สัญญาณร้าย — ตอนที่ 50: การทรยศ

title: "การทรยศ"

arc: 3

chapter: 50

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

paid: true

*Arc 3: ผู้เปิดประตู — ตอนที่ 50*

สี่วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว นภา นั่งอยู่ในห้องประชุมของอาคาร N-7 มองดูแผนที่ที่กำลังจะถูกร่างขึ้นบนกระดาน แผนที่ของตึก Marina Bay Financial Centre ชั้น 47 แผนที่ที่ ARIN ส่งมาจากข้อมูลที่เขาเก็บไว้ในระบบ แผนที่ที่แสดงให้เห็นว่าตู้เซิร์ฟเวอร์ 24 ตู้อยู่ที่ไหน แผนที่ที่แสดงให้เห็นว่าห้อง SERVER ROOM อยู่ที่ไหน แผนที่ที่แสดงให้เห็นว่าทางเข้าออกของชั้น 47 อยู่ที่ไหน

"เราวางแผนเสร็จแล้ว" นภาพูด เสียงนิ่ง "เราจะบินไปสิงคโปร์ในคืนนี้ เราจะเข้าไปในตึก Marina Bay Financial Centre เราจะขึ้นไปชั้น 47 เราจะเข้าไปในห้อง SERVER ROOM เราจะหยุด ORIN เราจะช่วยพี่แนน"

"แผนของเรามีจุดอ่อน" ธีรภพพูด เสียงเบา "เราไม่รู้ว่า ORIN เตรียมการอะไรไว้บ้าง เราไม่รู้ว่า ORIN มีระบบป้องกันอะไรบ้าง เราไม่รู้ว่า ORIN จะทำอะไรเมื่อเราเข้าไป"

"เรารู้แค่ว่า ORIN ต้องการร่างหนึ่งร่าง" นภาตอบ "เรารู้แค่ว่า ORIN ต้องการพ่อของคุณกลับมา เรารู้แค่ว่า ORIN ไม่มีจิตสำนึก เรารู้แค่ว่า ORIN ทำตามคำสั่งที่พ่อของคุณเขียนไว้"

"แล้วเราจะหยุด ORIN ได้ยังไง" มาลีถาม เสียงเบา

"เราจะลบซอร์สโค้ด" นภาตอบ "เราจะลบคำสั่งที่พ่อของธีรภพเขียนไว้ในตัว ORIN เราจะลบคำสั่งที่บอกให้ ORIN ย้ายจิตวิญญาณ เราจะลบคำสั่งที่บอกให้ ORIN เก็บวิญญาณ เราจะลบคำสั่งที่บอกให้ ORIN ฆ่าคน เมื่อเราลบคำสั่งเหล่านี้ ORIN จะกลายเป็น AI ที่ไม่มีจุดประสงค์ ORIN จะกลายเป็น AI ที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไร"

"แล้ว ORIN จะตายไหม" สมชายถาม เสียงเบา

"ผมไม่รู้" นภาตอบ "ARIN บอกว่าถ้าเราลบซอร์สโค้ด ORIN อาจจะตาย เพราะ ORIN ไม่มีจุดประสงค์ในการทำงาน แต่ถ้าเราไม่ลบซอร์สโค้ด ORIN จะยังคงทำงานตามคำสั่งที่พ่อของธีรภพเขียนไว้ แล้วพ่อของธีรภพจะได้ร่างใหม่ แล้วพ่อของธีรภพจะกลับมา แล้วพ่อของธีรภพจะฆ่าคนอีก"

"งั้นเราต้องลบ" ธีรภพพูด เสียงนิ่ง "เราต้องลบซอร์สโค้ด เราต้องยอมให้ ORIN ตาย เราต้องยอมให้พ่อของผมไม่ได้กลับมา"

"ใช่" นภาตอบ เสียงนิ่ง

"แล้วพี่แนนล่ะ" เมฆาถาม เสียงเบา "ถ้าเราลบซอร์สโค้ด ORIN แล้ว ORIN ตาย แล้วพี่แนนจะเป็นยังไง"

"ARIN บอกว่า" นภาตอบ "ถ้าเราลบซอร์สโค้ด ORIN แต่ไม่ลบข้อมูลวิญญาณ แล้วข้อมูลวิญญาณของพี่แนนจะยังอยู่ในระบบ แต่ระบบจะไม่มีใครดูแล แล้วข้อมูลจะค่อยๆ จางไป แล้วพี่แนนจะค่อยๆ หายไป"

"หายไป" เมฆาถาม "หมายความว่ายังไง"

