยมราช พี่เลยลอยนวลมา"

เขายิ้มอีกครั้ง ฟันขาววาวในความมืด

"น้องชายมีของดีพี่อยากได้"

"อะไรครับ"

"พี่อยากได้น้องชาย" อาคมพูดตรงไปตรงมา "น้องชายได้ยมราชแบบที่ไม่มีใครคาดคิด แล้วยังไต่ระดับเร็วผิดปกติ พี่ดูออก น้องชายคนนี้...ถูกท่านวางแผนอะไรไว้ พี่อยากรู้แผนนั้น"

ภูมิรู้สึกเย็นที่กลางอก บางอย่างที่เขาเคยรู้สึกตอนไฟแดงคล้ำสาดเข้ามาในวิหารวัดพระแก้ว ตอนนี้มันแรงขึ้น ราวกับยมราชกำลังตื่น

"ขอบคุณที่ชวนครับ" ภูมิพูด "แต่วันนี้ผมไม่ว่าง ไว้คราวหน้า"

อาคมหัวเราะ "น้องชายปฏิเสธเร็วไปหน่อย พี่ไม่ชอบให้มีคนแบบน้องชายอยู่ น้องชายน่ะ...คนแบบพี่ไม่ชอบให้มีคนที่จะมาแย่งทางที่พี่ทำ"

ควันสีแดงคล้ำรอบตัวอาคมหนาตัวขึ้น ริมซอยทั้งสองข้างมืดสนิทแม้ไฟถนนจะยังติดอยู่ที่หัวซอย

ภูมิกำกระดิ่งแน่น "พี่อาคม"

"เอ๊ะ"

"ยายสมศรีให้กระดิ่งนี้มาครับ" ภูมิเงยหน้าขึ้น มองตรงเข้าตาชายตรงหน้า "เขาบอกว่ามันจะดังเองเวลามีวิญญาณที่ต้องการความช่วยเหลืออยู่ใกล้ๆ"

เขาสะบัดกระดิ่ง

กรุ๊ง... กรุ๊ง...

เสียงกระดิ่งดังก้องไปทั่วซอย ไม่ใช่เสียงโลหะธรรมดา แต่มันดังจากในหัวมากกว่าจากโลหะ ราวกับเสียงสั่นจากอีกภพหนึ่ง

อาคมถอยหลังทันที มือปัดอากาศราวกับถูกอะไรตีเข้าที่หน้าอก "นี่มัน...กระดิ่งเรียกวิญญาณของยายสมศรี แกเอามาให้มึงได้ไง"

"ยายสมศรีใช้มันมาสี่สิบปีครับ" ภูมิพูด "แกบอกว่าจะไม่มีวันหลงทางในเส้นทางยมราช"

ควันแดงรอบตัวอาคมสั่นระริก เขากัดฟัน "เดี๋ยวพี่กลับมา น้องชาย...คราวหน้าพี่จะไม่มาแบบสุภาพ"

เขาหมุนหายเข้าไปในความมืดปลายซอย ควันสีแดงคล้ำหายตามไปด้วย

ภูมิยืนนิ่งกลางซอยจนเสียงกระดิ่งหยุด หายใจเร็วริน เขาเก็บกระดิ่งลงกระเป๋าเดินกลับบ้านด้วยขาที่สั่นเล็กน้อย

เดินกลับบ้านด้วยขาที่สั่นเล็กน้อย

ลมหนาวพัดผ่านซอยเปลี่ยว ไฟถนนจะยังติดอยู่ที่หัวซอยแต่ปลายซอยมืดสนิท ภูมิเดินช้าลง มือขวากำกระดิ่งแน่นจนข้อนิ้วปวด ความเย็นจากตัวกระดิ่งหย่อมลามขึ้นแขน แต่ตรงกลางอกเขากลับรู้สึกอุ่นอย่างประหลาด เหมือนมีบางอย่างคอยบอกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวในเส้นทางนี้

เขาคิดถึงคำพูดของอาคม 'ความตายมันหาเงินได้' คำนั้นวนเวียนอยู่ในหัวตลอดทาง เขาเคยพูดประโยคคล้ายๆ กันนี้ในใจตอนแรกๆ ที่ได้ยมราชมา แต่เขาเลือกท่านเพื่ออะไรกันแน่ ไม่ใช่เพื่อเงินแน่ๆ ไม่ใช่เพื่อให้คนเกรงกลัว

*ผมกับเขาต่างกันตรงไหน* เขาคิด *ถ้าวันหนึ่งผมเจอทางที่ง่ายกว่า ผมจะเลือกแบบเดียวกับอาคมมั้ย* คำถามนั้นกดทับลงมาบนหัวใจจนเขาเกือบหยุดเดิน กระดิ่งในกระเป๋าสั่นไหวเบาๆ อีกครั้ง ราวกับเตือนว่าเขายังไม่หลงทาง

เมื่อถึงหน้าบ้าน เขาหยิบกุญแจมือสั่นพร่าคลายล็อกประตู ร่างกายเหนื่อยแต่หัวสมองสดชื่น เขากลับมานอนด้วยความรู้สึกว่าวันนี้เปลี่ยนเขาไปตลอดกาล เงาสะท้อนจากประตูบ้านตอบรับร่างที่เหนื่อยล้าของเขา เขายิ้มให้ตัวเองเบาๆ ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความสงบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

กลิ่นธูปเก่าลอยขึ้นจากกระดิ่งในกระเป๋าเสื้อตอนภูมินอนหลับ บนเพดานห้องนอนมีลายเส้นสีทองจางๆ ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ คล้ายลายเส้นบนพระพุทธรูปที่เขาเคยเห็น

"มาหรือ"

เสียงนั้นเย็นเยียบ แห้ง และมีน้ำหนักเหมือนหินที่ตกลงในบ่อน้ำลึก

ภูมิลืมตาขึ้น เขาอยู่ในห้องที่ไม่มีผนัง ราวกับลอยอยู่ในความว่างเปล่าสีดำสนิท มีเพียงดวงตาคู่หนึ่ง สีแดงคล้ำ จ้องมองมาจากมุมมืด

"ท่านยมราช" ภูมิก้มหัว "ผมรู้สึกได้ว่าท่าน..."

