คนไทยทั้งประเทศบูชาพระพุทธ แต่ผมบูชายมราช!

เช้าวันพฤหัสบดี ภูมิมาถึงโรงเรียนก่อนเวลาเรียน เขาเดินเข้าไปในสนาม เขาเปิดตาแห่งยมราช โรงเรียนเงียบ ไม่มีผี

แต่เขารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ คลื่นกระแสความตายในรัศมีห้าสิบเมตรของเขาสั่นสะเทือนแรงกว่าปกติ เขารู้สึกถึงพลังของความตายที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้

"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "มีอะไรกำลังมา"

ยมราชไม่ตอบ แต่พลังที่ห่อหุ้มร่างของภูมิแน่นขึ้น

ภูมิยืนนิ่ง เขารอ เขารู้ว่าบางอย่างกำลังจะมา

แล้วเงาดำๆ ก็ปรากฏขึ้นที่ประตูโรงเรียน เงาดำๆ ไม่ใช่เงาเดียว เงาดำๆ เป็นเงาของผีจำนวนมาก ผีสิบกว่าตัวเดินเข้ามาในโรงเรียน ผีพวกนี้เป็นผีระดับกลาง ผีพวกนี้มีพลังมากพอที่จะทำร้ายคน

ผีทุกตัวมีสีหน้าโกรธ ผีทุกตัวมีตาแดง ผีทุกตัวถืออาวุธ ผีบางตัวถือมีด ผีบางตัวถือขวาน ผีบางตัวถือสายโซ่

"ผีโกรธ" ภูมิพูดกับตัวเอง

ผีตัวหนึ่งเดินออกมาข้างหน้า ผีตัวนั้นเป็นผีชายสูงอายุ สวมเสื้อสีดำ มือถือมีดยาว

"ภูมิ" ผีตัวนั้นพูด "ข้ามาหาเจ้า"

"มาทำไม" ภูมิถาม

"ข้ามาเพื่อฆ่าเจ้า" ผีตัวนั้นตอบ "เจ้าปิดพิธีของพระราหู เจ้าทำลายแผนของข้า ข้าจะฆ่าเจ้า"

"ผมไม่ได้ทำลายแผนของท่าน" ภูมิตอบ "ผมแค่ปิดพิธีที่ผีถูกบังคับ"

"เจ้าปิดพิธี" ผีตัวนั้นพูด "เจ้าทำให้ข้าเสียหน้าต่อพระราหู"

"ท่านเสียหน้าเพราะท่านเลือกที่จะทำพิธีที่ผิด"

"เจ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสิน" ผีตัวนั้นพูด "เจ้าเป็นแค่เด็ก เจ้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินว่าพิธีไหนถูกหรือผิด"

"ผมไม่ได้ตัดสิน" ภูมิตอบ "ผมแค่ปกป้องคน"

"คนที่อยู่ในโรงเรียนไม่มีใครถูกคุกคาม เจ้าปกป้องใคร"

"ผมปกป้องผีที่อยู่ในพิธี" ภูมิตอบ "ผีที่อยู่ในพิธีเป็นผีที่ถูกบังคับ ผีเหล่านั้นไม่ได้เลือกที่จะอยู่ในพิธี"

"ผีเหล่านั้นเป็นผีของข้า" ผีตัวนั้นพูด "ผีเหล่านั้นทำตามคำสั่งของข้า"

"ผีเหล่านั้นเป็นผีที่ถูกลืม" ภูมิตอบ "ผีเหล่านั้นไม่ใช่ทาสของท่าน"

ผีตัวนั้นโกรธ ผีตัวนั้นยกมีดขึ้น

"ข้าจะฆ่าเจ้า" ผีตัวนั้นพูด

"ท่านไม่สามารถฆ่าผม" ภูมิตอบ "ผมเป็นผู้บูชายมราช ผมมียมราชคุ้มครอง"

"ยมราชไม่ได้อยู่ที่นี่"

"ยมราชอยู่ทุกที่" ภูมิตอบ "ยมราชอยู่ในตัวผม"

ภูมิยกฝ่ามือขึ้น เขาจรดฝ่ามือที่มีรอยสีแดงคล้ำที่อากาศ เขาท่องคาถาเปิดประตู

"โอม ยมราช เทพแห่งความตาย ข้าขอเปิดประตูยมโลก เพื่อส่งวิญญาณที่หลงทางกลับสู่ที่พำนัก"