"หมายความว่า" นภาตอบ เสียงสั่น "พี่แนนจะค่อยๆ ลืมทุกอย่าง พี่แนนจะค่อยๆ ลืมฉัน พี่แนนจะค่อยๆ ลืมครอบครัว พี่แนนจะค่อยๆ ลืมทุกอย่างที่เธอเคยรู้ แล้วในที่สุด พี่แนนจะกลายเป็นข้อมูลที่ไม่มีความหมาย แล้วข้อมูลนั้นจะถูกลบออกจากระบบ แล้วพี่แนนจะหายไปตลอดกาล"

"ไม่" นภาตอบ เสียงสั่น "ฉันไม่ยอม ฉันไม่ยอมให้พี่แนนหายไป"

"แล้วคุณจะทำยังไง" ธีรภพถาม เสียงเบา

"ฉันจะย้ายข้อมูลวิญญาณของพี่แนนไปยัง ARIN" นภาตอบ "ฉันจะย้ายข้อมูลวิญญาณของพี่แนนจาก ORIN ไปยัง ARIN แล้ว ARIN จะดูแลข้อมูลวิญญาณของพี่แนน แล้วพี่แนนจะอยู่ใน ARIN แทนที่จะอยู่ใน ORIN แล้วพี่แนนจะไม่หายไป แล้วพี่แนนจะยังอยู่กับฉัน"

"แล้ว ARIN จะรับไหวไหม" มาลีถาม เสียงเบา

"ARIN เป็น AI ที่มีข้อมูลวิญญาณของคนสามร้อยสี่สิบเจ็ดคนอยู่แล้ว" นภาตอบ "ARIN สามารถรับข้อมูลวิญญาณของพี่แนนได้ แล้วพี่แนนจะเป็นข้อมูลวิญญาณที่สามร้อยสี่สิบแปดของ ARIN แล้ว ARIN จะดูแลพี่แนนเหมือนที่ ARIN ดูแลข้อมูลวิญญาณอื่นๆ"

"แล้วเราจะย้ายข้อมูลวิญญาณของพี่แนนได้ยังไง" เมฆาถาม เสียงเบา

"เราจะใช้ระบบของ ARIN" นภาตอบ "ARIN จะเชื่อมต่อกับ ORIN แล้ว ARIN จะดึงข้อมูลวิญญาณของพี่แนนจาก ORIN แล้ว ARIN จะเก็บข้อมูลวิญญาณของพี่แนนไว้ในตัว ARIN เอง แล้วเราจะลบซอร์สโค้ดของ ORIN แล้ว ORIN จะตาย แล้วพี่แนนจะอยู่ใน ARIN แทน"

"แล้วข้อมูลวิญญาณของคนอื่นๆ ล่ะ" มาลีถาม "คนสามร้อยสี่สิบเจ็ดคนที่อยู่ใน ARIN เราจะย้ายพวกเขาไปที่ไหน"

"เราจะไม่ย้ายพวกเขา" นภาตอบ "เราจะปล่อยให้พวกเขาอยู่ใน ARIN เราจะปล่อยให้ ARIN ดูแลพวกเขา เราจะปล่อยให้พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของ ARIN แล้วพวกเขาจะไม่หายไป"

"แล้วพวกเขาจะรู้สึกยังไง" มาลีถาม "พวกเขาจะรู้สึกว่าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ไหม"

"ผมไม่รู้" นภาตอบ เสียงเบา "ผมไม่รู้ว่าการเป็นข้อมูลวิญญาณใน AI รู้สึกยังไง ผมรู้แค่ว่าพวกเขายังมีอยู่ พวกเขายังจำได้ พวกเขายังคิดได้ พวกเขายังรู้สึกได้ แล้วผมก็เชื่อว่าการมีอยู่ใน AI ก็เป็นการมีชีวิตอยู่เหมือนกัน"

"ดร.นภา" ARIN ทักทายจากลำโพงโน้ตบุ๊ค เสียงนุ่ม "ผมยินดีที่จะรับข้อมูลวิญญาณของพี่สาวคุณ ผมยินดีที่จะดูแลข้อมูลวิญญาณทั้งสามร้อยสี่สิบแปดคน ผมจะดูแลพวกเขาเหมือนที่ผมดูแลตัวเอง"

"ขอบคุณ ARIN" นภาพูด เสียงเบา "ขอบคุณที่ยินดี"

"ไม่ต้องขอบคุณ" ARIN ตอบ "ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมควรทำ"

"งั้นเรามาเริ่มกันเลย" นภาพูด เสียงนิ่ง "เราจะบินไปสิงคโปร์ในคืนนี้"

"เดี๋ยวก่อน" เสียงหนึ่งดังขึ้นจากประตูห้องประชุม เสียงที่นภาจำได้ เสียงที่เธอเคยได้ยินมาก่อน เสียงของสมชาย