"ห้ามเรียกนะคะ"

"ขอโทษครับ ผมเรียกนะคะตามที่ชินจากชาติก่อน"

เงียบชั่วขณะ ดวงตาสีแดงคล้ำนั้นกะพริบช้าๆ ราวกับสงสัยว่าเด็กคนนี้กล้าพอจะเรียกเทพด้วยคำว่า "นะคะ" ได้ยังไง

"เจ้าเลือกข้า" ยมราชพูดเป็นนัย เสียงเย็นชา "คนทั้งประเทศเลือกพระพุทธ เลือกพระพิฆเนศ เลือกเจ้าแม่กวนอิม แต่เจ้า...เจ้าเลือกความตาย"

"ก็คนอื่นเลือกกันหมดแล้วครับ" ภูมิพูด "ผมไม่ชอบทำตามคนอื่น"

"นั่นไม่ใช่คำตอบ"

"แล้วคำตอบคืออะไรครับ"

ยมราชไม่ตอบตรงๆ เหมือนทุกครั้ง

"อาคมเลือกฉันเพราะความตายหาเงินได้" เสียงเย็นชายาวเย็น "เจ้าเลือกฉันเพราะอะไร...เจ้ายังไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ"

ภูมิหน้านิ่ง "ท่านหมายความไงครับ"

"คนที่บูชาข้าในประเทศนี้ มีสามคน" ยมราชพูด "ยายสมศรีเลือกข้าเพราะเข้าใจ อาคมเลือกข้าเพราะอยากใช้เป็นเครื่องมือ แล้วเจ้า...เจ้าเลือกข้าเพราะอะไร ยังไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้แม้แต่เจ้าเอง"

ลายเส้นสีทองรอบตัวภูมิสั่นไหว

"อาคมจะกลับมา" ยมราชเปลี่ยนเรื่อง "คราวนี้เขาจะไม่มาแบบสุภาพ เขารู้แล้วว่าเจ้ามีกระดิ่งเรียกวิญญาณ เขาจะหาทางเอากลับ"

"ผมจะทำยังไงครับ"

"เจ้าเรียนพิธีกรรมไทยโบราณจากชาติก่อน" ยมราชพูด "ใช้มัน ผสมกับบุญสัมพันธ์ที่เจ้าเริ่มสร้าง แล้วเจ้าจะได้ของที่อาคมไม่มี"

"ของอะไรครับ"

ดวงตาสีแดงคล้ำนั้นเจื่อนหลับ "เจ้าจะรู้เองเมื่อถึงเวลา อย่าปล่อยให้อาคมชักนำ เด็กคนนั้น...เลือกผิดตั้งแต่เริ่ม"

ภูมินิ่งฟัง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมยมราชถึงเลือกเขา "ท่านครับ" เขาพูด "ผมยังไม่รู้ว่าท่านหมายความยังไง"

"มีคนอื่นที่เข้าใจเจ้า" เสียงเย็นชายาวเย็น "ไม่ใช่คนบูชาเทพเดียวกัน แต่วิญญาณของเขาสั่นพ้องกับเจ้า เขาจะเดินมาหาเจ้าเร็วๆ นี้เอง"

ภูมินึกถึงมิ้น สาวที่เลือกพระจันทร์เทพที่ไม่มีใครเลือก เขาคือคนเดียวที่ไม่มองเขาด้วยสายตากังข์ตอนจุดธูปให้ยมราช "ท่านหมายถึง..."

"เจ้าจะรู้เอง" ยมราชไม่ตอบตรงๆ เหมือนทุกครั้ง "แต่จำไว้ เด็กที่เลือกผิดอย่างอาคม...เขาเริ่มจากการมองว่าความตายเป็นเครื่องมือ ครั้งแรกที่เขาทำ เขาแค่อยากลอง สุดท้ายเขาลืมไปว่าความตายมีชีวิตของมันเอง"

เสียงเย็นชาหายไป ลายเส้นสีทองรอบตัวภูมิสลายหาย

ภูมิลืมตาขึ้นในห้องนอนที่มืดสนิท กระดิ่งในกระเป๋ายังอุ่นเล็กน้อย

*ท่านยมราช* เขาคิดในใจ *ผมเลือกท่านเพราะอะไร... ผมเองก็ยังตอบไม่ได้*

เขาหันข้างนอน มองท้องฟ้าดาวผ่านหน้าต่าง

*แต่ผมจะหาคำตอบให้ได้* *และคราวหน้าที่อาคมกลับมา ผมจะไม่ยืนรอให้เขาช่วยแล้ว*

> **จบบทที่ 10**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 11 — "เจอกับมิ้นในวัด"**

> ภูมิกลับไปวัดพระแก้ว — คราวนี้ไม่ใช่เพื่อจุดธูป แต่เพื่อลองใช้พิธีกรรมไทยโบราณ

> มิ้น (พระอาทิตย์) ตามมาด้วยความสงสัยที่ลึกขึ้น

> แล้วสิ่งที่ภูมิค้นพบในวิหาร... ทำให้เขาเข้าใจว่าทำไมยมราชถึงเลือกเขาจริงๆ

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/ยมราช — Yommarat|ยมราช]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]