ประตูสีแดงคล้ำปรากฏขึ้นตรงหน้าของภูมิ ประตูสูงสามเมตร ประตูทำจากหินสีดำ บนประตูมีอักขระภาษาบาลีสมัยโบราณ ประตูเปิดออกช้าๆ เสียงของประตูดังกรีดร้องเหมือนเสียงคนตาย

ผีทั้งสิบกว่าตัวที่อยู่ในโรงเรียนหันมามองประตู ผีทั้งหมดหยุด ผีทั้งหมดเงียบ ผีทั้งหมดจ้องมองประตู

ผีตัวที่ถือมีดเห็นประตู ผีตัวนั้นกรีดร้อง

"ประตูยมโลก" ผีตัวนั้นพูด "เจ้าเปิดประตูยมโลก"

"ใช่" ภูมิตอบ "ผมเปิดประตูยมโลก ผมจะส่งท่านไปยมโลก"

"เจ้าไม่สามารถส่งข้า" ผีตัวนั้นพูด "ข้าเป็นผีระดับกลาง ข้ามีพลังมาก"

"ผมไม่ได้ส่งท่านคนเดียว" ภูมิตอบ "ผมส่งท่านทั้งหมด"

ภูมิท่องคาถาในใจ พลังของประตูยมโลกไหลออกจากประตู พลังสีแดงคล้ำแผ่ขยายออกไปทั่วสนาม ผีทุกตัวถูกพลังของประตูดูดเข้าไป

ผีตัวที่ถือมีดร้อง ผีตัวนั้นดิ้น ผีตัวนั้นพยายามหนี แต่พลังของประตูแรงกว่า ผีตัวนั้นถูกดูดเข้าไปในประตู

ผีตัวอื่นๆ ถูกดูดเข้าไปตามมา ผีทุกตัวดิ้น ผีทุกตัวร้อง แต่ผีทุกตัวถูกดูดเข้าไปในประตู

ในเวลาสามวินาที ผีทั้งสิบกว่าตัวถูกดูดเข้าไปในประตูหมด

ภูมิท่องคาถาปิดประตู ประตูปิดลง เสียงของประตูดังกรีดร้องอีกครั้ง แล้วประตูหายไป

สนามเงียบ ไม่มีผีเหลือ

"นายท่าน" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านใช้ประตูได้สำเร็จ"

"ใช่" ภูมิตอบ "ผมใช้ประตูได้สำเร็จ"

"ท่านใช้ประตูได้ดี" ลุงสมศักดิ์พูด "ท่านไม่ได้ฆ่าผี ท่านแค่ส่งผีไปยมโลก"

"ผมไม่อยากฆ่า" ภูมิตอบ "ผมอยากส่งผีไปยมโลก"

"ท่านทำได้ดี" ลุงสมศักดิ์พูด

ภูมิมองฝ่ามือของเขา รอยสีแดงคล้ำที่ฝ่ามือจางลง เขารู้ว่าประตูจะกลับมาพร้อมใช้งานอีกครั้งในวันพรุ่งนี้

"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกทำได้"

"ลูกทำได้ดี" ยมราชพูด "ลูกใช้ประตูเพื่อส่งผีไม่ใช่ฆ่าผี ลูกทำได้ดี"

"ลูกไม่ได้ทำอะไร" ภูมิตอบ "ลูกแค่ใช้ประตู"

"ลูกทำได้ดี" ยมราชพูด "ข้าพอใจลูก"

ภูมิยิ้ม เขาเดินเข้าโรงเรียน เขาเดินเข้าห้องเรียน เขานั่งลงที่โต๊ะ เพื่อนร่วมห้องมองเขา แต่ไม่มีใครถามอะไร

ครูเข้าห้อง เริ่มสอน ภูมิฟังครูสอน แต่ใจของภูมิอยู่ที่อื่น ภูมิคิดถึงประตูยมโลก ภูมิคิดว่าประตูนี้จะช่วยเขาได้มากแค่ไหน

เมื่อเลิกเรียน ภูมิเดินออกจากโรงเรียน เขาเดินไปที่ตลาด เขาอยากดูว่าตลาดมีผีหลงเหลืออยู่ไหม

เมื่อเขามาถึงตลาด ตลาดคึกคัก คนมาซื้อของกันมาก ภูมิเปิดตาแห่งยมราช เขาเห็นผีเล็กๆ สองสามตัวลอยอยู่ตามมุมตลาด ผีเล็กๆ เหล่านั้นเป็นผีที่ไม่มีพิษภัย ผีเล็กๆ เหล่านั้นเป็นผีที่หลงทาง