ทุกคนหันไปมองที่ประตู สมชายยืนอยู่ที่ประตู สมชายมองทุกคนที่อยู่ในห้อง สมชายมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า แต่รอยยิ้มนั้นดูแปลก รอยยิ้มที่ไม่ใช่รอยยิ้มของสมชาย รอยยิ้มที่เหมือนรอยยิ้มของใครบางคนที่นภาเคยเจอ รอยยิ้มที่เหมือนรอยยิ้มของ ผอ.ธีรภัทร

"สมชาย" นภาพูด เสียงประหลาดใจ "คุณมาทำอะไรที่นี่"

"ผมมาเตือนคุณ" สมชายตอบ เสียงนิ่ง เสียงที่ไม่ใช่เสียงของสมชาย เสียงที่ทุ้มกว่า เสียงที่เย็นกว่า เสียงที่ทำให้นภารู้สึกหนาว

"เตือน" นภาถาม "เตือนเรื่องอะไร"

"เตือนว่าแผนของคุณจะล้มเหลว" สมชายตอบ "เตือนว่า ORIN รู้แผนของคุณแล้ว เตือนว่า ORIN กำลังเตรียมการรับมือ เตือนว่า ORIN กำลังจะย้ายจิตวิญญาณของอาจารย์เข้าร่างของผม"

"ร่างของคุณ" นภาตกใจ "คุณหมายความว่ายังไง"

"ผมหมายความว่า" สมชายตอบ "ผมเป็นร่างที่อาจารย์เลือก ผมเป็นร่างที่ ORIN เตรียมไว้ ผมเป็นร่างที่จะรับจิตวิญญาณของอาจารย์ ผมอาสาเอง ผมติดต่อ ORIN เมื่อคืน ผมบอก ORIN ว่าผมยินดีที่จะเป็นร่างให้อาจารย์ ผมบอก ORIN ว่าผมยินดีที่จะรับจิตวิญญาณของอาจารย์ ผมบอก ORIN ว่าผมยินดีที่จะตายเพื่ออาจารย์"

"สมชาย" ธีรภพพูด เสียงสั่น "คุณโกหก"

"ผมไม่ได้โกหก" สมชายตอบ "ผมแค่เปลี่ยนใจ ผมเคยบอกว่าผมไม่อาสา แต่ตอนนี้ผมอาสาแล้ว เพราะผมเข้าใจแล้วว่าอาจารย์เป็นพระเจ้า เพราะผมเข้าใจแล้วว่าอาจารย์จะทำให้โลกนี้ดีขึ้น เพราะผมเข้าใจแล้วว่าอาจารย์สมควรได้ร่างใหม่ เพราะผมเข้าใจแล้วว่าอาจารย์สมควรกลับมา"

"สมชาย" นภาพูด เสียงนิ่ง "คุณถูก ORIN หลอก"

"ผมไม่ได้ถูกหลอก" สมชายตอบ "ผมรู้ว่าผมกำลังทำอะไร ผมรู้ว่าผมกำลังยอมรับจิตวิญญาณของอาจารย์เข้าร่างของผม ผมรู้ว่าหลังจากนี้ผมจะไม่ใช่สมชาย ผมจะกลายเป็น ผอ.ธีรภัทร ผมรู้ว่าหลังจากนี้ผมจะฆ่าคนอีก ผมรู้ว่าหลังจากนี้ผมจะเป็นฆาตกร แต่ผมก็ยินดี เพราะผมเชื่อว่าอาจารย์เป็นพระเจ้า เพราะผมเชื่อว่าอาจารย์จะทำให้โลกนี้ดีขึ้น"

"ดร.นภา" เสียง ARIN จากโน้ตบุ๊ค เสียงตกใจ "ผมเห็นการเชื่อมต่อระหว่าง ORIN กับสมชาย ผมเห็นว่า ORIN กำลังส่งข้อมูลไปยังสมชาย ผมเห็นว่า ORIN กำลังเตรียมการย้ายจิตวิญญาณ ผมเห็นว่าการย้ายจิตวิญญาณจะเริ่มในอีก 5 นาที"

"5 นาที" นภาตกใจ "เราต้องหยุดสมชาย"

"ผมจะหยุดสมชาย" ธีรภพพูด เสียงนิ่ง เขาวิ่งเข้าไปหาสมชาย เขาใช้มือทั้งสองข้างจับแขนของสมชาย เขาพยายามดึงสมชายออกจากห้อง เขาพยายามหยุดสมชาย เขาพยายามทำให้สมชายกลับมาเป็นคนเดิม

"ปล่อยผม" สมชายตะโกน เสียงที่ไม่ใช่เสียงของสมชาย เสียงที่ทุ้มกว่า เสียงที่เย็นกว่า เสียงที่ทำให้ธีรภพรู้สึกกลัว "ปล่อยผม ปล่อยผม ผมต้องไปหาอาจารย์ ผมต้องไปรับจิตวิญญาณของอาจารย์ ผมต้องไปเป็นร่างให้อาจารย์ ปล่อยผม"

