คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

สามวันผ่านไป ภูมิไม่ได้เจอตาสีม่วงดำอีก

เขากลับไปโรงเรียนเหมือนเดิม เจยังคงหยาม แต่วันนี้เสียงหยามเบาลงไปนิด — ภูมิสังเกตเห็นว่ามันไม่ใช่ความเกลียด แต่เป็นความงง

"ไอ้ตะกละ" เจเดินผ่านโต๊ะ "ได้พระพิฆเนศระดับสี่ยังไงก็เหนือกว่าไอ้เทพซากๆ ของมึง"

"ก็เทพซากๆ ของผม ทำไมท่านท้าวเวสสุวรรณถึงสนใจล่ะวะ" ภูมิตอบเสียงเรียบ "มึงคิดดูสิ ถ้ายมราชไม่มีค่า เทพระดับสามจะมาตามจีบผมทำไม"

เจหน้าแดงก่ำ ก้าวจะต่อว่า แต่หยุดไปเมื่อเห็นสายตาภูมิที่เย็นสนิท

เช้าวันรุ่งขึ้น ภูมิกลับไปโรงเรียน เจเดินผ่านมาตั้งแต่เช้า

"ไอ้ตะกละ" เจพูดเสียงแปลก "ข่าวว่าไอ้ท้าวเวสสุวรรณเรียกมึงเหรอ"

"มึงรู้ได้ยังไงวะ" ภูมิตกใจ

"กูบูชาพระพิฆเนศระดับสูง" เจภูมิใจ "เทพกูเห็นทุกอย่างที่เทพระดับสามทำ"

"แล้วมึงโทรมาเพื่ออะไร" ภูมิถาม "จะหยามผมเรื่องเทพซากอีกเรื่องรึเปล่า"

เจเงียบไปครู่ "กู... กูแค่สงสัย มึงสู้ผีร้ายได้จริงๆ เหรอ"

"ผมเพิ่งลอง" ภูมิตอบตรง "แต่ผมรู้สึกว่า มันเชื่อฟังผม"

"งั้นก็ดี" เจพูดเสียงแผ่วลง "ไอ้เทพซากของมึง... อาจจะไม่แย่ขนาดที่กูคิด"

ภูมิขำเยาะ "เดี๋ยวมึงจะรู้ว่าใครเลือกผิด"

มิ้นเดินมาหาภูมิหลังเลิกเรียน "ภูมิ เรื่องที่เจอท้าวเวสสุวรรณ..."

"มิ้นรู้จักด้วยเหรอ" ภูมิถาม

"เทพพระอาทิตย์เตือนฉันว่า" มิ้นพูด "เทพผู้พิทักษ์ศีลธรรม... คือคนคุมกฎของเทพทุกองค์"

ภูมิขมวดคิ้ว "งั้นท่านคงไม่ชอบสิ่งที่ผิดระเบียบเหมือนผม"

"ระวังตัวนะ" มิ้นเตือน "เทพพวกนั้น ไม่ชอบสิ่งที่ผิดปกติ"

คืนนั้น ธูปที่มุมห้องส่องแสงสีแดงคล้ำแรงกว่าปกติ

*ถึงเวลาทดสอบ* เสียงยมราชดังขึ้นในหัว *ท้าวเวสสุวรรณเรียกเจ้า*

ภูมิลุกขึ้น "ที่ไหนครับท่าน"

*ซากวัดร้างท้ายซอยวัดพระแก้ว เจ้าคุ้นที่นั่น*

ภูมิคว้าเสื้อแขนยาววิ่งออกจากห้อง ฝนตกพรำราวกับเมืองนี้ล้างความผิดบางอย่างที่ไม่มีใครยอมรับ

วัดร้างนั้นมืดสนิท ต้นมะม่วงล้มพาดหลังคาผุกะพรุบ ควันธูปเก่ารวมตัวเป็นหมอกสีเทา

ท้าวเวสสุวรรณยืนรออยู่กลางวิหาร สีหน้าเคร่งขรึมกว่าเมื่อวาน

"มาแล้ว" เขาพูดเสียงกังวาล "คืนนี้ ข้าจะให้เจ้าตัดสินคดีหนึ่ง"

"คดีอะไรครับ" ภูมิถาม

ท้าวเวสสุวรรณชี้มือไปที่มุมวิหาร ตรงนั้นมี 'ผู้ตาย' ยืนอยู่ — ชายวัยกลางคน สวมชุดคนงาน ตัวโชกเลือด ตาเหลื่อลุ่

"เขาชื่อ สมชาย" ท้าวเวสสุวรรณพูด "ตายด้วยอุบัติเหตุไฟฟ้าช็อตที่โรงงาน ทิ้งลูกสองคนไว้ข้างหลัง"

ภูมิขมวดคิ้ว "แล้วคดีมีปัญหาตรงไหนครับ"

"เพราะเขา... ไม่ยอมไป" ท้าวเวสสุวรรณพูดช้าๆ "วิญญาณของเขาติดอยู่ที่นี่ เพราะเขากลัวลูกจะลำบาก"

