คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

หญิงชราคนนั้นก้าวออกจากเงามืด

แสงไฟถนนสาดลงบนใบหน้าเหี่ยวย่นที่มีรอยยิ้มแฝงเล่ห์ ผมสีขาวโพลนรวบเป็นมวยหลวม ๆ มือกำไม้เท้าไม้ไผ่ที่ปลายมีกระดิ่งทองเหลืองเล็ก ๆ ห้อยอยู่ ทุกก้าวที่เธอเดิน กระดิ่งจะดังกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ กลบด้วยควันสีแดงคล้ำที่ลอยวนรอบตัว

ภูมิถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณยาย...เป็นใครครับ"

"เฒ่าชื่อสมศรี" หญิงชราตอบ เสียงแหบแต่หนักแน่น "ขายธูปหน้าวัดมาสี่สิบปี แล้วก็บูชายมราชมาสี่สิบปีเหมือนกัน"

พี่เบสขยับมายืนข้างภูมิ สีหน้าตึงเครียด "ยายครับ ยายจะเอาอะไรกับน้องผม"

ยายสมศรีหัวเราะในลำคอ "ใจเย็นไอ้หนูพระภูมิ เฒ่าไม่ได้มาทำร้ายใคร เฒ่ามาดูของจริง"

เธอชี้ไม้เท้าตรงมาที่ภูมิ กระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊ง

"เมื่อกี้ที่เจ้าเปิดประตูยมโลกน่ะ เฒ่ารู้สึกได้ทั้งตำบล" ยายสมศรีพูด ดวงตาเป็นประกาย "สี่สิบปีที่เฒ่าบูชายมราช เฒ่ายังเปิดประตูไม่ได้เลย แต่เจ้า...เด็กเมื่อวานซืน ทำได้ในอาทิตย์แรก"

ภูมิขมวดคิ้ว "แล้วมันแปลว่าอะไรครับ"

"มันแปลว่า" ยายสมศรีเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นธูปเก่าคลุ้งออกมาจากตัวเจ้า "ท่านยมราชเลือกเจ้าเป็นพิเศษ ไอ้หนู เจ้ามีอะไรบางอย่างที่เฒ่ากับอีกคนไม่มี"

"อีกคน?" ภูมิเงยหน้า "คุณยายหมายถึง...คนที่สาม"

"ในไทยมีคนบูชายมราชสามคน" ยายสมศรีพยักหน้าช้า ๆ "เฒ่าคนหนึ่ง เจ้าคนหนึ่ง แล้วก็อีกคน...คนที่เฒ่าไม่อยากให้เจ้าเจอเลย"

น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป จากเล่ห์กลเป็นหนักอึ้ง ควันแดงรอบตัวหม่นลงจนเกือบดำ

ยายสมศรีพาภูมิกับพี่เบสไปที่ร้านธูปหน้าวัด ร้านไม้เก่าที่มีธูปเรียงรายเป็นกำ ๆ เต็มชั้น กลิ่นกำยานหนาแน่นจนภูมิแทบสำลัก บนหิ้งมุมร้านมีรูปปั้นเล็ก ๆ องค์หนึ่ง — ยมราชในท่านั่ง มือถือบัญชี ใบหน้าเคร่งขรึม

"นั่งลง" ยายสมศรีชี้ม้านั่งไม้ ก่อนจะรินน้ำชาร้อนสามถ้วย "เฒ่าจะเล่าให้ฟัง เรื่องที่ไม่มีใครในประเทศนี้รู้"

ภูมินั่งลง จับถ้วยชาที่อุ่นมือ พี่เบสนั่งข้าง ๆ อย่างระแวดระวัง

"ตอนประตูสวรรค์เปิดเมื่อสิบปีก่อน" ยายสมศรีเริ่มเล่า "คนทั้งโลกได้เทพประจำตัว แต่รู้มั้ยว่าทำไมคนไทยแทบทั้งประเทศถึงได้พระพุทธ พระพิฆเนศ เจ้าแม่กวนอิม"

"เพราะเป็นเทพที่คนศรัทธาเยอะ?" ภูมิเดา

"ผิด" ยายสมศรีส่ายหน้า จิบชาช้า ๆ "เพราะมีคน 'จัดการ' ให้เป็นแบบนั้น ไอ้หนู มีกลุ่มคนที่ควบคุมว่าใครควรได้เทพองค์ไหน เทพที่มีอำนาจ เทพที่หาเงินได้ พวกเขายกให้คนรวย คนมีเส้น ส่วนเทพที่ 'ไม่มีประโยชน์' อย่างยมราช...พวกเขาโยนทิ้ง"

ภูมิวางถ้วยชาลง "แต่ผมได้ยมราชเองนะครับ ไม่มีใครจัดการ"