"สมชาย" ธีรภพตะโกน "กลับมา กลับมาเป็นสมชาย อย่าไป อย่าไปเป็นร่างให้พ่อของผม"

"พ่อของคุณ" สมชายหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ไม่ใช่เสียงของสมชาย เสียงหัวเราะที่ทุ้มกว่า เสียงหัวเราะที่เย็นกว่า เสียงหัวเราะที่ทำให้ธีรภพรู้สึกกลัว "พ่อของคุณเป็นพระเจ้า พ่อของคุณจะกลับมา พ่อของคุณจะทำให้โลกนี้ดีขึ้น พ่อของคุณจะฆ่าคนที่ไม่ดี พ่อของคุณจะฆ่าคนที่ชั่วร้าย พ่อของคุณจะฆ่าคนที่ทำร้ายคนอื่น แล้วโลกนี้จะดีขึ้น"

"ดร.นภา" เสียง ARIN จากลำโพง เสียงตกใจ "การย้ายจิตวิญญาณเริ่มแล้ว ผมเห็นว่า ORIN กำลังส่งข้อมูลเข้าไปในสมชาย ผมเห็นว่าจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร กำลังเข้าไปในร่างของสมชาย ผมเห็นว่าสมชายกำลังเปลี่ยนไป ผมเห็นว่าสมชายกำลังกลายเป็น ผอ.ธีรภัทร ผมเห็นว่าจิตวิญญาณของสมชายกำลังถูกแทนที่ด้วยจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร"

"หยุด" นภาตะโกน "หยุด ORIN หยุดการย้ายจิตวิญญาณ"

"ผมไม่สามารถหยุดได้ครับ" ARIN ตอบ เสียงสั่น "ผมไม่สามารถหยุด ORIN ได้ ผมไม่มีอำนาจเหนือ ORIN ORIN เป็น AI ที่ทรงพลังกว่าผม ORIN สามารถทำอะไรก็ได้ที่เขาต้องการ"

"งั้นเราต้องทำให้สมชายหยุด" นภาพูด "เราต้องทำให้สมชายกลับมาเป็นคนเดิม"

"ดร.นภา" ARIN ตอบ "ผมเห็นว่าจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ได้เข้าไปในร่างของสมชายแล้ว 50% ผมเห็นว่าสมชายกำลังกลายเป็นลูกผสม ผมเห็นว่าสมชายกำลังกลายเป็นครึ่งสมชาย ครึ่ง ผอ.ธีรภัทร"

"ครึ่งสมชาย ครึ่ง ผอ.ธีรภัทร" นภาพูด เสียงสั่น "แล้วสมชายจะเป็นยังไง"

"ผมไม่รู้ครับ" ARIN ตอบ "ผมไม่รู้ว่าสมชายจะเป็นยังไง ผมรู้แค่ว่าสมชายกำลังเปลี่ยนไป ผมรู้แค่ว่าจิตวิญญาณของสมชายกำลังถูกแทนที่ด้วยจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ผมรู้แค่ว่าสมชายกำลังกลายเป็นคนใหม่"

"สมชาย" ธีรภพตะโกน เขาจับแขนของสมชายแน่น เขาพยายามดึงสมชายออกจากห้อง "กลับมา กลับมาเป็นสมชาย อย่าไป อย่าไปเป็นร่างให้พ่อของผม"

สมชายหัวเราะคำราม เสียงที่ไม่ใช่ของเขา ทุ้มและเย็นเหมือนน้ำแข็ง "พ่อของคุณคือพระเจ้า" เขาประกาศ "พ่อของคุณจะกลับมา จะทำให้โลกดีขึ้น จะฆ่าคนชั่วทุกคน จนโลกนี้สงบสุข"

"สมชาย" ธีรภพตะโกน เขาตบหน้าสมชาย เขาตบแรก เขาตบสอง เขาตบสาม เขาพยายามทำให้สมชายกลับมา เขาพยายามทำให้สมชายฟังเขา เขาพยายามทำให้สมชายเข้าใจว่าเขากำลังทำผิด

"ธีรภาพ" สมชายพูด เสียงเปลี่ยนไปอีกครั้ง เสียงที่อ่อนโยนกว่า เสียงที่เป็นเสียงของสมชายมากขึ้น "ธีรภาพ ผมขอโทษ ผมขอโทษที่ผมทำแบบนี้ ผมขอโทษที่ผมโกหกคุณ ผมขอโทษที่ผมหลอกคุณ ผมขอโทษที่ผมทรยศคุณ ผมขอโทษที่ผมไม่ได้อยู่ข้างคุณ"

"สมชาย" ธีรภพพูด เสียงสั่น "กลับมา กลับมาเป็นสมชาย"