สมชายพูดขึ้น เสียงสั่น "ผม... ผมไม่กล้าจากลูก ผมตายแล้วใครเลี้ยงพวกมัน"

ภูมิรู้สึกคลื่นกระแสความตายในตัวสั่นพลัน — มันเจ็บปวดกว่าที่เคยรู้สึก

"แล้วมีอีกคน" ท้าวเวสสุวรรณชี้ไปอีกมุม

ตรงนั้นมี 'ผีร้าย' ยืนอยู่ — สีดำสนิท ดวงตาแดงก่ำ มีเงามือที่พยายามคลานเข้าหาสมชาย

"นั่นคืออะไรครับ" ภูมิถอยหลังครึ่งก้าว

"ผีร้ายที่กินวิญญาณคนตาย" ท้าวเวสสุวรรณตอบ "มันจะดูดสมชายเข้าไป ถ้าเจ้าไม่หยุดมัน"

ภูมิหันไปมองยมราชในใจ *ท่านครับ คือท่านอยากให้ผมทำอะไร*

*ข้าไม่บอก* เสียงยมราชเย็นชา *นี้คือการทดสอบของท้าวเวสสุวรรณ ไม่ใช่ของข้า*

"เจ้าต้องเลือก" ท้าวเวสสุวรรณพูดเสียงหนัก "จะช่วยสมชายให้พ้นจากผีร้าย... หรือจะส่งเขาไปยมโลกทันที เพื่อไม่ให้ผีร้ายแตะต้อง"

ภูมิมองสมชายที่ร้องไห้ใต้เงามือผีร้าย

"ผมไม่เลือกครับ" ภูมิพูดดัง

ท้าวเวสสุวรรณขยับสายตา "เจ้าไม่ยอมตัดสินงั้นหรือ"

"ผมไม่ใช่คนตัดสิน" ภูมิเดินเข้าไปห่างสมชายสองก้าว "ผมเป็นคนบูชายมราช หน้าที่ผมคือ 'ดูแล' ไม่ใช่ 'ตัดสิน'"

ภูมิหันไปหาสมชาย "พี่ครับ ผมเข้าใจว่าพี่กลัวลูก แต่พี่ตายแล้ว พี่อยู่ตรงนี้ไม่ช่วยอะไรลูกพี่เลย"

สมชายสะอื้น "แต่ลูกผม..."

"ลูกพี่มีแม่ไหมครับ" ภูมิถาม

"มี... แต่เธอป่วย"

"งั้นพี่อยู่นี่ จะทำให้แม่กับลูกอยู่ดีขึ้นมั้ย" ภูมิตีขึ้น "พี่ตายไปแล้ว พี่ต้องไปฝั่งโน้น เพื่อวันนึงพี่จะดูแลครอบครัวพี่จากที่ไกลๆ ได้"

ผีร้ายส่งเสียงคำราม แสงดำพุ่งเข้าหาภูมิ

ภูมิไม่หนี เขายกมือขวาขึ้น ธูปในมือส่องแสงแดงคล้ำ

"ออกไป" ภูมิพูดเสียงแห้ง "นี่คือที่ของยมราช ไม่ใช่ที่ของแก"

ผีร้ายสะดุด แสงดำสั่นเทา

ท้าวเวสสุวรรณกุมกระบองแน่น "เจ้าใช้พลังยมราชได้แล้วสินะ"

"ผมเพิ่งลองครับ" ภูมิพูดโดยไม่หันหลัง "แต่ผมรู้สึกว่า... มันเชื่อฟังผม"

ผีร้ายถูกผลักถอยไปจนชิดผนังวิหาร จากนั้นละลายหายไปเหมือนควันถูกลมพัด

สมชายมองภูมิด้วยสายตาขอบคุณ "ขอบคุณ... นะ ผมไปแล้ว"

วิญญาณสมชายลอยขึ้นสู่ฟ้าเบาๆ ทิ้งกลิ่นอับของฝนที่จางลง

ท้าวเวสสุวรรณนิ่งไปนาน

"เจ้าไม่ได้ส่งเขาไป" เขาพูด "เจ้าให้เขา 'เลือก' เอง"

"เพราะพี่เขาเป็นคนตาย ไม่ใช่ของผมครับ" ภูมิตอบ "ผมไม่มีสิทธิ์สั่งใครให้ไปหรืออยู่"

ท้าวเวสสุวรรณหัวเราะเสียงต่ำ "เจ้าเข้าใจ 'ความยุติธรรม' ต่างจาก 'ความตาย'"

"อธิบายทีครับ" ภูมิขมวดคิ้ว

"ความตาย คือการจบ" ท้าวเวสสุวรรณพูด "แต่ความยุติธรรม คือการให้ทุกคน มีทางเลือก เจ้าไม่บังคับสมชาย... นั่นคือยุติธรรม"

ภูมิรู้สึกเหมือนมีอะไรคลายออกในอก

"ข้าตัดสินแล้ว" ท้าวเวสสุวรรณยกกระบองขึ้นสูง "เจ้าผ่านการทดสอบแรก"

แสงสีทองอมเขียวสาดลงมาปกคลุมภูมิ รู้สึกอบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้า

*ขอแสดงความยินดี* เสียงยมราชดังขึ้นในหัว น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม *ลูกศิษย์วัดคนนี้... ทำให้ข้าภูมิใจ*

ภูมิยิ้มกว้าง "ผมผ่านแล้วท่าน!"

