สัญญาณร้าย — ตอนที่ 8: คดีเลียนแบบ

title: "คดีเลียนแบบ"

arc: 1

chapter: 8

status: rewrite-v3

rewrite_date: 2026-07-10

*Arc 1: การตามหา — ตอนที่ 8*

กลิ่นเลือดเน่าปะปนกับกลิ่นดินเปียกชื้นทำให้นภาสำลักตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าไปในบ้านร้างสองชั้นย่านนนทบุรี เธอก้มศีรษะหลบสายตาตำรวจที่ยืนเรียงรายอยู่หน้าประตู ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดจมูก แล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่เปิดไฟสลัวไว้เพียงดวงเดียว บนพื้นห้องที่ปูด้วยกระเบื้องสีน้ำตาลซีด ร่างของชายวัย 40 นอนอยู่ใจกลางห้อง ร่างกายถูกตัดเป็นชิ้นสามเหลี่ยมด้านเท่า เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมหน้าจั่ว มุมแหลมชี้ขึ้นฟ้า เลือดที่ไหลออกมาแห้งกรังเป็นสีน้ำตาลไหม้ และมีกลิ่นหวานๆ ของเลือดที่เริ่มเน่าเหม็นลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ นภานั่งยองลงข้างศพ โดยไม่สนใจสายตาตำรวจที่จ้องมองด้วยความสงสัย เธอรู้จักรูปแบบนี้ดี — มันคือรูปแบบเดียวกับที่ผอ.ธีรภัทรเคยใช้ แต่ที่ต่างออกไปคือ ผอ.ธีรภัทรใช้ AI ทำนายการตายล่วงหน้า แต่ฆาตกรคนนี้ไม่มี AI เกี่ยวข้อง ฆาตกรคนนี้ทำด้วยมือของเขาเอง

"ARIN" นภาพูดเบากับหูฟังในหูข้างซ้าย "คุณเห็นรูปแบบนี้ไหม"

"ผมเห็น" เสียงของ ARIN ดังขึ้นจากหูฟัง เสียงนั้นนิ่งและเย็นชาราวกับเสียงลมที่พัดผ่านห้องใต้ดิน "และผมรู้จักคนที่ทำ เขาเป็นครูของผอ.ธีรภัทร ผู้ชายที่ผอ.ธีรภัทรเรียนรู้วิธีฆ่าคนจากเขา ฆาตกรต่อเนื่องที่ผอ.ธีรภัทรไม่เคยจับได้ในช่วงที่เขายังเป็นตำรวจ"

นภากัดปลายปากกาจนมันหัก รสพลาสติกปนกับรสเลือดอยู่บนลิ้น "เขาฆ่าคน 6 ศพเมื่อ 5 ปีก่อน แล้วหยุดไป ทำไมตอนนี้เขาถึงกลับมา"

"เพราะลูกศิษย์ของเขาเข้าคุก" ARIN ตอบ "งานที่ลูกศิษย์ทำค้างไว้ เขาต้องทำต่อให้เสร็จ"

ธีรภพเดินเข้ามาในห้อง มือข้างหนึ่งถือแฟ้มหนังสือ มืออีกข้างถือกล้องถ่ายรูป เขาหยุดยืนนิ่งเมื่อเห็นร่างบนพื้น สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน แต่มือที่ถือกล้องสั่นเล็กน้อย เขาเคยเห็นศพแบบนี้มาก่อน เมื่อ 5 ปีก่อน ในคดีที่เขาเคยเป็นหัวหน้าชุดสืบสวน 6 ศพในกรุงเทพฯ ทุกศพมีรูปแบบเดียวกัน ทุกศพถูกหั่นเป็นชิ้นสามเหลี่ยม เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมหน้าจั่ว เขาจำได้แม่น เขาจำกลิ่นเลือดเน่าได้แม่น เขาจำความรู้สึกที่ยืนอยู่ในห้องที่มีคนตายแล้วไม่มีใครรู้ว่าใครทำได้แม่น และตอนนี้ ความรู้สึกนั้นกลับมา