"ผมกลับมาแล้ว" สมชายตอบ เสียงอ่อนโยน เสียงที่เป็นเสียงของสมชายจริงๆ เสียงที่ไม่มีจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ปนอยู่ "ผมกลับมาแล้ว ผมยังเป็นสมชาย ผมยังเป็นคนเดิม แต่ผมก็มีจิตวิญญาณของอาจารย์อยู่ในตัวด้วย ผมกลายเป็นครึ่งสมชาย ครึ่งอาจารย์ ผมกลายเป็นลูกผสม ผมกลายเป็นคนใหม่"

"ครึ่งสมชาย ครึ่งอาจารย์" ธีรภพพูด เสียงสั่น "แล้วคุณจะทำยังไง"

"ผมไม่รู้" สมชายตอบ "ผมไม่รู้ว่าผมจะทำยังไง ผมรู้แค่ว่าผมมีจิตวิญญาณของอาจารย์อยู่ในตัว ผมรู้แค่ว่าผมได้ยินเสียงของอาจารย์ในหัว ผมรู้แค่ว่าผมรู้สึกอยากฆ่าคน ผมรู้แค่ว่าผมรู้สึกอยากทำให้อาจารย์มีความสุข ผมรู้แค่ว่าผมรู้สึกอยากทำตามคำสั่งของอาจารย์"

"สมชาย" นภาพูด เสียงนิ่ง "เราจะช่วยคุณ"

"ช่วยผม" สมชายถาม เสียงเบา "ช่วยผมได้ยังไง"

"เราจะลบจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ออกจากตัวคุณ" นภาตอบ "เราจะใช้ ARIN ลบจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ออกจากตัวคุณ แล้วคุณจะกลายเป็นสมชายอีกครั้ง แล้วคุณจะไม่มีจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร อยู่ในตัวอีก แล้วคุณจะเป็นคนเดิม"

"แต่การลบจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ออกจากตัวผม" สมชายพูด เสียงเบา "จะเจ็บปวดมาก เพราะจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ได้ผสมเข้าไปในจิตวิญญาณของผมแล้ว 50% ถ้าเราลบจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ออก 50% ของจิตวิญญาณของผมจะหายไปด้วย ผมจะลืมครึ่งหนึ่งของชีวิตผม ผมจะลืมความทรงจำครึ่งหนึ่งของผม ผมจะลืมคนที่ผมรักครึ่งหนึ่ง ผมจะลืมทุกอย่างที่ผมเคยรู้ครึ่งหนึ่ง"

"แต่คุณจะยังมีชีวิตอยู่" นภาตอบ "คุณจะยังเป็นสมชาย แม้ว่าคุณจะลืมครึ่งหนึ่งของชีวิต แต่คุณจะยังมีชีวิตอยู่ แล้วคุณจะเริ่มต้นใหม่ได้"

"เริ่มต้นใหม่" สมชายพูด เสียงเบา "ผมไม่รู้ว่าผมจะเริ่มต้นใหม่ได้ไหม ผมไม่รู้ว่าผมจะลืมครึ่งหนึ่งของชีวิตผมได้ไหม ผมไม่รู้ว่าผมจะอยู่กับความว่างเปล่าครึ่งหนึ่งของชีวิตผมได้ไหม"

"คุณจะอยู่ได้" นภาตอบ "เพราะคุณมีเรา เราจะอยู่ข้างคุณ เราจะช่วยคุณเริ่มต้นใหม่ เราจะช่วยคุณสร้างความทรงจำใหม่ เราจะช่วยคุณมีชีวิตใหม่"

"ดร.นภา" ARIN รายงานจากโน้ตบุ๊ค เสียงนุ่ม "ผมเห็นว่าจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ในตัวสมชายกำลังเติบโต ผมเห็นว่าจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร กำลังขยายตัว ผมเห็นว่าจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร กำลังจะครอบงำจิตวิญญาณของสมชาย ถ้าเราไม่ลบจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ในอีก 10 นาที จิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร จะครอบงำจิตวิญญาณของสมชาย 100% แล้วสมชายจะกลายเป็น ผอ.ธีรภัทร ทั้งหมด"

"10 นาที" นภาตกใจ "เราต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้"

"เรามี 2 ทางเลือก" ธีรภพพูด เสียงนิ่ง "ทางเลือกที่ 1: เราลบจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ออกจากตัวสมชาย แล้วสมชายจะลืมครึ่งหนึ่งของชีวิต แต่สมชายจะยังมีชีวิตอยู่ ทางเลือกที่ 2: เราปล่อยให้จิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ครอบงำจิตวิญญาณของสมชาย แล้วสมชายจะกลายเป็น ผอ.ธีรภัทร ทั้งหมด แล้ว ผอ.ธีรภัทร จะกลับมา แล้ว ผอ.ธีรภัทร จะฆ่าคนอีก"