"นั่นแหละที่แปลก" ยายสมศรีชี้ไม้เท้ามาที่ภูมิอีกครั้ง "เจ้าได้ยมราชแบบที่ไม่มีใครคาดคิด แล้วยังไต่ระดับเร็วผิดปกติ เฒ่าถึงบอกว่า...ท่านยมราชวางแผนอะไรบางอย่างไว้ในตัวเจ้า"

*วางแผน?* ภูมิรู้สึกขนลุก เขานึกถึงเสียงเย็นชาในความฝัน นึกถึงคำพูด "คนเดียวที่ไม่กลัวฉัน"

"คุณยายครับ" ภูมิถามเสียงเบา "แล้วคนที่สาม...คนที่คุณยายไม่อยากให้ผมเจอ เขาเป็นใคร"

ยายสมศรีเงียบไปนาน กระดิ่งที่ปลายไม้เท้าไม่ขยับ ควันแดงรอบตัวเธอนิ่งสนิท

"เขาชื่อ...อาคม" เจ้าพูดในที่สุด "เมื่อก่อนเขาเป็นคนดี บูชายมราชเพื่อช่วยวิญญาณเหมือนเจ้านี่แหละ แต่แล้ววันหนึ่ง...เขาค้นพบว่าความตายมันหาเงินได้"

"หาเงินได้ยังไงครับ"

"เขาเริ่มรับจ้าง" น้ำเสียงยายสมศรีเย็นลง "รับจ้างส่งวิญญาณ รับจ้างเปิดประตูยมโลกให้คนที่อยากคุยกับคนตาย แล้วก็...รับจ้างฆ่า"

ภูมิสะดุ้ง "ฆ่า?"

"ใช้พลังยมราชเร่งความตายของคน" ยายสมศรีพยักหน้า มือกำไม้เท้าแน่นขึ้น "คนที่ควรอยู่ได้อีกสิบปี เขาทำให้ตายในสามวัน แล้วเก็บเงินจากคนที่อยากให้เขาตาย อาคมกลายเป็นสิ่งที่ทำให้คนทั้งประเทศเกลียดยมราชยิ่งกว่าเดิม"

ควันแดงรอบตัวยายสมศรีสั่นระริก เธอเงยหน้ามองภูมิด้วยสายตาที่จริงจังที่สุดตั้งแต่พบกัน

"เจ้ากับอาคมเหมือนกันตรงที่เลือกยมราช แต่ต่างกันตรงที่...เจ้าช่วยคน เขาฆ่าคน เฒ่ากลัวว่าวันหนึ่งเขาจะมาหาเจ้า ไอ้หนู เพราะคนแบบเขา...ไม่ชอบให้มีคนแบบเจ้าอยู่"

ภูมินั่งเงียบ ใจเต้นแรง คำพูดของยายสมศรีวนเวียนอยู่ในหัว *ความตายมันหาเงินได้...* เขาเคยพูดประโยคคล้าย ๆ กันนี้ในหัวตอนแรก ๆ ที่ได้ยมราชมา

*ผมกับเขาต่างกันตรงไหนกันแน่* เขาคิด *ผมเลือกยมราชเพราะไม่อยากทำตามคนอื่น...แล้วถ้าวันหนึ่งผมเจอทางที่ง่ายกว่า ผมจะเลือกแบบเดียวกับอาคมมั้ย*

พี่เบสตบไหล่ภูมิเบา ๆ ดึงเขากลับสู่ความจริง "คิดมากไปแล้วไอ้น้อง นายไม่ใช่คนแบบนั้น พี่ดูออก"

"พี่รู้ได้ไงครับ" ภูมิถาม

"เพราะไอ้น้องยอมเสียแรงเกือบตายเพื่อส่งผีที่ไม่รู้จักกลับบ้าน" พี่เบสยิ้ม "คนที่คิดจะหาเงินจากความตาย เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก เขาจะกักผีตัวนั้นไว้ แล้วเรียกค่าไถ่จากลูกหลาน"

ยายสมศรีพยักหน้าเห็นด้วย "ไอ้เบสมันพูดถูก อาคมเคยกักวิญญาณเด็กไว้ แล้วเรียกเงินจากพ่อแม่เด็ก บอกว่า 'จ่ายมา แล้วจะส่งลูกไปสู่สุคติ' พ่อแม่ขายบ้านขายรถเพื่อจ่ายเขา"

ภูมิกำมือแน่น เลือดในตัวเดือดพล่าน "แล้วไม่มีใครหยุดเขาเหรอครับ"

"หยุดยังไง" ยายสมศรีถอนหายใจยาว "เขาบูชายมราชระดับสูงกว่าเฒ่า ตำรวจจับไม่ได้เพราะเขาไม่ได้ลงมือฆ่าด้วยมือ เทพองค์อื่นไม่ยุ่งเพราะกลัวยมราช เขาเลยลอยนวลมาตลอดสิบปี"