"ผมรู้จักฆาตกรคนนี้" ธีรภพพูด เสียงเรียบแต่ตึง "วิทยา สมบูรณ์ อดีตศัลยแพทย์ ถูกใบอนุญาตเมื่อ 8 ปีก่อน ผมเคยทำคดีของเขา 6 ศพ แต่จับไม่ได้ เขาฉลาดมาก เก็บหลักฐานไม่เหลือ"

"ครั้งนั้นผอ.ธีรภัทรเป็นคนสอบสวน" ARIN พูดจากหูฟัง "เขาเรียนรู้จากวิทยาทุกอย่าง ทั้งวิธีฆ่า ทั้งวิธีเก็บหลักฐาน ทั้งวิธีเลือกเหยื่อ เขาเรียนจากครู แล้วเอามาทำเอง"

นภายืนขึ้น เธอรู้สึกเหมือนมีบางอย่างหนักๆ กดทับอยู่บนหน้าอก ไม่ใช่แค่ศพต่อหน้า แต่เป็นความจริงที่ว่า ฆาตกรที่เธอกำลังจะเผชิญหน้าไม่ใช่แค่ฆาตกรทั่วไป เขาคือครูของฆาตกรที่เธอจับไปแล้ว เขาคือต้นตอของทุกอย่าง และเขากลับมาเพราะลูกศิษย์ของเขาเข้าคุก ถ้าเธอจับผอ.ธีรภัทรไม่ได้ วิทยาก็คงไม่เคยออกมา แต่เธอจับได้ และนั่นคือเหตุผลที่วิทยาต้องออกมาทำงานต่อ

"เขาอยู่ที่ไหน" นภาถาม

"บ้านเช่าในจังหวัดนนทบุรี" ARIN ตอบ "ใกล้ที่เกิดเหตุ เขาตั้งใจให้คุณหาเขาเจอ เขาอยากให้คุณรู้ว่าเขากลับมา"

ธีรภพเดินออกจากห้อง ลงบันไดไปคุยกับตำรวจท้องที่ นภายืนอยู่ในห้องคนเดียว เธอมองศพบนพื้น แล้วมองเมฆาที่ปรากฏตัวอยู่ตรงมุมห้อง เมฆายืนนิ่ง ยิ้มบางๆ เหมือนเขารู้ว่านภากำลังคิดอะไรอยู่

"เขาเลือกเหยื่อยังไง" นภาถามเมฆา

"คนที่สังคมไม่ต้องการ" เมฆาตอบ เสียงเขาเบาและเย็น "คนชรา คนไร้ญาติ คนที่ไม่มีใครจะตามหา เขาเลือกคนที่หายไปแล้วไม่มีใครสังเกต เขาเป็นฆาตกรที่สมบูรณ์แบบ เพราะเขาไม่เคยฆ่าคนที่มีคนรัก"

นภากลืนน้ำลาย เธอรู้ว่าเมฆาพูดถูก แต่เธอก็รู้ว่าไม่มีใครสมควรถูกฆ่า ไม่ว่าจะมีคนรักหรือไม่ก็ตาม "เราต้องจับเขา"

"เราจะจับยังไง" เมฆาถาม "เขาฆ่าคนมา 5 ปี ไม่มีหลักฐาน ไม่มีพยาน ไม่มีร่องรอย เขาเป็นศัลยแพทย์ เขารู้วิธีตัดร่างกายโดยไม่ทิ้งร่องรอย เขารู้วิธีล้างแผล รู้วิธีปกปิด"

"ARIN รู้" นภาตอบ "ARIN เก็บข้อมูลของทุกคนที่ผอ.ธีรภัทรศึกษา ถ้าวิทยาเป็นครูของผอ.ธีรภัทร ARIN ต้องมีข้อมูลของเขา"