ภูมิเดินไปหาผีเล็กๆ เหล่านั้น ภูมิเปิดประตูยมโลก แต่ประตูไม่เปิด

"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ทำไมประตูไม่เปิด"

"ประตูใช้ได้ครั้งเดียวต่อวัน" ยมราชพูด "ลูกใช้ประตูไปแล้ววันนี้"

"ผมใช้ไปแล้วเหรอ"

"ใช่" ยมราชตอบ "ลูกใช้ประตูตอนเช้า ลูกส่งผีสิบกว่าตัวไปยมโลก ลูกใช้ประตูไปแล้ววันนี้"

"ผมลืม" ภูมิตอบ

"ลูกต้องจำ" ยมราชพูด "ประตูนี้ใช้ได้ครั้งเดียวต่อวัน ถ้าลูกใช้ประตูบ่อย ประตูจะหมดพลัง"

"ผมรู้แล้ว"

ภูมิเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองฝ่ามือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือ รอยสีแดงคล้ำจางลงเล็กน้อย

"ยมราช" ภูมิพูดในหัว "ลูกขอโทษ"

"ลูกไม่ต้องขอโทษ" ยมราชพูด "ลูกแค่ลืม ลูกจะไม่ลืมอีก"

"ลูกจะไม่ลืมอีก"

"ดี" ยมราชพูด "ลูกพักผ่อน"

ภูมินอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว

ในความฝัน ภูมิเห็นแม่น้ำยมโลก แม่น้ำไหลเชี่ยว ภูมิเห็นวิญญาณจำนวนมากลอยอยู่ในแม่น้ำ วิญญาณเหล่านั้นเป็นวิญญาณที่ภูมิส่งไป

"ยมราช" ภูมิพูดในฝัน "วิญญาณเหล่านี้คือวิญญาณที่ผมส่งไป"

"ใช่" ยมราชพูด "วิญญาณเหล่านี้เป็นวิญญาณที่ลูกส่งไป วิญญาณเหล่านี้จะอยู่ในยมโลกตลอดไป"

"วิญญาณเหล่านี้มีความสุขไหม"

"วิญญาณเหล่านี้สงบ" ยมราชพูด "วิญญาณเหล่านี้ไม่ต้องทนทุกข์อีก"

"ดี" ภูมิพูด

"ลูกเป็นผู้บูชายมราชที่ดี" ยมราชพูด "ลูกส่งวิญญาณโดยไม่ฆ่า ลูกรับฟังวิญญาณที่ถูกลืม ลูกเลือกที่จะไม่สู้กับอาคม ลูกเป็นผู้บูชายมราชที่ดี"

ภูมิตื่นขึ้น เขามองเพดานอย่างใจจดใจจ่อ เขาคิดถึงยมราช เขาคิดว่ายมราชพูดจริงไหม

ภูมิเชื่อว่ายมราชพูดจริง

ภูมิเดินกลับบ้าน เขาเดินเข้าห้อง เขานั่งลงบนเตียง เขามองฝ่ามือของเขา เขาเห็นรอยสีแดงคล้ำอยู่ที่ฝ่ามือ รอยสีแดงคล้ำจางลงเล็กน้อย เขารู้ว่าประตูจะกลับมาพร้อมใช้งานอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ เขานอนลงบนเตียง เขาหลับตา เขานอนหลับไปอย่างรวดเร็ว ในความฝัน ภูมิเห็นแม่น้ำยมโลก แม่น้ำไหลเชี่ยว ภูมิเห็นวิญญาณจำนวนมากลอยอยู่ในแม่น้ำ วิญญาณบางตัวร้องไห้ วิญญาณบางตัวหัวเราะ วิญญาณบางตัวนิ่ง ภูมิเดินไปริมแม่น้ำ เขามองวิญญาณเหล่านั้น เขารู้สึกว่าวิญญาณเหล่านั้นสงบ วิญญาณเหล่านั้นไม่ต้องทนทุกข์อีก ภูมิตื่นขึ้น เขามองเพดานอย่างใจจดใจจ่อ เขาคิดว่าเขาทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว เขาคิดว่าเขาช่วยวิญญาณที่ถูกลืมได้ เขาคิดว่าเขาเป็นผู้บูชายมราชที่ดี เขายิ้ม เขาลุกขึ้น

"ท่านลุง" ภูมิถามในฝัน "วิญญาณเหล่านั้นสงบไหม?"

> **จบบทที่ 36**