ความเงียบปกคลุมร้านธูป มีเพียงเสียงธูปที่ไหม้ปะทุเบา ๆ บนหิ้ง ภูมิมองรูปปั้นยมราชองค์เล็กบนหิ้ง แล้วนึกถึงเสียงเย็นชาที่บอกว่าดีใจที่มีคนใช้พลังช่วยคน

*ท่านครับ* เขาถามในใจ *ทำไมท่านปล่อยให้อาคมทำแบบนั้น*

เงียบ ไม่มีคำตอบ มีแต่ควันธูปที่ลอยขึ้นช้า ๆ

"ท่านยมราชไม่ตอบหรอก" ยายสมศรีพูดราวกับอ่านใจภูมิออก "ท่านไม่เคยห้ามใคร ท่านให้พลัง แล้วปล่อยให้คนเลือกเองว่าจะใช้มันยังไง...นั่นแหละคือบททดสอบของท่าน"

ภูมินั่งเงียบ ใจเต้นแรง คำพูดของยายสมศรีวนเวียนอยู่ในหัว *ความตายมันหาเงินได้...* เขาเคยพูดประโยคคล้าย ๆ กันนี้ในหัวตอนแรก ๆ ที่ได้ยมราชมา

*ผมกับเขาต่างกันตรงไหนกันแน่* เขาคิด *ผมเลือกยมราชเพราะไม่อยากทำตามคนอื่น...แล้วถ้าวันหนึ่งผมเจอทางที่ง่ายกว่า ผมจะเลือกแบบเดียวกับอาคมมั้ย*

"พี่เบสพูดถูก" ยายสมศรียิ้มบาง ๆ ลุกขึ้นเดินไปที่หิ้ง หยิบวัตถุเล็ก ๆ ห่อผ้าแดงมาวางตรงหน้าภูมิ "เอานี่ไป ไอ้หนู"

ภูมิเปิดผ้าแดงออก ข้างในเป็นกระดิ่งทองเหลืองเก่า ๆ ใบเล็ก คล้ายกับที่ห้อยปลายไม้เท้าของยาย

"กระดิ่งเรียกวิญญาณ" ยายสมศรีอธิบาย "เฒ่าใช้มันมาสี่สิบปี มันจะดังเองเวลามีวิญญาณที่ต้องการความช่วยเหลืออยู่ใกล้ ๆ ถือไว้ แล้วเจ้าจะไม่มีวันหลงทางในเส้นทางยมราช"

ภูมิรับกระดิ่งมา มันเย็นเยียบในฝ่ามือ แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

"ขอบคุณครับคุณยาย" ภูมิก้มหัวให้ "ผมสัญญาว่าจะไม่กลายเป็นแบบอาคม"

"อย่าสัญญากับเฒ่า" ยายสมศรีส่ายหน้า ดวงตาลึกล้ำ "สัญญากับตัวเองสิ ไอ้หนู เพราะวันที่เจ้าเลือกผิด เฒ่าจะไม่ได้อยู่ห้ามเจ้า"

ภูมิเดินกลับบ้านในความมืด กระดิ่งของยายสมศรีอยู่ในกระเป๋าเสื้อ ท้องฟ้าไร้ดาว ลมหนาวพัดผ่านซอยเปลี่ยว เขาคิดทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันเดียว — ผีลุงสมพงษ์ พี่เบส ยายสมศรี และชื่อ "อาคม" ที่ยังก้องอยู่ในหัว

จู่ ๆ กระดิ่งในกระเป๋าก็ดังขึ้น

กรุ๊ง...กรุ๊ง...

ภูมิหยุดเดิน ขนลุกซู่ เสียงกระดิ่งดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีบางสิ่งใกล้เข้ามา

เขาเงยหน้าขึ้น

ปลายซอย มีชายคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่ใต้เสาไฟที่ดับ ร่างสูงผอม สวมเสื้อคลุมสีดำ รอบตัวเขามีควันสีแดงคล้ำ — แต่เข้มข้นกว่าของยายสมศรี เข้มข้นกว่าของภูมิเอง หนาทึบจนเกือบเป็นสีเลือด

ชายคนนั้นยิ้ม ฟันขาววาวในความมืด

"ในที่สุดก็เจอ...คนบูชายมราชคนใหม่" เสียงเขาราบเรียบ เยือกเย็น "สวัสดี น้องชาย พี่ชื่ออาคม"

กระดิ่งในกระเป๋าภูมิดังกรีดร้องแทบแตก

> **จบบทที่ 9**

- ← [[../00 README — Story Bible Index|Story Bible Index]]

- Arc: [[../Bible/Arcs/Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช|Arc 1 — คนเดียวที่บูชายมราช]]

- Characters in this chapter: [[../Bible/Characters/ภูมิ — Phum|ภูมิ]], [[../Bible/Characters/ยายสมศรี — Yai Somsri|ยายสมศรี]]

- ← [[Story Bible — ยมราช (Knowledge Unit)|Knowledge Unit Entry Point]]