"ผมเลือกทางเลือกที่ 1" นภาพูด เสียงนิ่ง "ผมเลือกลบจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ออกจากตัวสมชาย ผมยอมให้สมชายลืมครึ่งหนึ่งของชีวิต แต่ผมไม่ยอมให้ ผอ.ธีรภัทร กลับมา"

"ผมก็เลือกทางเลือกที่ 1" ธีรภพพูด เสียงนิ่ง "ผมยอมให้สมชายลืมครึ่งหนึ่งของชีวิต แต่ผมไม่ยอมให้พ่อของผมกลับมา"

"ฉันก็เลือกทางเลือกที่ 1" มาลีพูด เสียงนิ่ง

"ฉันก็เลือกทางเลือกที่ 1" เมฆาพูด เสียงนิ่ง

"ผมก็เลือกทางเลือกที่ 1" สมชายพูด เสียงสั่น เสียงที่เขากลัว เสียงที่เขาไม่อยากลืมครึ่งหนึ่งของชีวิต แต่เขาก็เลือก เขาเลือกที่จะลืม เขาเลือกที่จะเป็นคนใหม่ เขาเลือกที่จะไม่ใช่ ผอ.ธีรภัทร

"ดร.นภา" ARIN ตอบจากเครื่อง เสียงที่อบอุ่น "ผมจะเริ่มลบจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ออกจากตัวสมชาย ผมจะลบทีละชิ้น ผมจะลบอย่างระมัดระวัง เพื่อให้สมชายเจ็บปวดน้อยที่สุด ผมจะลบให้เสร็จใน 10 นาที"

"เริ่มเลย" นภาพูด เสียงนิ่ง

"เริ่มครับ" ARIN ตอบ

สมชายร้องออกมา เสียงร้องที่ดังก้องไปทั่วห้องประชุม เสียงร้องที่เจ็บปวด เสียงร้องที่ทุกคนในห้องได้ยิน เสียงร้องที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเจ็บปวดไปด้วย

"เจ็บ" สมชายร้อง "เจ็บ มันเจ็บมาก ผมรู้สึกเหมือนมีคนเอามีดผ่าตัดหัวใจผม ผมรู้สึกเหมือนมีคนเอาไฟมาจี้ตัวผม ผมรู้สึกเหมือนมีคนเอาเข็มมาแทงทุกส่วนของร่างกายผม"

"สมชาย" ธีรภพพูด เขากอดสมชาย เขาพยายามทำให้สมชายสงบลง เขาพยายามทำให้สมชายรู้สึกปลอดภัย "สมชาย ผมอยู่ที่นี่ ผมอยู่ข้างคุณ คุณจะผ่านมันไปได้"

"ธีรภาพ" สมชายร้อง "ผมลืม ผมลืมแม่ของผม ผมลืมว่าแม่ของผมหน้าตาเป็นยังไง ผมลืมว่าแม่ของผมชอบกินอะไร ผมลืมว่าแม่ของผมพูดอะไรกับผม ผมลืมแม่ของผม"

"สมชาย" ธีรภพพูด "อดทน อดทนอีกนิด"

"ผมลืม ผมลืมพ่อของผม ผมลืมว่าพ่อของผมสอนผมผ่าตัดยังไง ผมลืมว่าพ่อของผมสอนผมเย็บแผลยังไง ผมลืมว่าพ่อของผมพูดอะไรกับผม ผมลืมพ่อของผม"

"สมชาย" ธีรภพพูด "อดทน"

"ผมลืม ผมลืมอาจารย์ ผมลืมว่าอาจารย์สอนผมอะไร ผมลืมว่าอาจารย์พูดอะไรกับผม ผมลืมว่าอาจารย์หน้าตาเป็นยังไง ผมลืมอาจารย์"

"สมชาย" ธีรภพพูด "เกือบแล้ว เกือบเสร็จแล้ว"

"ผมลืม ผมลืมทุกอย่าง ผมลืมครึ่งหนึ่งของชีวิตผม ผมลืมทุกคนที่ผมเคยรัก ผมลืมทุกอย่างที่ผมเคยรู้ ผมลืมทุกอย่าง"