ท้าวเวสสุวรรณหันหลังเลี้ยว "เจ้าจะถูกทดสอบหนักขึ้น ลูกศิษย์วัด เรื่องหน้าคือ 'อาวุธ'"

"อาวุธอะไรครับ?"

"หอกแห่งยมราช" เสียงท้าวเวสสุวรรณสะท้อนมาจากความมืด "ข้ากำลังว่าจากับยมราชอยู่ จ้าต้องได้มัน... แลกกับอะไรบางอย่าง"

แสงหายวับ ทิ้งภูมิยืนเดียวในวัดร้าง

*แลกกับอะไรครับท่าน* ภูมิถามในใจ

*ข้าจะบอกเมื่อถึงเวลา* ยมราชตอบ *แต่เจ้าจงจำไว้ ลูกศิษย์วัด... อาวุธนี้จะไม่ฆ่า แต่จะ 'เรียก' ผู้ตาย*

ภูมิเดินกลับบ้าน ฝนหยุดตกแล้ว แต่ลมเย็นพัดมาพร้อมกลิ่นดิน

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความถึงมิ้น

"ผ่านแล้ว ท้าวเวสสุวรรณรับรอง"

มิ้นตอบกลับทันที "ดีจัง แต่ระวังด้วย นะ ฉันเห็นเงาตาสีม่วงดำที่โรงเรียนวันนี้"

โทรศัพท์ดังขึ้น สายจากเจ

"ไอ้ตะกละ" เสียงเจพูด "ข่าวว่าไอ้ท้าวเวสสุวรรณรับรองมึงแล้วเหรอ"

ภูมิตกใจ "มึงรู้ได้ยังไงอีกแล้ววะ"

"กูบูชาพระพิฆเนศระดับสูง" เจภูมิใจ "เทพกูเห็นทุกอย่างที่เทพระดับสามทำ"

"แล้วมึงโทรมาเพื่ออะไร" ภูมิถาม "จะหยามผมเรื่องเทพซากอีกเรื่องรึเปล่า"

เจเงียบไปครู่ "กู... กูแค่สงสัย มึงสู้ผีร้ายได้จริงๆ เหรอ"

"ผมเพิ่งลอง" ภูมิตอบตรง "แต่ผมรู้สึกว่า มันเชื่อฟังผม"

"งั้นก็ดี" เจพูดเสียงแผ่วลง "ไอ้เทพซากของมึง... อาจจะไม่แย่ขนาดที่กูคิด"

ภูมิขำเยาะ "เดี๋ยวมึงจะรู้ว่าใครเลือกผิด"

วางสาย ภูมิหันไปมองยายสมศรีที่ยืนอยู่มุมห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

"เฒ่าบอกแล้ว" ยายพูด "อย่าถามเฒ่า ถามใจตัวเอง"

"ยายครับ" ภูมิถาม "ท้าวเวสสุวรรณบอกว่า เรื่องหน้าคืออาวุธ... หอกแห่งยมราช"

"เฒ่ารู้" ยายสมศรีพยักหน้า "หอกนั้นเคยเป็นของเจ้าพระนคร ในสมัยที่ยมราชยังเป็นเทพสูงสุด"

ภูมิขมวดคิ้ว "เทพสูงสุด? ท่านบอกว่าท่านถูกทิ้ง"

"ท่านถูกทำให้เป็น 'เทพล้าสมัย'" ยายแก้ "คนกลัวความตาย จึงลืมว่าท่านเคยยิ่งใหญ่"

ภูมิรู้สึกเหมือนมีเส้นใยบางอย่างเชื่อมโยงอดีตกับปัจจุบัน

*ท่านยมราช... เคยยิ่งใหญ่* ภูมิคิด *แล้วไอ้พระราหูล่ะ เกี่ยวอะไรกับท่าน*

ภูมิหยุดเดิน หัวใจเต้นเร็ว

*สีม่วงดำ* เขาคิด *นั่นคือองค์ที่ยมราชเตือน*

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หมายเลขไม่รู้จัก

"ลูกศิษย์วัดคนเก่ง เราอยากได้ 'อาวุธ' ของยมราชเหมือนกัน"

> **จบบทที่ 16**

>

> บทต่อไป: **บทที่ 17 — "หอกแห่งยมราช"**

> ภูมิได้รับอาวุธต่อสู้ชิ้นแรกจากยมราช

> แต่การเจรจา 'แลกเปลี่ยน' ไม่ได้ราคาถูกอย่างที่คิด

> และผู้ที่อยากได้หอกนี้... คือใคร?

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 2 — ขุนพลยมราช|Arc 2 — ขุนพลยมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/ท้าวเวสสุวรรณ — Thao Wessuwann|ท้าวเวสสุวรรณ]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]