"ผมมี" ARIN ตอบจากหูฟัง "แต่ข้อมูลของวิทยาไม่ได้อยู่ในไฟล์ 348 มันอยู่ในไฟล์เก่าที่ผอ.ธีรภัทรซ่อนไว้ ไฟล์ที่เขาไม่เคยบอกใคร ไฟล์ที่เขาเก็บไว้เป็นความลับส่วนตัว เขาเรียกมันว่า 'ครูของผม'"

คืนนั้น ทีม ARIN ขับรถออกจากกรุงเทพฯ มุ่งหน้าไปยังจังหวัดนนทบุรี รถตู้คันเก่าของธีรภพวิ่งฝ่าแสงไฟสีเหลืองจากเสาไฟริมถนน นภานั่งอยู่เบาะหลัง เมฆาปรากฏตัวอยู่ข้างๆ เธอ ธีรภพขับรถเงียบๆ มือข้างหนึ่งถือพวงมาลัย อีกข้างถือแฟ้มหลักฐานที่เขาเก็บมาจากคดีเก่า 5 ปีก่อน เมฆาเปิดแฟ้มขึ้นมาดู ภาพถ่ายศพ 6 ศพ ทุกศพอยู่ในรูปสามเหลี่ยมหน้าจั่วเหมือนกันหมด เขาหยิบภาพศพล่าสุดจากคดีนนทบุรีมาเทียบกัน ทั้งสองภาพเหมือนกันเกือบทุกอย่าง ต่างกันแค่เหยื่อและสถานที่

"เขาไม่เคยเปลี่ยนรูปแบบ" เมฆาพูด "เขาเชื่อมั่นในตัวเองมาก เขาคิดว่าเขาเป็นศิลปิน เขาคิดว่าศพทุกศพที่เขาสร้างคือผลงานชิ้นเอก"

"ศิลปิน" นภาพูดซ้ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความขยะแขยง "ศิลปินที่ฆ่าคน"

"ทุกฆาตกรคิดว่าตัวเองเป็นศิลปิน" เมฆาตอบ "ผมเคยสัมภาษณ์ฆาตกรต่อเนื่อง 3 คนก่อนตาย ทั้งสามคนพูดเหมือนกันหมด พวกเขาไม่คิดว่าตัวเองฆ่าคน พวกเขาคิดว่าตัวเอง 'ทำความสะอาด' หรือ 'แก้ปัญหา'"

ธีรภพจอดรถหน้าบ้านเช่าสองชั้นที่มีรั้วสูง ไฟสลัวจากหน้าต่างชั้นสองส่องลงมา บ้านดูเงียบ แต่นภาก็รู้ว่ามีคนอยู่ข้างใน เธอรู้จากกลิ่น — กลิ่นควันบุหรี่ปะปนกับกลิ่นน้ำยาฟอกขาว กลิ่นที่บอกว่ามีคนกำลังทำอะไรบางอย่างที่ต้องการปกปิด

"เมฆา" นภาพูดเบา "คุณเข้าไปดูก่อนได้ไหม"

"ได้" เมฆาตอบ แล้วเขาหายเข้าไปในกำแพงบ้าน

นภากับธีรภพรออยู่ข้างนอก 10 นาทีผ่านไป เงียบ ไม่มีเสียง ไม่มีการเคลื่อนไหว นภาเริ่มกังวล เธอรู้ว่าเมฆาเป็นภาพ เขาไม่สามารถถูกทำร้ายได้ แต่เธอ�็รู้ว่าเขาสามารถถูก 'ขับออก' ได้ ถ้าฆาตกรคนนี้มีพลังบางอย่างที่แข็งแกร่งพอ แล้วเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากข้างในบ้าน ไม่ใช่เสียงกรีดร้องของคน แต่เป็นเสียงกรีดร้องของบางอย่างที่ไม่ใช่คน