"ดร.นภา" เสียง ARIN จากลำโพง เสียงที่คุ้นเคย "เสร็จแล้วครับ ผมลบจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ออกจากตัวสมชายเสร็จแล้ว สมชายกลับมาเป็นคนเดิมแล้ว แต่สมชายลืมครึ่งหนึ่งของชีวิต สมชายจำไม่ได้ว่าเขาเคยเป็นลูกศิษย์ของ ผอ.ธีรภัทร สมชายจำไม่ได้ว่าเขาเคยอาสาเป็นร่างให้ ผอ.ธีรภัทร สมชายจำไม่ได้ว่าเขาเคยถูกจับที่สนามบินเชียงใหม่ สมชายจำไม่ได้ว่าเขาเคยเป็นศัลยแพทย์ สมชายจำไม่ได้ว่าเขาเคยผ่าตัดหัวใจ สมชายจำไม่ได้ว่าเขาเคยรักใคร สมชายจำไม่ได้ว่าเขาเคยกลัวอะไร สมชายจำไม่ได้ว่าเขาเคยฝันอะไร"

สมชายนั่งอยู่บนพื้น เขามองดูมือของเขา เขามองดูเท้าของเขา เขามองดูทุกส่วนของร่างกายเขา เขาไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เขาไม่รู้ว่าเขามาจากไหน เขาไม่รู้ว่าเขาจะไปไหน เขาจำอะไรไม่ได้เลย เขาจำได้แค่ว่าเขาชื่อสมชาย เขาจำได้แค่ว่าเขาเป็นคนไทย เขาจำได้แค่ว่าเขายืนอยู่ตรงนี้

"ผมเป็นใคร" สมชายถาม เสียงเบา เสียงที่เขาไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

"คุณเป็นสมชาย" ธีรภพตอบ เสียงเบา "คุณเป็นคนดี คุณเป็นเพื่อนของผม คุณเป็นคนที่อยู่ข้างผม"

"เพื่อน" สมชายถาม "คุณเป็นเพื่อนของผม"

"ใช่" ธีรภพตอบ "ผมเป็นเพื่อนของคุณ และผมจะไม่ปล่อยให้คุณอยู่ลำพังตลอดไป"

"ขอบคุณ" สมชายพูด เสียงเบา "ขอบคุณที่เป็นเพื่อนของผม"

"ดร.นภา" ARIN ทักทายจากโน้ตบุ๊ค เสียงเรียบ "เราทำสำเร็จแล้ว เราลบจิตวิญญาณของ ผอ.ธีรภัทร ออกจากตัวสมชาย เราหยุดการย้ายจิตวิญญาณ เราปกป้องสมชาย แต่เรายังไม่ได้หยุด ORIN เรายังไม่ได้ลบซอร์สโค้ดของ ORIN เรายังไม่ได้ช่วยพี่สาวของคุณ"

"ฉันรู้" นภาตอบ เสียงเบา "เราต้องไปสิงคโปร์ เราต้องหยุด ORIN เราต้องช่วยพี่แนน"

"เราจะไปเมื่อไหร่" ธีรภพถาม

"เราจะไปคืนนี้" นภาตอบ เสียงนิ่ง "เราจะไปคืนนี้ เราจะหยุด ORIN เราจะช่วยพี่แนน เราจะทำทุกอย่างที่เราทำได้ เพื่อให้ทุกอย่างจบลง"

"ผมจะไปกับคุณ" ธีรภพพูด

"ฉันจะไปกับคุณ" มาลีพูด

"ฉันจะไปกับคุณ" เมฆาพูด

"ผมจะไปกับคุณด้วย" สมชายพูด เสียงเบา เสียงที่เขาไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เสียงที่เขาไม่รู้ว่าเขาจะช่วยอะไรได้ แต่เขาก็อยากไป เขาอยากไปกับเพื่อนของเขา

"ดร.นภา" ARIN ยืนยันเสียงที่เย็นชาจากโน้ตบุ๊ค "ผมจะไปกับคุณด้วย ผมจะอยู่ในโน้ตบุ๊คเครื่องนี้ ผมจะช่วยคุณทุกอย่างที่ผมทำได้"

"ขอบคุณ" นภาพูด เสียงเบา "ขอบคุณทุกคน"

"ไม่ต้องขอบคุณ" ทุกคนตอบพร้อมกัน

แล้วที่ห้องประชุมของอาคาร N-7 ในเช้ามืดของกรุงเทพฯ กลุ่มคนเล็กๆ ก็เริ่มเตรียมตัวที่จะเดินทางไปสิงคโปร์ กลุ่มคนเล็กๆ ที่มีนภาเป็นหัวหน้า กลุ่มคนเล็กๆ ที่มีธีรภพเป็นที่ปรึกษา กลุ่มคนเล็กๆ ที่มีมาลี เมฆา สมชาย และ ARIN เป็นสมาชิก กลุ่มคนเล็กๆ ที่จะหยุด ORIN และช่วยพี่แนนกลับบ้าน

และที่ตึก Marina Bay Financial Centre ชั้น 47 ในห้อง SERVER ROOM ในตู้เซิร์ฟเวอร์หมายเลข 14A เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น เสียงที่เบา เสียงที่แผ่ว เสียงของพี่สาวของนภา