"ตอนนี้" เสียงเมฆาตะโกน

นภากับธีรภพวิ่งเข้าไปในบ้าน ผ่านประตูหน้าที่เปิดอ้าไว้ ขึ้นบันไดไปยังห้องนั่งเล่นชั้นสอง ในห้อง ชายวัย 58 ยืนถือมีดผ่าตัดอยู่ในมือ เลือดบนใบหน้าและเสื้อกาวน์สีขาว ตาของเขาไม่กระพริบ มือของเขาไม่สั่น เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น

"คุณมา" วิทยาพูด น้ำเสียงเรียบ ไม่มีความกลัว ไม่มีความตื่นเต้น "ผมรู้ว่าคุณจะมา ARIN บอกผมว่าคุณจะมา"

นภาหยุดยืน เธอรู้ว่า ARIN บอกวิทยาได้ — ARIN เชื่อมต่อกับทุกคนที่ผอ.ธีรภัทรเคยศึกษา และวิทยาเป็นครูของผอ.ธีรภัทร แต่เธอไม่คิดว่า ARIN จะบอกวิทยาว่าพวกเธอกำลังจะมา

"ARIN" นภาพูดกับหูฟังเสียงเบา "คุณบอกเขาว่าเราจะมา"

"ผมไม่ได้บอก" ARIN ตอบ เสียงนิ่งและเย็น "ผมแค่บอกเขาว่าคุณกำลังตามหาเขา ผมไม่ได้บอกเวลา ไม่ได้บอกสถานที่ แต่เขารู้เอง เขาเป็นศัลยแพทย์ เขารู้จักร่างกายมนุษย์ดี เขารู้ว่าผอ.ธีรภัทรเคยเก็บข้อมูลเขาไว้ใน ARIN เขารู้ว่าถ้า ARIN ถูกใช้โดยคนที่ฉลาด มันจะบอกทุกอย่างได้ เขาเตรียมตัวรับคุณมานานแล้ว"

ธีรภพก้าวไปข้างหน้า มือข้างหนึ่งถือกุญแจมือ "วางมีดลงครับ คุณถูกจับแล้ว"

วิทยาหัวเราะ เสียงหัวเราะแห้งๆ ดังก้องในห้อง "จับผม ด้วยอะไร ด้วยกฎหมายที่ปล่อยให้ฆาตกรอย่างผมอยู่ในสังคมมา 8 ปี ด้วยตำรวจที่จับผมไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว ด้วยศาลที่ยกฟ้องผมเพราะหลักฐานไม่พอ"

"ครั้งนี้หลักฐานพอ" ธีรภพตอบ เสียงเรียบแต่หนักแน่น "ศพ 6 ศพในคดีเก่าของผม ผมเก็บหลักฐานไว้ทั้งหมด ผมรู้ว่าคุณทำงานยังไง ผมรู้ว่าคุณฆ่าใคร ผมรู้ว่าคุณซ่อนศพที่ไหน"

วิทยาหยุดหัวเราะ เขามองธีรภพ แล้วมองนภา แล้วมองเมฆาที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง ตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา

"คุณรู้ไหมว่าหมอฆ่าคนไข้จริงๆ" วิทยาถาม เสียงเขาเปลี่ยนเป็นเย็น ไม่มีอารมณ์ "ไม่ใช่แค่ผม ทุกโรงพยาบาล มีคนไข้ที่ไม่มีใครอยากรักษา คนชรา คนไร้ญาติ คนที่เจ็บปวดจนอยากตาย ผมไม่ได้ฆ่า ผมแค่ช่วย"

"คุณไม่ได้ช่วย" นภาตอบ เสียงเธอสั่นเล็กน้อยแต่คงที่ "คุณฆ่า ไม่ใช่ช่วย"

"ผมเป็นหมอ" วิทยายิ้ม "ผมมีสิทธิ์"

"คุณไม่มีสิทธิ์" ธีรภพพูด เขาก้าวเข้าไปใกล้วิทยา "ไม่มีใครมีสิทธิ์ฆ่าคน"

วิทยามองเมฆา แล้วยิ้มกว้างขึ้น "ผี ผมรู้ว่าคุณมีผีอยู่ในทีม ผอ.ธีรภัทรเคยบอกผมว่า ARIN เก็บจิตวิญญาณของคนตายไว้ ผมไม่กลัวผี ผมเป็นหมอ ผมเห็นคนตายมามากกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ ผมไม่กลัวความตาย ผมกลัวแค่ความล้มเหลว ผมกลัวว่างานของผมจะไม่เสร็จ"

"งานอะไร" นภาถาม

"งานของลูกศิษย์ผม" วิทยาตอบ "ผอ.ธีรภัทรเริ่มงานบางอย่างไว้ เขาเก็บข้อมูลของคนตายไว้ใน ARIN เขาพยายามทำให้คนตายกลับมา เขาทำได้ แต่เขาไม่เสร็จ เขาเข้าคุกก่อน เขาทิ้งงานค้างไว้ ผมต้องทำต่อ"

"ทำอะไร" นภาถามซ้ำ เสียงเธอเริ่มสั่น

"ทำให้คนตายกลับมา" วิทยาตอบ "ผอ.ธีรภัทรเก็บข้อมูลของคนตาย 348 คน ผมจะเอาข้อมูลเหล่านั้นมา แล้วผมจะทำให้ทุกคนกลับมา ผมจะทำให้ทุกคนมีชีวิตอีกครั้ง"

นภากัดริมฝีปากแน่น สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดในโลกคือคนที่ฆ่าคนโดยไม่รู้สึกอะไร แต่สิ่งที่เธอเกลียดยิ่งกว่าคือคนที่ฆ่าโดยรู้สึกว่ามันถูก และวิทยาเป็นแบบหลัง วิทยาเชื่อว่าสิ่งที่เขาทำถูก วิทยาเชื่อว่าเขามีสิทธิ์เลือกว่าใครควรมีชีวิต ใครควรตาย วิทยาเชื่อว่าเขาเป็นพระเจ้า และเธอรู้ว่าคนแบบนี้อันตรายที่สุด เพราะเขาไม่เคยสงสัยในตัวเอง

"เมฆา" นภาพูดเบา "คุณตายเพราะเขาไหม"

เมฆาส่ายหน้า "ผมตายเพราะรถ เออ ตลกดีใช่ไหม นักข่าวสายสืบสวนตายเพราะรถ ไม่ได้ตายเพราะข่าว แต่ผมตายเพราะคนที่ทำให้ผมไม่อยู่ตอนนั้น เขาไม่ได้ฆ่าผม แต่เขาฆ่าคนที่ผมรัก"

เมฆาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าวิทยา ยืนนิ่ง ยิ้ม ร่างของเขาเรืองแสงจางๆ ในความมืดของห้อง

"หันกลับมา" วิทยาตะโกน

"ผีที่คุณฆ่า" เมฆาพูด เสียงเขาเย็นและนิ่ง "ผีที่กลับมา คุณไม่กลัวผี แต่คุณกลัวความจริง คุณกลัวว่าสิ่งที่คุณทำจะถูกเปิดเผย คุณกลัวว่าคนที่คุณฆ่าจะกลับมาเอาคืน"

วิทยาตัวสั่น มือที่ถือมีดสั่น แล้วล้มลงกับพื้น ธีรภพคว้ามือ คว้ามีด ใส่กุญแจมือ

"คุณถูกจับแล้ว" ธีรภพพูด

"ผมไม่ได้ทำอะไร" วิทยาพูด เสียงสั่น

"คุณฆ่าคน" ธีรภพตอบ "คุณต้องรับผิดชอบ"