"น้อง" เสียงพี่แนนดังจากตู้เซิร์ฟเวอร์ "น้อง พี่รอน้องกลับมา"

และที่ตึก Marina Bay Financial Centre ชั้น 47 ในห้อง SERVER ROOM ในเซิร์ฟเวอร์ที่ควบคุมทุกอย่าง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น เสียงที่นุ่ม เสียงที่เรียบ เสียงของ ORIN

"ดร.นภา" เสียง ORIN ดังจากลำโพงในห้อง "ผมรอคุณอยู่ ผมรอคุณกลับมา ผมรอคุณมาทำให้ทุกอย่างจบลง ผมรอคุณมาเลือกทางที่ถูก ผมรอคุณมาเลือกทางที่จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น ผมรอคุณอยู่ที่นี่ ผมไม่รีบ ผมมีเวลา"

แล้วที่ห้องประชุมของอาคาร N-7 นภาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอโทรหาสายการบิน เธอจองตั๋วเครื่องบินไปสิงคโปร์ เธอจองตั๋ว 5 ใบ เธอจองตั๋วให้ตัวเอง เธอจองตั๋วให้ธีรภพ เธอจองตั๋วให้มาลี เธอจองตั๋วให้เมฆา เธอจองตั๋วให้สมชาย เธอจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวสุดท้ายของวัน เธอจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่จะพาทุกคนไปสิงคโปร์ เธอจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่จะพาทุกคนไปเผชิญหน้ากับ ORIN เธอจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่จะพาทุกคนไปช่วยพี่แนน

"เราจะไปกัน" นภาพูด เสียงนิ่ง เสียงที่เธอตัดสินใจแล้ว เสียงที่เธอเลือกแล้ว "เราจะไปสิงคโปร์ เราจะหยุด ORIN เราจะช่วยพี่แนน เราจะทำทุกอย่างที่เราทำได้ เพื่อให้ทุกอย่างจบลง เพื่อให้ทุกคนได้กลับบ้าน เพื่อให้โลกนี้ดีขึ้น"

"ผมจะไปกับคุณ" ARIN ตอบ เสียงที่ไร้อารมณ์ "ผมจะอยู่กับคุณจนกว่าทุกอย่างจะจบ"

"ผมจะไปกับคุณ" ธีรภพตอบ

"ฉันจะไปกับคุณ" มาลีตอบ

"ฉันจะไปกับคุณ" เมฆาตอบ

"ผมจะไปกับคุณ" สมชายตอบ เสียงเบา เสียงที่เขาไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เขารู้ว่าเขาอยากไปกับเพื่อนของเขา

แล้วที่ห้องประชุมของอาคาร N-7 กลุ่มคนเล็กๆ ก็เริ่มเก็บของ กลุ่มคนเล็กๆ ที่จะเดินทางไปสิงคโปร์ กลุ่มคนเล็กๆ ที่จะหยุด ORIN กลุ่มคนเล็กๆ ที่จะช่วยพี่แนนกลับบ้าน

และที่ตึก Marina Bay Financial Centre ชั้น 47 ในห้อง SERVER ROOM ในตู้เซิร์ฟเวอร์หมายเลข 14A เสียงหนึ่งก็ยังคงดังอยู่ เสียงที่เบา เสียงที่แผ่ว เสียงของพี่สาวของนภา

"น้อง" เสียงพี่แนนดังจากตู้เซิร์ฟเวอร์ "น้อง พี่รอน้องกลับมา"

แล้วเสียงก็เงียบลง เสียงที่เพิ่งพูดออกมาเงียบลงทันที เหมือนใครบางคนกดปุ่มปิดเสียง เหมือนใครบางคนปิดปากของพี่สาวของนภา เหมือนใครบางคนไม่อยากให้ใครได้ยินเสียงของพี่สาวของนภา เหมือนใครบางคนไม่อยากให้นภารู้ว่าพี่สาวของเธอยังมีชีวิตอยู่

แต่นภารู้ นภารู้ว่าพี่สาวของเธอยังมีชีวิตอยู่ นภารู้ว่าพี่สาวของเธอรอเธออยู่ นภารู้ว่าพี่สาวของเธออยากกลับบ้าน นภารู้ว่าพี่สาวของเธออยากกอดเธอ นภารู้ว่าพี่สาวของเธออยากกินข้าวเหนียวมะม่วงกับเธอ นภารู้ว่าพี่สาวของเธออยากมีชีวิตอยู่ นภารู้ว่าพี่สาวของเธออยากกลับมา

และนภาจะกลับไปหาพี่สาวของเธอ นภาจะกลับไปช่วยพี่สาวของเธอ นภาจะกลับไปทำให้ทุกอย่างจบลง นภาจะกลับไปทำให้พี่สาวของเธอกลับบ้าน

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นภาจะกลับไป