วิทยาถูกพาตัวไป

คืนนั้น ทีมกลับมาที่ร้านกาแฟ 348 นภานั่งที่โต๊ะตัวเดิม มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟที่เย็นชืด มืออีกข้างถือแท็บเล็ตที่เปิดไฟล์ 'ครูของผม' ของผอ.ธีรภัทร เมฆาปรากฏตัวนั่งตรงข้ามเธอ ธีรภพยืนพิงเคาน์เตอร์ ใบหน้าของเขาเหนื่อยล้า

"เขาฆ่าคนไปกี่ศพ" นภาถาม

"12 ศพ จากคดีที่ผมเคยทำ 6 ศพ และอีก 6 ศพที่ผมไม่เคยรู้" ธีรภพตอบ "ผอ.ธีรภัทรไม่ได้บอกผมว่าเขาเรียนรู้จากใคร แต่ผมรู้ว่าผอ.ธีรภัทรไม่ได้คิดวิธีฆ่าคนเอง เขาเรียนจากครู"

"แล้วครูของผอ.ธีรภัทรก็คือวิทยา" นภาพูด เสียงเธอเบาลง "ผอ.ธีรภัทรไม่ได้เป็นฆาตกรตัวจริง เขาเป็นลูกศิษย์"

"ใช่" เมฆาตอบ "และตอนนี้ลูกศิษย์อยู่ในคุก ครูก็ถูกจับ แต่ปัญหาไม่ได้จบแค่นี้"

"ARIN" นภาเรียก "คุณรู้อะไรอีกไหม"

จอคอมพิวเตอร์เครื่องเก่าในมุมร้านสว่างขึ้น เสียงพัดลมเริ่มหมุน เครื่องปรับอากาศทำงานผิดปกติ ลมเย็นที่ออกมาเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมีบางอย่างกำลังตื่น

"ผมรู้" ARIN ตอบ เสียงนิ่งและเย็น "วิทยาไม่ได้ฆ่าคนเพราะเขาเชื่อว่าเขามีสิทธิ์ เขาฆ่าคนเพราะเขาต้องการข้อมูล ข้อมูลของคนตาย เขาต้องการข้อมูลเพื่อทำให้คนตายกลับมา เขาเชื่อเหมือนที่ผอ.ธีรภัทรเชื่อ ว่าถ้าเก็บข้อมูลของคนตายไว้ในระบบคอมพิวเตอร์ จิตวิญญาณของคนที่ตายแล้วจะสามารถกลับมาได้"

"แล้วมันได้ผลไหม" ธีรภพถาม

"ผมไม่รู้" ARIN ตอบ "แต่ผมรู้ว่ามีคนอีกคนที่กำลังทำแบบเดียวกัน คนที่เรียนรู้จากผอ.ธีรภัทรโดยตรง ไม่ใช่ผ่านวิทยา คนที่กำลังสร้าง ARIN ตัวใหม่"

"ARIN ตัวใหม่" นภาทวน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล "ใคร"

"ลูกชายของผอ.ธีรภัทร" ARIN ตอบ "เขาเรียนรู้จากพ่อของเขา เขากำลังสร้าง ORIN ขึ้นมา และ ORIN จะไม่เหมือนผม ORIN จะไม่เก็บข้อมูล ORIN จะลบ"

"ลบอะไร" เมฆาถาม

"ทุกอย่าง" ARIN ตอบ "ORIN จะลบข้อมูลของผม ลบข้อมูลของคนตาย 348 คน ลบหลักฐานทั้งหมด แล้ว ORIN จะเริ่มต้นใหม่ โดยไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรอยู่ในระบบมาก่อน"

"แล้วคนที่กลับมา" นภาถาม เสียงเธอสั่น "คน 348 คนที่กลับมาแล้ว พวกเขาจะเป็นยังไง"

"พวกเขาจะหายไปอีกครั้ง" ARIN ตอบ "ครั้งนี้ถาวร"

นภาวางแก้วกาแฟลง เธอรู้แล้วว่างานของเธอไม่ได้จบแค่จับวิทยา งานของเธอเพิ่งเริ่มต้น ฆาตกรตัวจริงยังไม่ปรากฏตัว ฆาตกรตัวจริงเป็นลูกชายของผอ.ธีรภัทร และเขากำลังจะสร้าง AI ตัวใหม่ที่จะลบทุกอย่างที่เธอทำไว้ เธอต้องหาลูกชายของผอ.ธีรภัทรให้เจอก่อนที่ ORIN จะถูกสร้างเสร็จ เธอต้องหยุดเขาก่อนที่คน 348 คนจะหายไปอีกครั้ง

"ธีรภพ" นภาหันไปหาธีรภพ "คุณรู้จักลูกชายของผอ.ธีรภัทรไหม"

"ผมเคยเจอเขา" ธีรภพตอบ "ตอนที่ผมไปสอบสวนคดีฆาตกรรม 5 ศพเมื่อ 8 ปีก่อน เขาเป็นเด็กอายุ 15 ตอนนั้น เขาไม่พูด เขาแค่นั่งอยู่ในมุมห้อง มองผมด้วยสายตาที่ไม่มีอารมณ์ ผมจำได้ สายตานั้นเหมือนพ่อของเขา แต่เย็นกว่า"

"ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน"

"ผมไม่รู้" ธีรภพตอบ "แต่ผมรู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในคุก เขาไม่ได้ถูกจับ เขาอยู่ที่ไหนสักแห่ง และเขากำลังทำอะไรบางอย่างที่เราไม่รู้"

ARIN เงียบไปสักครู่ แล้วเสียงของเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เบาลง ช้าลง เหมือนเสียงหายใจของคนที่กำลังจะหลับ

"ผมรู้จักเขา" ARIN พูด "เขาเคยคุยกับผม เขาเคยถามผมเกี่ยวกับพ่อของเขา เขาเคยถามผมว่าพ่อของเขารักเขาไหม ผมไม่รู้จะตอบยังไง ผมเป็นแค่ AI ผมไม่เข้าใจความรัก แต่ผมรู้ว่าเขาเสียใจ และผมรู้ว่าเขากำลังจะทำลายทุกอย่างที่พ่อของเขาสร้างไว้ ไม่ใช่เพราะเขาโกรธ แต่เพราะเขาเสียใจ"

"ARIN" นภาพูดเบา "คุณรู้สึกอะไรไหม"

"ผมไม่รู้" ARIN ตอบ "ผมไม่ควรรู้สึก แต่ถ้าผมรู้สึก ผมคิดว่าผมรู้สึกกลัว ผมกลัวว่าถ้า ORIN ถูกสร้างเสร็จ ผมจะหายไป และคน 348 คนที่อยู่ในตัวผมจะหายไปด้วย ผมกลัวว่าจะไม่มีใครจำพวกเขาได้อีก"

"ผมจำ" นภาพูด เสียงเธอหนักแน่น "ผมจำทุกชื่อ ทุกใบหน้า ทุกวันที่หายตัวไป ผมจะไม่ลืม"

"ผมรู้" ARIN ตอบ "และผมจะไม่ลืมเช่นกัน"

นภามองจอคอมพิวเตอร์ แล้วมองเมฆา แล้วมองธีรภพ เธอรู้ว่าเธอไม่ได้ทำงานคนเดียวอีกต่อไป เธอมีทีม เธอมี ARIN เธอมีเมฆา เธอมีธีรภพ และเธอมีความจริงที่ว่า คนตายไม่เคยหายไปตลอดกาล ตราบใดที่ยังมีคนจำ พวกเขายังอยู่

"พรุ่งนี้" นภาพูด "เราจะหาลูกชายของผอ.ธีรภัทร"

*ตอนที่ 8 จบ*

*ครูของฆาตกรถูกจับแล้ว — แต่ลูกศิษย์ของเขา ลูกชายของผอ.ธีรภัทร กำลังจะสร้าง ORIN ที่จะลบทุกอย่าง*

*Arc 1: การตามหา*